Άγγελοι στη Γη - Angels on Earth

Οι Άγγελοι ζουν ανάμεσά μας, 

μόνο που ίσως να μην έχουν 

τη μορφή που φανταζόμαστε... 

Οι συνάνθρωποί μας με το λευκό μπαστούνι

    Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.
Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ:
    Θέλεις να με βοηθήσεις;;;

Τότε, διάβασε τα παρακάτω και να ξέρεις πως αν κάτι θυμάσαι απ' αυτά όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι.

Όταν με συναντήσεις μπορείς να με βοηθήσεις,
αν θυμηθείς τα παρακάτω:
    Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.
    Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat,... όπως ΕΣΥ!
    Πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ' το μπράτσο. Άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις.
    Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;» «Πώς μπορεί;».... Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.
    Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα, αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.
    Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. 

    Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις. Με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ' αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου.
    Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.
    Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι». Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το «δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.
    Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.
    Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.
    Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.
    Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι' αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!
.......

Βαγγέλης Αυγουλάς, 3ετής φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών, Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support), Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών

Πρώτη ανάρτηση: Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009
Posted by ✿ margarita

Ο μικρός Ραγιάν «ξανάνοιξε» την πόρτα του Ειδικού Νηπιαγωγείου της Σχολής Τυφλών στη Θεσσαλονίκη

Ένα παιδί από το Ιράκ, με μερική απώλεια της όρασής του, «ξανάνοιξε» την πόρτα του ειδικού νηπιαγωγείου της Σχολής Τυφλών στη Θεσσαλονίκη, η λειτουργία του οποίου βρισκόταν σε αναστολή καθώς δεν υπήρχε κάποιο παιδί στην ανάλογη ηλικία με θέματα όρασης για να φοιτήσει!

Ο μικρός Ραγιάν, που το όνομά του στα κουρμάντζι σημαίνει «πόρτα του παραδείσου», έγινε αιτία να επαναλειτουργήσει ύστερα από 3 χρόνια το νηπιαγωγείο, αφού βρέθηκε... μαθητής, νηπιαγωγός, αλλά και το μεταφορικό μέσο που θα μετέφερε τον μικρό μαθητή από το σπίτι του στη Σίνδο, στη Σχολή.

Η ιστορία του 5χρονου έγινε πρόσφατα και θέμα έκδοσης που κυκλοφόρησε το «SolidarityNow» με τίτλο «Με τα μάτια της καρδιάς - Η ιστορία ενός αγοριού που το λένε Ραγιάν» καθώς η οικογένεια του παιδιού είναι ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης και παροχής υπηρεσιών της οργάνωσης, που υλοποιείται ως μέρος του προγράμματος ESTIA- στήριξη έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση που υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Το νηπιαγωγείο δεν λειτουργούσε γιατί οι γονείς παιδιών με προβλήματα όρασης προτιμούν να φοιτούν σε σχολεία της γειτονιάς τους, με παράλληλη στήριξη, στερώντας τους ίσως πολύτιμα εφόδια που στοχεύουν στην αυτοδυναμία τους» 

εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου της Σχολής Βασίλης Μεσσαριτάκης.

«Το παιδί που είναι και το πρώτο προσφυγόπουλο που φοιτά στη Σχολή μας, μαθαίνει πολύ γρήγορα ελληνικά και έχει γίνει μάλιστα ο... διερμηνέας για τους γονείς του οι οποίοι ακόμη δεν γνωρίζουν καλά τη γλώσσα» προσθέτει.

Ο κ. Μεσσαριτάκης ξεκαθαρίζει ότι επιδίωξη της Σχολής είναι να φέρει και άλλα παιδιά για φοίτηση, ειδικά πρόσφυγες και ασυνόδευτα ανήλικα και ήδη έχει έρθει σε επαφή με δομές και αρμόδιους, για την μεταφορά στη Σχολή 3 παιδιών που φιλοξενούνται σε δομές προσωρινής διαμονής προσφύγων στη Χίο και την Λέσβο.

«Εμείς τα θέλουμε αυτά τα παιδιά, παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες, παιδιά Ρομά, γιατί εμείς παρέχουμε αυτή την εξειδικευμένη εκπαίδευση. Ο γονέας μπορεί να έχει την ευχέρεια να στείλει το παιδί του στο σχολείο της γειτονιάς, έτσι όμως το παιδί θα χάσει την αυτοδυναμία του. Στην ειδική αγωγή ξεκινάμε από τις δυνατότητες των παιδιών, τι μπορούν να κάνουν και πάνω σε αυτό χτίζουμε», 

συμπληρώνει ο διευθυντής.

Όπως περιγράφει στην έκδοση που κυκλοφόρησε σε 200 αντίτυπα, η κοινωνική λειτουργός του «SolidarityNow» Μαρία Ράπτη, «ύστερα από πολλές προσπάθειες, ξεπεράστηκαν όλα τα εμπόδια, βρέθηκε νέα δασκάλα για το Ραγιάν, ένα «μαγικό λεξικό» (κουρμάντζι - ελληνικά) και ζητήθηκε από την οργάνωση Μετάδραση να διαθέσει έναν διερμηνέα για να βοηθήσει στην εκπαιδευτική διαδικασία». 

Όσο για τον Ραγιάν, δηλώνει ενθουσιασμένος με το νέο του σχολείο, «γιατί παίζω μουσική και διάφορα παιχνίδια» ενώ όταν μεγαλώσει, «θέλει να γίνει ...σκύλος, και δικηγόρος σκύλων και οδοντίατρος».

Με αισιοδοξία μιλάει στο βιβλίο και ο πατέρας του, ο 28χρονος Μοχάμεντ, που έφτασε με την οικογένειά του από το ποτάμι του Έβρου στην Ελλάδα, το 2017, σημειώνοντας από την πλευρά του ότι «η κατάστασή του βελτιώνεται και πλέον περιμένουμε να δούμε αν θα μπορέσει να δει».

sofokleousin
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μητέρα πηγαίνει στο γήπεδο με το τυφλό και αυτιστικό παιδί της και του περιγράφει τα ματς!

