Οδυσσέας Ελύτης – ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (1959) - Τα θεμέλιά μου στα βουνά ...

ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (1959)

Πλεονάκις επολέμησάν με εκ νεότητός μου

και γαρ ουκ ηδυνήθησάν μοι

ΨΑΛΜΟΣ ΡΚΗ'

ΤΑ ΠΑΘΗ

Ε' Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος. Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω. Ταράζεται ο καιρός κι απ' τα πόδια τις μέρες κρεμάζει αδειάζοντας με πάταγο τα οστά των ταπεινωμένων. Ποιοι, πώς, πότε ανέβηκαν την άβυσσο; Ποιες, ποιών, πόσων οι στρατιές; Τ' ουρανού το πρόσωπο γυρίζει κι οι εχθροί μου έφυγαν μακριά. Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω. Εσύ μόνη απ' τη φτέρνα τον άντρα γνωρίζεις Εσύ μόνη απ' την κόψη της πέτρας μιλάς Εσύ την όψη των αγίων οξύνεις κι εσύ στου νερού των αιώνων την άκρη σύρεις πασχαλιάν αναστάσιμη! Αγγίζεις το νου μου και πονεί το βρέφος της Άνοιξης! Τιμωρείς το χέρι μου και στα σκότη λευκαίνεται! Πάντα πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη. Πάντα πάντα τη λάμψη περνάς για να φτάσεις ψηλά τα βουνά τα χιονόδοξα. Όμως τι τα βουνά; Ποιος και τι στα βουνά; Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος!

ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
«Η παραμονή μου στην Ευρώπη (1948 - 1951) με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοίρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους – και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου ‘δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ’ αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το Άξιον Εστί».

Οδυσσέας Ελύτης

«Τα Ψηλά βουνά»: Όταν τα Αναγνωστικά τα έγραφαν καταξιωμένοι λογοτέχνες

Αντίδοτο «μακριά από την ψευτιά», για να γυρίσουμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια

Τά ψηλά βουνά, συντακτική ἐπιτροπή: Δ. Ἀνδρεάδης, Α. Δελμοῦζος, Π. Νιρβάνας, Ζ. Παπαντωνίου, Μ. Τριανταφυλλίδης, ἀναγνωστικό Γ´ Δημοτικοῦ,  Ἀναγνωστικά Κράτους. 
Ἀθήνα, Ἐθνικό Τυπογραφεῖο, 1918. 
δείτε εδώ και κατεβάστε σε PDF την πρώτη έκδοση (1918)

