Η μεγαλύτερη υποχρέωση σου είναι...

... να γίνεις όλα όσα είσαι, όχι μόνο για δικό σου όφελος αλλά και προς όφελος του άλλου.

• Όταν γελάς, διακινδυνεύεις να περάσεις για ηλίθιος. 
• Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός. 
• Όταν ανοίγεσαι στους άλλους, κινδυνεύεις να μπλεχτείς. 
• Όταν δεχθείς τα συναισθήματά σου, κινδυνεύεις να αποκαλύψεις την ανθρωπιά σου. 
• Όταν εκθέτεις τις ιδέες και τα όνειρα σου στον κόσμο, κινδυνεύεις να τα χάσεις.
• Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχεις ανταπόκριση η αγάπη σου. Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις. 
• Και, όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις. 

- Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος. 

- Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες, είναι Θάνατος. 

- Η μεγαλύτερη υποχρέωση σου είναι να γίνεις όλα όσα είσαι, όχι μόνο για δικό σου όφελος, αλλά και προς όφελος του άλλου. 

 

STAMATIS

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Χρέος του Εκπαιδευτικού στην Κοινωνία της Πληροφορίας

Εκπαιδευτικός, δάσκαλος, εκπαιδευτής, καθοδηγητής, υποκινητής. Όλα τα προαναφερθέντα σκιαγραφούν με την ευρύτερη έννοια την πολυπρισματική θέση ευθύνης, που καλείται να αναλάβει ένας μονήρης άνθρωπος. 

Στο πλαίσιο αυτό, εγκυμονούν ποικίλες παράμετροι και ανειλημμένες υποχρεώσεις οι οποίες εντέχνως θα αποκρυσταλλώσουν αυτή τη μορφή.

Ο εκπαιδευτικός δεν αποτελεί χαρακτήρα δομής, αλλά δίαυλο επικοινωνίας. Όπως εύστοχα διατείνεται ο Καζαντζάκης, 

«ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες»

Πού εδράζεται ο εκπαιδευτικός;

Φυσικά, στη συνείδηση των μαθητών του, ειδικά στη διάχυση προσήνειας που απονέμει σε καθημερινή βάση προς το κοινωνικό σύνολο, μη λησμονώντας την αφετηρία του. Απαραίτητα, λοιπόν, οφείλει ο σύγχρονος εκπαιδευτικός να διαπνέεται από πνεύμα συλλογικότητας.

Εν μέσω κορονοϊού, μεταξύ άλλων, απωλέσαμε αυτή την ειδική συνθήκη. Διότι, ο εξοβελισμός της φυσικής παρουσίας υποκαταστάθηκε από «υψηλούς» πήχεις ψηφιακών μέσων και τεχνικού πολιτισμού. Για το λόγο αυτόν, επικαλεστήκαμε θρυαλλίδες που διαιωνίζουν το «εκπαιδευτικό μέλος», ανήμποροι κατά πλειονότητα να αξιοποιήσουμε το εμβόλιμο χάρισμα που καλείται συνυπευθυνότητα.

Πιο εστιασμένα και τηρουμένων των αναλογιών, συνιστά κατάδηλη ανάγκη η άρση της επίμονης ατομικής πορείας ως αποκλειστικά (!) ατομικού στόχου, που ωθεί στην επιτυχία. Εδώ συνέβη η σύγχυση. 

Ο κοινωνικός ιστός – κι εκτενέστερα ο εκπαιδευτικός πυρήνας – δε δύναται να προσδεθεί καθ’ ολοκληρίαν στο «ψηφιακό άρμα». Γιατί, το «ψηφιακό άρμα» είναι δομημένο από ανθρώπινα χέρια. 

Έτσι, αγιοποιήθηκε η τηλεκπαίδευση και τα εκπαιδευτικά αντανακλαστικά που «απολυμαίνουν» τη συντριπτική απουσία των μαθητών από το εκπαιδευτικό περιβάλλον. 