Η αγάπη και των δυο για την Παλμέιρας, αλλά πολύ περισσότερο, η αγάπη της μητέρας για το παιδί της, έφτιαξαν ακόμα μια πανέμορφη ποδοσφαιρική ιστορία στη Βραζιλία...

Η Σίλβια Γκρέκο, έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής έπειτα από ένα πλάνο της βραζιλιάνικης τηλεόρασης σε ματς της Παλμέιρας...

Στην εξέδρα, με φανέλα της ομάδας, δίπλα στον αυτιστικό γιο της που επιπλέον έχει και σοβαρό πρόβλημα στην όραση, η Σίλβια Γκρέκο μεταφέρει την ατμόσφαιρα και την εξέλιξη του ματς στο παιδί της, με τους δυο τους να βιώνουν μοναδικές στιγμές στο γήπεδο...
Μάλιστα, η 56χρονη οπαδός της Παλμέιρας δηλώνει... ένθερμη και δεν δειλιάζει να τα «ψάλλει» στον διαιτητή κι ας ακούει από δίπλα ο γιος της!

Όσο για τον τρόπο με τον οποίο ο μικρός έγινε Παλμέιρας, η μητέρα του εξήγησε:
«Κάποια στιγμή καταφέραμε να δούμε από κοντά τον Νεϊμάρ που είναι ο αγαπημένος του ποδοσφαιριστής. Ο Νεϊμάρ τον σήκωσε στα χέρια του και ο γιος μου κατάλαβε ότι ήταν εκείνος αφού επεξεργάστηκε τα μαλλιά του. Τότε τον ρώτησα τι ομάδα υποστήριζε μικρός και μου είπε ότι ήταν Παλμέιρας! Είπα στο παιδί μου “είδες; Νομίζω ότι κι εσύ πρέπει να γίνεις Παλμέιρας...”». 

gazzetta.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Ιστορία της Helen Keller σε Κινούμενα Σχέδια

Η Έλεν Κέλερ ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας, λέκτορας και ακτιβίστρια.

Έχασε την ακοή και την όραση της 19 μήνες έπειτα από τη γέννηση της. Η ίδια έλεγε ότι 

«Η αισιοδοξία είναι η πίστη που οδηγεί στην επιτυχία. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει χωρίς ελπίδα και αυτοπεποίθηση».

Χάρη στη δασκάλα της Αν Σάλιβαν, στο Ινστιτούτο Τυφλών της Βοστώνης, η Κέλερ άρχισε να επικοινωνεί χρόνια μετά.

Η περίπτωσή της διαδόθηκε παγκοσμίως λόγω ενός θεατρικού έργου το οποίο ήταν βασισμένο στην αυτοβιογραφία της, που αναπαριστούσε τις προσπάθειες της Σάλιβαν να αναπτύξει έναν κώδικα επικοινωνίας μαζί της με την παντελή έλλειψη ομιλίας. 

Τελικά, έμαθε τη νοηματική γλώσσα και το 1888 γύρισε στη Βοστώνη, όπου θεωρήθηκε παιδί θαύμα.

Έμαθε γερμανικά, γαλλικά, ελληνικά και λατινικά. 

Ήταν το πρώτο άτομο με κώφωση και τύφλωση που αποφοίτησε από πανεπιστήμιο το 1914. 

Συνέχισε τη μελέτη ξένων συγγραφέων και φιλοσόφων, ενώ υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγική συγγραφέας. Στη συνέχεια έκανε ταξίδια στην Ευρώπη, όπου γνωρίστηκε με τον Μπέρναρντ Σω. 

Στη Σκωτία ανακηρύχτηκε επίτιμη διδάκτορας. Είχε δηλώσει ανοιχτά την αντίθεσή της στον πόλεμο. 

Επίσης, υπήρξε υπέρμαχος του δικαιώματος της γυναικείας ψήφου, των εργατικών δικαιωμάτων και του σοσιαλισμού, καθώς και άλλων προοδευτικών κινημάτων.

Πέθανε το 1968, αφήνοντας πίσω εξαιρετικά έργα όπως: 

Το ημερολόγιο της Έλεν Κέλερ, Η ιστορία της ζωής μου, Απαισιοδοξία, Η θρησκεία μου και το Ειρηνικό βραδινό.

Τα προσωπικά επιτεύγματα και η ευρύτατη κοινωνική προσφορά της Έλεν Κέλερ υπερέβησαν κατά πολύ το οτιδήποτε στις μέρες της θεωρείτο δυνατό (εφικτό) για έναν άνθρωπο που συνδύαζε απώλεια όρασης και ακοής. 

Τόσο εν ζωή όσο και μετά θάνατον η διάσημη Αμερικανίδα τυφλοκωφή χαρακτηρίστηκε ως το μεγαλύτερο «θαύμα θέλησης» του 20ου αιώνα.

tvxs

Ένα βρέφος μόλις 4 μηνών βλέπει για πρώτη φορά την μητέρα του / BABY SEES His MUM for the First Time

Για τους τέσσερις πρώτους μήνες της ζωής του, μια σπάνια πάθηση —διαγνώστηκε με Oculocutaneous Albinism— ανάγκασε τον Λέοπολντ Γουίλμπουρ να «βλέπει με τα χέρια του», αλλά πλέον τα ειδικά γυαλιά που φτιάχτηκαν γι' αυτόν θα τον βοηθήσουν να δει ξανά.

Ο πατέρας του κατέγραψε τη στιγμή που φόρεσε για πρώτη φορά τα γυαλιά του στο σπίτι της οικογένειας στο Γούντινβιλ της Ουάσινγκτον.

