Η εικόνα ενός ορφανού αγοριού από τις Φιλιππίνες που πήρε την μικρή αδερφή του στο μάθημα συγκινεί τον κόσμο....
Η ίδια η δασκάλα εξέφρασε θαυμασμό για την αποφασιστικότητα του, να παρακολουθήσει τα μαθήματα, αφού το αγόρι είπε ότι δεν ήθελε να τα χάσει, παρόλο που του είχαν εμπιστευτεί τη φροντίδα της αδερφής του.
«Δεν θέλω να λείπω, κυρία.... Θα φέρω την αδερφή μου μαζί μου, στο σχολείο, γιατί η γιαγιά μου πρέπει να δουλέψει στα χωράφια και κανείς δεν μπορεί να την προσέχει», είπε το αγόρι στη δασκάλα"
Η 23χρονη που αποφάσισε να αλλάξει τον κόσμο και το έκανε πράξη
Λίγοι την ξέρουν με το όνομά της. Οι περισσότεροι την γνωρίζουν ως
τη μητέρα των 200 ορφανών και η ίδια αυτό το θεωρεί τη μεγαλύτερη
κατάκτησή της. Ο λόγος για την 23χρονη Maggie Doyne, η οποία στα 18
της αποφάσισε να αφήσει πίσω της τα πάντα -σπουδές, οικογένεια,
φίλους- για να γνωρίσει τον κόσμο, όχι μέσα από τις ειδήσεις, αλλά
με οδηγό τα δικά της μάτια.
Πλέον, όλοι γνωρίζουν για το κορίτσι που βρέθηκε σε ένα χωριό των
Ιμαλαϊων και αντικρίζοντας 200 ορφανά -συνέπεια του εμφυλίου πολέμου-
αποφάσισε χωρίς δισταγμό να τα υιοθετήσει, παρακινώντας ανθρωπιστικές
οργανώσεις και οργανισμούς για τα δικαιώματα των παιδιών να εμπλακούν
με την υπόθεση και να βοηθήσουν ενεργά.
Όπως εξομολογείται, όλα άρχισαν όταν ο δρόμος της διασταυρώθηκε με
αυτόν ενός παιδιού κουβαλούσε νερό για να ζήσει την οικογένειά του.
Μέχρι τότε, γνώριζε ότι υπήρχαν 80 εκ. παιδιά στον κόσμο που υπέφεραν
από πείνα, αρρώστιες και κακομεταχείριση, θύματα ενός πραγματικού ή
κοινωνικού πολέμου.
Κοιτώντας τη μικρή στα μάτια, η 18χρονη τότε κοπέλα σκέφτηκε κάτι
απλό: ότι από κάπου θα έπρεπε να ξεκινήσει κανείς για να σώσει τα
παιδιά του κόσμου. Και την αρχή θα μπορούσε να την κάνει μ’ αυτό το
κορίτσι.
«Τι θα γινόταν αν προσπαθούσα να γράψω αυτό το ένα κορίτσι σε σχολείο
και να παρακολουθώ την πρόοδό της;», εξηγεί η Doyne, κάτι που φυσικά
και έκανε. Και μετά βρήκε ένα κομμάτι γης στο οποίο σκέφτηκε ότι θα
μπορούσε να χτίσει ένα ορφανοτροφείο στο Νεπάλ, με σχολείο και
οτιδήποτε στοιχειώδες θα χρειάζονταν τα παιδιά που πρακτικά ζούσαν
απροστάτευτα στο ύπαιθρο.
Τηλεφώνησε στους γονείς της και τους παρακάλεσε να της στείλουν τα
5.000 δολάρια των οικονομιών της για να υλοποιήσει μια ιδέα που σε
άλλους ίσως φάνταζε απολύτως τρελή και ουτοπική. Και φυσικά, ο λόγος
γίνεται για το χαρτζιλίκι που μάζευε από την ηλικία των 6 ετών, από
τις δουλειές που έκανε από την ηλικία των 12, που με τις δωρεές και
τις χορηγίες οργανισμών έκαναν το όνειρο της πραγματικότητα.
Σύντομα, αυτό το κομμάτι γης στο Νεπάλ ήταν δικό της και μέσα του
βρισκόταν ένα ορφανοτροφείο έτοιμο να φιλοξενήσει -στην αρχή
τουλάχιστον- 30 ορφανά.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η 23χρονη πια, παραδέχεται ότι όλο αυτό
έγινε ο εθισμός της. Από 1 παιδί στα 10 κι από εκεί στα 30 και μετά το
μήνυμά της να εξαπλώνεται, για τον μικρό ασφαλή παράδεισο που είχε
καταφέρει να δημιουργήσει από μία και μοναδική ιδέα ότι μπορεί να
κάνει τον κόσμο καλύτερο.
«Αν ό,τι είχες ήταν το σώμα, το μυαλό και μια ιδέα για να κάνεις τον
κόσμο καλύτερο, δεν θα ήταν αυτό μια απόδειξη ότι μπορείς να κάνεις τα
πάντα», αναρωτιέται. Το δικό της παράδειγμα έχει ήδη κάνει τον γύρο
του κόσμου και το ορφανοτροφείο -το οποίο ήδη προσφέρει καταφύγιο σε
περισσότερα από 200 παιδιά- θεωρείται η πλέον ανθρωπιστική start up
που ξεκίνησε από τις οικονομίες μιας μαθήτριας…
Η γειτόνισσά μας πέθανε εψές. Θα ’ταν σαν έλειπες. Άφησε πίσω δυο μικρά, αδύναμα, μωρά παιδιά.
Γουίλιαμ και Μαντελίν. Το ένα απλά τραυλίζει, το άλλο μόλις που βαδίζει.
Ο άνδρας έδειχνε βαρύς, χωμένος στη γωνιά του
με το μπερέ το γούνινο, στη θάλασσα και τη βροχή λουσμένο,
πιάνοντας το κεφάλι, μουρμούρισε δειλά
– Τι τέλος! “Έχουμε πέντε παιδιά, μ’ αυτά επτά” της είπε και τώρα στην αναβροχιά θα κοιμηθούμε
το δίχως άλλο νηστικοί, πολλές φορές. Και το λοιπόν; Δεν φταίω εγώ γι’ αυτό.
Συμβαίνουνε και ατυχίες.
Έτσι το θέλησε ο καλός Θεός. Ποιος ξέρει... (…) Σύρε γυναίκα, φέρ’ τα...
Θα φοβηθούν πολύ τα καημένα
αν τύχει και ξυπνήσουν μοναχά. Την εδική μας πόρτα χτύπησε η μάνα τους
πρέπει να έρθουνε κοντά μας τα μικρά. Αδέρφια θα γενούν για τα παιδιά μας,
και στην αγκάλη μας θα βρούνε ζεστασιά. Μόλις στο σπίτι μας τους ξένους τούτους δει, ο Θεός θα δώσει άλλα τόσα αγαθά. Θα κοπιάσω. Κρασί άλλο δε θα πιω- Σύρε και φέρ’ τα. Γιατί διστάζεις, αγαπημένη; Δε βιάζεται η αγάπη σου; Κι εκείνη γύρισε στο πλάι κι είπε:
- Ήρθαν οι ξένοι!
Η
ταινία του Robert Guédiguian, Les neiges du Kilimandjaro/ Τα Χιόνια του
Κιλιμάντζαρο είναι εμπνευσμένη από το ποίημα του Βίκτωρ Ουγκώ, "Καλοί
που είν’οι φτωχοί" (Les Pauvres Gens) (Απόδοση: Ντέση Βερβενιώτου)
Brazil: Orphans as young as four are forced to parade in front of potential foster parents for ‘adoption catwalk show’ likened to a slave market
Μνήμες εποχών που κυριαρχούσαν τα σκλαβοπάζαρα θύμισε η ενέργεια υπηρεσίας υιοθεσιών στη Βραζιλία να στήσει «καλλιστεία» ορφανών παιδιών που αναζητούσαν θετούς γονείς.