Υπό αυτό το πρίσμα, καθίσταται επιβεβλημένη η ανάγκη άμεσου μετασχηματισμού της κοινωνικής πραγματικότητας.

Εκπαιδευτικός, δάσκαλος, εκπαιδευτής, καθοδηγητής, υποκινητής. Φερέοικος πλανόδιος, αφειδώς, στις εφηβικές ψυχές και στιγμές. 

Μπορεί, όμως να εξυψώσει αυτό το ειδικό βάρος; 

Αδιαφιλονίκητα, αποτελώντας πνευματικό ταγό της ορθής κατευθυντήριας, με στόχευση τη θέαση της αρμονίας και της γνώσης, πλαισιωμένα από την υπέρβαση των κλιμακούμενων δυσκολιών, που ανακύπτουν στη σύγχρονη κοινωνία της πληροφορίας. 

Πράγματι, είναι βέβαιο αυτό; Μα την αλήθεια, φαίνεται να παίζουμε θέατρο σκιών.

Τάσος Τριανταφυλλόπουλος - Φιλόλογος

schooltime

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είναι χρέος μας τα παιδιά να παραμείνουν παιδιά

Αλήθεια πως μπορεί να υπάρξει προσδιορισμός σε ένα παιδί; Καλό παιδί, κακό παιδί, ανάποδο, στραβό, γλυκό… ασυνόδευτο…
Τι είναι όλα τούτα και ποιος και με ποιο δικαίωμα το πράττει;
Σαφέστατα υπάρχει καλός και κακός άνθρωπος όταν μιλάμε για ενήλικες και αυτό βέβαια είναι υποκειμενικό με βάση την εποχή και τις σταθερές που θέτει η κάθε κοινωνία στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο και με τους κανόνες αυτών που την διαμορφώνουν για να την χειραγωγούν.

Αλλά ένα παιδί;
Γιατί ένα παιδί να είναι κακό ή καλό; Έχει επιστημονικά αποδειχθεί πως κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται με κανέναν τέτοιο προσδιορισμό, αλλά τον αποκτά με τον καιρό. Άρα κάποιος του έμαθε να είναι έτσι, γιατί η ψυχή του κάθε παιδιού είναι μια πλαστελίνη, άγραφο χαρτί… Tabula Rasa.
Δυστυχώς για να καταφέρουμε να δούμε την πραγματικότητα σήμερα, πρέπει πάλι να επιστρέψουμε σε αυτονόητες έννοιες.
 
Αν λοιπόν για παράδειγμα ένα παιδί μεγαλώσει στην Συρία σε ένα μέσο σπίτι, με την led τηλεόρασή του, το τάμπλετ του, το iPhone κινητό του, ίσως και το ιδιωτικό του σχολείο (η μεσαία τάξη στην Συρία οικονομικά ήταν πολύ πιο πάνω από την δική μας στην Ελλάδα), την αγάπη και την θαλπωρή των γονιών του, και ξυπνήσει με μια βόμβα να πέφτει να ισοπεδώνει το σπίτι του, το παιδικό του δωμάτιο, να καταφέρνει να ανοίξει μετά βίας τα μάτια του από τη σκόνη, να σπρώχνει τα παιχνίδια του τα οποία έχουν ανακατευτεί με μπάζα από το ταβάνι και να τρίβει τα κόκκινα από το αίμα μάγουλα και η πρώτη του εικόνα είναι δίπλα το νεκρό του αδερφάκι πάνω από το οποίο προσπαθεί να πάρει μια κουβέντα και παράλληλα να ακούσει μια απάντηση στην γεμάτη αγωνία κραυγή του: μαμά και μπαμπά, τότε το σοκ είναι τεράστιο και αλλάζει συθέμελα τον ψυχικό του κόσμο.
 