Οι σκηνές δείχνουν τον Λέοπολντ να κοιτάζει προς τα κάτω σε σύγχυση, προτού σηκώσει το κεφάλι του στην μητέρα του Έριν που του φωνάζει «γεια σου γλυκέ μου».

περισσότερα εδώ: tvxs

Έτσι αντιλαμβάνονται την ομορφιά οι τυφλοί (video) How The Blind See Beauty

Για τους συνανθρώπους μας που δεν μπορούν να δουν, που τα αισθητήρια όργανα της όρασης έχουν υποστεί βλάβη, η ομορφιά έχει εντελώς άλλη έννοια και σημασία σε σχέση με εκείνους που η όρασή τους λειτουργεί κανονικά.

Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε μια σειρά από ανθρώπους που έχουν προβλήματα όρασης, να περιγράφουν τη δική τους ομορφιά: «Ομορφιά είναι στα απλά πράγματα, στο κελάιδισμα των πουλιών», λέει ένας

«για μένα είναι η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου», απαντά μια γυναίκα,

«η ομορφιά είναι εμπειρίες: η μυρωδιά από τα φρεσκοψημένα κουλουράκια…»,

«όταν πηγαίνω στη θάλασσα και φαντάζομαι πως θα είναι ο ουρανός…».

Κάθε απάντηση είναι συγκλονιστική

http://enallaktikidrasi.com/2015/08/pos-antilamvanontai-tin-omorfia-oi-tufloi/

Τι απέγινε το παιδάκι που τυφλώθηκε από έκρηξη χειροβομβίδας στις 29 Σεπτεμβρίου 1961;

«Η χειροβομβίδα ήταν μεταξύ των “δώρων” που είχαν διασκορπίσει οι Γερμανοί στην Ελλάδα....».

«Από μικρός ήμουν ένα περίεργο, υπερκινητικό και ανήσυχο παιδί. Το κόστος αυτών των χαρακτηριστικών το πλήρωσα, όταν βρέθηκα με παιδικούς μου φίλους σε νησίδα του ποταμού Αχελώου στο χωριό μου, όπου βρήκαμε μια εγκαταλειμμένη από τις κατοχικές δυνάμεις χειροβομβίδα. Αφού την περιεργαστήκαμε, εισπράξαμε τις συνέπειες της περιέργειάς μας. Ενας παιδικός φίλος μου νεκρός, εγώ έχασα το φως μου και η υπόλοιπη παρέα με μικροτραυματισμούς. Η χειροβομβίδα ήταν μεταξύ των “δώρων” που είχαν διασκορπίσει οι Γερμανοί στην Ελλάδα και μας άφησαν ως ενθύμια, όταν απέσυραν τα στρατεύματά τους».

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η απώλεια της όρασης είναι απλό γεγονός. Η ζωή όμως, όταν επιθυμείς να προχωρήσεις, έχει τόση δύναμη μέσα της, που μπορεί να σε κάνει να συγκρουστείς και να υπερβείς ακόμη και τα μεγαλύτερα εμπόδια.

....................
δείτε εδώ τι απέγινε αυτό το παιδάκι

Μωράκι με αλμπινισμό βλέπει για πρώτη φορά τη μαμά του -Sweet Louise: "Seeing" mommy for the first time!

Συγκινεί το βίντεο με την μικρή Louise.
Πρόκειται για μια γλυκύτατη μπέμπα, που πάσχει από αλμπινισμό. Αυτό της δημιουργεί προβλήματα στην όραση.

Στο βίντεο φαίνεται η στιγμή που της φορούν ειδικά γυαλάκια και η μικρή αντικρύζει για πρώτη φορά τη μαμά της!
Η χαρά της  Louise είναι απερίγραπτη ενώ το χαμόγελο της φτάνει μέχρι τα αυτιά.

Τι είναι ο αλμπινισμός;
διαβάστε εδώ

Louis Braille: Ο τυφλός που έκανε τους τυφλούς να «βλέπουν» γράμματα!

Ο γάλλος εκπαιδευτικός Λουί Μπράιγ

του ομώνυμου συστήματος γραφής

 

 

Αν είναι αλήθεια ότι τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τον αποφασισμένο άνθρωπο, ορόσημο εδώ στέκει ένας τυφλός γάλλος πολίτης που έβαλε σκοπό να ανοίξει τα μάτια στους άλλους τυφλούς του κόσμου.

Ο λόγος για τον Λουί Μπράιγ που εφηύρε την αποκαλούμενη «γλώσσα των τυφλών», τον Κώδικα Μπράιγ δηλαδή που ερχόταν ολοταχώς να διευκολύνει τις ζωές των ανθρώπων που είχαν χάσει την όρασή τους.

Τυφλός και ο ίδιος από ατύχημα σε ηλικία 3 ετών, όχι μόνο δεν έχασε ποτέ το θάρρος και την αποφασιστικότητά του αλλά έφτασε να γίνει κορυφαίος παιδαγωγός τυφλών παιδιών, εφευρίσκοντας ένα απλούστατο σύστημα ανάγνωσης και κάνοντας έτσι τις ζωές τους σαφώς καλύτερες.

Όχι βέβαια χωρίς περιπέτειες: ακόμα και η παρισινή ακαδημία τυφλών που μαθήτευσε και δίδασκε κατόπιν και ο ίδιος δεν υιοθέτησε το απλοποιημένο και εξελιγμένο σύστημά του παρά 8 χρόνια μετά τον θάνατό του. Όσο για τη γενέτειρά του, τη Γαλλία, δεν ενστερνίστηκε επισήμως τον Κώδικα Μπράιγ παρά μετά τον θάνατο του πρωτεργάτη, κάτι που έκαναν και οι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες άρχισαν να χρησιμοποιούν την τυφλή γλώσσα μετά το 1880 (Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Αγγλία, Γερμανία, Ισπανία και Σκοτία). Όσο για τις ΗΠΑ, εκεί θα έφτανε πολύ αργότερα.