«Φάνη, προσοχή. Σκοπός είσαι.
Μη φοβάσαι τη νύχτα, μη σε τρομάζουν οι ίσκιοι. Όποιος κάνει εκείνο που πρέπει, δεν έχει να φοβηθεί κανένα.
Εσύ κι οι σύντροφοί σου απόψε φυλάγετε το δάσος από τους εχθρούς του.
Η σφυρίχτρα σου να είναι έτοιμη.
Με τη βάρδια, που φυλάγετε, προστατεύετε τα δέντρα. Κι όλους τους ανθρώπους, όσοι θα δροσιστούν απ' αυτά τα δέντρα είτε τώρα είτε σε πενήντα κι εκατό και διακόσια χρόνια.
Όταν βρίσκονται γενναία παιδιά σαν εσάς, ένα δάσος γίνεται αιώνιο. Κι οι άνθρωποι ζουν καλύτερα τη ζωή τους.»
Τα ψηλά βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου βρίσκονται μακριά από κάθε ψευτιά· η μόνη τους πρόθεση είναι να φέρουν στις αίθουσες διδασκαλίας και στις ψυχές των εννιάχρονων αναγνωστών τους το θρόισμα των πεύκων και των ελατιών, το τραγούδι του νερού και τη χαρά μιας αλλιώτικης ζωής. Και όλα αυτά με μια γραφή απόλυτα θελκτική και απροσποίητη, δίχως ίχνος ακαμψίας και διδακτισμού που δεν καταπίνεται. 
Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, από το επίμετρο του βιβλίου
biblionet
.
Τα «Ψηλά βουνά» πρωτοκυκλοφόρησαν ως αναγνωστικό της Γ΄ Δημοτικού το 1918, την περίοδο (1917-1920) της  Βενιζελικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και θεωρείται, μέχρι σήμερα, υποδειγματικό κείμενο της  παιδικής λογοτεχνίας που πρόσφερε απόλαυση, συγκίνηση και γνώση σε πολλές γενιές.
Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στο περίφημο αναγνωστικό του καινοτομεί σε σχέση με προηγούμενα αναγνωστικά.  
Αποφεύγει τον άκαμπτο και ψυχρό διδακτισμό, τους ψεύτικους σοβαροφανείς χαρακτήρες και ενσωματώνει στη  λογοτεχνική του γλώσσα, τη λαϊκή αφήγηση, το δημοτικό τραγούδι, το ποίημα, το χιούμορ και την τρυφερότητα.
Στο έργο μια παρέα μικρών μαθητών περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές στα βουνά της Ρούμελης, μετά  από παρότρυνση του δασκάλου τους και με τη συγκατάθεση των γονιών τους.
Εκεί  θα μάθουν να ζουν ομαδικά και μακριά από τις ανέσεις του σπιτιού τους στην πόλη, να εργάζονται, να μαγειρεύουν, να χτίζουν, να ράβουν, ν’ ανοίγουν μονοπάτια στο δάσος, να γίνονται αν χρειαστεί νοσοκόμοι, δασοφύλακες, δάσκαλοι για τον μικρό Λάμπρο το αγράμματο βοσκόπουλο και να μη φοβούνται.
Στα ψηλά βουνά θα  αγαπήσουν το δάσος, τα φαράγγια, τα ποτάμια, τις κρυστάλλινες πηγές. Θα αισθανθούν το καθαρό βουνήσιο αεράκι, τις  μυρωδιές των αγριολούλουδων, το θρόϊσμα των πεύκων και των ελατιών, το τραγούδι των τρεχάμενων νερών, τα κελαηδίσματα των πουλιών, τα βελάσματα των ζώων, τη δροσιά  των περιβολιών και των ανθισμένων κήπων.  

Εκεί θαρθούν  σ΄επαφή με ανθρώπους της υπαίθρου και θα μάθουν ναι σέβονται ο,τιδήποτε διαφορετικό και να διαλέγουν για αρχηγό τους εκείνον που θα αποδειχτεί ικανότερος.

 
onlarissa.gr

Το Μπλόκο της Κοκκινιάς

H αντιστασιακή δράση των κατοίκων της Κοκκινιάς (σημερινή Νίκαια Αττικής) μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ, προκάλεσε την οργή των γερμανών κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους, που με επανειλημμένες επιθέσεις στην περιοχή προσπάθησαν να την εξουδετερώσουν. Η μεγαλύτερη επίθεση, γνωστή στην ιστορία της Αντίστασης ως «Μπλόκο της Κοκκινιάς», πραγματοποιήθηκε στις 17 Αυγούστου 1944 και κατέληξε σε λουτρό αίματος.

Η επιχείρηση είχε προπαρασκευαστεί με λεπτομέρειες και το μυστικό είχε διαφυλαχτεί καλά. Πήραν μέρος γύρω στους 2.500 άνδρες - Γερμανοί, μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας και το μηχανοκίνητο τμήμα της Αστυνομίας Πόλεων υπό τον περιβόητο αστυνομικό διευθυντή Νίκο Μπουραντά. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιχείρηση είχε ο αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας, συνταγματάρχης Ιωάννης Πλυτζανόπουλος.