Σε αυτό το παιδί για να μην γίνει ένας φονιάς (γιατί δεν γεννήθηκε έτσι), και να μην απαντήσει με τον ίδιο τρόπο στους φονιάδες των δικών του, μια λύση υπάρχει: Να πλημμυρίσεις την καρδιά του με καλοσύνη, αγάπη και τρυφερότητα για να διαπιστώσει πως πέραν των φονιάδων υπάρχουν και οι καλοί άνθρωποι.
Αν λοιπόν αυτό το παιδί… του δώσουμε τον προσδιορισμό «ασυνόδευτο» και το αφήσουμε σε ένα hot spot όπου θα συνεχίσουν να του βιάζουν την ψυχή… ας μην απορήσουμε το τι θα γίνει… και εναντίον ποιου θα στραφεί.

Του Χρήστου Κοντού

energospolitis.gr

Ο Νίτσε για τους γερμανούς και το χρέος

«… Εμείς οι Γερμανοί, σίγουρα δεν βλέπουμε τον εαυτό μας σαν ιδιαίτερα απάνθρωπο και σκληρόκαρδο λαό… κι όμως! Ας δει κανείς τον παλιό μας ποινικό κώδικα… θα καταλάβει… Σκεφτείτε τις παλιές γερμανικές τιμωρίες για παράδειγμα τον λιθοβολισμό, τον τροχό, το παλούκωμα, το κομμάτιασμα…πόσο αίμα και φρίκη βρίσκεται στο βάθος όλων των «καλών πραγμάτων».

Αυτά έγραφε ο Φ. Νίτσε στην «Γενεαλογία της ηθικής» (μετάφραση Ζ. Σαρίκα), και συνέχιζε εξετάζοντας τη σχέση χρεώστη-πιστωτή:
«… Ο χρεώστης, για να εμπνεύσει εμπιστοσύνη… δεσμεύεται, μέσω ενός συμβολαίου που κάνει με τον πιστωτή, ότι, σε περίπτωση που δεν θα πληρώσει το χρέος του, θα δώσει ως αποζημίωση κάτι άλλο του οποίου την «κατοχή» έχει, το οποίο έχει υπό την εξουσία του, για παράδειγμα το σώμα του, τη γυναίκα του, την ελευθερία του ή ακόμη και τη ζωή του (ή ακόμη, κάτω από ορισμένες θρησκευτικές προϋποθέσεις, τη μακαριότητά του, τη σωτηρία της ψυχής του… )».

olympia.gr

Το σπουργιτάκι

Ο καθένας εδώ κάτω στη γη
έχει το δικό του κομμάτι ουρανού να συγκρατήσει

Υπήρχε ένα σπουργιτάκι που, όταν άκουγε τη βροντή της θύελλας, ξάπλωνε στη γη και σήκωνε τα μικροσκοπικά πόδια του προς τον ουρανό.

– Γιατί το κάνεις αυτό; το ρώτησε μια αλεπού.
– Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα ζωντανά πλάσματα! απάντησε το σπουργιτάκι. Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει πάνω μας.
– Τα καχεκτικά ποδαράκια σου να συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό;! με απορία και ειρωνεία ρώτησε η αλεπού.
– Ο καθένας εδώ κάτω στη γη έχει το δικό του κομμάτι ουρανού να συγκρατήσει, απάντησε το σπουργίτι.

Από από αγγελουνι

Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι’ η μάνα το ζηλεύει.

25 Μάρτη 1826, στο Μεσολόγγι....

.

Αλήθεια πώς να γιόρτασαν οι πολιορκημένοι

τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου;

Με ποιές δυνάμεις να σύρθηκαν μέχρι την Εκκλησιά,

και πώς ήχησε στα αυτιά τους το Καλό Μήνυμα του Αρχάγγελλου;

Με τη δύναμη που δίνει η εκτέλεση του ΧΡΕΟΥΣ προς τα όσια , πήγαν όλοι

και το "Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου",

ατσάλωσε τη θέλησή τους να εκτελέσουν μέχρι τέλους

το άλλο τους ΧΡΕΟΣ, προς την Πατρίδα.
.