Ο τυφλός Μπράιγ που κράτησε πάντα τα μάτια του ανοιχτά έφτιαξε ένα σύμπαν με τελείες και εξογκώματα σε περίεργους και διαφορετικούς σχηματισμούς, κάτι που στους μυημένους μετατρέπονται σε γράμματα, αριθμούς και λέξεις. Η δουλειά του σε ηλικία 12 ετών μόνο σε παιδί-θαύμα θα τον μετέτρεπε, αφού άλλαξε δραστικά τον κόσμο της γραφής και της ανάγνωσης.

Οι πινακίδες με κώδικα Μπράιγ βοηθούν σήμερα τους τυφλούς συνανθρώπους μας να προσανατολίζονται σε δημόσιους χώρους. Κι όλα αυτά από ένα τυφλό παιδί που απέδειξε περίτρανα ότι αν έχεις κίνητρο και θέληση, μπορείς να κάνεις απίστευτα πράγματα…

Πρώτα χρόνια

Ο Λουί Μπράιγ γεννιέται στις 4 Ιανουαρίου 1809 σε ένα μικρό χωριό κάπου 40 χιλιόμετρα ανατολικά του Παρισιού. Ήταν το τέταρτο παιδί ενός εξαίρετου δερματοποιού, γνωστού σε όλη την περιοχή για τις σέλες και τα άλλα δερμάτινα εξαρτήματα των αλόγων. Ήταν τέτοια η δεξιοτεχνία και η επιτυχία του στο επάγγελμα που ο πατέρας αγόρασε σύντομα γη και αμπελώνες αργότερα, παρέχοντας στα τέσσερα παιδιά του όλες τις ανέσεις της εποχής.

Μια μέρα όμως, όταν ο βενιαμίν της οικογενείας ήταν μόλις 3 ετών, θα συνέβαινε το τραγικό ατύχημα που θα τα άλλαζε όλα: ο Λουί έπαιζε στο εργαστήριο του πατέρα του και θέλοντας να τον μιμηθεί, πήρε στα χέρια του ένα σουβλί για να ανοίξει τρύπες σε ένα κομμάτι δέρμα. Ο μικρός έχασε όμως τον έλεγχο του εργαλείου, το οποίο κατέληξε να καρφωθεί στο δεξί του μάτι.

Παρά τη θεραπεία της εποχής, η μόλυνση σύντομα εξαπλώθηκε και στο αριστερό του μάτι και πλέον η όρασή του είχε αρχίσει να φθίνει. Μέχρι την ηλικία των 5 ετών, το νεαρό αγόρι ήταν πια ολότελα τυφλό…

Ο ανεξάρτητος Λουί

Παρά το τραγικό ατύχημα, οι γονείς του ήταν αποφασισμένοι να μορφώσουν το παιδί για να γίνει ανεξάρτητο και να μην έχει τη μοίρα των άλλων τυφλών της γαλλικής επαρχίας, που ζητιάνευαν για να ζήσουν. Ο πατέρας του κάρφωνε καρφιά σε ξυλοπίνακες σε σχήμα γραμμάτων για να βοηθήσει τον μικρό να μάθει γράμματα, αν και έγινε γρήγορα σαφές ότι η ομολογουμένως έξυπνη ιδέα δεν είχε πρακτικό αντίκρισμα.

Το 1815 η φαμίλια επιστράτευσε τον τοπικό αβά για κατ’ οίκον μαθήματα στον Λουί και ο ιερωμένος συνειδητοποίησε ότι το τετραπέρατο παιδί θα μπορούσε να φοιτήσει σε κανονικό σχολείο παρά την τυφλότητά του. Κι έτσι την επόμενη χρονιά ο Λουί ξεκίνησε το νέο σχολικό έτος στο Δημοτικό του χωριού, δεχόμενος μάλιστα τη βοήθεια των συμμαθητών του για να ανταπεξέλθει στις ασύλληπτες δυσκολίες.

Ήταν όμως υποχρεωμένος να αποστηθίζει ότι άκουγε από τους δασκάλους του και παρά το γεγονός ότι τα έπαιρνε τα γράμματα, δεν σημείωνε την αρμόζουσα πρόοδο. Τότε, το 1818, ο αβάς έμαθε για ένα ειδικό σχολείο στο Παρίσι αφιερωμένο στην εκπαίδευση των τυφλών παιδιών και κανόνισε έτσι να σταλεί εκεί ο εννιάχρονος Μπράιγ…

Το παρισινό Ινστιτούτο για τα Τυφλά Νιάτα

Το σχολείο που έμελλε να περάσει ο Μπράιγ όλο το υπόλοιπο της ζωής του, τόσο ως μαθητής όσο και ως δάσκαλος, ήταν η πρώτη εκπαιδευτική ακαδημία για τυφλά παιδιά του κόσμου, ιδρυμένη το 1786 από τον Valentin Hauy, έναν πραγματικό πρωτεργάτη στη μόρφωση των τυφλών παιδιών.

Η δική του εκπαιδευτική μέθοδος ήταν μια επαναστατική διαδικασία ανάγλυφης εκτύπωσης βιβλίων, γράμματα με εξογκώματα δηλαδή για να μπορούν να τα ψηλαφίζουν τα τυφλά παιδιά. Η τεχνική του δούλευε και οι μαθητές διδάσκονταν πια ανάγνωση, γραφή, αλλά και μουσική και κάποια πρακτική τέχνη. Το 1801 ωστόσο η σχολή του Hauy συγχωνεύτηκε με άλλο εκπαιδευτικό φορέα και ο δάσκαλος παραιτήθηκε ...

Τυφλό αγοράκι πηγαίνει μόνο του σχολείο για πρώτη φορά Blind child goes first time to school .

Καρδούλα μου, παλληκαράκι μου!!

Ένα αυτιστικό και τυφλό παιδάκι τραγουδά: "Open The Eyes Of My Heart Lord" «Άνοιξε τα μάτια της καρδιάς μου Κύριε».

Στις σκιές των ματιών μια ψυχή βρίσκει τους αγγέλους

και τραγουδά μαζί τους…

 

 

Open the eyes of my heart, Lord

Open the eyes of my heart

I want to see You

I want to see You

 

To see You high and lifted up

Shinin' in the light of Your glory

Pour out Your power and love

As we sing holy, holy, holy

Τυφλός μαθητής δεν έγινε δεκτός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο

Την άρνηση του τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ να δεχθεί ως φοιτητή αριστούχο τυφλό μαθητή της τρίτης λυκείου, με διακρίσεις σε μαθητικούς διαγωνισμούς και με αργυρό μετάλλιο σε μαθηματική ολυμπιάδα, καταγγέλλει το παράρτημα Μακεδονίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών, με ανακοίνωσή του, την οποία απέστειλε την προηγούμενη Τετάρτη και προς τον υπουργό Παιδείας. 

Ο πρόεδρος του τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ από την πλευρά του απαντά πως «δεν είναι προσωπικό» το ζήτημα, αλλά αφορά τα γενικά κριτήρια που θέτει το τμήμα για την εισαγωγή ατόμων με ειδικές ανάγκες σε ό,τι αφορά την ικανότητά τους να το παρακολουθήσουν.

Ο Σύνδεσμος σημειώνει πως το Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ απέρριψε το αίτημα του μαθητή «πριν καν καταθέσει το μηχανογραφικό του» επικαλούμενο τα γενικά κριτήρια ικανοτήτων που έχει θέσει το ίδιο για την αποδοχή υποψηφίων φοιτητών με ειδικές ανάγκες, όπως η μη ολική τύφλωση και η μη ανικανότητα και των δύο άνω άκρων.

Καταγγέλλει δε, ότι «αυτή η απόφαση και ο νόμος που τη στηρίζει είναι αντισυνταγματική» και «τουλάχιστον αναχρονιστική και αντιανθρωπιστική», ενώ υποστηρίζει ότι σε αντίστοιχα τμήματα των Ιωαννίνων και της Αθήνας δεν υπάρχουν εμπόδια εισαγωγής για φοιτητές με προβλήματα όρασης.
Σημειώνει ακόμη ότι τριμελής επιτροπή καθηγητών του τμήματος, που έγινε για να εξετάσει την περίπτωση της αίτησης του μαθητή την απέρριψε, χωρίς καν να έρθει σε επικοινωνία με τον ενδιαφερόμενο υποψήφιο.
Ο 18χρονος, μαθητής του γενικού λυκείου Πεύκων, προέρχεται από οικογένεια τυφλών και έχει δύο μικρότερους αδελφούς, ηλικίας 17 και 10 ετών, εκ των οποίων μόνο ο τελευταίος έχει κανονική όραση. Οι υποψήφιοι φοιτητές αυτής της κατηγορίας έχουν πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση χωρίς εξετάσεις.
“Κύριε υπουργέ, σας ζητούμε να ασκήσετε την παρέμβαση που εσείς θα κρίνετε ότι είναι η προσφορότερη για την περίπτωση. Είναι αδιανόητο το γεγονός να υποχρεωθεί μια οικογένεια με τέσσερα μέλη που παρουσιάζουν αναπηρία όρασης να μετακομίσουν σε άλλη πόλη προκειμένου ο γιος τους να εκπληρώσει τους επιστημονικούς στόχους που έχει δικαιολογημένα χαράξει και βασίζονται στις άριστες επιδόσεις του, επειδή κάποιοι πανεπιστημιακοί ταγοί δεν αποφασίζουν επιτέλους να αλλάξουν νοοτροπίες» τονίζεται στην ανακοίνωση.
Ο Σύνδεσμος αναφέρει, επίσης, ότι 18χρονος σήμερα μαθητής έχει αριστεύσει από την ηλικία των 10 ετών με πολλές διακρίσεις σε σχολικούς διαγωνισμούς της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας και της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών, ήταν αριστούχος και παραστάτης στις παρελάσεις στις δύο προηγούμενες τάξεις του λυκείου, ενώ έχει σημαντικές επιτυχίες και στο σκάκι, με το οποίο ασχολείται από μικρός. Φέτος, κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη φορά την 1η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Τυφλών Ανδρών Σκακιστών και την 9η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τυφλών Νέων Σκακιστών 2013.
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Τμήματος Φυσικής, αν. καθηγητής Κωνσταντίνος Χρυσάφης, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι το θέμα δεν είναι προσωπικό, αλλά αφορά τις αποφάσεις του τμήματος για τα κριτήρια παρακολούθησης από άτομα με ειδικές ανάγκες.
«Κάθε χρόνο, το υπουργείο ρωτάει τα τμήματα, ποιες από τις κατηγορίες ατόμων με ειδικές ανάγκες μπορούν να τα παρακολουθήσουν. Εμείς ως τμήμα επιβεβαιώσαμε απλώς και φέτος, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, ότι υπάρχουν δύο ενότητες ανθρώπων, που θεωρούμε εμείς, ότι ένα τμήμα πειραματικό δεν μπορούν να το παρακολουθήσουν. Είναι οι ολικώς ανίκανοι στα δύο χέρια και οι ολικώς τυφλοί. Είναι οι δύο κατηγορίες που δεν μπορούν να φοιτήσουν στο τμήμα μας. Δεν αφορά ένα άτομο συγκεκριμένα, αφορά όλους τους πιθανά ενδιαφερόμενους αυτών των κατηγοριών» ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Χρυσάφης.

«Καταλάβετε ότι το 30% των μαθημάτων μας είναι εργαστηριακά. Το μαθηματικό π.χ. δεν είναι ένα εργαστηριακό τμήμα. Εκεί, οι συνθήκες και οι δυνατότητες είναι τελείως διαφορετικές για έναν τυφλό φοιτητή απ” ό,τι είναι στο Τμήμα Φυσικής. Εμείς θεωρούμε ότι δεν μπορούμε να τους παρέχουμε την ίδια δυνατότητα ισότιμης εκπαίδευσης με τους άλλους φοιτητές, γι' αυτό το λόγο δεν μπορούμε να πάρουμε τέτοιους φοιτητές» πρόσθεσε.

Η οικογένεια του 18χρονου μαθητή περιμένει και εγγράφως από το Τμήμα Φυσικής την απορριπτική απάντηση στο αίτημά τους.

«Τα εργαστήρια είναι γνωστό πως γίνονται ομαδικά και επίσης η τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ. Αυτή τη στιγμή σας μιλώ από ένα κινητό τηλέφωνο αφής. Δεν υπάρχουν εμπόδια να περιορίσουν κάποιον με τόση θέληση και με τόσες ικανότητες, υπάρχουν παγιωμένες αντιλήψεις που πρέπει να αλλάξουν. Αυτή τη στιγμή πρώην τυφλός φοιτητής του αντίστοιχου τμήματος της Αθήνας είναι σε διδακτορικό στη Γερμανία» δήλωσε, από την πλευρά του, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πατέρας του 18χρονου και αντιπρόεδρος του παραρτήματος Μακεδονίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών Σωτήρης Κουμτζής.

epirus-tv-news

Ζώντας για λίγο στο σκοτάδι: Πώς μαθαίνουν οι τυφλοί;

Με αφορμή το μάθημα Μουσείο Αφής από το βιβλίο της γλώσσας αλλά και την εμπλοκή μας στις δράσεις: Ταξίδι στον κόσμο των συναισθημάτων και Εμείς, οι άλλοι τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι αναρωτηθήκαμε πως "βλέπουν" οι τυφλοί. 
Μιλήσαμε για το σύστημα Μπράιγ και εξηγήσαμε ότι στο Μουσείο Αφής δίνεται η δυνατότητα στα μη βλέποντα άτομα να κατανοήσουν τον κόσμο της τέχνης. 

Έτσι λοιπόν, βάλαμε ένα μαντίλι στα μάτια μας και προσπαθήσαμε να ψηλαφίσουμε ένα χάρτη τυπωμένο ειδικά για τυφλούς. 

Οι μαθητές δεν ήξεραν τι ήταν αυτό που ψηλάφιζαν και κλήθηκαν να το ανακαλύψουν "βλέποντας" με τα χέρια τους, όπως ακριβώς και οι τυφλοί. Πολλά παιδιά αδυνατούσαν να το βρουν ενώ άλλα τα κατάφεραν! Όλα πάντως συνειδητοποίησαν την αξία των ματιών μας και το πόσο πολύ στηριζόμαστε σε αυτά!
Η συνέχεια στο βίντεο που ακολουθεί... 
.

 

πηγή: τα νέα της τάξης μας

Για να δείτε σχετικές δράσεις άλλων συναδέλφων των σχολείων μας κάντε κλικ εδώ.

Η μικρή Παρασκευή δεν βλέπει. Mε την αγάπη και τη συμπαράστασή μας αυτό μπορεί να αλλάξει

Κάποιοι μετράνε την αγάπη με ένα βλέμμα, με μερικά όμορφα λόγια…Ένας γονιός δεν έχει λόγο να βάλει μέτρο στην αγάπη.

Κάποια παιδάκια χρειάζονται παραπάνω φροντίδα...

Αντλεί δύναμη από το παιδί και παλεύει καθημερινά να του δώσει ό,τι καλύτερο μπορεί. Κάποια παιδάκια χρειάζονται παραπάνω φροντίδα...

Όπως η μικρή Παρασκευή, η όποια από βρεφική ηλικία γνώρισε την ψυχρότητα των νοσοκομείων αλλά και των χειρουργείων… Η Παρασκευή – Ευφραιμία Θεοδώρου δεν μπορεί να δει αλλά ούτε και να μιλήσει. 

Είναι μόλις πέντε χρονών και ακόμα δεν έχει περπατήσει. Δίνει μάχη για να κρατήσει την όρασή της. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να υποστεί αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.
Στην ηλικία μόλις των έξι μηνών το μικρό κοριτσάκι είχε υποβληθεί στην πρώτη της εγχείρηση στο αριστερό της μάτι. 