Η ισχυρή αυτή δύναμη, που ήταν οπλισμένη με βαριά πολυβόλα, όλμους και ελαφρά άρματα, έφθασε στην Κοκκινιά τα ξημερώματα της Παρασκευής 17 Αυγούστου. Αμέσως κύκλωσε την περιοχή και στη συνέχεια διέταξε να συγκεντρωθεί όλος ο ανδρικός πληθυσμός, ηλικίας από 14 ως 60 ετών, στην πλατεία της Οσίας Ξένης (σημερινή Πλατεία 17ης Αυγούστου 1944).

Γύρω στις 9 το πρωί, η πλατεία είναι γεμάτη από κόσμο. Οι Γερμανοί δίνουν εντολή στους συγκεντρωμένους να γονατίσουν. Αμέσως, αρχίζουν να κυκλοφορούν ανάμεσά τους, έλληνες προδότες, που φορούν κουκούλες για να μην αναγνωρίζονται και υποδεικνύουν στους Γερμανούς τους αγωνιστές και τα ηγετικά στελέχη του ΕΑΜ. Όσους συλλαμβάνουν, τους σέρνουν σ’ ένα γειτονικό οικόπεδο και στα υπόγεια διπλανών σπιτιών και τους βασανίζουν φριχτά.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, 76 στελέχη του ΕΑΜ εκτελούνται, όπως και 46 πατριώτες στη συνοικία «Αρμένικα». 30 ακόμη Κοκκινιώτες σκοτώνονται σε μεμονωμένα επεισόδια, ενώ 4 άλλοι καίγονται από την πυρπόληση τουλάχιστον 100 σπιτιών από τους επιδρομείς. Συνολικά, τα θύματα του «Μπλόκου της Κοκκινιάς» ανέρχονται σε 315. Την ίδια ώρα, γύρω στους 6.000 άνδρες οδηγούνται με ισχυρή συνοδεία στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Ύστερα από λίγες μέρες θα μεταφερθούν σε γερμανικά στρατόπεδα περίπου 1.200, αρκετοί από τους οποίους θα εκτελεστούν ή θα πεθάνουν από τις κακουχίες.

Σχετικά

• Τα γεγονότα του «Μπλόκου της Κοκκινιάς» αναπαριστά η ταινία «Το Μπλόκο», που γύρισε το 1964 ο Άδωνις Κύρου (1923-1985), με πρωταγωνιστές τους Κώστα Καζάκο, Μάνο Κατράκη, Αλεξάνδρα Λαδικού, Γιάννη Φέρτη και Ξένια Καλογεροπούλου. Το σενάριο της ταινίας είναι του Γεράσιμου Σταύρου, η διεύθυνση φωτογραφίας του Γιώργου Πανουσόπουλου και του Γρηγόρη Δανάλη και η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους αθηναϊκούς κινηματογράφους στις 7 Δεκεμβρίου 1965 κι έκοψε 165.426 εισιτήρια.
• Το 1982, o σκηνοθέτης Διονύσης Γρηγοράτος γύρισε για λογαριασμό της ΕΡΤ το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Το Μπλόκο της Κοκκινιάς».

1. Τα Τάγματα Ασφαλείας δημιουργήθηκαν από τον κατοχικό πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη το καλοκαίρι του 1943 με τη σύμφωνη γνώμη σημαντικής μερίδας του αστικού πολιτικού κόσμου, προκειμένου να αναχαιτισθεί η διαρκώς αυξανόμενη δύναμη του ΕΑΜ, στο οποίο κυριαρχούσε το ΚΚΕ. Ο Ράλλης εκτιμούσε ότι η τελική έκβαση του Πολέμου θα έβρισκε νικητές του Συμμάχους, οπότε θα έπρεπε άμεσα να αντιμετωπισθεί ο κομουνιστικός κίνδυνος. Οι άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν γνωστοί με τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό «γερμανοτσολιάδες». Ο Ιωάννης Πλυτζανόπουλος μετά την απελευθέρωση προήχθη σε υποστράτηγο, ενώ o ανηψιός του Νικόλαος Πλυτζανόπουλος διετέλεσε δήμαρχος Νικαίας την περίοδο της χούντας.