Το Μεσολόγγι είναι ΜΟΝΑΔΙΚΌ

.

.

Χιλιάδες οι πόλεις που πολιορκήθηκαν στο διάβα της πανανθρώπινης ιστορίας.

Εκατομμύρια οι υπερασπιστές τους.

Το Μεσολόγγι όμως είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟ.

Και αυτό επειδή, οι κάτοικοί του είχαν ΕΠΙΛΟΓΗ.

Τον τόπο ήθελε ο Σουλτάνος και ο ευκαιριακός σύμμαχός του, ο αιγύπτιος Μεχμέτ Αλή.

Τον τόπο, όχι τις ζωές τους.

Και αυτό το διεμήνυαν στους πολιορκημένους.

Φύγετε, πηγαίντε όπου θέλετε. Το "αλωνάκι" θέλω, τους φώναζε ο Ιμπραήμ.

Το αλωνάκι ήταν η μόνη ελεύθερη περιοχή της Στερεάς.

Και, αν έπεφτε, ολόκληρη η Στερεά δεν θα συμπεριλαμβανόταν

στο νέο Ελληνικό Κράτος.

Αυτό ήταν το σχέδιο της ισχυρής Αγγλίας που σε καμιά περίπτωση

δεν ήθελε ελεύθερη Ελλάδα απέναντι από τα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα.

Ελληνικά λιμάνια απέναντι από αγγλικά, θα σήμαινε, μοιραία, κλείσιμο των δεύτερων.

.

Οι Μεσολογγίτες το ήξεραν, και...

χρόνο με το χρόνο,

μήνα με το μήνα, μέρα με τη μέρα

και στις τελευταίες βδομάδες ώρα με την ώρα,

περίμεναν τη μεταστροφή της πολιτικής της Αγγλίας.

Δυό οι πολιορκίες, πλήθος τα δεινά.

Και ήρθε η πείνα... και έφαγαν άλογα, γαϊδούρια, μουλάρια.

και άντεξαν....

Και έφαγαν γάτες, σκυλιά, ποντίκια

και άντεξαν....

και έφαγαν ό,τι κινείται πάνω και μέσα στη γη....

και υπέμεναν, άντεχαν

Είχαν ΕΠΙΛΟΓΗ...,

η Μάνα να φύγει μακριά από την πείνα, όχι τη δικιά της αλλά των παιδιών της.

ο πολεμιστής να φύγει να σώσει ζωή και οικογένεια,

Αλλά διάλεξαν όλοι, σε συνάξεις αποφάσιζαν

να παραμείνουν μέχρι τέλους,

μήπως και συγκινηθεί η Ευρώπη και αποφασίσει να βοηθήσει τους Ελεύθερους Πολιορκημένους, μήπως και αποφασίσει να συμπεριληφθεί τελικά η Στερεά στο νέο Ελληνικό Κράτος.

Ήρωας αυτός που ΕΠΙΛΕΓΕΙ με Βούληση Ελεύθερη,

μέχρι τέλους, και τη ζωή δίνοντας,

να υπηρετήσει έναν ιερό σκοπό....

.

Χρόνια μας Πολλά και πάντα Ελεύθερα

.

.

Διαβάστε στο παιδάκι σας για το χαμομηλάκι του '21:

.

Βίκτωρος Ουγκώ: Το Ελληνόπουλο

.

ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΟΔΗΓΕΙΣ!

Και τώρα που τιμωρήσαμε το Ρουσσόπουλο και το Βατοπέδι δε πουλάει αρκετά, τι θα κάνουμε? 

Τώρα που όλα θα γίνουν όπως ήταν και για τους δυο πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής μας, τι θα κάνουμε? 

Μην ανησυχείτε! 

Κάτι θα βρούμε για να σκεπάσουμε τα προβλήματα της χωράς. 

Μπορεί να βάλουμε τον Παγκοσμιοποιημένο να ξανατσακωθει μέσα στο κόμμα του. 

Άλλωστε είναι η σειρά του. 

Nα ξεκουραστεί και λίγο ο Κώστας! 

Ύστερα είναι και το άλλο. 

Πρέπει αύριο να καταθέσουν και στεφάνι. 

Να πάρουν το σοβαρό τους ύφος, το ηγετικό, και να καταθέσουν στεφάνι, σ' αυτούς που ήταν το αντίθετο απʼ τους σημερινούς πολιτικούς: 

Kορόιδα που πεθάναν για τη λευτεριά της πατρίδας τους. 

τστστστσ 

Τι αναχρονισμός! 

Γιατί να πεθάνουν? 

Θα μπορούσαν να το διαπραγματευτούν με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. 

Να παραχωρήσουν τη Φλώρινα και τη Καστοριά. 

Ε! και τι θα γινόταν? 

Αλλά ξέχασα. 

Δεν υπήρχε τότε η τηλεόραση να δείξει τα μπουτάκια που τραγουδάνε, ούτε τα σκάνδαλα, έτσι ώστε να το σκεπάσουν! 

Πήραν τα όπλα τα κορόιδα και πήγαν να αναμετρηθούν στα ίσια με δεκαπλάσιο στρατό. 

Οι γυναίκες κουβάλαγαν σφαίρες μέσα στα χιόνια. 

Τι κορόιδα! 

Κι αν έσπαγε κανένα νύχι? 

Κι αν σκιζόταν κάνα καλσόν? 

Άσε που το μακιγιάζ θα καταστρεφόταν μέσα σ αυτά τα χιόνια! 

Ήταν κορόιδα γιατί ήξεραν κατά που πέφτουν οι Θερμοπύλες και τι έγινε εκεί! 

Εθνικιστικά σταγονίδια!! 

Δεν υπήρχε τότε ο πολιτισμός των τωρινών πολιτικών μας, που λένε πριν τους Κυπρίους «ναι» στο σχέδιο Ανάν για τη Κύπρο. 

Δεν υπήρχε τότε ο κωλονακίστικος πολιτισμός των τωρινών υπουργών εξωτερικών που λένε «ναι» στο να διαπραγματευτούμε τη Μακεδονία. 

Δεν υπήρχε τότε η τρομακτική κουλτούρα των τωρινών «δημοσιογράφων», που σκεπάζουν τα τραγικά γεγονότα με τα σκανδαλάκια που δεν ενδιαφέρουν κανένα. 

Είμαι τελικά τυχερός που ζω τη σημερινή εποχή! 

Έχω τους πολιτικούς που μου αξίζουν, μέσα σε μια δημοκρατία που αποφασίζω εγώ, κάθε τρία με τέσσερα χρόνια, ποιους θα στείλω στη Βουλή να σηκώνουν το χεράκι να ψηφίζουν ό,τι τους επιβάλλουν τρία τέσσερα άτομα και τα αφεντικά τους. 

Έχω δικαίωμα επιλογής! 

Νοιώθω ελεύθερος να επιλέξω ποιος θα με κοροϊδέψει. 

Τότε ήταν χάλια! 

Όποιος πήγαινε να τους κοροϊδέψει τον πολέμαγαν! 

Οποία υποκουλτούρα Θεέ μου. 

Άκου τώρα τι μου ήρθε: 

Να πω ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ σ αυτούς που έχυσαν το αίμα τους τότε! 

Άκου τι μου ήρθε να πω τώρα: 

Παππού που αγωνίστηκες στο ΕΑΜ για μια λεύτερη Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες, ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΟΔΗΓΕΙΣ!

Του Γιώργου Κρανιώτη