Orphans as young as four are forced to parade in front of potential foster parents for ‘adoption catwalk show’ likened to a slave market
Η αδιανόητη «πασαρέλα» στην οποία βάδισαν συνολικά 18 παιδιά, ορισμένα έως και 4 ετών, στήθηκε σε εμπορικό κέντρο στην πόλη Κουιάμπα την περασμένη Τρίτη.
Σύμφωνα με την πρόσκληση της υπηρεσίας η εκδήλωση είχε ως στόχο «να γίνει μια βραδιά στην οποία άνθρωποι που κρίνονται κατάλληλοι για υιοθεσίες να γνωρίσουν τα παιδιά».
«Παιδιά να κάνουν πασαρέλα ώστε οι υποψήφιοι θετοί γονείς να δουν πόσο όμορφα, φιλικά και επιλέξιμα είναι, εμένα μου θυμίζει εποχές σκλαβοπάζαρου όταν οι άνθρωποι εξέταζαν τα σώματα και τα δόντια των Αφρικανών προκειμένου να καταθέσουν την προσφορά τους»,
έγραψε σε οργισμένη ανάρτησή του στo Twitter ο δικηγόρος Εντουάρντο Μαχόν.
Για «αδιανόητη ανωμαλία» έκανε λόγο σε δήλωσή του ο υποψήφιος πρόεδρος της Βραζιλίας στις πρόσφατες εκλογές, Γκιγιέρμε Μπούλος.
Συνολικά στο εμπορικό κέντρο βρέθηκαν 200 άνθρωποι για να δουν «τα παιδιά να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους με προσεγμένα ρούχα, μαλλιά και μακιγιάζ».
Ο επικεφαλής της υπηρεσίας που διοργάνωσε την εκδήλωση υποστήριξε, πάντως, ότι είχε το «πράσινο φως» από τη Δικαιοσύνη για να προχωρήσει. aftodioikisi Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
Αυτή η φωτογραφία είναι συγκλονιστική για πολλούς λόγους, όπου ο ένας αναπαράγει την σημαντικότητα του άλλου. Είναι συγκλονιστική διότι εκφράζει την στιγμή που συναντιούνται η απώλεια, η ορφάνια, ο φόβος, η μοναξιά, η ανασφάλεια, ο αποχωρισμός, μαζί με την αγάπη, τη τρυφερότητα, τη ζεστασιά, τη γονεϊκή σχέση, την οικογένεια. Είναι συγκλονιστική διότι από την μια προβάλει την ανάγκη ύπαρξης της τρυφερότητας, της θαλπωρής, της ασφάλειας, της ηρεμίας και της εμπιστοσύνης που αποπνέει το προστατευτικό όριο της οικογένειας και συγχρόνως προβάλλει την καταστροφική απουσία όλων αυτών. Είναι συγκλονιστική διότι προβάλει την ατελείωτη στιγμή που η πραγματικότητα της ορφάνιας και η φαντασίωση της οικογένειας συναντιόνται προσπαθώντας η δεύτερη να νικήσει τον πόνο της ανασφάλειας που απλόχερα προσφέρει η πρώτη. Είναι συγκλονιστική διότι εκφράζει τον παραλογισμό της πραγματικότητας που προσπαθεί να τον νικήσει η λογική της φαντασίας. Εκφράζει την άρνηση της πραγματικότητας που ζητά να υποτάξει την φαντασία στην σκληρό παραλογισμό της αποδοχής της οικογενειακής απουσίας. Εκφράζει την προσπάθεια της φαντασίωσης να διατηρήσει αυτό που έχει χαθεί με την ελπίδα ότι μπορεί να επανεμφανισθεί. Είναι συγκλονιστική διότι η φαντασία, ή, η φαντασίωση, όπως θέλετε πέστε το, επιβάλλεται στην πραγματικότητα δείχνοντας ότι ακόμα και αν η πραγματική οικογένεια απουσιάζει, μια φανταστική θα έρθει να πάρει την θέση της.
Έτσι, από την μια, δηλώνει την σημαντικότητα της ύπαρξης της οικογένειας για την ανάπτυξη του παιδιού, η οποία εκφράζεται με την εφεύρεσή της και αντικατάστασή της αν εκείνη απουσιάζει. Και από την άλλη ότι η οικογένεια δεν χάνεται ποτέ, αλλά ακόμα και όταν δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, υπάρχει στην φαντασία για να επιτελέσει το έργο της σαν πραγματικότητα.
Έτσι αυτή η φωτογραφία είναι συγκλονιστική διότι μας φανερώνει πόσο το πραγματικό και το φανταστικό μπορούν να επενεργήσουν με τον ίδιο τρόπο και να ορίσουν ένα πεδίο φανταστικής ασφάλειας που λειτουργεί σαν πραγματική. Αυτή η φωτογραφία τέλος, είναι συγκλονιστική διότι αρνείται την παράλογη πραγματικότητα, της βίας και του μίσους. Αρνείται την αγριότητα του ανθρώπινου ενστίκτου που αντιμάχεται την φυσιολογικότητα της αγάπης, της αποδοχής, της προστασίας που τόσο ανάγκη έχει το κάθε παιδί σε όλες τις μορφές της για να μπορέσει να ζήσει. Αυτή η φωτογραφία είναι συγκλονιστική διότι προβάλει την άρνηση της αποδοχής του θανάτου, και την δύναμη της θέλησης για ζωή!!! Κερεντζής Λάμπρος
... στο Ορφανοτροφείο Θηλέων Λαμίας ............................. Ποτέ μου δεν μετάνιωσα. Αισθάνομαι ο πιο πλήρης άνθρωπος του κόσμου.
Μικρή ήθελα να γίνω νοσοκόμα. Να ταξιδεύω και να βοηθάω τραυματίες στον
πόλεμο. Παιδικές φαντασιώσεις. Τελικά κοντά σε αυτό που ονειρευόμουν με
έφερε η ζωή. 500 και πάνω κορίτσια περάσαν από εδώ όσο είμαι εγώ και
τελικά νιώθω πως τίποτα δεν είναι σημαντικότερο από την αγάπη που έδωσα
και εισέπραξα. Δεν είμαι η μάνα τους. Το ξέρω πολύ καλά. Με φωνάζουν
μαμά και δε γυρνάω επίτηδες. Μετά μου λένε, «Κυρία γιατί δεν γυρνάτε;»
Τους λέω με ωραίο τρόπο πως δεν είμαι η μητέρα τους και πως καμιά
γυναίκα δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό της μάνας που τις γέννησε. Εγώ
βέβαια παιδιά δεν έκανα, αλλά νομίζω πως όλα τα παιδιά του
ορφανοτροφείου τα αγάπησα σαν δικά μου. Μάνα τους αισθάνομαι, αλλά δεν
μπορώ να κλέβω τον τίτλο από τις πραγματικές μητέρες. Καμιά φορά με μερικά είχα τέτοιο δέσιμο που νομίζω με κάλυψε σαν μάνα. Σαν άνθρωπος και εγώ είχα αδυναμίες, αλλά προσπαθούσα να κρατάω
ισορροπίες και να μην τα ξεχωρίζω όσο δύσκολο και αν ήταν. Για μένα,
όλες ίδιες. Εγώ βέβαια παιδιά δεν έκανα, αλλά νομίζω πως όλα τα παιδιά
του ορφανοτροφείου τα αγάπησα σαν δικά μου. Σκληρό πράμα η ορφάνια. Είδα πολύ πόνο στα 54 χρόνια που είμαι εδώ.
Ψυχούλες βασανισμένες. Πώς να σκεφτώ εγώ πολυτέλειες και προσωπική ζωή;
Εδώ είχα καινούρια οικογένεια συνέχεια. Περνούσαν τα χρόνια και δεν
καταλάβαινα πώς. Άλλες έφευγαν, νέες ερχόντουσαν. Πώς να βάλω εγώ τον εαυτό μου πάνω από τα κορίτσια που είχαν χάσει τους γονείς τους; Νομίζω πως ακόμη πιο συγκλονιστικό από το θάνατο είναι η εγκατάλειψη. Τα παιδιά που τα παράτησαν και τα απαρνήθηκαν. Οι μάνες εκεί έξω και τα
παιδιά εδώ μέσα. Αυτό ήταν πάντα το πιο δύσκολο. Ο πόνος του παιδιού
που η μάνα το αρνήθηκε είναι από τα πράγματα που με ανατρίχιαζαν πάντα.
Παλιά τα κορίτσια τα μαθαίναμε μοδιστρική και όσες ήταν καλές μαθήτριες τις σπουδάζαμε.
Το σταματήσαμε το μάθημα. Τι να γίνουν τώρα; Μοδίστρες; Κοιτάμε να τις
κάνουμε φοιτήτριες και να τις σπουδάζουμε. Έχουμε πολλές φοιτήτριες.
Ξέρεις κάτι όμως; Δεν θα με με νοιάξουν πια τόσο τα πτυχία. Να είναι
ευτυχισμένες θέλω, να είναι καλοί άνθρωποι και να έχουν όσο πιο όμορφη
ζωή γίνεται. Μέχρι να παντρευτούν θα τις έχω πάντα έννοια. Μετά λίγο
ηρεμώ. Πάντα όμως κρατάω επαφές. Έρχονται εδώ και με βλέπουν και εγώ τις
παρακολουθώ. Μου φέρνουν τα παιδιά τους. Μερικά τα βαφτίζουν Σταυρούλα.Αν ήμουν αυστηρή; Δεν νομίζω! Μαλακή μου λέγαν πάντα πως ήμουν. Δεν
ήταν και εύκολο. Είναι διπλή η ευθύνη να μεγαλώνεις και να φροντίζεις ορφανά παιδιά.
Από τη μία τόσα πολλά κορίτσια που θα πρέπει να τα προφυλάξεις και να
τα μεγαλώσεις ηθικά και από την άλλη ο κόσμος να αλλάζει και να πρέπει
να τα κάνεις δυνατά για να τον αντιμετωπίσουν. Έχω περάσει τόση αγωνία…
Το πιο συγκλονιστικό που έζησα πρόσφατα ήταν το μωρό που βρέθηκε κοντά μας.
Ένα πλάσμα έξι μηνών. Πρώτη φορά είχαμε τόσο μικρό παιδί εδώ μέσα.
Τεράστια ευτυχία, αλλά και μεγάλη ευθύνη σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Τώρα
είναι 23 κορίτσια εδώ μέσα. Δύσκολα είναι, αλλά έχει ο Θεός. Δεν ξέρω
τι θα γίνει όταν φύγω. Κάποιος θα βρεθεί ελπίζω. Όταν πεθάνω τους έχω
πει δε με νοιάζει. Βάλτε με σε μια κουβέρτα και πετάξτε με. Απλά πριν,
πέστε στα γόνατα και πείτε μια προσευχή για την ψυχή μου.
***
Oρφανοτροφείο Θηλέων Λαμίας τηλ. 22310 22477
Για προσφορές και στήριξη: 582 – 002101 – 137154 / ΑLPHA BANK
Η ιστορία αυτή είναι διασκευή από ένα ισπανικό βιβλίο που προέκυψε από μία επίσκεψη δυο εκπαιδευτικών σε ένα ορφανοτροφείο!!!
Το 1994 δυο εκπαιδευτικοί Αμερικανοί, ανταποκρίθηκαν σε μία πρόσκληση για να διδάξουν ηθική στις δημόσιες σχολές, στηριζόμενοι στις βιβλικές αρχές. Είχαν διδάξει σε φυλακές, σε επιχειρήσεις, στην αστυνομία και στο τέλος πήγαν σ ένα μεγάλο ορφανοτροφείο της Ισπανίας. Σε αυτό το ορφανοτροφείο ήταν 100 παιδάκια εγκαταλελειμμένα. Πλησίαζαν οι γιορτές του 1994 και τα παιδιά του ορφανοτροφείου, άκουγαν για πρώτη φορά απο τους δυο Αμερικανούς την ιστορία της γέννησης του Χριστού. Έμαθαν για τη άφιξη της Παρθένου Μαρίας και του Ιωσήφ στη Βηθλεέμ που δεν βρήκαν τόπο σε κανένα πανδοχείο και έτσι πήγαν σε έναν στάβλο και εκεί γεννήθηκε ο μικρός Ιησούς και τον έβαλαν σε μία φάτνη.
Κατά τη διάρκεια της αφήγησης, τα παιδιά δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν την κατάπληξή τους. Προσπαθούσαν να μη χάσουν ούτε μια λέξη απο αυτή την αφήγηση. Όταν τελείωσαν την αφήγησή τους οι δυο Αμερικάνοι, έδωσαν στα παιδιά τρία κομμάτια χαρτόνι για να φτιάξουν μια φάτνη.Τους έδωσαν επίσης χρωματιστές κίτρινες πετσέτες όπου κόβοντας τις έβαλαν για άχυρο. Λίγη τσόχα καφέ για να φτιάξουν τη φιγούρα του μωρού και ένα μικρό κουρελάκι για κουβέρτα.
Όλα λοιπόν τα ορφανά άρχισαν να φτιάχνουν βιαστικά τις φάτνες και να τις δείχνουν. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που έφτασε η ώρα ενός μικρού παιδιού για να δείξει και εκείνο τι είχε κάνει. Φαινόταν μέχρι έξι χρονών και είχε τελειώσει πρώτος τη φάτνη. Τον πλησίασαν οι δύο Αμερικάνοι για να δουν τη φάτνη που είχε φτιάξει. Έκπληκτοι κοιτάζοντας τη φάτνη είδαν μέσα δυο μωρά αντί για ένα. Κοίταγαν συνέχεια απορημένοι και στο τέλος φώναξαν έναν διερμηνέα για να ρωτήσει το μικρό παιδάκι τι είχε συμβεί. Ο μικρός σταύρωσε τα χέρια του και παρατηρώντας τη φάτνη άρχισε να διηγείται την ιστορία της γέννησης. Η αφήγηση της ιστορίας για ένα τόσο μικρό παιδί που την είχε ακούσει για πρώτη φορά, ήταν εκπληκτική, μέχρι που έφτασε στο σημείο όπου η Παρθένος Μαρία έβαλε το μωρό στη φάτνη. Εκεί ο μικρός άρχισε να επινοεί το δικό του τέλος για την ιστορία και άρχισε να λέει: Και όταν η Παρθένος Μαρία άφησε το μωρό μέσα στη φάτνη, ο Ιησούς με κοίταξε και με ρώτησε εάν είχα μέρος για να μείνω. Εγώ τότε του είπα ότι δεν είχα γονείς και γι αυτό δεν έχω που να μείνω. Τότε ο Ιησούς με κοίταξε χαμογελαστά και μου είπε ότι μπορούσα να μείνω εκεί μαζί του. Του απάντησα ότι δεν μπορούσα ,διότι δεν είχα να του προσφέρω κάποιο δώρο, όπως έκαναν όλοι. Σκέφτηκα να του προσφέρω τη ζεστασιά μου αφού ήταν μικρός και μόνος σε μια φάτνη. Γι αυτό τον ρώτησα πάλι: Εάν σου προσφέρω ζεστασιά,αυτό θα είναι καλό δώρο για σένα; Ο Ιησούς τότε μου είπε: Εάν εσύ μου προσφέρεις ζεστασιά, αυτό θα είναι το καλύτερο και το ομορφότερο δώρο που θα μου έχουν δώσει. Έτσι λοιπόν μπήκα και γω μέσα στη φάτνη,είπε το μικρό παιδάκι, αφού ο ίδιος ο Ιησούς μου είπε ότι θα μπορούσα να μείνω εκεί για πάντα ώστε να μην είμαι μόνος μου!!!!!!!!! Όταν λοιπόν ο μικρός τελείωσε τη δική του ιστορία,τα ματάκια του έλαμπαν γεμάτα από τα δάκρυα,τα οποία του μούσκευαν τα μάγουλά του. Σκέπασε το πρόσωπό του και έσκυψε το κεφάλι του. Το μικρό ορφανό συνάντησε επιτέλους κάποιον ο οποίος ποτέ δεν θα το εγκατέλειπε, ούτε θα το εκμεταλλευόταν. Κάποιον που θα ήταν μαζί του για πάντα αφού Ο Ίδιος Ο Ιησούς ΉΤΑΝ Η ΖΩΉ που δεν είχε!!!!!!
------------------
Και έγραψε ο αγαπημένος SKROYTZAKOS:
ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΑ Φώτα, ΟΙ Γιρλάντες, ΤΑ Δώρα, ΤΑ Γέλια, Η Μουσική, ΤΟ Γιορτινό Τραπέζι. Είναι Κάτι Περισσότερο Από Αυτά ΤΑ Υλικά.
Είναι ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ, ΦΙΛΙΑΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ. ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ!!!!!!!!
Δείτε μόνοι σας πώς η παιδική ηλικία διαλύεται σε πολλά μικρά παιδιά σε στρατόπεδα προσφύγων στη Συρία. Η κατάσταση επιδεινώθηκε με την άφιξη του χειμώνα. Σύριοι πρόσφυγες,
ιδιαίτερα τα παιδιά, έχουν ανάγκη από τροφή, στέγη,
φάρμακα, γάλα, εξοπλισμού θέρμανσης και τον κατάλληλο ρουχισμό.
100000 παιδιά οδηγούνται μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970, σε ιδρύματα της Ελβετίας χωρίς καμία επίσημη δικαστική απόφαση. Σήμερα, τα θύματα της υποχρεωτικής ιδρυματοποίησης ζητούν αναγνώριση και αποζημιώσεις για τις εξευτελιστικές συνθήκες κάτω από τις οποίες έπρεπε να επιζήσουν. Η κυβέρνηση υπόσχεται, τα παιδιά που έγιναν μεγάλοι περιμένουν...
Σε μία εποχή όπου ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής επικαιρότητας ασχολείται με την λειτουργία και τις συνθήκες που επικρατούν στα ψυχιατρικά ιδρύματα, ένα ακόμα θέμα ξετυλίγεται αυτόν τον καιρό, στην Ελβετία, αφορώντας τα ιδρύματα που λειτουργούσαν στη χώρα μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 υπό το κλίμα ενός βαρύτατα υποχρεωτικού εγκλεισμού παιδιών που απλώς είχαν ανάγκη για προστασία.
Ο εγκλεισμός σε ιδρύματα ήταν μία αναγκαία πραγματικότητα για αυτά τα 100000 παιδιά φτωχών οικογενειών που ζούσαν στην Ελβετία μέχρι το τέλος εκείνης της δεκαετίας.
Παιδιά ορφανά, παιδιά που είχαν γεννηθεί από ανύπαντρες μητέρες ή προέρχονταν από φτωχές οικογένειες μεταφέρονταν αναγκαστικά σε ιδρύματα ή αγροικίες όπου ο εγκλεισμός τους ήταν απόφαση των αρχών χωρίς να έχει προηγηθεί καμία δικαστική απόφαση. Ανήλικοι ή ενήλικοι φιλοξενούνταν στα ιδρύματα για αόριστο χρονικό διάστημα με στόχο την καταναγκαστική εργασία.
Παρόμοιες “άτυπες” αποφάσεις λαμβάνονταν και για πολλές έγκυες γυναίκες μέχρι το τέλος της χρονικής εκείνης περιόδου. Οι αναγκαστικές εκτρώσεις ήταν μέρος των αποφάσεων που έπρεπε να ληφθούν για τη “σωστή” λειτουργία της κοινωνίας. Τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στα ιδρύματα υποχρεούνταν να δουλεύουν τις περισσότερες ώρες της ημέρας χωρίς να πληρώνονται ενώ συχνά γίνονταν θύματα σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης.
Ακολουθώντας τώρα τον δρόμο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η Ελβετία σταμάτησε όλες τις πρακτικές που επέτρεπαν μέχρι τότε το σύνολο των αβάσιμων εγκλεισμών. Την άνοιξη του 2013 και έπειτα από εκκλήσεις των ίδιων των θυμάτων, η υπουργός Δικαιοσύνης της Ελβετίας, Simonetta Sommaruga, κάλεσε τα θύματα της υποχρεωτικής ιδρυματοποίησης σε μία συνάντηση κατά την οποία ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους της κυβέρνησης και όρισε χρηματικές αποζημιώσεις για τα θύματα με χρονικό όριο το 2017.
Οι άνθρωποι που βρέθηκαν πίσω από αυτά τα ιδρύματα, αποκαλύπτουν τις ιστορίες τους στο swissinfo.ch. Ένα από τα άτομα που έζησαν κάτω από συνθήκες περιορισμού και καταναγκαστικού κλίματος μέσα σε ένα από τα περίφημα ιδρύματα της εποχής, μιλάει για την σεξουαλική του κακοποίηση. Ο Clement Wieilly, γεννήθηκε το 1952 μέσα σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας. Τριών ετών παραδίδεται στις αρχές μαζί με τα δύο του αδέλφια και οδηγείται σε ίδρυμα. “Υπέφερα από υποσιτισμό και δεχόμουν σωματική και σεξουαλική κακοποίηση”, όπως αναφέρει. Στην εφηβική ηλικία και αφού τον είχαν στείλει σε μια αγροτική οικογένεια στην επαρχία, αποκτά πρόσβαση σε σχετικά αρχεία όπου και ανακαλύπτει πως η μητέρα του δεν τον είχε εγκαταλείψει, όπως του είχαν πει, αλλά ήταν αδύνατον να μεγαλώσει μόνη, χωρίς πατέρα τα παιδιά της. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, η μητέρα του είχε ζητήσει βοήθεια αλλά οι αρχές αποφάσισαν να χωρίσουν τα μέλη της οικογένειας. Ο Clement είναι ιδρυτής του συλλόγου “Δράση για την αξιοπρέπεια” και μέλος της στρογγυλής τράπεζας που δημιουργήθηκε το 2013 από την κυβέρνηση της Ελβετίας με σκοπό να αποζημιώσει τα θύματα της καταναγκαστικής ιδρυματοποίησης. ΟClement Wieilly ήταν ο πρώτος που αποφάσισε να κάνει την αρχή, διανύοντας σε διάστημα δέκα μηνών, 6000 χιλιόμετρα για να συγκεντρώσει τις ιστορίες των υπόλοιπων θυμάτων και να βοηθήσει να αναζητήσουν και εκείνοι οι άνθρωποι με τη σειρά τους, τις προσωπικές τους υποθέσεις στα αρχεία.
Η Rose- Marie είναι ένα από τα πρόσωπα που δέχτηκε να μιλήσει και να καταθέσει την αξομολόγητη εμπειρία εκείνης της σκοτεινής περιόδου της ζωής της. Γεννημένη το 1936, η μητέρα της πεθαίνει σε ηλικία 25 χρονών σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο. “Ο πατέρας μου έλεγε πάντα ότι τη σκότωσαν οι γιατροί. Ο ίδιος δεν μπορούσε να μας φροντίσει και έτσι μας έστειλαν σε ορφανοτροφείο. Εκεί μας κακομεταχειρίστηκαν, ήμασταν πάντοτε πεινασμένοι και οι νοσοκόμες μετακινούνταν σε άλλα ιδρύματα ανά τέσσερα χρόνια να να μην δένονται μαζί μας”, λέει η ίδια. Στα 14 της, μεταφέρεται σε μία αγροτική οικογένεια με σκοπό να φροντίζει τα 20 παιδιά της. Πέρα από τις τραγικές συνθήκες δεν πληρωνόταν καν για τη δουλειά που προσέφερε. Η φράση που χρησιμοποιεί ξανά και ξανά είναι “Δεν πήρα ίχνος ανθρωπιάς”.
Μία ακόμη γυναίκα, η Rose- France, εξομολογείται ότι όλα αυτά τα χρόνια την βοήθησε ο θυμός. Γεννημένη το 1943, κατέληξε σε ίδρυμα ως το τελευταίο παιδί της οικογένειας. Παιδί ανύπαντρης μητέρας έπρεπε να δοθεί υποχρεωτικά σε κάποιο ίδρυμα, καθώς όπως αναφέρει, “Οι ανύπαντρες μητέρες απαγορευόταν να κρατήσουν τα παιδιά τους. Αμαρτωλές γυναίκες, έτσι τις αποκαλούσαν τότε”. Σε ηλικία δύο ετών, μεταφέρεται σε μοναστήρι όπου κανείς δεν πλήρωνε για το φαγητό και την διαμονή της με αποτέλεσμα να δουλεύει διαρκώς και να προσεύχεται. Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή, όπως και ο θυμός που ακολουθεί και συνοδεύει αυτές τις ιστορίες. Ακόμη και εάν κάποιος έκανε αίτημα αναίρεσης της απόφασης που όριζε υποχρεωτικό εγκλεισμό, ήταν δύσκολο να εισακουστεί εκείνη την εποχή.
Ο Clement Wieilly έκανε την αρχή και ακολούθησαν πολλά ακόμα άτομα που θέλησαν να ανοιχτούν. Ωστόσο υπολογίζεται ότι μένουν ακόμη γύρω στα 20000 άτομα που βρίσκονται εν ζωή και χρειάζονται βοήθεια για όσα έζησαν εκείνες τις μακρινές ημέρες. Τον Αύγουστο, η στρογγυλή τράπεζα της κυβέρνησης δημιούργησε ένα έκτακτο ταμείο με στόχο να προσφέρει άμεσα υπηρεσίες στα θύματα, τουλάχιστον μέχρι να δημιουργηθεί ένα μόνιμο ταμείο αποζημιώσεων. Μέχρι τότε, είναι παρήγορο το γεγονός πως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν αρχίσει να εκδηλώνουν ένα ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα στίγματα που άφησαν εκείνες οι ημέρες σε πολλά από τα άτομα που με την υποχρεωτική τους μεταφορά στα ιδρύματα, δημιούργησαν έναν αιώνιο ψυχικό εγκλεισμό.
Στην κορυφή του βουνού, στην περιοχή μεταξύ Ραφήνας και Νέας Μακρής,
πάνω από τον παλαιό οικισμό του Νέου Βουτζά, μοναχές, γυναίκες απλές,
παλεύουν να φροντίσουν 76 παιδιά, ηλικίας από μερικών ημερών μέχρι και
18 ετών.
Οι καλόγριες «μάνες» που προστατεύουν κακοποιημένα παιδιά εδώ και 40 χρόνια στη Ραφήνα
Οι αδελφές Μαρία, Δωροθέα, Παρθενία και Καλλινίκη λειτουργούν το
παιδικό χωριό Λύρειο για πάνω από σαράντα χρόνια ως καταφύγιο
κακοποιημένων και ανεπιθύμητων παιδιών, που όλα τις αποκαλούν "μάνα". "Ήμασταν δώδεκα νεαρές κοπέλες ηλικίας είκοσι ετών, που φοιτούσαμε
στο ίδιο σχολείο στον Πειραιά. Πηγαίναμε παντού μαζί και φυσικά στο
κατηχητικό. Η φιλία μας μεγάλη και τα όνειρά μας κοινά. Θέλαμε να
αφιερώσουμε τη ζωή μας στο Θεό, αλλά εκείνη την εποχή πού να τολμήσεις
να πεις κάτι τέτοιο στους γονείς σου, που, εκτός των άλλων, είχαν
καταγωγή και από τη Μάνη. Εμείς όμως ήμασταν αποφασισμένες" διηγείται
στην "Εspresso" της Κυριακής η αδελφή Δωροθέα. madata.gr Σχετικά: Λύρειο Παιδικό Χωριό
Μια
απίστευτα συγκλονιστική εξομολόγηση έκανε ο Θανάσης Βισκαδουράκης: για πρώτη
φορά, ο ηθοποιός αποκάλυψε πως οι γονείς και τα αδέλφια του είναι κωφοί, ενώ η
βιολογική του μητέρα πέθανε στα πρώτα χρόνια της ζωής του και τον μετέφεραν σε
ορφανοτροφείο, όπου παρέμεινε εσώκλειστος για 13 χρόνια! . «Δεν
έχω ποτέ πει τη λέξη «μαμά» στη ζωή μου. Ήμουν άτυχο παιδί, αλλά ίσως και
τυχερό. Δεν ένιωσα την απώλεια. Δεν ήξερα την απώλεια του παππού, της γιαγιάς,
της μητέρας μου. Ήμουν μωρό. Δεν την κατάλαβα. Από μια ευτυχισμένη, πολύτεκνη
οικογένεια βρέθηκα ξαφνικά στο ορφανοτροφείο», εξομολογείται ο γνωστός ηθοποιός
στην εφημερίδα «Espresso».
Αν
και στο ορφανοτροφείο έτρωγε ξύλο και οι συνθήκες δεν ήταν οι καλύτερες,
ουδέποτε σκέφτηκε να αποδράσει. «Βοήθησα σε δραπετεύσεις παιδιών αλλά εγώ δεν
δραπέτευσα ποτέ. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον έχω πολύ φίλο μου τον Θεό. Το λέω πολύ
ωμά. Νιώθω ότι μου κλείνει το μάτι πολλές φορές. Δεν δραπέτευσα. Κατ’ αρχάς,
δεν ήξερα πού να πάω. Δεν ήξερα ότι είμαι Αθηναίος. Το ορφανοτροφείο βρισκόταν
στη Θήβα». . Δύσκολη,
όμως, ήταν και η στιγμή που γνώρισε την οικογένειά του: «ήμουν πολύ παγωμένος.
Δεν είχαν να μου πουν τίποτα. Τώρα τους αγαπώ. Αγαπώ πολύ τον πατέρα μου.
Πέρασαν όμως είκοσι επτά χρόνια… Αν μου φύγει από τη ζωή, θα κλάψω. Του τα έχω
συγχωρέσει όλα. Ένας άνδρας σαραντάρης έμεινε με πέντε παιδιά. Πέθανε η γυναίκα
του και διαλύθηκε η οικογένειά του. Η ζωή μου δίδαξε ότι οι γυναίκες κρατάνε
την οικογένεια».
Ο
Θανάσης Βισκαδουράκης δεν διστάζει να περιγράψει τα δύσκολα που πέρασε, αλλά δεν
τον έκαναν να το βάλει κάτω: «Για δύο χρόνια έτρωγα σκέτα μακαρόνια με κέτσαπ
από το σούπερ μάρκετ. Έζησα! Έχω ζήσει για χρόνια με δανεικά πράγματα. Τα δικά
σου άχρηστα πράγματα για μένα ήταν θησαυρός. Την πρώτη μου τηλεόραση την
αγόρασα είκοσι πέντε χρόνων και το πρώτο μου πλυντήριο το πήρα από τον Μπουλά.
Πέταγε το δικό του και το πήρα. Πήρα μέχρι και δανεικά σεντόνια και ποτήρια». . «Δεν θα ξεχάσω ένα απόγευμα στην Πατησίων,
όπου έκλαιγα έξω από το Θέατρο Μινώα. Επειδή είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξος,
δεν έλεγα ποτέ στον διπλανό μου ότι πεινάω, ότι στερούμαι. Έλεγα πρέπει να το
ζήσω, γιατί έτσι με έχει προορίσει ο Θεός. Κάποια στιγμή, ήρθε δίπλα μου ο
Γιάννης Ζουγανέλης και με ρώτησε «γιατί κλαις;». Ζούσα τότε σε ένα υπόγειο της
Αχαρνών. Του είπα «πλήρωσα το ενοίκιο ίσα-ίσα και δεν έχω να πληρώσω τη σχολή.
Δεν έχω να φάω». Πήγε στο καμαρίνι του και μου έδωσε ένα ποσό για να μπορέσω να
συντηρηθώ», συνεχίζει ο ηθοποιός. . Ο
Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και η σχέση του με ηθοποιό
Όπως
τονίζει ο ηθοποιός, ο πνευματικός του πατέρας Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, το
πείσμα του να μην το βάλει κάτω, η πίστη του στον Θεό και ο έρωτας με την
Αγγελική Λάμπρη, τον βοήθησαν να ονειρεύεται ακόμα και στο… μαύρο! . «Τον
Αρχιεπίσκοπο τον λατρεύω. Νομίζω τον αγαπώ περισσότερο από τον πατέρα μου,
γιατί εκεί μεγάλωσα. Παιδί δεν είναι αυτό που γεννάς αλλά αυτό που μεγαλώνεις.
Ήμουν πολλά χρόνια δίπλα του», λέει ο ηθοποιός. . Παράλληλα,
μιλά για την 10ετή σχέση του με την Αγγελική Λάμπρη, η οποία ήταν ένα ακόμα
άτομο που τον στήριξε: «ο ένας βοήθησε τον άλλον. Ήμασταν φοιτητές,
γνωριστήκαμε και ερωτευτήκαμε. Κάναμε τρία σπίτια… Από το υπόγειο, πήγαμε στο
ισόγειο και έπειτα στον πρώτο. Τώρα που ζούμε στο ρετιρέ, χωρίσαμε. Αυτή είναι
η ζωή… Γι’ αυτό την αγαπώ». «Έχω
κουραστεί πολύ. Τραυματίστηκα ψυχικά. Έχω αγαπήσει πολύ λίγους ανθρώπους στη
ζωή μου…», καταλήγει ο Θανάσης Βισκαδουράκης. star
Στο
Ζάννειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας και Αγωγής στην Εκάλη ο Βρετανός
δημοσιογράφος συναντά τρία αδέρφια επτά, οκτώ και εννέα ετών τα οποία
επισκέπτονται οι γονείς τους κάθε Σαββατοκύριακο.
Θανάσης Γκαβός, Λονδίνο
Ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail από την Αθήνα αναφέρεται
στα «ξεχασμένα θύματα» της κρίσης της ευρωζώνης, όπως χαρακτηρίζει τα
παιδιά τα οποία οι γονείς τους υποχρεώνονται να αφήνουν να φιλοξενούνται
σε ορφανοτροφεία και ιδρύματα φροντίδας ανηλίκων διότι δεν μπορούν να
τα συντηρήσουν.
Επικαλούμενος στελέχη φιλανθρωπικών οργανώσεων
και ιδρυμάτων ο απεσταλμένος της εφημερίδας σημειώνει ότι έχει
πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των παιδιών που μεγαλώνουν
μακριά από την οικογένειά τους λόγω οικονομικής στενότητας. Μία
οργάνωση αρωγής έχει αναφέρει πως 80 στα 100 παιδιά που φιλοξενεί
χρειάζονται βοήθεια για οικονομικούς λόγους. Επισημαίνεται δε ότι όλο
και περισσότερα από αυτά τα παιδιά προέρχονται από οικογένειες της
μεσαίας τάξης.
Στο Ζάννειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας και Αγωγής
στην Εκάλη ο Βρετανός δημοσιογράφος συναντά τρία αδέρφια επτά, οκτώ και
εννέα ετών τα οποία επισκέπτονται οι γονείς τους κάθε Σαββατοκύριακο.
Αμφότεροι οι γονείς έχουν χάσει τη δουλειά τους και ζουν με επίδομα 400
ευρώ το μήνα συν περιστασιακή μαύρη εργασία, με τα έσοδα να φτάνουν όμως
για να ζουν μόνο τα άλλα δύο μικρότερα στην ηλικία παιδιά τους.
Παραθέτοντας
ορισμένα στοιχεία για το πώς η κρίση επηρεάζει τους ανήλικους στην
Ελλάδα το δημοσίευμα αναφέρει ότι το 10% των παιδιών φέρονται να είναι
στα πρόθυρα της πείνας, ενώ δάσκαλοι έχουν αναφέρει πως δεν
πραγματοποιούν το μάθημα της φυσικής αγωγής καθώς μαθητές τους είναι
υποσιτιζόμενοι μέχρι του βαθμού να ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό.
Γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στη συνεχιζόμενη ύφεση, στην υψηλή ανεργία,
στη μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα κατά 30% και στους αυξημένος
φόρους.
Το δημοσίευμα σημειώνει πως στην Ελλάδα η ιδέα
της οικογένειας είναι κεντρική στον καθημερινό βίο, ωστόσο οι νεαροί σε
ηλικία επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της κρίσης, με τη Daily Mail να
σχολιάζει πως η χώρα «σταυρώνεται από την προσήλωση στο ευρώ». Ο πρώην
διευθυντής του Ζαννείου επισημαίνει ότι δεν είναι στην ελληνική
κουλτούρα ο χωρισμός των οικογενειών και ότι η κατάσταση είναι πολύ
τραυματική για αυτές. Παρατίθεται επίσης η μαρτυρία μίας
οργάνωσης που μιλά για τέσσερα παιδιά μεταξύ των οποίων ένα νεογέννητο
βρέφος που αφέθηκαν στην είσοδο του κτιρίου της με μήνυμα από τη μητέρα
ότι δεν μπορεί να τα αναθρέψει. Το Χαμόγελο του Παιδιού, γράφει η
εφημερίδα, ανέφερε ότι πέρυσι παρείχε βοήθεια σε 10.927 παιδιά - φαγητό,
ρούχα, παπούτσια, σχολικά βιβλία και ψυχολογική υποστήριξη. Το
προηγούμενο έτος ο αντίστοιχος αριθμός ήταν 4.465. Το Παιδικό Χωριό SOS
πριν από πέντε χρόνια βοηθούσε 47 οικογένειες, ενώ σήμερα ο αριθμός έχει
φτάσει τις 900, με νέα κέντρα να ανοίγουν ανά τη χώρα. Σημειώνεται
επίσης ότι οικογένειες που δώριζαν χρήματα τώρα ζητούν βοήθεια.
Η εφημερίδα μεταφέρει
δήλωση αξιωματούχου από το Παιδικό Χωριό SOS ότι κάποιοι νεαροί είναι
σε τόσο κακή κατάσταση ώστε σχεδόν δεν μπορούν να μιλήσουν. Ο συντάκτης
της Daily Mail προσθέτει ότι ένα σχολείο αποκάλυψε πως ένας στους έξι
μαθητές δεν τρέφεται επαρκώς και ότι σε άλλα σχολεία οι δάσκαλοι έχουν
αρχίσει να μοιράζουν φρούτα, σάντουιτς και γάλα. Αναφέρεται ότι αρμόδιος
οργανισμός πιστεύει πως η διατροφική ασφάλεια στη χώρα έχει υποχωρήσει
στα επίπεδα κάποιων αφρικανικών χωρών και ότι τα ποσοστά αυτοκτονιών και
τα περιστατικά ψυχικών νοσημάτων έχουν αυξηθεί την τελευταία τριετία.
Προς επίρρωση αυτού, ο δημοσιογράφος της Daily Mail γράφει πως την
προηγούμενη φορά που ήταν στην Ελλάδα μία γυναίκα απειλούσε να πέσει από
το γραφείο της και παραπέμπει σε δημοσιεύματα περί «κοινωνίας στα
πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης».
Γίνεται επίσης μια γενικότερη
αναφορά στη συνεχιζόμενη κρίση, «το μέγεθος της οποίας υπενθύμισε στον
υπόλοιπο κόσμο η υπόθεση της ΕΡΤ». Ο συντάκτης γράφει πως την εβδομάδα
που βρέθηκε στην Ελλάδα, πέρα από το κλείσιμο της ΕΡΤ η χώρα
υποβαθμίστηκε στην κατηγορία των αναπτυσσόμενων οικονομιών και
επικρίθηκε ξανά για τη μεταχείριση των μεταναστών. Σχολιάζει επίσης ότι η
κυβέρνηση καλείται να κόψει 150.000 από τις 800.000 θέσεις εργασίας στο
δημόσιο, πολλές από τις οποίες είναι αποτέλεσμα πολιτικών διορισμών
αποτελώντας μία από τις βασικές αιτίες της κρίσης χρέους, μαζί με την
«αχαλίνωτη» φοροδιαφυγή. «Είναι τέτοια η κλίμακα της κρίσης που η
οικονομική συστολή της Ελλάδας είναι ήδη διπλάσια βαθιά από της
Βρετανίας κατά τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του '30», είναι το σχόλιο
του συντάκτη.
Αναφέρεται εξάλλου ότι η κρίση δημιουργεί
προβλήματα και σε αυτές τις οργανώσεις και ιδρύματα για παιδιά που
δυσκολεύονται πια να βρουν τους αναγκαίους πόρους. Όπως σημειώνεται, το
Ζάννειο έχει περάσει υπό το Ίδρυμα Χατζηκώνστα, τον παλαιότερο οργανισμό
μέριμνας των νέων στην Ελλάδα. Το ίδρυμα έχει δει τον αριθμό των
παιδιών υπό τη φροντίδα του να τετραπλασιάζεται από την αρχή της κρίσης,
με τα 4/5 αυτών να χρειάζονται βοήθεια για οικονομικούς λόγους. Την
ίδια ώρα όμως το ίδρυμα βλέπει τα έσοδά του από την ενοικίαση ακινήτων
να μειώνονται λόγω οφειλών και το προσωπικό έχει υποστεί βαθιές
περικοπές στους μισθούς.
Το θετικό που έχει προκύψει από την κρίση, πάντως,
όπως επισημαίνει το δημοσίευμα, είναι η αναβίωση των αξιών της
κοινότητας και το πνεύμα αλληλεγγύης που αντικαθιστούν το κατεστραμμένο
κράτος πρόνοιας. Αναφέρεται το παράδειγμα του Αμαρουσίου όπου ο δήμαρχος
πρωτοστάτησε στο άνοιγμα ενός κέντρου υγείας για 6.000 ανασφάλιστους
ασθενείς, συσσίτια, τράπεζες ρουχισμού και φαρμακείο με εθελοντές και
δωριζόμενα φάρμακα. Πηγή: skai.gr, dailymail.co.uk
Το χαμομηλάκι λέει: Και αν ακόμα βρεθούν κάποιοι που θα σκεφτούν ότι είναι στημένες
οι φωτογραφίες, το μήνυμά τους είναι πέρα για πέρα
συγκλονιστικά
αληθινό …
Οι φωτογραφίες που συγκλονίζουν
.
ζωγράφισε τη μητέρα της με κιμωλία και κουλουριάστηκε
στην αγκαλιά της
Η ιστορία αυτής της φωτογραφίας πονά και συγκλονίζει. Είναι η απώλεια της
μητέρας, είναι ο πόνος του αποχωρισμού. Είναι μια πραγματική ιστορία μέσα
από τα μάτια ενός παιδιού... Το κοριτσάκι αυτό έχασε τη μητέρα του στον πόλεμο. Πήγε στο ορφανοτροφείο
για να μπορέσει να επιβιώσει. Στην αυλή του ορφανοτροφείου ζωγράφισε τη μητέρα της με κιμωλία και
κουλουριάστηκε στην αγκαλιά της, όπως όταν ήταν έμβρυο. Έβγαλε τα παπούτσια της, σαν να πατούσε κάτι ιερό, αποδεικνύοντας ότι η
αγάπη είναι ο πιο ιερός μας τόπος. Το μήνυμα που περνάει η φωτογραφία σε όλο τον κόσμο: Κανένα παιδί να μη
βιώσει τον πόλεμο και τις απώλειες του από εδώ και πέρα.
Σε τοπικό ήρωα μετατράπηκε μια νεαρή
μητέρα στην επαρχία Σετσουάν της Κίνας που ισοπεδώθηκε από σεισμό, όταν
χωρίς δεύτερη σκέψη θήλασε ένα ορφανό μωρό στα ερείπια, δίνοντας
μαθήματα ανθρωπιάς και μητρότητας σε όλο τον κόσμο! .
Η μητέρα
του μόλις 4 μηνών βρέφους σκοτώθηκε και η γιαγιά του αγωνιούσε για την
τύχη του καθώς δεν έβρισκε διαθέσιμο γάλα πουθενά.
.
Η μητέρα
που βρέθηκε τυχαία στο σημείο, όταν άκουσε το σπαρακτικό κλάμα του
μωρού, το πήρε αγκαλιά, του καθάρισε το πρόσωπο, σήκωσε τη μπλούζα της
και το θήλασε με την ίδια αγάπη όπως και στο δικό της παιδί που είναι 11
μηνών! Τα τοπικά δίκτυα που κατέγραφαν τις συνέπειες του σεισμού, έσπευσαν κοντά της…
πηγή: pallinipress Πηγή της πηγής: supermomrocks.me
A kind woman in a quake-hit town in China has become a hero after she offered to breastfeed a baby whose mother had died. The devastating 7.0-magnitude earthquake hit southwest China's Sichuan Province on Saturday. Liu Yunchao, who is four-months-old, had not eaten since the quake killed his mother and was crying non-stop. The baby's grandmother was growing more and more worried as there was no milk available. Fortunately, a passing mother, who showed concern for the baby's health, offered to breastfeed the baby. The
mother, Yang Junhui, has an 11-month-old child of her own. She had just
returned from Chengdu and said it was something she should do
Έλεος πια!! Να εξαιρεθούν άμεσα. . Τα ορφανά του Ήλιος ζουν δεύτερη τραγωδία Τους κουρεύουν τις αποζημιώσεις .
Σκοτώθηκαν 115 επιβάτες και τα 6 μέλη του πληρώματος
Τα 33 παιδιά που έμειναν ορφανά εξαιτίας της πτώσης του αεροπλάνου της Helios Airways ζουν μια δεύτερη τραγωδία αφού οι αποζημιώσεις που έλαβαν για το χαμό των γονιών τους κινδυνεύουν να κουρευτούν έως και κατά 60%.
Τα χρήματα είχαν κατατεθεί σε τραπεζικούς λογαριασμούς σε κυπριακές τράπεζες, όμως με το τραπεζικό κραχ, οι καταθέσεις αυτές υπόκεινται στους όρους για τους καταθέτες με περισσότερα από 100.000 ευρώ και θα υποστούν κούρεμα αλλά και δέσμευση ως προς την κίνηση των κεφαλαίων για αρκετά ίσως χρόνια. Ενδεικτική η περίπτωση του 9χρονου Γιώργου Νικολάου που έχασε τους γονείς και την αδελφή του στην αεροπορική τραγωδία. Τώρα ζει και μεγαλώνει με τους παππούδες του, τον 60χρονο Γιώργο και τη σύζυγό του. Παρά τις περιορισμένες οικονομικές τους δυνατότητες, ένιωθαν ασφάλεια καθώς το παιδί είχε λάβει αποζημίωση 1 εκατομμυρίου ευρώ μετά την τραγωδία.
Πλέον, είναι αμφίβολο πόσα από αυτά τα χρήματα θα παραμείνουν δικά του. Οι δυο παππούδες του ανησυχούν τι θα απογίνει ο μικρός. «Δεν ξέρουμε πόση ζωή μας απομένει» δηλώνει στην εφημερίδα Cyprusmail ο Γιώργος Νικολάου.
Ο μικρός Γιώργος δεν είναι η μοναδική τέτοια περίπτωση καθώς και τα υπόλοιπα 32 παιδιά, πρωταγωνιστές του τραγικού δυστυχήματος, θα υποστούν παρόμοιες συνέπειες. «Άλλοι κάνουν τα λάθη και άλλοι τα πληρώνουν» αναφέρει απογοητευμένος ο κ. Νικολάου.
Η ιστορία αυτή είναι διασκευή από ένα ισπανικό βιβλίο που προέκυψε από μία επίσκεψη δυο εκπαιδευτικών σε ένα ορφανοτροφείο!!!
Το 1994 δυο εκπαιδευτικοί Αμερικανοί,ανταποκρίθηκαν σε μία πρόσκληση για
να διδάξουν ηθική στις δημόσιες σχολές ,στηριζόμενοι στις βιβλικές
αρχές. Είχαν διδάξει σε φυλακές,σε επιχειρήσεις, στην αστυνομία και στο τέλος πήγαν σ ένα μεγάλο ορφανοτροφείο της Ισπανίας. Σε αυτό το ορφανοτροφείο ήταν 100 παιδάκια εγκαταλελειμμένα. Πλησίαζαν οι γιορτές του 1994 και τα παιδιά του ορφανοτροφείου, άκουγαν
για πρώτη φορά απο τους δυο Αμερικανούς την ιστορία της γέννησης του
Χριστού. Έμαθαν για τη άφιξη της Παρθένου Μαρίας και του Ιωσήφ στη Βηθλεέμ που
δεν βρήκαν τόπο σε κανένα πανδοχείο και έτσι πήγαν σε έναν στάβλο και εκεί
γεννήθηκε ο μικρός Ιησούς και τον έβαλαν σε μία φάτνη.
Κατά τη διάρκεια της αφήγησης,τα παιδιά δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν
την κατάπληξή τους. Προσπαθούσαν να μη χάσουν ούτε μια λέξη απο αυτή την
αφήγηση. Όταν τελείωσαν την αφήγησή τους οι δυο Αμερικάνοι, έδωσαν στα παιδιά τρία κομμάτια χαρτόνι για να φτιάξουν μια φάτνη.Τους έδωσαν επίσης
χρωματιστές κίτρινες πετσέτες όπου κόβοντας τις έβαλαν για άχυρο. Λίγη
τσόχα καφέ για να φτιάξουν τη φιγούρα του μωρού και ένα μικρό κουρελάκι
για κουβέρτα. Όλα λοιπόν τα ορφανά άρχισαν να φτιάχνουν βιαστικά τις φάτνες και να τις δείχνουν. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που έφτασε η ώρα ενός μικρού παιδιού
για να δείξει και εκείνο τι είχε κάνει. Φαινόταν μέχρι έξι χρονών και είχε τελειώσει πρώτος τη φάτνη. Τον πλησίασαν οι δύο Αμερικάνοι για να δουν τη φάτνη που είχε
φτιάξει. Έκπληκτοι κοιτάζοντας τη φάτνη είδαν μέσα δυο μωρά αντί για
ένα.Κοίταγαν συνέχεια απορημένοι και στο τέλος φώναξαν έναν διερμηνέα
για να ρωτήσει το μικρό παιδάκι τι είχε συμβεί. Ο μικρός σταύρωσε τα χέρια του και παρατηρώντας τη φάτνη άρχισε να διηγείται την ιστορία της γέννησης. Η αφήγηση της ιστορίας για ένα τόσο μικρό παιδί που την είχε ακούσει για
πρώτη φορά, ήταν εκπληκτική, μέχρι που έφτασε στο σημείο όπου η Παρθένος
Μαρία έβαλε το μωρό στη φάτνη. Εκεί ο μικρός άρχισε να επινοεί το δικό του τέλος για την ιστορία και άρχισε να λέει: Και όταν η Παρθένος Μαρία άφησε το μωρό μέσα στη φάτνη, ο Ιησούς με
κοίταξε και με ρώτησε εάν είχα μέρος για να μείνω. Εγώ τότε του είπα ότι
δεν είχα γονείς και γι αυτό δεν έχω που να μείνω. Τότε ο Ιησούς με
κοίταξε χαμογελαστά και μου είπε ότι μπορούσα να μείνω εκεί μαζί του. Του
απάντησα ότι δεν μπορούσα ,διότι δεν είχα να του προσφέρω κάποιο
δώρο, όπως έκαναν όλοι. Σκέφτηκα να του προσφέρω τη ζεστασιά μου αφού
ήταν μικρός και μόνος σε μια φάτνη. Γι αυτό τον ρώτησα πάλι: Εάν σου προσφέρω ζεστασιά,αυτό θα είναι καλό δώρο για σένα; Ο Ιησούς τότε μου είπε: Εάν εσύ μου προσφέρεις ζεστασιά, αυτό θα είναι το καλύτερο και το ομορφότερο δώρο που θα μου έχουν δώσει. Έτσι λοιπόν μπήκα και γω μέσα στη φάτνη,είπε το μικρό παιδάκι, αφού ο
ίδιος ο Ιησούς μου είπε ότι θα μπορούσα να μείνω εκεί για πάντα ώστε να
μην είμαι μόνος μου!!!!!!!!! Όταν λοιπόν ο μικρός τελείωσε τη δική του ιστορία,τα ματάκια του
έλαμπαν γεμάτα από τα δάκρυα,τα οποία του μούσκευαν τα μάγουλά
του. Σκέπασε το πρόσωπό του και έσκυψε το κεφάλι του. Το μικρό ορφανό συνάντησε επιτέλους κάποιον ο οποίος ποτέ δεν θα το εγκατέλειπε, ούτε θα το εκμεταλλευόταν. Κάποιον που θα ήταν μαζί του για πάντα, αφού ο Ίδιος ο Ιησούς ΉΤΑΝ Η ΖΩΉ που δεν είχε!!!!!!
Και έγραψε ο αγαπημένος SKROYTZAKOS:
ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΑ Φώτα, ΟΙ Γιρλάντες, ΤΑ Δώρα, ΤΑ Γέλια, Η
Μουσική, ΤΟ Γιορτινό Τραπέζι. Είναι Κάτι Περισσότερο Από Αυτά ΤΑ
Υλικά.
Είναι ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ
ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ, ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ. ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ!!!!!!!!
Posts