2. Το Μηχανοκίνητο Τμήμα της Αστυνομίας Πόλεων, με επικεφαλής τον αστυνομικό διευθυντή Νίκο Μπουραντά (1900-1981), συνεργάστηκε με τους κατακτητές και πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε φόβητρο των πολιτών. Η Αριστερά αποκαλούσε του άνδρες του «μπουραντάδες». Ήταν γνωστοί για τα αντικομουνιστικά τους φρονήματα, όπως και ο επικεφαλής τους. Ο Νίκος Μπουραντάς δικάσθηκε ως δοσίλογος, αλλά απηλλάγη στις 26 Νοεμβρίου 1945.

sansimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Piplantri: Το χωριό στην Ινδία όπου φυτεύονται 111 δέντρα κάθε φορά που γεννιέται ένα κορίτσι

Ο αριθμός 111 είναι, για τους Ινδούς, σύμβολο της ευτυχίας και της προόδου.

👧👧👧👧👧

Ένα παράδειγμα σεβασμού της ζωής των γυναικών και της φύσης, που θα πρέπει να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για ολόκληρo τον κόσμο.

Σε πολλά μέρη της Ινδίας τα αγόρια προτιμούνται έναντι των κοριτσιών, τα οποία, λόγω του θεσμού της προίκας, αποτελούν μια σημαντική οικονομική επιβάρυνση για τις οικογένειές τους. 

Όμως οι κάτοικοι του Πιπλάντρι στο Ρατζαστάν της Ινδίας μάχονται κατά αυτής της προκατάληψης γιορτάζοντας τη γέννηση των κοριτσιών τους με την φύτευση 111 δέντρων για κάθε βρέφος. 

Ένα δώρο στη φύση για το δώρο της ζωής.

Αυτό το πρωτότυπο τελετουργικό ξεκίνησε όταν ο Shyam Sunder Paliwal έχασε την έφηβη κόρη του, την Kiran, και φύτεψε ένα δέντρο προς τιμήν της. 

Σήμερα, ηγείται μιας προσπάθειας σκοπός της οποίας είναι να διασφαλίσει ότι τα κορίτσια του Πιπλάντρι προστατεύονται αλλά και εκπαιδεύονται, ώστε μεγαλώνοντας να γίνουν ανεξάρτητες και αυτάρκεις γυναίκες.

Τα δέντρα που φυτεύονται δεν ομορφαίνουν μόνο το χωριό αλλά αποτελούν τα σύμβολα μιας πολιτιστικής, περιβαλλοντικής και πολιτικής επανάστασης που συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο.

m.lifo
Πηγή: Great Big Story

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Φυσικές Καταστροφές με τα μάτια των Παιδιών

Το παιδί ως ενεργός παρατηρητής 

Μικροί και μεγάλοι βιώνουν συναισθήματα και σκέψεις φόβου και άγχους ως απόκριση στην καταστροφή. 

Ευρήματα εμπειρικών μελετών υποστηρίζουν πως τα παιδιά είναι περισσότερο ευάλωτα από τους ενήλικες σε συνθήκες φυσικών καταστροφών.

Ο αντίκτυπος των φυσικών καταστροφών επεκτείνεται στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο επηρεάζοντας ποικιλοτρόπως και τους παρατηρητές των έντονων φαινομένων, οι οποίοι κατακλύζονται ακατάπαυστα με πληροφορίες από διάφορες πηγές ενημέρωσης.

Μικροί και μεγάλοι βιώνουν συναισθήματα και σκέψεις φόβου και άγχους ως απόκριση στην καταστροφή. Ευρήματα εμπειρικών μελετών υποστηρίζουν πως τα παιδιά είναι περισσότερο ευάλωτα από τους ενήλικες σε συνθήκες φυσικών καταστροφών (Kousky, 2016). 

