Μητέρα υιοθέτησε τις 4 κόρες της καλύτερής της φίλης που πέθανε από καρκίνο

Η Laura Ruffino γνώρισε την Elizabeth Diamond στην πέμπτη δημοτικού και από τότε έγιναν οι καλύτερες φίλες.

 «Περνούσαμε πάντα τέλεια, οπουδήποτε και να βρισκόμασταν» δήλωσε η Laura στο δίκτυο WKBW. Δυστυχώς η μοίρα έπαιξε άσχημο παιχνίδι στην Elizabeth που μεγάλωνε μόνη της τέσσερα κορίτσια. Το 2014 η ανύπαντρη μητέρα διαγνώσθηκε με καρκίνο του εγκεφάλου στο 4ο στάδιο.

Τότε ήταν που ρώτησε τη φίλη της αν θα μπορούσε να αναλάβει την υιοθεσία των παιδιών της σε περίπτωση που της συνέβαινε κάτι. Και φυσικά η Laura είπε «ναι».

 Μετά από αρκετούς μήνες η Diamond απεβίωσε. Λίγες μέρες μετά, η Laura, o σύζυγος της Rico αλλά και οι δύο τους κόρες υποδέχθηκαν τα τέσσερα κορίτσια στο σπίτι τους.

Η οικογένεια έφτιαξε σελίδα όπου μπορεί ο καθένας να κάνει δωρεά για να ενισχύσει την προσπάθεια τους αυτή, με τη συμμετοχή να είναι συγκινητική αφού έχει ήδη ξεπεράσει τα 80 χιλιάδες δολάρια.

«Όταν σου παρουσιαστεί μια δύσκολη δοκιμασία, απλά αποδέξου την και κάνε το καλύτερο που μπορείς», δήλωσε σε τοπικό μέσο ο σύζυγος της Laura.

dinfo.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

💖Υιοθέτησε κoριτσάκι με εγκεφαλική παράλυση και... 💖

... του αφιέρωσε τη ζωή του 

Ο Βασίλι και η σύζυγός του υιοθέτησαν τη Σάσα, ένα κopιτσάκι με εγκεφαλική παράλυση.
Η μητέρα, όμως, δεν άντεξε τις δυσκολίες της ανατροφής ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες και τους εγκατέλειψε. Ωστόσο ο Βασίλι δεν το έβαλε κάτω και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη φροντίδα της αγαπημένης του κόρης.

     Πριν από έξι χρόνια, μετά από αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες να αποκτήσουν παιδί, ο Βασίλι και η πρώην σύζυγός του αποφάσισαν να προχωρήσουν στην υιοθεσία ενός παιδιού.
Το ζευγάρι επιθυμούσε να υιοθετήσει ένα νεογέννητο, για να μπορέσει να βιώσει όλα τα στάδια της πατρότητας, αλλά και της μητρότητας.
     Όταν είδαν τη μικρή, κοκκινομάλλα Σάσα, που είχε εγκαταλειφθεί στο ορφανοτροφείο μόλις γεννήθηκε, ένιωσαν αμέσως ότι αυτό θα ήταν το παιδί τους. Το κopιτσάκι γεννήθηκε πρόωρα και η βιολογική μητέρα του έκανε χρήση ναρκωτικών, ωστόσο οι γιατροί έκριναν ότι το παιδί ήταν υγιές.

Με τον καιρό, οι γονείς άρχισαν να παρατηρούν κάποια καθυστέρηση στην ανάπτυξή της και οι γιατροί διέγνωσαν ότι το παιδί έπασχε από εγκεφαλική παράλυση.

     Αρχικά, το ζευγάρι φρόντιζε τη Σάσα, στη συνέχεια όμως η γυναίκα άρχισε να αποστασιοποιείται ώσπου τους εγκατέλειψε. Για έναν ολόκληρο χρόνο, ο Βασίλι φρόντιζε τη Σάσα ολομόναχος και υποσχέθηκε ότι δεν θα την εγκαταλείψει ποτέ. Μάλιστα, άφησε τη δουλειά του για να μπορέσει να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην κόρη του.
     Την άνοιξη του 2019, ο άνδρας έμαθε για ένα κέντρο αποκατάστασης όπου θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν.

Πράγματι, η Σάσα έδειξε να βελτιώνεται και να μαθαίνει τρόπους εναλλακτικής επικοινωνίας.

Ο Βασίλι, παράλληλα, γνώρισε μια νέα σύντροφο, η οποία δεν αποθαρρύνθηκε από την δύσκολη κατάσταση και δέχτηκε με χαρά τη Σάσα.

     Το ζευγάρι στη συνέχεια απέκτησε άλλη μια κόρη, τη Μαρούσια, και όλοι μαζί μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες και να κοιτάξουν με αισιοδοξία το μέλλον.

newsitamea

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα «παιδιά της καρδιάς» να τα αγαπάμε πιο πολύ

Υιοθεσία: Μια μεγαλειώδης πράξη που αξίζει να την εξυμνήσουμε. Γιατί υπάρχουν δεκάδες παιδιά που περιμένουν και δεκάδες υποψήφιοι γονείς που θέλουν.

Πριν από λίγες ημέρες μου διηγήθηκαν μια συγκινητική ιστορία. Μια πράξη ανθρωπιάς από εκείνες που θα έπρεπε να αναδεικνύονται, να βραβεύονται, να γίνονται παράδειγμα προς μίμηση μιας κοινωνίας που εθελοτυφλεί μπροστά στα μείζονα και ασχολείται με τα ποταπά.

Ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να κάνουν παιδιά, αποφάσισαν να υιοθετήσουν. Αποφάσισαν να γίνουν… γονείς της καρδιάς κι όχι γονείς της κοιλιάς, όπως συνηθίζεται να λέγεται στις αναδοχές.

Αναζήτησαν, λοιπόν, τα… παιδιά της καρδιάς τους και τότε έκαναν κάτι που ελάχιστοι στον κόσμο θα τολμούσαν.
Υιοθέτησαν τρία παιδιά, τρία αδέρφια που το σύστημα πρόνοιας τους είπε ότι θα ήταν καλύτερα να μη χωρίσουν. Υιοθέτησαν ένα παιδί 4,5 ετών, ένα 2,5 ετών κι ένα 1,5 έτους. Τρία αδελφάκια που για διάφορους λόγους –και δεν έχουν καμιά σημασία μπροστά στο μεγαλειώδες- εγκαταλείφθηκαν αλλά δεν έπρεπε να χωρίσουν.
Αυτοί οι νέοι συμπολίτες μας πήραν μια τεράστια απόφαση και γέμισαν το σπίτι τους, όχι μια ένα παιδικό γέλιο, αλλά με τρία. Γιατί αποφάσισαν ότι η αγκαλιά τους μπορούσε να χωρέσει τρεις αθώες ψυχές, τρία αδελφάκια που έτσι θα είναι για πάντα μαζί.
Αυτό, ναι, είναι μεγαλείο ψυχής και ξεπερνά όλα όσα ζούμε στην καθημερινότητα.

Γνωρίζω κι άλλες υποθέσεις όπου ένας συμπολίτης μας αποφασίζει να υιοθετήσει, γιατί έχει τέτοια αγάπη για τα παιδιά που αδυνατεί να τα βλέπει σε κάποιο ίδρυμα.

Ενας φίλος υιοθέτησε ένα παιδί λίγων ημερών και το γέμισε με τόση αγάπη, όσο δεν έχω δει ούτε σε βιολογικούς γονείς.
Μια αγαπημένη φίλη έκανε κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Υιοθέτησε ένα παιδί με σύνδρομο Ντάουν. Έναν άγγελο που μεγαλώνει με τόση στοργή ώστε πλέον δεν είναι «ξεχωριστό» από τα άλλα παιδιά, αλλά «ξεχωρίζει» γιατί έχει γεμίσει με αγάπη.
Πλήθος ιστοριών θα μπορούσαν όλοι να διηγηθούν. Περίσσεμα αγάπης υπάρχει παντού τριγύρω μας, μόνο που εμείς δεν το βλέπουμε, δεν το ακούμε ή το προσπερνάμε.

Τα παιδιά που βρίσκονται σε κάποια δομή φιλοξενίας σε όλη την Ελλάδα περιμένουν. Είναι εκεί και περιμένουν μια οικογένεια.
Εκτιμάται ότι είναι πάνω από 1.800 παιδιά, αν και το σύστημα καταγραφής όσων είναι διαθέσιμα προς υιοθεσία αναφέρει ότι είναι 700-800.

Καμιά σημασία. Εκατοντάδες παιδιά, από βρέφη μέχρι έφηβοι, ζουν μακριά από μια οικογένεια και αυτό πρέπει να σταματήσει.
Οι πρόσφατες προσπάθειες της υφυπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Δόμνας Μιχαηλίδου είναι αξιέπαινες. Πήρε πάνω της ένα τεράστιο κοινωνικό ζήτημα κι αν καταφέρει να διευκολύνει τις υιοθεσίες, τηρώντας πάντα τους νόμους για την καλύτερη προστασία και τύχη των παιδιών, θα έχει αφήσει μεγάλη πολιτική παρακαταθήκη.

Όμως, νόμοι μπορεί να υπάρχουν, χωρίς την κοινωνική… ανάταση ψυχής δεν θα γίνει τίποτε. Χωρίς την ενημέρωση των πολιτών και την ευαισθητοποίησή τους τα παιδιά θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν σε ένα ιδρυματικό περιβάλλον.

Κι αυτό είναι έγκλημα που πρέπει να το σταματήσουμε τώρα.
Είναι αδιανόητο να πετάμε χιλιάδες τρόφιμα και ρούχα κάθε χρόνο και να μην μπορούμε να υιοθετήσουμε ένα παιδί.

Είναι αδιανόητο να μας ενδιαφέρουν οι πολυτελείς διακοπές και η καλοπέραση όταν παιδιά έχουν εγκαταλειφθεί σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου ή στο «Χαμόγελο του Παιδιού», στην «Κιβωτό» και σε άλλες δομές.

Δεν αρκούν οι τιτάνιες προσπάθειες που κάνουν άξιοι συνάνθρωποί μας για να βοηθήσουν αυτά τα παιδιά. Χρειαζόμαστε όλοι, κανείς δεν περισσεύει.

Τα παιδιά της καρδιάς μπορούν να είναι ίδια με τα παιδιά της κοιλιάς. Γιατί είναι απλά αθώες παιδικές ψυχές όλα τους.

Μην το ξεχνάμε αυτό.

in.gr

Μαρία, η πρώτη Ελληνίδα που υιοθέτησε παιδί από την Αιθιοπία: «Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από «σωτήρες» αλλά από γονείς.»

... και από τότε δεν έχει σταματήσει να χαμογελάει

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: 

Η Μαρία αποτελεί την πρώτη Ελληνίδα, η οποία υιοθέτησε παιδί από την Αιθιοπία. Το παιδί που υιοθέτησε, ονομάζεται Οδυσσέας. Η ευτυχία και των δύο είναι κάτι παραπάνω από ορατή. Ακολουθεί η εμπειρία ενός παραμυθιού και μιας αληθινής ιστορίας. 

Αναλυτικότερα:
Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Το παραμύθι
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα σε μια μικρή θαλασσένια χώρα, που την έλεγαν Ελλάδα. Εκεί, η Μαρία και ο Μάνος μοιράζονταν όμορφα τις μέρες και τις νύχτες τους. Κάθε βράδυ που έπεφταν για ύπνο, έβλεπαν χαμογελαστοί το ίδιο όνειρο: είχαν, λέει, στην αγκαλιά τους ένα παιδί, το παιδί τους.

Καμιά φορά, το πρωί που ξυπνούσαν και αντίκριζαν τα αδειανά τους χέρια, έχαναν το χαμόγελό τους. Δεν έχαναν όμως ποτέ την ελπίδα τους. Ήθελαν να γίνουν γονείς. Ήξεραν πως μια μέρα θα γίνουν γονείς. Το μόνο που δεν ήξεραν ήταν ο δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσουν.

Οι γιατροί τότε τους είπαν πως ο μόνος δρόμος ήταν να πάρει η γυναίκα φάρμακα, πολλά φάρμακα. Και να κάνει ενέσεις, πολλές ενέσεις. Η γυναίκα όμως απάντησε: «Δεν μου αρέσει ο δρόμος που μου δείχνετε» και αρνήθηκε να τον ακολουθήσει, αφήνοντας απορημένους γιατρούς, συγγενείς και φίλους.

Ελάχιστοι κατάλαβαν τι ήθελε να πει η Μαρία, κι ας γνώριζε εφτά διαφορετικές γλώσσες. Γιατί ελάχιστοι καταλάβαιναν τη γλώσσα που η Μαρία γνώριζε καλύτερα από όλες, αυτήν της αγάπης. Σε αυτήν τη γλώσσα είχε διαβάσει κάποτε πως όλου του κόσμου τα παιδιά είναι δικά μας. Αυτή η γλώσσα μίλησε μέσα της όταν σιγουρεύτηκε πως το δικό τους παιδί ήδη τους περίμενε σε κάποια γωνιά της γης, απλώς έπρεπε να ψάξουν για να το βρουν.

Πράγματι, χιλιόμετρα μακριά, σε ένα απομακρυσμένο χωριό μιας πολύ φτωχής χώρας, κάπου στην Αφρική, δίπλα σε μια ήσυχη λίμνη, 43 πανέμορφα μωρά, ζυμωμένα με ζάχαρη και κακάο, περίμεναν μια μαμά κι έναν μπαμπά για να ξεκινήσουν μαζί το ταξίδι τους στη ζωή. Όμως μόνο ένα από αυτά, μόλις έκλεινε τα μεγάλα κατάμαυρα μάτια του, χωνόταν στην αγκαλιά της Μαρίας και του Μάνου και τότε τα όνειρά του άρχιζαν να μοσχοβολούν αγάπη και βανίλια, σαν κουλουράκια μαμαδίσια.

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Πώς καταλήγει, το παραμύθι
Πέρασαν οχτώ ολόκληροι μήνες, 240 μετρημένα βράδια, 240 ευωδιαστά όνειρα στη σειρά, μέχρι που ένα πρωί το μωρό άνοιξε τα μάτια του κι άρχισε να κλαίει απαρηγόρητο. Φοβήθηκε πως το όνειρό του ποτέ δεν θα έβγαινε αληθινό, πως οι γονείς του είχαν χάσει το δρόμο, πως το αεροπλάνο που θα τους έφερνε είχε χάσει τα φτερά του. Κι όμως ξαφνικά, εκεί πάνω που ετοιμαζόταν να βγάλει την άναρθρη φωνή της αγωνίας, σήκωσε τα υγρά μάτια προς τα πάνω και την είδε.

Ήταν η μαμά του, έτσι όπως την είχε ονειρευτεί, με άρωμα βανίλιας, χρυσά στάχυα στο κεφάλι και μάτια από μέλι. Άπλωσε τις λευκές φτερούγες της και το σήκωσε τρυφερά από το πάτωμα.

Το μωρό πάγωσε τα δάκρυά του, γραπώθηκε με τα μικρά του χέρια από πάνω της και ύστερα από λίγες ώρες, όταν βεβαιώθηκε ότι δεν θα χρειαστεί να την ξαναψάξει, άρχισε να χαμογελάει. Κάθε μέρα που περνούσε, χαμογελούσε όλο και περισσότερο, μέχρι που ξέχασε τι γεύση έχουν τα δάκρυα όταν δεν υπάρχει κανείς να σ’ τα σκουπίσει.

Τέσσερα χρόνια μετά, η Μαρία, ο Μάνος και ο Οδυσσέας μοιράζονται το ίδιο όνειρο – όχι μόνο όταν κλείνουν τα μάτια, αλλά κυρίως όταν τα έχουν ανοιχτά. Η Μαρία και ο Μάνος βρήκαν το παιδί που έψαχναν και ο Οδυσσέας επέστρεψε στην πατρίδα του.

Γιατί η μοναδική πατρίδα που αναγνωρίζουν όλα τα παιδιά της γης είναι η αγκαλιά της μάνας. Κι έτσι, έζησαν αυτοί καλά. Ίσως καλύτερα από εμάς, που δεν αναζητήσαμε τα χαμένα μας παιδιά, αλλά ευχόμαστε να επιστρέψουν μια μέρα στην πατρίδα τους.
Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Η αληθινή ιστορία

Αμέσως μετά τη δεύτερη αποτυχημένη εξωσωματική, η Μαρία και ο Μάνος απευθύνθηκαν στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα». Λύση που αποκλείστηκε σχεδόν αμέσως όταν τους ενημέρωσαν πως θα περνούσαν από αξιολόγηση έπειτα περίπου από εννέα χρόνια. «Αυτός ήταν ο χρόνος αναμονής πριν από 6 χρόνια για την υιοθεσία βρέφους.

Αν πρόκειται για μεγάλο παιδί ή παιδί με προβλήματα υγείας, μειώνεται σημαντικά το χρονικό διάστημα. Τώρα όμως μπορεί να έχουν αλλάξει αυτά τα δεδομένα. Δεν θα ήθελα να αποθαρρύνω κάποιον». Πώς γίνεται να υπάρχει τεράστια λίστα αναμονής όταν ξέρουμε πως είναι δεκάδες τα παιδιά που αναζητούν γονείς;

Η απάντηση, λέει η ίδια, βρίσκεται στο εμπόριο βρεφών που γίνεται, κυρίως από βαλκανικές χώρες. Νεαρές έγκυες σε απόγνωση αλιεύονται από τους εμπόρους και «εισάγονται» γι’ αυτόν το σκοπό στην Ελλάδα. Η Μαρία αποκαλύπτει πως αμέσως μόλις γνωστοποίησε πως σκοπεύει να υιοθετήσει παιδί, την πλησίασαν διαμεσολαβητές για να της πουλήσουν το «εμπόρευμα». Θα της στοίχιζε περίπου 40.000 ευρώ. «Τόσο κοστολογείται η ανθρώπινη ζωή.

Δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνω, όχι για τα χρήματα, αλλά γιατί το θεωρώ ανήθικο από κάθε άποψη. Και ανέντιμο για το ίδιο το παιδί, που δικαιούται να ξέρει την αλήθεια.» Όντως, στην περίπτωση μιας τέτοιας αγοραπωλησίας, είναι όντως αδύνατο ο γονιός να πει την αλήθεια στο παιδί, αφού σύμφωνα με τις διαδικασίες που ακολουθούνται, το βρέφος φαίνεται ότι γεννήθηκε από τη θετή μητέρα.

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Κι άλλες πληροφορίες για την αληθινή ιστορία

Η Μαρία Παπαθανασοπούλου είναι η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που υιοθέτησε παιδί από κρατικό ορφανοτροφείο της Αιθιοπίας. Δύο οικογένειες πριν από αυτήν είχαν υιοθετήσει παιδιά από Αιθίοπες γονείς που ζούσαν στην Ελλάδα. Η Μαρία είναι η πρώτη που άνοιξε το δρόμο, καθώς μέχρι τότε κανείς υπεύθυνος δεν ήξερε να την κατατοπίσει για τις διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθήσει.

Όπως λέει και η ίδια: «Όπου ρώτησα στην Ελλάδα, μου είπαν “δεν γίνεται”. Μετά όμως την δική μου επιμονή, κατέληξαν πως ”δεν υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει”. Αυτό ήταν για μένα το πράσινο φως: Αφού δεν υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει, γίνεται, σκέφτηκα. Όσο για τον Μάνο, ήταν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή, καθώς ήταν αυτός που επιθυμούσε να αποκτήσει παιδί περισσότερο και από μένα. Ο Μάνος είναι γεννημένος πατέρας.»

Γιατί παιδί ειδικά από την Αιθιοπία; «Γιατί όταν παραιτηθήκαμε από τη λίστα αναμονής στο “Μητέρα”, αναρωτηθήκαμε με τον άντρα μου σε ποια χώρα άραγε ζουν παιδιά που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από γονείς; Η απάντηση και των δυο μας ήταν κοινή και αυθόρμητη». Ο δρόμος προς τον Οδυσσέα δεν ήταν ρόδινος.

«Χρειάστηκε να ταξιδέψουμε δύο φορές στην Αιθιοπία, την πρώτη στην Αντίς Αμπέμπα για να καταθέσουμε τα χαρτιά (Φεβρουάριος του ’11) και τη δεύτερη για να παραλάβουμε το παιδί, σε ένα χωριό έξι ώρες μακριά από την πρωτεύουσα. Είχαμε μαζί μας 91 κιλά βρεφικές τροφές και άλλα απαραίτητα για το μωρό.
Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Επιπλέον, πληροφορίες για την αληθινή ιστορία

Σχεδόν εγκλωβιστήκαμε εκεί για 1,5 μήνα, καθώς ο τότε Έλληνας πρέσβης αρνιόταν να ασχοληθεί με την υπόθεση, μη θέλοντας να δημιουργήσει “κακό προηγούμενο”. Τα γάλατα σκόνη που είχαμε μαζί μας είχαν αρχίσει να βγάζουν κατσαριδάκια και φυσικά στην περιοχή ήταν αδύνατη η εύρεση βρεφικής τροφής, φαρμάκων ή ό,τι άλλο θεωρούμε εδώ απαραίτητο για την ανάπτυξη ενός βρέφους.

Είχα αρχίσει να ανησυχώ και για τη δική μας υγεία. Ήμουν ωστόσο αμετακίνητη. Αν δεν καταφέρναμε να πάρουμε μαζί μας το παιδί, είχαμε πάρει την απόφαση να εγκατασταθούμε μόνιμα στην Αντίς Αμπέμπα για να μεγαλώσουμε το παιδί μας. Από τη στιγμή που το κρατήσαμε στην αγκαλιά μας, ήταν πλέον αδύνατο να το εγκαταλείψουμε. Ήταν το παιδί μας. Τέλος.»

Τα παιδιά προς υιοθεσία δεν είναι pets ούτε τα ορφανοτροφεία petshops, για να πας να διαλέξεις. Αυτό το συμπέρασμα βγήκε κατά τη διάρκεια της συζήτησης: «Ήμουν ανοιχτή σε όλα. Μπορείς να επιλέξεις αγόρι ή κορίτσι, να προσδιορίσεις περίπου την ηλικία που θέλεις να είναι, π.χ., από νεογέννητο έως δύο ή πέντε χρόνων.

Δεν έχεις όμως το δικαίωμα να δεις και να διαλέξεις. Δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό. Ο μόνος περιορισμός που είχα θέσει ήταν να μην είναι φορέας AIDS κι αυτό, μεταξύ άλλων, για να μη βάλω σε κίνδυνο την υγεία άλλων ανθρώπων εδώ. Μια μέρα, μόλις πέντε μήνες μετά την υποβολή των δικαιολογητικών, μας κάλεσαν να παραλάβουμε το παιδί μας».

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: Οι υπόλοιπες πληροφορίες για την αληθινή ιστορία
Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από «σωτήρες» αλλά από γονείς. «Δεν μου αρέσει καθόλου να ακούω “Μπράβο, έσωσες μια ψυχή!”. Αν πας με τη λογική να σώσεις ένα παιδί, ήδη έχεις θέσει τις βάσεις για μια ανισότιμη σχέση. Θα το σώσεις, άρα θα σου χρωστάει».

Η υιοθεσία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως λύση ανάγκης αλλά ως επιλογή, σύμφωνα πάντα με τη Μαρία. «Αν κάποιος νιώθει ότι χρειάζεται να το πάρει απόφαση για να προχωρήσει, είναι λάθος – καλύτερα να μην το κάνει». Ο Οδυσσέας γνωρίζει όλη την αλήθεια, καθώς, όπως συμβουλεύουν και οι ψυχολόγοι, το παιδί μέχρι τα πέντε του χρόνια θα πρέπει να είναι ενήμερο για το γεγονός της υιοθεσίας.

Κατά καιρούς μάλιστα, όπως μου αποκαλύπτει η Μαρία, σκαρφίζεται διάφορους… περίεργους τρόπους για να μπει στην κοιλιά της και να ξαναγεννηθεί από τη μόνη γυναίκα που αναγνωρίζει ως μητέρα. Σήμερα είναι περίπου 5,5 χρόνων, ωστόσο η ακριβής ημέρα γενεθλίων του παραμένει άγνωστη, λόγω των δυσμενών συνθηκών κάτω από τις οποίες μεταφέρθηκε στο ορφανοτροφείο.

Υιοθεσία παιδιού από Αιθιοπία: 

Ακολουθούν φωτογραφίες και βίντεο από τον Οδυσσέα και τη μητέρα του εδώ: enimerotiko.gr

Νοσηλεύτρια υιοθέτησε κοριτσάκι που αγάπησε στο νοσοκομείο – Δεν το επισκεπτόταν κανείς

Η Λιζ Σμιθ, νοσηλεύτρια σε νοσοκομείο, έμαθε στα σαράντα της ότι δεν θα κατάφερνε να αποκτήσει δικά της παιδιά, αλλά δεν είχε εξετάσει την επιλογή της υιοθεσίας. Μέχρι που μια συνάδελφός της τής μίλησε για ένα μωρό εξαρτημένων γονιών, που είχε γεννηθεί πρόωρα και το οποίο δεν είχε επισκεφτεί κανένας τους πρώτους μήνες νοσηλείας του στην ομάδα εντατικής θεραπείας.

Παιδί εξαρτημένων γονιών, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, όμως μια γυναίκα δεν δίστασε να του προσφέρει απεριόριστη αγάπη και ένα σταθερό σπίτι.
Τις τελευταίες μέρες κάνει τον γύρο του διαδικτύου η συγκινητική ιστορία υιοθεσίας ενός κοριτσιού με σοβαρά προβλήματα υγείας, που κατάφερε να κερδίσει με την πρώτη ματιά την καρδιά της θετής μητέρας του.

Σήμερα παρόλο που η μικρή συνεχίζει να τρέφεται με σωληνάκι εξελίσσεται σε ένα γεμάτο ενέργεια και υγεία κορίτσι. Επιβεβαιώνοντας τη θεραπευτική δύναμη της αγάπης. «Η ζωή μου έχει αλλάξει ριζικά προς το καλύτερο» καταλήγει η Λιζ στην κάμερα, για τη σχέση που έχει μεταμορφώσει, κατά κάποιον τρόπο, μαμά και κόρη.

netakias.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Βραζιλία - «Καλλιστεία» ορφανών παιδιών προς υιοθεσία

Brazil: Orphans as young as four are forced to parade in front of potential foster parents for ‘adoption catwalk show’ likened to a slave market

Μνήμες εποχών που κυριαρχούσαν τα σκλαβοπάζαρα θύμισε η ενέργεια υπηρεσίας υιοθεσιών στη Βραζιλία να στήσει «καλλιστεία» ορφανών παιδιών που αναζητούσαν θετούς γονείς.

Orphans as young as four are forced to parade in front of potential foster parents for ‘adoption catwalk show’ likened to a slave market

Η αδιανόητη «πασαρέλα» στην οποία βάδισαν συνολικά 18 παιδιά, ορισμένα έως και 4 ετών, στήθηκε σε εμπορικό κέντρο στην πόλη Κουιάμπα την περασμένη Τρίτη.

Σύμφωνα με την πρόσκληση της υπηρεσίας η εκδήλωση είχε ως στόχο «να γίνει μια βραδιά στην οποία άνθρωποι που κρίνονται κατάλληλοι για υιοθεσίες να γνωρίσουν τα παιδιά».

«Παιδιά να κάνουν πασαρέλα ώστε οι υποψήφιοι θετοί γονείς να δουν πόσο όμορφα, φιλικά και επιλέξιμα είναι, εμένα μου θυμίζει εποχές σκλαβοπάζαρου όταν οι άνθρωποι εξέταζαν τα σώματα και τα δόντια των Αφρικανών προκειμένου να καταθέσουν την προσφορά τους», 

έγραψε σε οργισμένη ανάρτησή του στo Twitter ο δικηγόρος Εντουάρντο Μαχόν.

Για «αδιανόητη ανωμαλία» έκανε λόγο σε δήλωσή του ο υποψήφιος πρόεδρος της Βραζιλίας στις πρόσφατες εκλογές, Γκιγιέρμε Μπούλος.

Συνολικά στο εμπορικό κέντρο βρέθηκαν 200 άνθρωποι για να δουν «τα παιδιά να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους με προσεγμένα ρούχα, μαλλιά και μακιγιάζ».

Ο επικεφαλής της υπηρεσίας που διοργάνωσε την εκδήλωση υποστήριξε, πάντως, ότι είχε το «πράσινο φως» από τη Δικαιοσύνη για να προχωρήσει.

aftodioikisi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ανοίγει η ηλεκτρονική πλατφόρμα για τις υιοθεσίες - Πώς θα λειτουργεί για υποψήφιους θετούς γονείς και παιδιά

Εντός των επόμενων ημερών, αναμένεται να ανοίξει η ηλεκτρονική πλατφόρμα, μέσω της οποίας, όσοι ενδιαφέρονται να γίνουν ανάδοχοι ή θετοί γονείς, θα μπορούν να υποβάλουν αίτηση, δήλωσε η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου, σε εκδήλωση, με θέμα το νέο νόμο για την αναδοχή και την υιοθεσία, προαναγγέλλοντας την έναρξη της εφαρμογής του νόμου. 
Η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης έκανε λόγο για διαφανείς διαδικασίες, καθώς, όπως είπε, τόσο το κράτος όσο και ο κάθε εμπλεκόμενος (υποψήφιος θετός ή ανάδοχος γονιός), έχουν τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να παρακολουθούν τη διαδικασία.

Σύμφωνα με την κα Φωτίου, ο νόμος ορίζει ότι εντός 48 ωρών, το παιδί πρέπει να αποκτά ηλεκτρονικό φάκελο ενώ για όλα τα παιδιά που βρίσκονται ήδη στα ιδρύματα, πρέπει να δημιουργηθεί ο ηλεκτρονικός φάκελός τους.
Ο  Γενικός Γραμματέας Κοινωνικής Αλληλεγγύης του υπουργείου Εργασίας Δημήτρης Καρέλλας, τόνισε ότι έχουν δοθεί οδηγίες στις υπηρεσίες που έχουν παλαιότερες αιτήσεις υποψήφιων θετών ή ανάδοχων γονέων να ξεκινήσουν τη διαδικασία εγγραφής και να προηγηθούν αυτές οι περιπτώσεις όσον αφορά στην εξέταση των αιτήσεών τους, ανεξάρτητα σε ποιο στάδιο βρίσκονται.
Όπως σημείωσε η πρόεδρος του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Αττικής, Σοφία Κωνσταντέλλια, από τη στιγμή που θα μπαίνει ένα παιδί στο ίδρυμα, θα πρέπει να κατατίθεται σε τρεις μήνες το ατομικό σχέδιο οικογενειακής αποκατάστασης.

Σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας:

• - Ο νέος νόμος για την αναδοχή και την υιοθεσία εισάγει μία ενιαία διαδικασία για την επιλογή αναδόχου ή θετού γονέα, η οποία γίνεται ηλεκτρονικά και είναι απολύτως διαφανής. Ο υποψήφιος γονέας μπορεί να την παρακολουθήσει από το σπίτι του, μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας και να βεβαιωθεί ότι δεν υπάρχουν σκοτεινές πλευρές, έτσι ώστε να μην αποθαρρύνεται.
• - Όλα τα παιδιά που πρόκειται να δοθούν για αναδοχή ή υιοθεσία, που σήμερα ζουν σε ιδρύματα ή εγκαταλείπονται σε δημόσια νοσοκομεία και μαιευτήρια, εγγράφονται στα μητρώα ανηλίκων και αποκτούν υποχρεωτικά ηλεκτρονικό φάκελο της καταγωγής τους, ο οποίος συμπληρώνεται με ατομικό σχέδιο για την αποκατάστασή του. Κάθε παιδί με την ενηλικίωσή του μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στο φάκελο και να μάθει για την καταγωγή του.
• - Μειώνεται ο χρόνος αναμονής ενός υποψήφιου ανάδοχου ή θετού γονέα με την ψηφιοποίηση όλων των σταδίων της διαδικασίας και με τη μεγάλη διεύρυνση του αριθμού των κοινωνικών λειτουργών που κάνουν την κοινωνική έρευνα. Προβλέπονται 8 έως 12 μήνες αναμονής, με απόλυτα επιστημονικές και διαφανείς διαδικασίες.
• - Θεσπίζονται ειδικά και, στη συνέχεια, εθνικά μητρώα υποψήφιων αναδόχων ή υποψήφιων θετών γονέων στα οποία καταγράφονται με ενιαίο τρόπο πανελλαδικά οι οικογένειες ή και τα μεμονωμένα φυσικά πρόσωπα που ενδιαφέρονται να γίνουν ανάδοχοι ή θετοί γονείς.
• - Τα εθνικά μητρώα εξασφαλίζουν ότι ο κάθε υποψήφιος ανάδοχος ή θετός γονέας μπορεί να βρει το παιδί που περιμένει ανάμεσα σε όλα τα παιδιά που αναζητούν οικογένεια σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας, ανεξάρτητα από το που έχει υποβάλει την αίτησή του.
• - Η αναδοχή ολοκληρώνεται με την υπογραφή της σχετικής σύμβασης, ενώ για την υιοθεσία δρομολογείται η νομική διαδικασία, για να ληφθεί η σχετική δικαστική απόφαση.
• - Το πληροφοριακό σύστημα διασφαλίζει την ισονομία, αφού για κάθε παιδί αναζητείται ο κατάλληλος ανάδοχος ή θετός γονέας, με απόλυτο σεβασμό στη σειρά προτεραιότητας, που καθορίζεται από την εγγραφή στο εθνικό μητρώο υποψήφιων αναδόχων ή θετών γονέων, αντίστοιχα.

^{Με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ}

kathimerini.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Fake News: Vegan ζευγάρι υιοθέτησε ... μπρόκολο Vegan Couple Did NOT Adopt Broccoli

Vegan Couple Did NOT Adopt Broccoli 

Ακούγεται εξωπραγματικό Τα όρια στο... πόσο vegan μπορεί να γίνει ξεπέρασε ένα ζευγάρι από τη Σεβίλη της Ισπανίας.

Ο λόγος για τον Μάριο Μποστέζ και την Ιρίν Σάντσο, οι οποίοι κατόρθωσαν να υιοθετήσουν ένα... μπρόκολο που προέρχεται από την Ιαπωνία.

Το συγκεκριμένο vegan ζευγάρι είχε να αντιμετωπίσει μια περίπλοκη διαδικασία για να αποδείξει, τελικά, ότι μπορεί να φροντίσει το μπρόκολο κρατώντας το σε βέλτιστες συνθήκες, ώστε να μην μαραθεί.

«Δεν θέλαμε ένα παιδί που θα αποτελείται από σάρκα και δέρμα γιατί είμαστε vegan», σχολίασε ο περήφανος πατέρας.

Τέλος, μετά από τη μακρά διαδικασία κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν και το μικρό Μπρασικαρέα (χαχαχαχαχα), όπως βάπτισαν το παιδί τους, ξεκουράζεται στο δωμάτιο του, το οποίο έχει πράσινο χρώμα.

«Είναι καλύτερο να τα υιοθετήσουν όταν είναι μικρά βλαστάρια, αφού είναι λιγότερο τραυματικό γι 'αυτά» (χαχαχαχαχαχα), εξήγησε η Ιρίν, η οποία πάντα ήθελε ένα παιδί από την Ιαπωνία, συνεχίζοντας:

«Στην Ιαπωνία δεν θέλουν τα μπρόκολα και μερικές φορές τα αφήνουν να φύγουν ή τα εγκαταλείπουν (χαχαχαχαχαχα)

».

Αλήθεια τώρα;

(Εμείς πάντως δεν καταλάβαμε το γιατί δεν ήθελαν κανονικό παιδί με σάρκα και αίμα...

Θα το έτρωγαν;) 

Tromaktiko

inewsgr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Υιοθετημένο Παιδί: Η Στοργή και η Ενημέρωση

Για κάποια ζευγάρια η απόκτηση ενός παιδιού αποτελεί ανεκπλήρωτο όνειρο. Η επιθυμία τους είναι έντονη. Έχουν τόση αγάπη να δώσουν! 

 Ωστόσο, για κάποιους λόγους δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν παιδί. Η επιθυμία τους παραμένει, ονειρεύονται ένα παιδί, συλλογίζονται και τελικά αποφασίζουν, ξεπερνώντας τυχόν δισταγμούς, να υιοθετήσουν κάποιο παιδάκι και να του προσφέρουν μέρος από το συναισθηματικό τους πλούτο.

Τα ερωτήματα είναι πολλά. Εκτός από τα διαδικαστικά, στα οποία δεν θα αναφερθούμε, αναρωτιούνται πώς θα συμβιώσουν με το παιδί, αν θα τους δεχθεί, αν θα τους αγαπήσει, αν θα τα καταφέρουν να το κάνουν ευτυχισμένο, αν θα χρειαστεί να του αποκαλύψουν την υιοθεσία και πότε πρέπει να το κάνουν.

Ο θεσμός της υιοθεσίας είναι πολύ παλιός. 

Στην αρχή, είχε σκοπό την κάλυψη των αναγκών του ζευγαριού που δεν είχε παιδιά. 

Με την πάροδο των χρόνων, όμως, και την εξέλιξη των ηθών, αναγνωρίζεται πια ως κύριος λόγος της υιοθεσίας το δικαίωμα του παιδιού να αποκτήσει μια οικογένεια που να μοιάζει με τη φυσική, η οποία θα του προσφέρει ασφάλεια, φροντίδα, αγάπη και όλες τις δυνατότητες που θα του επιτρέψουν να εξελιχθεί σωματικά και ψυχικά. Δηλαδή, θα είναι σε θέση να του καλύπτει, εκτός από τις υλικές, και τις συναισθηματικές του ανάγκες.

Όπως υποστηρίζει η κ. Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και συγγραφέας, η πιο σημαντική συναισθηματική ανάγκη για τα βρέφη και τα μικρά παιδιά είναι η ανάγκη για στοργή και αγάπη, η ικανοποίηση της οποίας θα τα βοηθήσει να εκφράσουν τα δικά τους συναισθήματα. Εξίσου σημαντική, είναι η ανάγκη να δέχεται το παιδί ερεθίσματα από το περιβάλλον, τα οποία θα του επιτρέψουν να δείξει τις δυνατότητες του.
Τη διαδικασία εξεύρεσης της κατάλληλης οικογένειας, που θα μπορέσει να αναλάβει τη υιοθεσία του παιδιού, την αναλαμβάνουν επίσημοι κρατικοί φορείς, όπως το ίδρυμα βρεφών «Μητέρα», το Π.Ι.Κ.Π.Α. κ.ά., οι οποίοι εξασφαλίζουν την απαραίτητη ψυχολογική στήριξη των θετών γονιών και την ενημέρωσή τους για τους χειρισμούς που, κατά περίπτωση, απαιτούνται σχετικά με το θετό παιδί. 

Είναι γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των γονιών που ζητούν να υιοθετήσουν κάποιο παιδάκι υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό των παιδιών που είναι διαθέσιμα. Έτσι, η διαδικασία καθυστερεί και πολλοί υποψήφιοι γονείς στρέφονται σε ιδιωτικές υιοθεσίες, συχνά με αρκετά παρεπόμενα που κατά καιρούς έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

Η πορεία της υιοθεσίας εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, αλλά κυρίως από τη στάση και τις αντιλήψεις ή προκαταλήψεις των θετών γονιών: 

Τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι βιώνουν την αδυναμία τους να κάνουν παιδί, το στρες που τους δημιουργείται ως επακόλουθο αυτής της απογοήτευσης ή και το θυμό, τα βιώματά τους, την ποιότητα της σχέσης τους κ.ά. 

Από νωρίς οι θετοί γονείς αντιμετωπίζουν δίλλημα, σχετικά με το αν πρέπει να αποκαλύψουν την αλήθεια στο θετό παιδί τους, πώς πρέπει να γίνει αυτό και πότε.

Πολλοί γονείς αμφιταλαντεύονται για το αν πρέπει να αποκαλύψουν στο παιδί το θέμα της υιοθεσίας ή όχι. 

Ωστόσο, και αυτοί που δεν το κάνουν, ζουν σε ένα καθεστώς άγχους και αγωνίας, που έχει άμεση επίπτωση στη σχέση τους με το παιδί. Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν με την γνώμη ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη. Είναι προτιμότερο, η ενημέρωση του παιδιού να γίνεται απλά και φυσικά πολύ νωρίς στη ζωή του (από τα 4-6 χρόνια). 

Εάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την υιοθεσία, καθ’ όλη την διάρκεια της παιδικής ηλικίας, αλλά και στην εφηβεία, τολμά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Αν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά έχοντας οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητα του παιδιού, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί γίνεται σταδιακά.

Όταν, λοιπόν, το θετό παιδί μπαίνει στη εφηβεία, έχει την αίσθηση ότι πάντα γνωρίζει την αλήθεια για την υιοθεσία του. Έτσι, η ιστορία της γέννησής του δεν του αποκαλύπτεται απότομα και κάτω από τραυματικές συνθήκες, αλλά αντίθετα, το παιδί έχει τη δυνατότητα, κάνοντας διάφορες συζητήσεις με τους γονείς του, να ενσωματώνεται στην οικογένεια κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του.

Αν το παιδί ενημερωθεί μετά τα 10 χρόνια του, είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν προβλήματα, επειδή βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, μιας περιόδου δύσκολης, κατά τη διάρκεια της οποίας προσπαθεί να αποκτήσει την ατομικότητα και την προσωπική του ταυτότητα.

Ένα άλλο θέμα που φοβούνται οι γονείς είναι η στιγμή που το παιδί θα αναζητήσει τις ρίζες του, να μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς, γιατί το άφησαν, με τι ασχολούνται, αν έχει άλλα αδέλφια…

Τι θα του απαντήσουν; Συχνά και οι ίδιοι οι θετοί γονείς αγνοούν τις αιτίες που έχουν συντελέσει στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γεννήτορες του και έχουν ελάχιστα στοιχεία να δώσουν στο παιδί σχετικά με τη προηγούμενη ιστορία του. 

Μερικά παιδιά υποφέρουν, μη γνωρίζοντας τις ρίζες τους. Αυτό το κενό προκαλεί σε κάποια παιδιά μια επώδυνη περιέργεια και δίνεται έτσι, αφορμή για την ενεργοποίηση του οικογενειακού μύθου.

Οι θετοί γονείς πρέπει να:
Να δεχθούν ότι το παιδί έχει δικαίωμα να ενημερώνεται για την υιοθεσία του από νωρίς και σταδιακά. 

Να μην ανησυχούν ότι, αν μάθει την αλήθεια, θα σταματήσει να τους αγαπά. 

Να γνωρίζουν ότι, στην πραγματικότητα, όταν το παιδί έχει μεγαλώσει και αγαπηθεί στους κόλπους ενός ζευγαριού ενωμένου και έχει πάρει απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα που θέτει, όπως για τη σεξουαλικότητα, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, τότε η ανακοίνωση της υιοθεσίας μπορεί να του δημιουργήσει παροδική περιέργεια, αλλά αυτό δεν αλλάζει το συναισθηματικό δεσμό που ενώνει το υιοθετημένο παιδί με τους θετούς γονείς του. 

Έτσι, όταν έχει ήδη ενημερωθεί, η αποκάλυψη δεν είναι πια μοναδική και δε δημιουργεί στο παιδί βαθύ τραύμα, όπως πιθανόν θα προκαλούσε η απότομη αποκάλυψη κατά την διάρκεια της εφηβείας. 

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η αναζήτηση των ριζών του, συχνά δεν εκφράζεται με τη μορφή μιας συναισθηματικής έρευνας. Εξάλλου, τα παιδιά, παρά τις τυχόν ερωτήσεις που μπορεί να κάνουν σχετικά με τους βιολογικούς τους γονείς, σπάνια καταλήγουν σε μια ενεργητική ανίχνευση. Μόνο κατά τη διάρκεια της εφηβείας τα ίχνη του οικογενειακού μύθου μπορεί να επιμείνουν για την ανακάλυψη ενός γονιού εξιδανικευμένου και κοινωνικά δυνατού. 

Μερικές φορές πρέπει, όταν κρίνεται σκόπιμο, να λαμβάνουν βοήθεια από κάποιον ειδικό.
Να γνωρίζουν ότι η ζωή μιας οικογένειας βασίζεται στην αλήθεια, τον ανοιχτό διάλογο και την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, τα υιοθετημένα παιδιά βομβαρδίζονται συχνά από τον όρο «εγκαταλειμμένα». Η κοινωνία αμφισβητεί την ποιότητα των δεσμών τους με τους θετούς γονείς τους. Από πού προέρχονται ή από ποια κοιλιά έχουν βγει; Ποιες ήταν, τελικά, αυτές οι μητέρες που τα εγκατέλειψαν;

Μπροστά σε αυτές τις προκαταλήψεις που οφείλονται στην άγνοια, τα υιοθετημένα παιδιά μπαίνουν στο επίκεντρο μιας διαμάχης, η οποία θα έπρεπε αν έχει ξεπεραστεί από την κοινωνία. Μια γυναίκα έχει πραγματικά το δικαίωμα να μη γίνει φυσική μητέρα. Πόσα χρόνια ακόμη πρέπει να περιμένουμε για να θεωρηθούν οι θετοί γονείς ισότιμοι με τους πραγματικούς; Γιατί πρέπει τα υιοθετημένα παιδιά να κουβαλούν στους ώμους τους τα βάρη της νοοτροπίας μας;

Τελικά, δεν είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός, ότι η νοητική ικανότητα ενός παιδιού εξελίσσεται καλύτερα, όταν αυτό έχει ανατραφεί με την αγάπη και την προσοχή των γονιών του, είτε αυτοί είναι φυσικοί, είτε θετοί.

ΠΗΓΗ: AKAPPATOU.GR

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ: ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ: Η ΣΤΟΡΓΗ


Το Χαμομηλάκι

Για ένα παιδί που υιοθετήθηκε…

Μια Επιστολή για την Υιοθεσία, την Αγάπη, την Μητρότητα.

Δε χρειαζόταν να γεννηθείς από εμένα για να σε αγαπήσω. Δεν ήταν απαραίτητο να είσαι ένα κομμάτι από το σώμα μου για να σε νιώσω δικό μου παιδί. 
Σε μεγάλωσα, τη δική σου καρδιά άκουγα να χτυπά, όταν τις νύχτες στην αγκαλιά μου αποκοιμιόσουν, για σένα φοβόμουν μήπως παρασυρθείς και πέσεις σε κακοτοπιές.
Ήσουν το παιδί μου, δεν αμφέβαλλα ποτέ για αυτό. 
Δε μέτρησε ποτέ για μένα το γεγονός ότι δε βγήκες από τη μήτρα μου. Από την πρώτη μέρα που σε είδα, κάτι φώναξε μέσα μου δυνατά: 
Το δικό μου παιδί ήταν ήδη εκεί και με περίμενε, δε θα έβγαινε από μένα. 
Το δικό μου το παιδί μίλησε στην καρδιά μου την πρώτη εκείνη στιγμή που το αντίκρισα, με τα μάτια του να με παρακαλούν για λίγη αγάπη. 
Εσύ ήσουν το παιδί μου…
Το ξέρω ότι έχεις ακούσει λόγια για μένα που σε έχουν πληγώσει, ότι δεν ήμουν εγώ αυτή που σε γέννησε, ότι σου έχω πει ψέματα. Θα ήθελα να σου πω ότι μητέρα δεν είναι απλώς αυτή που γεννάει ένα παιδί, αλλά κυρίως αυτή που το μεγαλώνει. Και ξενυχτά, και αγωνιά και καμαρώνει όταν σε βλέπει να προοδεύεις. Έτσι σε αγαπώ παιδί μου, έτσι…
Σε ευχαριστώ για το νόημα που έφερες στη ζωή μου, σε ευχαριστώ που είσαι το παιδί μου. Πάντα εδώ θα είμαι για σένα, να μην το ξεχάσεις ποτέ…
 
Μαρία Σκαμπαρδώνη – δημοσιογράφος

Εναλλακτική Δράση

Κέντρο βρεφών «Η Μητέρα»

86 παιδιά περιμένουν τους γονείς τους.

Αγγελική Κουγιάννου
Φτάνοντας στη Λεωφόρο Δημοκρατίας στο Ίλιον, στον αριθμό 65, βρίσκει κανείς τη μεγάλη σιδερένια καγκελόπορτα ανοιχτή.
Μπροστά του ανοίγεται μια μεγάλη έκταση με μεγάλα πέτρινα κτίρια. Κεντρικά βρίσκεται το κτίριο με τα γραφείο και στα δεξιά τα σπιτάκια με τα παιδιά σε αναμονή.
Σήμερα στο Κέντρο Βρεφών «Η Μητέρα» φιλοξενούνται 86 παιδιά, από 45 ημερών μέχρι 5 ετών.
Το επισκέφθηκα ένα μεσημέρι, στο πλαίσιο της έρευνας της HuffPost Greece για τις υιοθεσίες στην Ελλάδα.
Με συνοδεύει στην ξενάγηση η κοινωνική λειτουργός, κ. Βασιλική Μπαρούχου. Εργάζεται στο Μητέρα από το 1986. Τα κτίρια, αν και παλιά, είναι προσεγμένα. «Παλαιότερα που είχαμε περισσότερο προσωπικό ήταν πιο προσεγμένο. Να βλέπατε τους κήπους μας», μου λέει. «Τώρα, όποιος φεύγει δεν αντικαθίσταται».
Η πρώτη στάση είναι στην παιδική στέγη. 

Είναι ο παιδικός σταθμός του ιδρύματος όπου απασχολούνται τα μεγαλύτερα παιδιά. Όταν λέμε μεγαλύτερα, εννοούμε από 2 ετών και πάνω. Στο σύνολό τους είναι περί τα 30 παιδιά. Υπάρχουν και κάποια που πηγαίνουν παιδικό σταθμό έξω. «Αυτό γίνεται όπου χρειάζεται για λόγους κοινωνικοποίησης».
Τα παιδιά είχαν μόλις τελειώσει το μεσημεριανό τους (κοτόπουλο με πουρέ είχε το μενού) και είχαν επιστρέψει στα δωμάτια για τον μεσημεριανό τους ύπνο. 

Τα μικρά τραπεζάκια φαγητού, τα παιχνίδια, οι ζωγραφιές, δεν θύμιζαν και πολύ εικόνα ιδρύματος όπως τα έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό τους.
Στη συνέχεια μεταφερόμαστε στο τμήμα βρεφών. Εκεί βρίσκονται 8 μωράκια σήμερα. Τα οποία φροντίζει μια εργαζόμενη στη βάρδια.
Η Αγάπη είναι 11 μηνών. Όση ώρα είμαστε εκεί, με κοιτά στα μάτια. Τα μάτια της (μόνο τα μάτια της) χαμογελούν και μου φαίνεται ότι το βλέμμα της κρύβει μια προσμονή. «Όταν έρχονται καινούργιοι άνθρωποι τα περισσότερα παιδιά φαντάζονται ότι έχουν έρθει γι' αυτά», μου λέει η κ. Μπαρούχου
Πρέπει να κάνουμε ησυχία γιατί τα περισσότερα κοιμούνται. Όχι όλα όμως.
Ένα αγοράκι παίζει ήσυχα με τα παιχνίδια που έχει στην κούνια του. Κάποια όταν αντιληφθούν την παρουσία μας αρχίζουν να κλαίνε. «Όπως όλα τα παιδιά, έχουν και αυτά αυτόν τον τρόπο να αναζητήσουν το χάδι», μου εξηγεί η κ. Μπαρούχου. Το κάθε μωράκι έχει τον δικό του χώρο.
Σε άλλο κτίριο βρίσκονται τα λεγόμενα «περίπτερα». Το κάθε περίπτερο έχει ένα όνομα δωρητή. Μεταξύ τους τα λένε και το κίτρινο ή το ροζ δωμάτιο, ανάλογα το χρώμα τους.
Συνολικά στο Μητέρα υπάρχουν 6 τέτοια δωμάτια που ουσιαστικά είναι μεγάλοι χώροι με κρεβατάκια και παιχνίδια στη μέση. Εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα παιδάκια. Από 4 περίπου μηνών μέχρι 4 ετών. Εκεί γίνεται και η προσαρμογή με τους γονείς. Οι υποψήφιοι γονείς, αφού έχουν περάσει όλη τη διαδικασία της αξιολόγησης και της αναμονής, γνωρίζονται με το παιδί που έχει επιλεγεί να τους δοθεί. Περνούν χρόνο με το παιδί και αποφασίζουν αν θα προχωρήσουν. Αν πουν όχι, παραμένουν στη λίστα για τα επόμενα παιδιά που θα είναι διαθέσιμα, μου εξηγεί η κ. Μπαρούχου.
Την ώρα που πηγαίνω έχει βάρδια η Βαρβάρα. Είναι βρεφοκόμος, αλλά ουσιαστικά είναι η «προσωρινή μαμά» για τα παιδιά αυτά. Εκτός από την καθημερινή τους φροντίδα, είναι και εκείνη που θα βοηθήσει το παιδί να έρθει κοντά με τους υποψήφιους γονείς.

«Αν κάποιο παιδί μείνει καιρό εδώ, πόσο δύσκολος είναι ο αποχαιρετισμός;» ρωτάω σχεδόν αυθόρμητα την «προσωρινή μαμά». «Είναι δύσκολος» μου απαντάει. «Αλλά ξέρουμε εκ των προτέρων ότι αυτό είναι για το καλό του παιδιού». 

Ο χρόνος που μένει ένα παιδάκι στο ίδρυμα ποικίλει. Τα παιδιά που μένουν λιγότερο είναι εκείνα που ο γονιός συνεργάζεται και φεύγει με συναίνεση, μου είχε πει η κ. Σοφία Κωνσταντέλλια, Πρόεδρος Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρειας Αττικής. Αυτά μπορεί να φύγουν και στους 5 μήνες. 

«Είχαμε όμως και ένα παιδί που έμεινε εδώ 7 χρόνια», μου λέει η κ. Μπαρούχου. Ήταν ένα αγοράκι που λόγω μιας δυσμορφίας που είχε στο μάτι του, απορριπτόταν συνέχεια από τους υποψήφιους γονείς. Παρά την ηλικία του, δεν μεταφέρθηκε σε μια από τις παιδοπόλεις που πάνε τα μεγαλύτερα παιδιά. «Δεν θέλαμε να το αφήσουμε να φύγει. Θέλαμε οπωσδήποτε να του βρούμε οικογένεια». Και τελικά βρέθηκε μια υπέροχη οικογένεια και τώρα ο μικρός είναι μαζί τους.

Αυτή τη στιγμή στο Μητέρα γίνονται 2 προσαρμογές. 

Που σημαίνει ότι εάν όλα πάνε καλά, 2 παιδάκια θα αποκτήσουν άμεσα μια νέα οικογένεια. Ο χρόνος που θα συμβεί αυτό για τα υπόλοιπα, παραμένει άγνωστος
Ούτε στο κίτρινο δωμάτιο κοιμούνται όλα τα παιδιά. Μα γιατί κανένα παιδί δεν συμπαθεί τον μεσημεριανό ύπνο;
Σε μια από τις κούνιες είναι ξύπνια η Αγάπη. «Τα ονόματα τους τα έχουμε δώσει εμείς. Τα περισσότερα παιδιά είναι αβάπτιστα» μου εξηγεί η Βαρβάρα.

Πιο κάτω είναι η προσομοίωση σπιτιού: ένας χώρος ειδικά διαμορφωμένος έτσι ώστε να θυμίζει κανονικό σπίτι, ο οποίος χρησιμοποιείται επίσης για τις προσαρμογές. Αυτή τη στιγμή στο Μητέρα γίνονται 2 προσαρμογές. Που σημαίνει ότι εάν όλα πάνε καλά, 2 παιδάκια θα αποκτήσουν άμεσα μια νέα οικογένεια. 

Ο χρόνος που θα συμβεί αυτό για τα υπόλοιπα, παραμένει άγνωστος…

Το τμήμα βρεφών του «Μητέρα». 

Εκεί βρίσκονται 8 μωράκια σήμερα

Το κάθε μωρό έχει το δικό του δωμάτιο

Πράσινοι, κίτρινοι, ροζ τοίχοι δίνουν χρώμα στη ζωή αυτών των παιδιών. 

Στα παράθυρα παπουτσάκια από δωρεές

Στον παιδικό σταθμό

«Περίπτερα» ονομάζονται τα μεγάλα δωμάτια που φιλοξενούν τα παιδιά από 4 μηνών και πάνω. 

Συνολικά είναι 6 και έχουν τα ονόματα δωρητών

Οι εργαζόμενοι μεταξύ τους τα λένε και «το κίτρινο» ή «το ροζ δωμάτιο», ανάλογα το χρώμα τους

Στον παιδικό σταθμό απασχολούνται καθημερινά τα μεγαλύτερα παιδιά, από 2 ετών και πάνω

Ο χώρος φαγητού είναι χωρισμένος ανάλογα με τις ηλικίες των παιδιών. 

Τα μεγαλύτερα παιδιά έχουν τον δικό τους ξεχωριστό χώρο

Σε όποιο παιδί φεύγει, το ίδρυμα ετοιμάζει ένα φάκελο με όλες τις ζωγραφιές που έκανε το διάστημα της παραμονής του εκεί

Η προσομοίωση σπιτιού χρησιμοποιείται για το στάδιο της προσαρμογής των παιδιών με τους νέους γονείς
Μπαίνοντας στο κεντρικό κτίριο, στην αίθουσα αναμονής, οι δωρητές τιμώνται με μια επιγραφή
HuffPost Greece 

Το βρήκαμε στην Ιδεοπηγή

Ζητούνται γονείς για παιδιά σε αναμονή...

Τα εγκαταλελειμμένα βρέφη του «Έλενα» και του «Αλεξάνδρα».
Ζητούνται γονείς για παιδιά σε αναμονή.

Τα εγκαταλελειμμένα βρέφη που φιλοξενούνται στο «Έλενα» και στο «Αλεξάνδρα” έχουν γεννηθεί κυρίως από μόνες μητέρες, χρήστριες ναρκωτικών ουσιών, οι οποίες δεν αντιλαμβάνονται τον γονεϊκό τους ρόλο, από μόνες μητέρες χαμηλής νοημοσύνης και από μητέρες που πάσχουν από κάποιο ψυχικό νόσημα”, αναφέρει ο διοικητής των δύο νοσοκομείων Δημήτρης Βεζυράκης μιλώντας στο Πρακτορείο, το περιοδικό του Αθηναϊκού Πρακτορείου που κυκλοφορεί σήμερα.

Ο κ. Βεζυράκης, επίσης, διαλύει και το μύθο περί κρίσης, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει η κακή οικονομική κατάσταση, αλλά δεν είναι καθοριστική για την εγκατάλειψη των βρεφών.
«Φιλοξενούμενα παιδιά για κοινωνικούς λόγους κι όχι βρέφη που έχουν εγκαταλειφθεί», μας διορθώνει από την πρώτη στιγμή στην κουβέντα μας ο διοικητής του νοσοκομείου «Έλενα Βενιζέλου» και «Αλεξάνδρα», Δημήτρης Βεζυράκης. «Θέλω να είμαι ακριβής» μας λέει «όταν πρόκειται για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. 

Διότι η εγκατάλειψη αυτή καθαυτή είναι ένα μικρό ποσοστό. Σε αυτές τις περιπτώσεις βλέπουμε ζευγάρια που γεννούν παιδιά με αναπηρία ή κάποιο σύνδρομο και στη συνέχεια το εγκαταλείπουν ή κάποια μητέρα που γεννάει το μωρό της, αλλά είναι αλλοδαπή. 

Τα βρέφη που φιλοξενούνται στο «Έλενα» και στο «Αλεξάνδρα» έχουν γεννηθεί κυρίως από μόνες μητέρες χρήστριες ναρκωτικών ουσιών, οι οποίες δεν αντιλαμβάνονται τον γονεϊκό τους ρόλο, από μόνες μητέρες χαμηλής νοημοσύνης οι οποίες δεν μπορούν να ασκήσουν τον γονεϊκό τους ρόλο και από μόνες μητέρες που πάσχουν από κάποιο ψυχικό νόσημα».

Όπως συνεχίζει να μας εξηγεί ο κ. Βεζυράκης «τότε οι κοινωνικοί λειτουργοί των μαιευτηρίων κάνουν έκθεση προς τις εισαγγελικές αρχές και κατόπιν οι εισαγγελικές αρχές με την σειρά τους εκδίδουν απόφαση είτε για να δώσουν την επιμέλεια για προώθηση των παιδιών στο «Μητέρα» είτε στην εκτεταμένη οικογένεια.

 Όλα γίνονται μέσα στις συντεταγμένες υπηρεσίες του κράτους. Γίνεται πάντα προσεγμένα, προσεκτικά και υπό την επίβλεψη των εισαγγελικών αρχών και των εντολών των εισαγγελικών αρχών. 

Δηλαδή, έρχεται η πολιτεία μέσω των κοινωνικών υπηρεσιών κι εισαγγελικών αρχών και αφαιρεί τον γονεϊκό ρόλο και δίνει την επιμέλεια συνήθως σε έναν φορέα που είναι το ίδρυμα “Μητέρα” ή δίνει την επιμέλεια στην εκτεταμένη οικογένεια, δηλαδή παππούδες, γιαγιάδες, συγγενείς. 

Πάντως, ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι από ένα μεγάλο ποσοστό (42%) των βρεφών, σύμφωνα με τα στοιχεία για το έτος 2015, που παραμείνανε φιλοξενούμενα για κοινωνικούς λόγους, επέστρεψαν στις οικογένειές τους (παππούδες, γιαγιάδες, συγγενείς). 

Αυτό μας δείχνει ότι η ελληνική οικογένεια καλά κρατεί ευτυχώς. Για αυτό και θεωρώ ότι μέλημα των ιδρυμάτων είναι η ενίσχυση της οικογένειας για να πάρει το παιδί πίσω».

«Μύθος η κρίση ως αιτία»
Όσον αφορά τον χρόνο παραμονής αυτών των παιδιών στο «Έλενα Βενιζέλου» και στο «Αλεξάνδρα», ο κ. Βεζυράκης επισημαίνει ότι «μπορεί να φτάνουν μέχρι και 8 μηνών τα μωρά μέσα στο νοσοκομείο. 

Το περασμένο καλοκαίρι όμως έγινε μια μεγάλη προσπάθεια και κατά πως φαίνεται ρίξαμε αυτόν τον μέσο όρο γύρω στους τέσσερις με πέντε μήνες», επισημαίνει ο διοικητής των δυο νοσοκομείων και τονίζει ότι «η αιτία κρίση, είναι ένας μύθος. 

Με την έννοια ότι εδώ έχουμε απουσία αντίληψης του γονεϊκού ρόλου. Το πρωταρχικό που διαπιστώνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι η φτώχεια κι ο οικονομικός παράγοντας. Υπάρχει η κακή οικονομική κατάσταση αλλά δεν είναι καθοριστική που οδηγεί στην εγκατάλειψη των βρεφών. Πρόκειται για μη αντίληψη του ρόλου τους».

Σαν … σπίτι από τα μέσα Φεβρουάριου
Μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου πρόκειται να είναι έτοιμος και ειδικά διαμορφωμένος ένας χώρος που θα προσομοιάζει σε ένα σπιτικό περιβάλλον, όπως μας αποκαλύπτει ο κ. Βεζυράκης. 

«Εμείς είδαμε ότι εφόσον για ένα διάστημα τα παιδιά παραμένουν στο μαιευτήριο, έπρεπε μια ειδική μονάδα αναμονής. 

 Έτσι λοιπόν, φτιάξαμε στο “Έλενα Βενιζέλου” για χωροταξικούς λόγους, μια ειδική μονάδα αναμονής που θα έχει μια θαλπωρή σπιτιού για αυτά τα 11 που θα φιλοξενεί. Κι αυτό διότι, όπως εκτιμούν οι αναπτυξιολόγοι, οι τρεις πρώτοι μήνες είναι πολύ σημαντικοί για την ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών. Τα παιδιά για να αναπτυχθούν ομαλά, χρειάζονται τρία βασικά δεδομένα. Τα ερεθίσματα, την αποκλειστικότητα, την αγάπη. 

Εμείς προσπαθούμε να δώσουμε αγάπη και ερεθίσματα, διότι αποκλειστικότητα είναι δύσκολο έως αδύνατον να τους δώσει ένα νοσηλευτικό ή ένα προνοιακό ίδρυμα» δηλώνει ο διοικητής του «Έλενα Βενιζέλου» και του «Αλεξάνδρα» και συνεχίζει να μας εξηγεί την λειτουργία και τους σκοπούς που θα εξυπηρετεί το Μ.ΑΝΑ - Παιδιού.

«Με αυτήν την μονάδα πρόκειται να καλύψουμε την αγάπη και τα ερεθίσματα (ακουστικά, οπτικά και απτικά, δηλαδή επαφής.)
Σε ό,τι αφορά στην επαφή λοιπόν αναπτύσσοντας το εθελοντικό σώμα (με το πρωτόκολλο συνεργασίας, όπου θα ελέγξουμε ιατρικά και ψυχολογικά εθελοντές πριν συνεργαστούμε μαζί τους) και με τους ήδη εργαζόμενους θα έχουμε την δυνατότητα τα παιδιά να σιτίζονται με μητρικό γάλα– από την τράπεζα μητρικού γάλακτος- και ταυτόχρονα θα έχουν και πρόσωπο αναφοράς.
Δηλαδή το βρέφος θα κοιμάται συγκεκριμένες ώρες, θα έχει τα παιχνιδάκια του στο παιδικό του κρεβάτι, ενώ θα υπάρχει και ένα ηχητικό σύστημα με τραγούδια.
Αυτήν την προσπάθεια κάναμε αφού τα παιδιά παραμένουν ένα διάστημα εδώ στο νοσοκομείο, αν και δεν θα έπρεπε να μένουν ούτε μια μέρα. Θα έπρεπε να υπήρχε σώμα αναδόχων οικογενειών. Αντί να το μεγαλώνουμε εμείς αυτούς τους καλύτερα να μεγαλώνει σε ένα σπιτικό περιβάλλον».

Ψάχνουμε γονείς για αυτά τα παιδιά
Όσον αφορά στο μεγάλο θέμα υιοθεσίες ο κ. Βεζυράκης μας αντιστρέφει την συνήθη ερώτηση “πόσο χρόνο μπορεί να κάνει ένα ζευγάρι για να υιοθετήσει ένα μωρό”. Αυτό που μας ρωτάει είναι πόσο καιρό κάνει ένα παιδί να υιοθετηθεί. «Θα πρέπει να ρίξουμε το βάρος αλλού. Δηλαδή, ένα παιδί ελεύθερο προς υιοθεσία μπορεί να υιοθετηθεί μέσα σε διάστημα έξι μηνών.

Γιατί τότε περιμένει ένα ζευγάρι για να υιοθετήσει ένα παιδί; Η απάντηση είναι απλή. Διότι δεν υπάρχουν παιδιά επιθυμητά προς τους ενδιαφερόμενους γονείς. Το θέμα είναι ότι πολλές φορές ένα ζευγάρι δεν πάει με ζέση και χαρά να υιοθετήσει ένα παιδάκι που πιθανώς να έχει αναπηρία. Άρα περιμένουν να βρεθεί το παιδί με τα χαρακτηριστικά που επιθυμούν. 

Εμείς πρέπει να επιμείνουμε όμως και να λέμε ότι η υιοθεσία δεν διαδικασία θεσμός ικανοποίησης αιτήσεως ζευγαριών που ζητούν παιδιά. Είναι θεσμός παιδικής προστασίας. Άρα δεν ψάχνουμε να βρούμε παιδιά για να δώσουμε σε γονείς. Ψάχνουμε γονείς για αυτά τα παιδιά».

Στοιχεία για φιλοξενούμενα βρέφη λόγω κοινωνικών προβλημάτων (έτη 2015-2016)
Σύμφωνα με τα στοιχεία που μας παραχώρησε ο κ. Βεζυράκης, το 2015 φιλοξενήθηκαν 82 βρέφη από τα οποία τα 39 στο νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου» και τα 43 βρέφη στο «Αλεξάνδρα». Από αυτά τα 82 βρέφη

• τα 38 μεταφέρθηκαν στο Ίδρυμα Μητέρα,
• τα 34 τα παρέλαβαν οι οικογένειές τους,
• 2 παιδιά εντάχθηκαν το πρόγραμμα «Ανάδοχη Πρώτη Αγκαλιά», 2 πήγαν σε άλλες δομές μαζί με τις μητέρες τους (18 ΑΝΩ, γυναικείες φυλακές)
• και 2 σε άλλα νοσοκομεία.

Το έτος 2016 φιλοξενήθηκαν 60 βρέφη από τα οποία τα 22 στο «Έλενα Βενιζέλου» και τα 38 παιδιά στο νοσοκομείο «Αλεξάνδρα». Από τα συνολικά 60

• τα 22 βρέφη μεταφέρθηκαν στο Ίδρυμα «Μητέρα»,
• τα 16 τα παρέλαβαν οι οικογένειές τους,
• 3 παιδιά μεταφέρθηκαν σε άλλες δομές (18 ΑΝΩ, γυναικείες φυλακές)
• 1 στο πρόγραμμα «Ανάδοχη Πρώτη Αγκαλιά»
• και 18 παραμένουν φιλοξενούμενα. (9 βρέφη στο «Έλενα Βενιζέλου και 9 στο «Αλεξάνδρα»).

huffingtonpost.gr
Διαδώστε την "Ιδεοπηγή"
Μας το έστειλε η φίλη μας Λυδία
Σχετικό: Υιοθετήστε ένα παιδί από τα αζήτητα