Η επέμβαση έγινε στο Γενικό Νοσοκομείο των Αθηνών, «Γεννηματάς», αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα.
Όπως μας αναφέρει ο πατέρας του κοριτσιού, κ. Απόστολος Θεοδώρου, οι γιατροί τότε του είχαν πει χαρακτηριστικά «να σταματήσει να κάνει πειράματα στην Ελλάδα καθώς δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα». Η λύση λοιπόν ήταν να μεταφερθεί η μικρή στην Αμερική και να υποβληθεί σε εγχείρηση. Τα έξοδα όμως για την οικογένεια είναι πολλά… Έπειτα από την πρώτη εγχείρηση, όμως, το κοριτσάκι υπέστη μια καθολική αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.
Τότε εξετάστηκε από γιατρούς, οι οποίοι διέγνωσαν ότι το παιδί θα έπρεπε να μεταβεί στο εξωτερικό, διότι εκεί μπορούσε να λάβει την ενδεδειγμένη θεραπεία.Την άνοιξη του 2009 η Παρασκευή κατάφερε να μεταβεί σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες, και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και στα δυο της μάτια. Η επέμβαση έγινε στο Children’s Hospital of Los Angeles- Doheny Retina Institute.
Το Ινστιτούτο αυτό διευθύνει ο Thomas Lee, MD, o οποίος διαθέτει εμπειρία δεκαετιών στις σύνθετες διαταραχές του αμφιβληστροειδούς και διεξάγει έρευνες για τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν ενίοτε στους οφθαλμούς των παιδιών. «Για τους πρώτους πέντε μήνες η μικρή έδειχνε σημάδια βελτίωσης», μας λέει ο κ. Θεοδώρου. «Σημάδια ότι βλέπει, ότι αντιλαμβάνεται το φως, τον ήλιο. Ξαφνικά όμως υπέστη ξανά αποκόλληση». Τώρα, η οικογένεια παλεύει πάλι από την αρχή να βρεθούν τα χρήματα και να μεταφερθεί εκ νέου στην Αμερική για εγχείρηση.
Παράλληλα, η Παρασκευή πάσχει από οστεοπόρωση σοβαρού βαθμού, που μπορεί να της προκαλέσει κατάγματα, καθώς της χορηγούνται τα ενδεδειγμένα φάρμακα.Η μικρή δηλαδή δεν μπορεί να δει, να μιλήσει ή να περπατήσει. Το κόστος των φαρμάκων που χορηγούνται στη μικρή τα καλύπτει η Πρόνοια, μας αναφέρει ο πατέρας της Παρασκευής. Ωστόσο, για την περίθαλψη και τις εγχειρήσεις εκτός Ελλάδας το υπουργείο Υγείας καλύπτει το 1/3 των εξόδων. Έτσι θα γίνει και τώρα. Αλλά το ποσό είναι μεγάλο και κανείς δεν ξέρει πόσο ακριβώς θα χρειαστεί να παραμείνει στην Αμερική. «Αυτή τη φορά ίσως μείνουμε και μήνες», μας λέει ο κ. Θεοδώρου.
«Θα προσπαθήσουμε να θεραπεύσουμε και να βρούμε λύση και για την οστεοπόρωση». Τα έξοδα για την οικογένεια της μικρής Παρασκευής δεν σταματάνε. Τα οικονομικά περιθώρια έχουν στενέψει. Καθημερινά χρειάζεται φροντίδα και φάρμακα.
Οι γονείς και τα αδέλφια της την βοηθάνε όσο το δυνατόν καλύτερα αλλά δεν φτάνει. «Μόλις βρεθούν τα χρήματα θα φύγουμε αμέσως για την Αμερική», μας λέει ο πατέρας της.
Η μικρή Παρασκευή θα συνεχίσει να δίνει μάχη. Τα χρήματα δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στην υγεία ενός μικρού παιδιού.Για την οικονομική στήριξη της Παρασκευής – Ευφραιμίας Θεοδώρου έχει ανοίξει ένας τραπεζικός λογαριασμός, στον οποίο ο καθένας μπορεί να συνεισφέρει τη δική του μικρή ή μεγάλη βοήθεια.
 
Μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον κ. Απόστολο Θεοδώρου στα παρακάτω τηλέφωνα:
697 9724915
694 2216572

Η πολιτεία στερεί από 12χρονο τυφλό παιδάκι τους καθηγητές του, «ελλείψει πιστώσεων»!!

Η τυφλή... πολιτεία στερεί από 12χρονο παιδί τούς καθηγητές που έχει ανάγκη. Ο 12χρονος, που βρίσκεται αντιμέτωπος με την αναλγησία της πολιτείας, έχει απώλεια όρασης και φοιτά στην Α' Γυμνασίου της Χώρας Σφακίων Χανίων.

Το Δημοτικό σχολείο το ολοκλήρωσε στον Βουβά Σφακίων, έχοντας στο πλάι του δασκάλους Ειδικής Αγωγής. Ωστόσο φέτος -κι ενώ ήδη βρισκόμαστε στο μέσο του β' τριμήνου- το υπουργείο Παιδείας, «ελλείψει πιστώσεων», δεν έχει προχωρήσει στην πρόσληψη καθηγητών Ειδικής Αγωγής στο Γυμνάσιο της Χώρας Σφακίων.
Έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες από πλευράς του Δήμου Σφακίων, του σχολείου και της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων για την πρόσληψη ενός μαθηματικού και ενός φιλολόγου ειδικευμένων στη γραφή Braille, αλλά η πολιτεία «κλείνει τα μάτια» μπροστά στο πρόβλημα.
Πριν από λίγες μέρες, ο Δήμος Σφακίων απέστειλε επιστολή προς το υπουργείο Παιδείας, ζητώντας να γίνει όσο το δυνατόν γρηγορότερα πρόσληψη των απαραίτητων καθηγητών, ώστε να μπορέσει ο μαθητής να... 

περισσότερα εδώ: Γ.ΛΥΒ.

Το τυφλό αγόρι

Ένα τυφλό αγόρι καθόταν στα σκαλιά ενός κτιρίου και είχε ένα καπέλο μπροστά από τα πόδια του. Δίπλα υπήρχε μια πινακίδα που έγραφε:  
«Είμαι τυφλός, παρακαλώ βοηθήστε με.»

The Blind Boy

Μέσα στο στο καπέλο υπήρχαν μόνο λίγα κέρματα .

Ένας άνδρας που περνούσε εκείνη την ώρα,  κοντοστάθηκε και σταμάτησε μπροστά από το τυφλό αγόρι. Έβγαλε μερικά κέρματα από την τσέπη του και τα έριξε  στο καπέλο. Ύστερα πήρε την πινακίδα, τη γύρισε ανάποδα, και έγραψε κάποιες λέξεις. Τοποθέτησε την πινακίδα πίσω στη θέση της, έτσι ώστε όσοι περνούσαν από μπροστά να βλέπουν τις λέξεις που έγραψε.

Σύντομα το καπέλο άρχισε να γεμίζει από κέρματα. Πολλοί περισσότεροι περαστικοί άφηναν πια χρήματα για το τυφλό αγόρι.

Το απόγευμα, ο άνθρωπος που είχε αλλάξει την πινακίδα γύρισε να διαπιστώσει πώς πάνε τα πράγματα.

Το αγόρι τον αναγνώρισε από τα βήματά του και τον ρώτησε:

«Εσύ είσαι  αυτός που άλλαξε την πινακίδα μου σήμερα το πρωί; Τι έγραψες; «

«Έγραψα το ίδιο που είχες γράψει, αλλά με διαφορετικές λέξεις»  απάντησε στο παιδί.

"Today is a beautiful day and I cannot see it."

Αυτό που  είχε γράψει ήταν το εξής:

 »Σήμερα είναι μια υπέροχη ημέρα και δεν μπορώ να την δω.»

 - – - – -

Πιστεύετε ότι οι δύο φράσεις έλεγαν ακριβώς το ίδιο πράγμα;

Φυσικά και οι δύο προτάσεις έλεγαν στους περαστικούς ότι το αγόρι είναι τυφλό. Όμως, η πρώτη πρόταση έλεγε απλά ότι το αγόρι είναι τυφλό, ενώ η δεύτερη πρόταση υπονοούσε πόσο τυχεροί ήταν οι περαστικοί που δεν είναι τυφλοί. 

Οπότε, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η δεύτερη φράση ήταν πολύ πιο αποτελεσματική.

Ηθικό Δίδαγμα: Να είστε ευγνώμονες για αυτά που έχετε. Να είστε δημιουργικοί. Να καινοτομείτε. Σκεφτείτε θετικά και με διαφορετικό τρόπο.

Προσκαλέστε τους άλλους κοντά σας με σοφία. Ζήστε τη ζωή χωρίς δικαιολογίες. Όταν η ζωή σας δίνει 100 λόγους για να κλάψετε, απαντήστε με 1000 λόγους για να χαμογελάσετε. Αντιμετωπίστε το παρελθόν χωρίς στεναχώρια.  Προετοιμαστείτε για το μέλλον χωρίς φόβο. Κρατήστε την πίστη και απομακρύνετε το φόβο.

Το πιο όμορφο πράγμα είναι να βλέπετε κάποιον να χαμογελά. Και ακόμα πιο όμορφο είναι, να γνωρίζετε ότι είστε εσείς ο λόγος πίσω από αυτό το χαμόγελο!

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Η φωνή του τυφλού Βασιλάκη μάς καλεί σε αφύπνιση

Είπαμε η αλήθεια ειπώνεται απλά, πόσο μάλλον από παιδιά και όχι από μεγάλο-επιστήμονες και μεγάλο-ρήτορες της εποχής. 
Απλά δείτε το βίντεο και νιώστε την δύναμη, την αγάπη και την ειλικρίνεια που βγάζει το παιδάκι 
pygmi

Lola Walters: Συγκλονίζει η ιστορία του σχεδόν τυφλού 13χρονου κοριτσιού με πάθος στην γυμναστική!

Μπορεί η μοίρα να την έφερε να μην μπορεί να δει σχεδόν καθόλου, αλλά αυτό ουδέποτε εμπόδισε την 13χρονη…
Lola Walters να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής της και να ασχοληθεί με την ενόργανη γυμναστική. 

No different: Lola demonstrates the same skills
as her peers at the competition who have perfect vision

more...

Πρόκειται για κάτι εκπληκτικό, αφού η όραση της είναι ιδιαίτερα μειωμένη μην μπορώντας να δει καθόλου καλά και να μην μπορεί να υπολογίσει τις αποστάσεις. 

Ωστόσο με θέληση ψυχής που τρελαίνει… έχει καταφέρει σε όλους τους τομείς του αθλήματος(δοκός ισορροπίας, κρίκοι, ασκήσεις εδάφους κ.α.) να είναι καταπληκτική. 

Βέβαια μπορεί να μην έχει την δυνατότητα να αγωνιστεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες (στους Παραολυμπιακούς δεν υπάρχει η ενόργανη), αλλά η ίδια θέλει να συνεχίσει και να γίνει καθηγήτρια και να μαθαίνει άλλους. 

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί θα δείτε την ιστορία της και το πως αγωνίζεται ακριβώς. Απολαύστε αυτό το πραγματικό φαινόμενο της γυμναστικής!

Η 21χρονη Κατερίνα αναζητά το "φως" της στο σκότος του ελληνικού κράτους

Του Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου
Στα συντρίμμια του ελληνικού κοινωνικού κράτους στέκονται σαν άλλοι γύπες έτοιμοι να κατασπαράξουν όποια σάρκα  σαλεύει ακόμη οι «σωτήρες μας».

... το επίδομα που της έδιναν ανά δίμηνο
κόπηκε στα μισά.

Την ώρα που τα Ταμεία έχουν «λεηλατηθεί» και οι «σωτήρες μας» ψάχνουν λύσεις να παρακάμψουν το Σύνταγμα για να περικόψουν ότι έμεινε όρθιο στην ελληνική επικράτεια οι ευπαθείς ομάδες είναι αυτές που βιώνουν πρώτες την συντριβή.

Η μικρή Κατερίνα μένει στο Περιστέρι πάσχει  από δυστροφία του Στάργκαρντ, μια ανίατη ασθένεια που «χτυπά» 10.000 άτομα στον κόσμο.
Η ασθένεια αυτή  προκαλεί προοδευτική απώλεια της όρασης μέσω της λέπτυνσης των RPE, το κέντρο του αμφιβληστροειδούς χιτώνα. Καθώς εκδηλώνεται σε νεαρή ηλικία - συνήθως μεταξύ 10 και 20 ετών- αποτελεί μια από τις βασικές αιτίες τύφλωσης στους νέους.
Η 21χρονη Κατερίνα έχει την ατυχία να είναι μία από τους 10.000 ανθρώπους που πάσχουν από Στάργκαρντ. Επίσης έχει την ατυχία να είναι Ελληνίδα καθώς το επίδομα που της έδιναν ανά δίμηνο κόπηκε στα μισά.
Τα έξοδα της πολλά και για δουλειά ούτε λόγος, σε ένα κράτος που δεν μπορεί να απορροφήσει παιδιά που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, έχοντας ως κριτήριο τις δεξιοτεχνίες τους.
........................................

από πινάκιο