Συγκεκριμένα, η McDermott και οι συνεργάτες της (2005) εξέτασαν τη συχνότητα εμφάνισης συμπτωμάτων μετατραυματικού στρες μετά από την έκθεση σε πυρκαγιές. Από τα αποτελέσματα προέκυψε πως παιδιά ηλικίας κάτω των 12 ήταν πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν σχετικά συμπτώματα συγκριτικά με παιδιά άνω των 14. Από την ίδια έρευνα προέκυψε πως τα κορίτσια ήταν πιο πιθανό να παρουσιάσουν ανησυχίες συγκριτικά με τα αγόρια αναφορικά με τη σωματική τους ακεραιότητα.

Τα παιδιά είναι δραστήριοι παρατηρητές, και ως εκ τούτου οι φυσικές καταστροφές μεγάλου μεγέθους μπορούν να ασκήσουν έντονες ψυχοσυναισθηματικές επιδράσεις σε παιδιά τα οποία δεν ήρθαν σε άμεση επαφή με τον κίνδυνο. 

Συχνά, έπειτα από έκθεση σε τραυματικά γεγονότα, το παιδί θέτει ερωτήσεις αναφορικά τόσο με το συμβάν όσο και με τη δράση της κοινωνίας. Επιπλέον, μπορεί να παρουσιάσει δυσκολία αποχωρισμού των γονέων, ιδιαίτερα κατά τις βραδινές ώρες του ύπνου, εφιάλτες, ραγδαίες αλλαγές στη διάθεση, ευρεθιστότητα.

Οι σκέψεις, οι συμπεριφορές και τα συναισθήματα που συνεπάγεται η έκθεση σε περιστατικά φυσικών καταστροφών διαφοροποιούνται ανάλογα με την προσωπικότητα του παιδιού, το αναπτυξιακό στάδιο και την ηλικία στην οποία βρίσκεται. 

Επιπροσθέτως, υπάρχουν ορισμένοι επιβαρυντικοί παράγοντες που μπορούν να εντείνουν την ψυχοσυναισθηματική αντίδραση του παιδιού στο γεγονός. Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Εθνικό Σύλλογο Σχολικών Ψυχολόγων της Αμερικής, παιδιά τα οποία βιώνουν πένθος από πιθανή απώλεια, κατοικούν σε περιοχές που απειλούνται από φυσικές καταστροφές, αντιμετωπίζουν κοινωνικά ή ψυχικά προβλήματα, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε συνθήκες φυσικών καταστροφών (National Association of School Psychologists, 2016).

Επιπροσθέτως, έπειτα από τραυματικές εμπειρίες, τα παιδιά αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες, συγκριτικά με τους ενήλικες, στην ανάκαμψη από το μετατραυματικό στρες (Shanonetal., 1994). Γεγονότα φυσικών καταστροφών, όπως η μεγάλης κλίμακας πυρκαγιά που απείλησε τη χώρα, έχουν ως αποτέλεσμα τη διαρκή εξιστόρηση και αναμετάδοση επίπονων ντοκουμέντων από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. 

Η συστηματική έκθεση των παιδιών σε σχετικά γεγονότα μπορεί να καταστήσει περισσότερο έντονα τα ήδη υπάρχοντα συναισθήματα άγχους, στρες και φόβου. Ο ρόλος του γονιού και του κυρίου φροντιστή, συνεπώς, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διασφάλιση της ψυχοσυναισθηματικής ευεξίας του παιδιού.

Εναρκτήριο λάκτισμα στη προσπάθεια παροχής στήριξης στο παιδί αποτελεί το εγχείρημα διαλόγου. Μιλήστε με ειλικρίνεια και αμεσότητα στο παιδί στις ερωτήσεις που θα σας θέσει. Δώστε στο παιδί σας να κατανοήσει πως αντιλαμβάνεστε τις ανησυχίες του και πως είστε πρόθυμοι να παρέχετε ειλικρινείς απαντήσεις σε τυχόν ερωτήματα και απορίες που έχουν αναπτυχθεί. Συμπληρωματικά, τονίστε τις μεθόδους με τις οποίες παρέχεται φροντίδα και περίθαλψη στα άτομα που έχουν επηρεαστεί από το συμβάν. Αναδείξτε τη σημασία του συλλογικού πνεύματος υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες.

Οι ανησυχίες του παιδιού γίνονται εμφανείς με ποικίλους τρόπους, όπως τα όνειρα, η ζωγραφική, αλλά και η λεκτική συμπεριφορά μέσω των ερωτήσεων που θέτει. Συνεπώς, κρίνεται απαραίτητο να παρατηρήσετε το παιδί και να παρέχετε ένα σταθερό υποστηρικτικό πλαίσιο στο οποίο το παιδί μπορεί να απευθύνεται για τυχόν σκέψεις και ανησυχίες.

Η πραγματοποίηση ενεργειών εθελοντισμού, όπως την παροχή φαρμάκων και προϊόντων βασικής ανάγκης στα θύματα της φυσικής καταστροφής, αλλά και η έμφαση στην ικανότητα των ανθρώπων να αντιμετωπίζουν αντίστοιχα γεγονότα συμβάλλουν στην ομαλότερη διαχείριση του άγχους. Δώστε στο παιδί την ευκαιρία να λάβει δράση και να αναπτύξει αποτελεσματικές μεθόδους διαχείρισης τόσο του άγχους όσο και των προβλημάτων.
Επιπλέον, είναι σημαντικό να εμποδίσετε τη διατάραξη της καθημερινότητας και την διαρκή αναφορά στο περιστατικό, καθώς μπορεί να δημιουργήσει επιπρόσθετο άγχος στο παιδί. Με τον τρόπο αυτό θα είστε σε θέση να παρέχετε ένα σταθερό και υποστηρικτικό περιβάλλον, ώστε το παιδί να αισθανθεί ασφάλεια.
Ο ειλικρινής διάλογος και επικοινωνία των γονιών με το παιδί αποτελεί παράγοντα που μπορεί να κατευνάσει συναισθήματα φόβου, άγχους και συμπτώματα μετατραυματικού στρες. Κάθε παιδί αντιδρά με διαφορετικό τρόπο σε γεγονότα φυσικών καταστροφών και αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο τα συναισθήματα που αυτές συνεπάγονται.

Παρατηρήστε το παιδί και τη συμπεριφορά του, γίνετε ακροατές τόσο της λεκτικής όσο και της μη λεκτικής συμπεριφοράς και παρέχετε ειλικρινείς απαντήσεις στις ερωτήσεις που σας θέτει. Τις περισσότερες φορές τα παιδιά ανακάμπτουν σύντομα και χωρίς μετατραυματική συμπτωματολογία από τις δυσάρεστες εμπειρίες που συνεπάγονται οι φυσικές καταστροφές (Viana, Alfano and Sharp, 2017).

H παροχή, ωστόσο, ενός υποστηρικτικού και σταθερού περιβάλλοντος μπορεί να κατευνάσει περαιτέρω το άγχος που συνεπάγεται η έκθεση σε εικόνες και ερεθίσματα φυσικών καταστροφών.

---

Βιβλιογραφία

• Kousky, C. (2016). “Impacts of Natural Disasters on Children.”Future of Children, 26(1), 73–92.
• McDermott, B. M., Lee, E. M., Judd, M., & Gibbon, P. (2005). Posttraumatic stress disorder and general psychopathology in children and adolescents following a wildfire disaster. The Canadian Journal of Psychiatry, 50(3), 137-143.
• National Association of School Psychologists. (2017). Large-scale natural disasters: Helping children cope [handout]. Bethesda, MD: Author.
• Shannon, M. P., Lonigan, C. J., Finch, A. J., & Taylor, C. M. (1994). Children exposed to disaster: I. Epidemiology of post-traumatic symptoms and symptom profiles. Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry, 33(1), 80-93.
• Viana, A., Alfano, C. and Sharp, C. (2017). Psychological Impact of Natural Disasters in Children/Families. [online] Uh.edu. Available at: https://www.uh.edu/class/news/archive/2017/august-september/natural-disasters-impact-children/ [Accessed 26 Jul. 2018].

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι