Όσα κι αν έχετε απ'αυτά, ποτέ δεν είναι αρκετά!

Όταν είσαι γονιός, αγοράζεις ένα σωρό πράγματα για να καλύψεις τις ανάγκες των παιδιών σου. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια αντικείμενα που, όσα κι αν έχεις, δεν είναι ποτέ αρκετά. 
 

Ας δούμε μερικά από αυτά:

• Μωρομάντηλα: Είτε έχετε βρέφος, είτε μεγαλύτερο παιδί, τα μωρομάντηλα είναι απαραίτητα, αφού με αυτά καθαρίζετε κυριολεκτικά τα πάντα. Φτιάχνουμε μωρομάντηλα πανεύκολα και οικονομικά! - How to Make Homemade Baby Wipes
  

• Αυτοκόλλητα επιθέματα: Γιατί όλα τα πιτσιρίκια πέφτουν, χτυπούν, γδέρνουν τα γόνατά τους, κόβονται κλπ. Αν μάλιστα το επίθεμα έχει πάνω του και κάποιον αγαπημένο ήρωα του παιδιού, τότε σίγουρα δε θα το προλαβαίνετε.
• Μπαταρίες: Όλα τα παιχνίδια, κυρίως της βρεφικής ηλικίας, χρειάζονται μπαταρίες. Και μπορεί συχνά να μπαίνετε στον πειρασμό να εξαφανίσετε όλες τις μπαταρίες από το σπίτι για να γλιτώσετε από τα εκνευριστικά τραγουδάκια, όμως η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά τα λατρεύουν. Γι'αυτό φροντίστε να μην ξεμείνετε από μπαταρίες.
• Αντηλιακό: Ειδικά κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών και των μπάνιων στη θάλασσα, δεν θα πρέπει να τσιγκουνεύεστε το αντηλιακό. Συνεπώς, προμηθευτείτε αρκετές συσκευασίες.
• Snacks: Μπισκοτάκια, γιαουρτάκια, μπάρες δημητριακών και κάθε είδους snack γεμίζουν τα ντουλάπια σας και πάλι δε φτάνουν. Φροντίστε τουλάχιστον να είναι όσο το δυνατόν πιο υγιεινά και αποφύγετε τα σοκολατοειδή και τα πατατάκια.
• Μικρά πραγματάκια που χάνονται εύκολα: Λαστιχάκια για τα μαλλιά, τσιμπιδάκια, πιπίλες, γόμες και γενικά μικροαντικείμενα που έχουν την τάση να εξαφανίζονται μαγικά, ακριβώς τη στιγμή που τα χρειάζεστε περισσότερο, είναι καλό να υπάρχουν σε αφθονία.

mother

«Δώστε μου το παιδί μου» - Χιροσίμα

Η Όλγα Νικολαΐδου γράφει για τη Χιροσίμα...

Γη, γη σιωπηλή,
με το δέρμα καμένο, με το σώμα γυμνό-
Συγγνώμη, Χιροσίμα.
Συγγνώμη για το κάθε βήμα
που αγγίζει μια πληγή.
Συγγνώμη για την κάθε λέξη
που ταράζει τον αέρα όπου ψάχνεις
για τα χαμένα βρέφη σου.

«Little boy», ονομαζόταν η πυρηνική βόμβα ουρανίου που σαν σήμερα (6/8) του 1945 έριξε στη Χιροσίμα το πλήρωμα του αμερικανικού βομβαρδιστικού αεροπλάνου Enola Gay. Παρεμπιπτόντως, το όνομα του εν λόγω βομβαρδιστικού -ενός αεροσκάφους Β29 της Αεροπορίας Στρατού- ήταν το όνομα της μητέρας του κυβερνήτη του, του συνταγματάρχη Πολ Τίμπετς.
Αν μη τι άλλο, παράδοξος τρόπος να τιμάς εκείνη που σε έφερε στην ζωή, καθώς το «Αγοράκι» άμα τη ρίψη του σκότωσε 70.000 ανθρώπους, ενώ κατά τους επόμενους μήνες, περί τους 60.000 ακόμα, οι οποίοι απεβίωσαν από τραύματα ή έκθεση σε ραδιενέργεια. Και βέβαια, χωρίς να υπολογίζουμε όσους πέθαναν στα επόμενα χρόνια, δηλαδή εκατοντάδες χιλιάδες.
Επί του συνόλου των θανάτων εκτιμάται ότι το 60% οφείλεται στην αρχική θερμοκρασία (από ακαριαία ολική εξαέρωση ή τήξη του σώματος), το 20% στη ραδιενέργεια και το υπόλοιπο 20% των θανάτων οφείλεται στον μηχανικό τραυματισμό από το ωστικό κύμα. 

Είναι ενδεικτικό ότι το Β29 υπέστη ισχυρή ανατάραξη με την έκρηξη της βόμβας, παρά το γεγονός ότι τη στιγμή εκείνη απείχε ήδη 18 περίπου χιλιόμετρα από το σημείο της έκρηξης:
«Ένα εκτυφλωτικό φως γέμισε το αεροσκάφος. Γυρίσαμε και κοιτάξαμε τη Χιροσίμα. Η πόλη ήταν σκεπασμένη από ένα τρομερό σύννεφο… που ανέβαινε σαν μανιτάρι. Κανείς δε μιλούσε. Αίφνης, όλοι άρχισαν να φωνάζουν. Κοιτάξτε, κοιτάξτε, κοιτάξτε!»
Ο συγκυβερνήτης του Enola Gay, Λιούις, έγραψε στο ημερολόγιό του:
«Θεέ μου, τί κάναμε;»

Τόσα χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει βασανιστικά αναπάντητο. Αναπάντητο ακόμα κι από τον ίδιο τον Θεό που πραγματικά θα πρέπει να δυσκολεύεται πάρα πολύ να ερμηνεύσει τον τρόπο που το καθ’ ομοίωσιν και κατά εικόνα πλάσμα Του, επιλέγει να χαράζει την πορεία του στον πλανήτη γη.
Ούτως ή άλλως η αληθινή Ιστορία του ανθρώπου δεν γράφεται από τα γεγονότα, αλλά από τις κραυγές του, αυτές που μόνο κάποιοι ματωμένοι στίχοι αντέχουν να χωράνε.

Σαν αυτούς του Εουτζέν Ζεμπελεάνου, σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου:
Δώστε μου το παιδί μου,
-δεν πειράζει, όπως νάναι,-
Κι ακόμη ας έχει
το προσωπάκι του σαν τέρας.
Θα πάω σ΄ αντάμωσή του
και θα χαμογελάσει,
θα μου χαμογελάσει,
έστω με πρόσωπο σαν τέρας
θα μου χαμογελάσει.
Και θα του ανοίξω εγώ την πόρτα,
έστω κι αν έχει πρόσωπο-
δεν πειράζει, όπως νάναι …
Όχι, όχι στάχτη…
Το ξέρω ναι, πως θα μπορούσε
το πρόσωπό του να χει αλλάξει
μα όταν θα κλάψει
αμέσως θα τ΄ αναγνωρίσω
και τότε πια για να μην κλαίει θα σβήσω το φεγγάρι
(το πρόσωπο δεν φαίνεται μες στο σκοτάδι)
τότε θα στρέψω όλα τα δάκρυά μου
στον αστροφώτιστο ουρανό.
Δε θέλω εγώ τον ουρανό
γαλάζιο ατσάλι,
τον ανελέητο ουρανό- τι να τον κάνω;
Μη μου τον δώστε.
Δώστε μου το παιδί μου.
Τ΄ αστέρια, δίχως το παιδί μου
είναι άδειες σφαίρες που κυλούν βουβά
απ΄ το τρύπιο δισάκι της νύχτας…
Δώστε μου το παιδί μου
Δώστε μου το παιδί μου- δεν πειράζει πώς
Δώστε μου το παιδί μου, δεν πειράζει όπως νάναι
Έχω τα ρουχαλάκια του μες στο συρτάρι
και το περιμένουν…

ΦΩΣ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πιο πολύ με τρομάζει...

   Πιο πολύ από όλα με τρομάζουν οι πολύ ευτυχισμένοι. Εκείνοι που ο κόσμος να καίγεται δίπλα τους κάνουν φασαρία γιατί η τυρόπιτα τους είναι τετράγωνη, γιατί τα μανταλάκια είναι μονόχρωμα και με το καπουτσίνο τους δεν τους δίνουν και δώρο ένα μπλουζάκι Polo. 

   Πιο πολύ με τρομάζει που δεν θα αλλάξει τίποτα στο μυαλό τους που έχει γίνει σαν κιμάς που τον άφησαν έξω από το ψυγείο, θα δυσανασχετούν γιατί η πετσέτα στο ξενοδοχείο είναι πολύ χνουδωτή, γιατί η ξαπλώστρα στη πισίνα δεν κάνει και μασάζ και η κοπελίτσα στο καφέ μπαρ δεν γελάει με την σαχλαμάρα που της πετάνε κάθε πρωί. 

Εκείνους και εκείνες που δεν τους αγγίζει τίποτα, που συνεχίζουν να έχουν έπαρση για κάθε τι που κινείται εκτός από την σκιά τους. 

Πιο πολύ δεν με τρομάζει η φτώχεια, γιατί ο κόσμος ο περήφανος θα σταθεί πάλι στα πόδια του έστω και εάν του τα έχουν ξυλοκοπήσει, θα βρει τρόπους να ξεπεράσει το κακό που θα τον βρει, την δυστυχία, την απώλεια, ξέρει να στέκεται όρθιος με τη ψυχή του ψηλά.

   Με τρομάζει που έχουμε χωριστεί στα δύο. Ο μισός κόσμος διαφημίζει την ευτυχία του πνιγμένος στο μακιγιάζ και το αι λαινερ και ο υπόλοιπος ξεπλένει τα μούτρα του από το κλάμα. Με φοβίζει που άλλοι μετράνε απώλειες και άλλοι κάρτες στα πορτοφόλια, άλλοι φοβούνται μην χάσουν μια μέρα διακοπών και άλλοι έχασαν τα πάντα. Και εκτός από το ότι με φοβίζει με αηδιάζει, γιατί μπορεί να μην είμαι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, αλλά σίγουρα ο καθένας μετράει τις πληγές του.

Παρκάρετε την αλαζονεία σας λίγο πιο κει, γεμίσαμε ευτυχισμένους και ηλιοκαμένους, ή απλά καμένους.

 

© Μπέττυ Κούτσιου

Από την υπέροχη σελίδα της Ψυχές από μελάνι - Μπέττυ Κούτσιου
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Περιήγηση στην Κλασική Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. / A tour in Classical Athens (5th century BC) - 3D reconstruction

     Τρισδιάστατη ανακατασκευή της Κλασικής Αθήνας στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. Η πόλη παρουσιάζεται όπως θα έμοιαζε τα χρόνια πριν από την ήττα στον Πελοποννησιακό πόλεμο (404 π.Χ.).

     Η πόλη της Αθήνας καταστράφηκε ολοσχερώς από τον περσικό στρατό κατά τα έτη 480-479 π.Χ. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Αθηναίοι κατάφεραν να ξαναχτίσουν την πόλη τους και στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ., ο πολιτικός και στρατηγός Περικλής διέταξε ένα εκτεταμένο κατασκευαστικό πρόγραμμα που έκανε την Αθήνα το κέντρο της κλασικής Ελλάδας. 

Ήταν η εποχή που χτίστηκαν οι μεγάλοι ναοί στο λόφο της Ακρόπολης (Παρθενώνας, Ερέχθειο) και πολλά κτίρια δημόσιας διοίκησης για την Αθηναϊκή Δημοκρατία.

     Το βίντεο παρουσιάζει σχεδόν όλα τα σημαντικά μνημεία, χώρους και περιοχές εντός της πόλης. Οι 3d ανακατασκευές έγιναν μετά από την πιο πρόσφατη δημοσιευμένη διεθνή έρευνα και έγινε μεγάλη προσπάθεια να είναι όσο το δυνατόν ακριβέστερες. 

Φυσικά υπάρχουν απλοποιήσεις και καλλιτεχνική άδεια για να διαχειριστεί τεχνικά ένα μεγάλο έργο όπως αυτό.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Άνθρωποι που μοιάζουν Προσευχές λέγονται Φίλοι / Καληνύχτα σας...

Πονάς σε μέρη του σώματός σου που δεν ήξερες καν την ύπαρξή τους. Στην προσευχή σου και στη ζωή σου, δύο τρεις άνθρωποι μετρημένοι στα δάχτυλα.

    Αυτοί που πάντα είναι εδώ και δεν χρειάζονται συστάσεις. 

Είναι οι δικοί σου άνθρωποι. 

Που σε βλέπουν με τα χρυσά και με τα κουρέλια σου. 

Που σε αναζητάνε κάθε μέρα αφήνοντας τα δικά τους προβλήματα στην άκρη. 

Που θα σου ηρεμήσουν την ψυχή σου από τους πόνους με μία τους κουβέντα.

Όχι, δεν θα βρουν τίποτα ευφάνταστο να πούνε. 

Ούτε θα ψάξουν να γκουκλάρουν τι συμβουλή θα σου δώσουν. 

Το καλύτερο γιατρικό είναι οι κουβέντες τους και η ήρεμη παρουσία τους. 

Η καθημερινή δύναμη που σου δίνουν με ένα “Όλα θα πάνε καλά. Θα δεις”, όταν εσύ χάνεσαι σε ωκεανούς από άγχος. 

Είναι η ευλογία στη ζωή σου και το ήρεμο λιμάνι σου.

Δεν χρειάζεται να τους φωνάξεις καν κοντά σου. 

Σε καταλαβαίνουν, σε μυρίζουν με έναν μοναδικό τρόπο, σε συναισθάνονται και έρχονται. 

Αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους, δεν τους στρώνεις με χρυσά μαχαιροπίρουνα για να φάνε μαζί σου.

Έρχονται και μοιράζονται μαζί σου και ένα κομμάτι ψωμί αρκεί να σε βλέπουν χαρούμενη. Να γελάς. 

Και εσύ αρκεί να νιώθεις ότι είναι κοντά σου εκείνοι και μπορείς να καταπιείς και τα πιο μεγάλα φαρμάκια.

Δεν θέλει επισημότητες η αγάπη. 

Ζέστη καρδιά θέλει, ήρεμη ματιά, ένα χάδι στα μαλλιά και κατανόηση. 

Τώρα ξαναμέτρα τον πόνο. Δεν θα είναι πια ο ίδιος.

Γιατί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της απελπισίας σου, το έχουν πάρει μαζί τους και το κουβαλάνε εκείνοι πάνω τους. 

Εσένα, σου έχουν αφήσει ένα σταυρό να σε φυλάει και έναν άγγελο να σε συντροφεύει.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι