Όταν Άγγελοι κλαίνε το χάραμα, είναι που ξυπνούν παιδιά για τη δουλειά, εκατομμύρια εκατόν εβδομήντα πέντε παιδιά - εργάτες, σκλάβοι - παιδιά, εκατομμύρια τέσσερα, και εμείς αδιαφορούμε.
Όταν Άγγελοι κλαίν' την αυγή είναι που παιδιά δε θα παίξουν και σήμερα, δε θα πάνε σκολειό, δε θα γελάσουν αμέριμνα.
Πέτρες θα σπάσουν, χαλιά θα υφάνουν, καφέ θα μαζέψουν, μπάλες και ό,τι άλλο θα κατασκευάσουν, παιδιά - εργάτες, παιδάκια - σκλάβοι του Σήμερα, όνειδος και απέραντη αισχύνη μας.
.Σειρά: Παιδική Κακοποίηση: Οπτικοακουστική ενημέρωση . Το βίντεο αποτελεί μέρος της σειράς που ετοίμασε το Χαμομηλάκι για την Παιδική Κακοποίηση. Παρακαλούμε προωθήστε το βίντεο για την ενημέρωση όλων μας και την προστασία των παιδιών μας.
Το χρονικό διάστημα από 1ης έως 19ης Νοεμβρίου έχει
κηρυχθεί ως
«19 Ημέρες Ακτιβισμού κατά της Παιδικής Κακοποίησης». Η επιλογή του χρόνου δεν είναι τυχαία, αλλά έγινε για να συνδυαστεί
με την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20
Νοεμβρίου).
Η πειθαρχία δια της βίας, η σεξουαλική κακοποίηση και οι
ανθρωποκτονίες απειλούν εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως. Αυτό
υπενθυμίζεται σε όλους κάθε 19η Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα ενάντια
στην Κακοποίηση των Παιδιών.
Η παιδική κακοποίηση αποτελεί συχνό και σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο
του αιώνα μας και έναν από τους βασικότερους παράγοντες παιδικής
θνησιμότητας. Τα παιδιά συνήθως κακοποιούνται μέσα στην ίδια τους την
οικογένεια ή από άτομα που γνωρίζουν στο ευρύτερο περιβάλλον τους και
σπανιότερα από αγνώστους.
Στην Ελλάδα, έχει ψηφιστεί από το 2006 ο νόμος 3500/2006 «Για την
Αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας».
Είναι αδύνατο να μετρηθεί το πραγματικό μέγεθος της βίας κατά των
παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία όσον
αφορά τον ακριβή αριθμό των θυμάτων, επειδή το μεγαλύτερο μέρος των
περιστατικών δεν καταγγέλλεται. Υπολογίζεται παρόλα αυτά, ότι περίπου
500 εκατομμύρια μέχρι και 1,5 δισεκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα
βίας κάθε χρόνο. Επίσης εκτιμάται ότι κάθε χρόνο τουλάχιστον 275
εκατομμύρια παιδιά σ’ όλο τον κόσμο, βιώνουν τη βία μέσα στα ίδια τους
τα σπίτια. Ενώ, η οικογένεια πρέπει να είναι το φυσικό περιβάλλον για
την προστασία των παιδιών, ωστόσο τα παιδιά δοκιμάζουν τη βία υπό
μορφή πειθαρχίας.
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τρομακτικά ανατριχιαστική, βουερά ανάλγητη, πανηδονική, πανσεξουαλική, πανεμπειρική. Ρυπαίνονται τα μάτια και τα αυτιά μας.
Του Ανδρέα Μ. Καραγιάννη-συγγραφέα
Βρέφη ζωντανά στα σκουπίδια πεταμένα από την ίδια τους τη μάνα, ανήλικα 9 και 11 ετών που βιάζονταν επί τέσσερα χρόνια από την ίδια τους τη μάνα, τον εραστή της και άλλα πέντε άτομα περιστασιακά.
Οι κραυγές του πόνου της κακοποίησης άφηναν τα αυτιά των γειτόνων παγερά αδιάφορα. Πατέρας βιάζει το παιδί του μαζί με τον εραστή του αδιαφορώντας για τις κραυγές που παράγει ο πόνος.
Κοινωνία, ηθική, ανθρωπιά, αγάπη, ώρα μηδέν. Ο άνθρωπος, πατέρας - μάνα, λύκος για τα παιδιά του. Η αναλγησία, ο αμοραλισμός, ο φιλοτομαρισμός μετατρέπουν γονείς σε δήμιους της ψυχής και του σώματος των ίδιων των παιδιών τους.
Αθώα παιδιά βορά σε κτηνανθρώπους που είτε η προσωπική ανασφάλεια, είτε ο πανσεξουαλισμός τους οδηγεί σε εγκλήματα που ρυπαίνουν ακόμα και τα αυτιά.
Μια κοινωνία που η γυναίκα αντιμετωπίζεται παρά τη χειραφέτησή και τη μόρφωσή της ως σκεύος ηδονής, όπου η τηλεόραση ηρωοποιεί με τεχνικές προπαγάνδας σκουπίδια, όπου η έννοια ηθική και αυτοσεβασμός θεωρούνται συντηρητικό κατάλοιπο, είναι καταδικασμένη.
Είναι κοινωνία ντροπής, σάπια, νοσηρή, είναι μια βαβέλ ακολασίας. Φοβάμαι το μέλλον που έρχεται, φοβάμαι να ατενίσω το αύριο. Πολίτες του μέλλοντος ψυχικά και σωματικά βιασμένοι μέσα στην οικογένεια.
Πως θα σταθεί, πως θα λειτουργήσει, ποιοι θα είναι οι συνεκτικοί της κρίκοι;
Πως το βιασμένο από τον πατέρα ή τη μάνα παιδί θα πιστέψει στην οικογένεια;
Πως θα μαζέψει τα συντρίμμια της ζωής του, πως θα ενώσει τα κομμάτια της ρημαγμένης του ψυχής για να δει το αύριο;
Οι κακοποιήσεις παιδιών από γονείς αυξάνονται καθημερινά με γεωμετρική κλίμακα, εγκληματικά επικίνδυνα!
Πορευόμαστε σε ένα μέλλον νοσηρό με απάθεια, αδράνεια, αναλγησία. Λατρεύουμε το χρήμα, τη δόξα, τον έρωτα, την καριέρα και μισούμε καταστροφικά τα παιδιά μας, τα σπλάχνα μας.
Έχουμε ανατρέψει την αξιακή μας πυραμίδα.
Ζοφερή και αποκρουστική η πραγματικότητα, δυσοίωνο το μέλλον. Το καντήλι της ελπίδας σβήνει. Πρέπει να αλλάξουμε πορεία γιατί οδεύουμε σε νέα κοινωνικά μορφώματα τερατανθρώπων!
Ο Οιδίποδας, που χωρίς να το ξέρει οδηγήθηκε σε αλλεπάλληλες ύβρεις, θεωρήθηκε ‘μίασμα’.
Εμείς γιατί αφήνουμε τα σύγχρονα μιάσματα να μαυρίζουν ελεύθερες ζωές αθώων;
Που βρίσκεται ο Άνθρωπος;
Ποιος θα δεχτεί να παίξει το θρίλερ-survivor των κακοποιημένων παιδιών;
Μήπως φοβόμαστε να δούμε στον καθρέπτη τον εαυτό μας διότι το τέρας κυριάρχησε τον άνθρωπο;
Το χρονικό διάστημα από 1ης έως 19ης Νοεμβρίου έχει κηρυχθεί ως «19 Ημέρες Ακτιβισμού κατά της Παιδικής Κακοποίησης» («19 Days of Activism for Prevention of Abuse and Violence against Children»), προκειμένου μέσα από διάφορες δράσεις να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι όλο και περισσότερα παιδιά σήμερα είναι θύματα βίας από τους ενήλικες.
Παλαιότερα ήταν γνωστή ως «Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης» (19 Νοεμβρίου). Η επιλογή του χρόνου δεν είναι τυχαία, αλλά έγινε για να συνδυαστεί με την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20 Νοεμβρίου). Η πρωτοβουλία ανήκει στην «Women's World Summit Foundation» (WWSF), που συσπειρώνει μη κυβερνητικές οργανώσεις, γυναικείες και για την υπεράσπιση του παιδιού. Από ελληνικής πλευράς συμμετέχει το «Χαμόγελο του Παιδιού». ΠΗΓΗ: sansimera.gr ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ WWSF - Children and Youth Section Το Χαμόγελο του Παιδιού
Είναι ο τύπος της συμπεριφοράς, λεκτικής ή πρακτικής που θέτει την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού σε κίνδυνο. Αδιαφορία απόρριψη εκφοβισμός ταπείνωση απομόνωση εκμετάλλευση όλα αυτά είναι συναισθηματική κακοποίηση.
Οι χαρακτηρισμοί «είσαι ηλίθιος», «είσαι κακό παιδί», «είσαι άχρηστος/η».
Η σύγκριση των παιδιών με άλλα παιδιά, εις βάρος του «δεν αξίζεις τίποτε», «ο ξάδελφος σου πάει καλύτερα από σένα» κλπ.
Η έλλειψη στοργής, αγάπης και τρυφερών εκδηλώσεων.
Η δημιουργία ενοχών «θα με κάνεις να πεθάνω», «εσύ φταις για όλα».
Η ταπείνωση του παιδιού «είσαι για πέταμα», «τι ήθελα και έκανα ένα παιδί σαν και σένα» κ.λ.π.
Οι απειλές εγκατάλειψης ή βίας «θα φύγω και θα σε παρατήσω», «θα σε κλείσω σε ίδρυμα», «θα σου σπάσω τα κόκαλα» κλπ.
Οι ακραίες μορφές τιμωρίας π.χ. στέρηση φαγητού, νερού, κλείδωμα σε σκοτεινούς χώρους, δέσιμο κλπ.
Συμπτώματα Τα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση μπορεί να παρουσιάσουν τα εξής συμπτώματα:
Χαμηλή αυτο-εικόνα, ανικανότητα να εμπιστευτούν ή/και ν' αγαπήσουν κάποιον, επιθετική και συμπεριφορά με στοιχεία διάσπασης, παράνομες ενέργειες, θυμό/μανία, αυτοκαταστροφικές/αυτοτιμωρητικές πράξεις, παθητική ή/και απόμακρη στάση, ανησυχία και φοβίες, προβλήματα επίδοσης ή σχολική αποτυχία, μελαγχολικές τάσεις, εφιάλτες και πολλά άλλα.
Επιπρόσθετα, καθώς η παιδική κακοποίηση καταστρέφει την διαδικασία της προσκόλλησης στους γονείς και τη δημιουργία αποτελεσματικών σχέσεων, τα παιδιά παρουσιάζουν σημαντικές δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις.
Συχνά, ο ενήλικας που έχει υποστεί κακοποίηση στα παιδικά του χρόνια δυσκολεύεται στην εγκαθίδρυση στενών προσωπικών σχέσεων και είναι πολύ πιθανό να του προκαλεί δυσκολία η σωματική εγγύτητα, το άγγιγμα, η οικειότητα και η εμπιστοσύνη στους άλλους.
Αποτελέσματα μιας μελέτης συναισθηματικά κακοποιημένων παιδιών που διεξήχθη σε δύο φάσεις, στη νηπιακή και στην προσχολική τους ηλικία, είναι συνεπή στα χαρακτηριστικά του θυμού, της έλλειψης συνεργατικότητας, απουσίας προσκόλλησης στους γονείς, καθώς και στην απουσία δημιουργικότητας, επιμονής και ενθουσιασμού.
Επιπλέον, τα παιδιά που έχουν βιώσει την απόρριψη έχουν περισσότερες πιθανότητες από εκείνα που ένιωθαν αποδεκτά να εκδηλώσουν εχθρότητα, παθητική ή επιθετική συμπεριφορά, να δημιουργούν εξαρτητικές σχέσεις, να έχουν αρνητική γνώμη για τον εαυτό και τις ικανότητες τους, καθώς και αρνητική αντίληψη για τον περιβάλλοντα κόσμο.
Αίτια Η αιτιολογία της συναισθηματικής κακοποίησης μπορεί να αποδοθεί στην επίδραση των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας των γονέων-παιδιών, καθώς και του κοινωνικοπολιτιστικού πλαισίου στην εγγενή τάση για κακοποίηση.
Οι περισσότερες περιπτώσεις συναισθηματικής κακοποίησης συμβαίνουν για τους ίδιους ακριβώς λόγους για τους οποίους συμβαίνει και η σωματική κακοποίηση. Οι γονείς είναι ευάλωτοι στη δημιουργία σχέσεων κακοποίησης όταν οι πηγές άγχους στη ζωή τους πολλαπλασιάζονται και εκείνοι αποδεικνύονται ανίκανοι να τις χειριστούν. Επιπλέον, είναι πιθανό να έχουν περιορισμένες ικανότητες κατανόησης και χειρισμού παιδιών, λανθασμένες αντιλήψεις σχετικά με τις ανάγκες και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, ίσως πάσχουν από κάποιας μορφής ψυχασθένεια, είναι αλκοολικοί ή χρήστες ουσιών).
Ακόμα, ο στόχος του γονέα που κακοποιεί μπορεί να σχετίζεται ή να είναι ο έλεγχος του παιδιού του. Η ύπαρξη ενός από τους αναφερθέντες παράγοντες δε συνεπάγεται κατ' ανάγκη την εκδήλωση κακοποίησης, αλλά ο συνδυασμός τους είναι αυτός που δημιουργεί την απαραίτητη κοινωνικο-συναισθηματική πίεση που οδηγεί οδηγεί στη συναισθηματική κακοποίηση. Έχουν καταγραφεί συγκεκριμένα προβλήματα που αυξάνουν το ενδοοικογενειακό άγχος και καθιστούν περισσότερο πιθανή την άσκηση συναισθηματικής κακοποίησης:
Διανοητικά (νοητική ανεπάρκεια, κατάθλιψη της οικογένειας).
Λεκτική κακοποίησηΑποτελεί το βασικότερο, ίσως, είδος της συναισθηματικής κακοποίησης. Χαρακτηρίζεται από σχόλια που κάνουν το παιδί να νιώθει ανάξιο και χαζό, τελειομανία, αρνητικές προβλέψεις, συγκρίσεις, προσβολές, απειλές, βρίσιμο, ρίψη ευθυνών.
-------------
Σειρά:
Παιδική Κακοποίηση: Οπτικοακουστική ενημέρωση
Το
βίντεο αποτελεί μέρος της σειράς που ετοιμάζει το Χαμομηλάκι για την
Παιδική Κακοποίηση. Παρακαλούμε προωθήστε το βίντεο σε όσους
περισσότερους μπορείτε, για την ενημέρωση όλων μας και την προστασία των
παιδιών μας.
Πώς μπορούμε να προλάβουμε τη σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών; Θα πρέπει τόσο οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να είναι ενήμεροι ώστε να προστατεύουν τα παιδιά, όσο και τα ίδια τα παιδιά να γνωρίζουν το σώμα τους και τη λειτουργία του και τους πιθανούς κινδύνους που τα απειλούν για να προφυλάσσονται.
Τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς;
Το παιδί πάνω από τα τρία χρόνια του πρέπει να γνωρίζει τα μέρη του σώματός του, το όνομά τους και τη λειτουργία τους. Μιλάμε γι' αυτά με την πρώτη κατάλληλη ευκαιρία και ανάλογα με την ηλικία.
Το παιδί πρέπει να γνωρίζει να λέει «όχι» σε οποιονδήποτε προσπαθεί να το αγγίξει ενώ το ίδιο δεν θέλει. Το σώμα του παιδιού του ανήκει και πρέπει να απαιτεί σεβασμό από τους άλλους σε αυτό.
Το παιδί πρέπει να σέβεται τους ενήλικες αλλά να μην συγκατατίθεται σε ό,τι του ζητούν, αν αυτό το ενοχλεί και το τρομάζει ή δεν το έχει διδαχθεί από τους ίδιους τους γονείς του.
Δεν αφήνουμε το παιδί μόνο του, ή με κάποιον που δεν γνωρίζουμε καλά για πολλές ώρες και χωρίς διακριτική παρακολούθηση. Αν το παιδί είναι δυσαρεστημένο με αυτόν που το προσέχει, να μιλάμε με το παιδί για αυτό το θέμα.
Όλα τα μέλη της οικογένειας έχουν δικαίωμα στον ιδιωτικό χώρο όταν ντύνονται, πλένονται, κοιμούνται ή έχουν άλλες προσωπικές δραστηριότητες. Ακόμη και τα μικρά παιδιά πρέπει να τα ακούμε και να τα σεβόμαστε.
Ενθαρρύνουμε το παιδί σε ανοιχτή και ειλικρινή επικοινωνία μαζί μας ώστε να μπορεί να μας εκμυστηρευθεί ό,τι του συμβαίνει, ακόμη κι αν αισθάνεται (συν-)ενοχή. Ακούμε πάντα προσεκτικά ό,τι μας λέει και δεν εκφραζόμαστε αρνητικά ή απορριπτικά αλλά το διερευνούμε. Αν του δείξουμε ότι δεν το πιστεύουμε, δεν θα μας ξαναεμπιστευθεί.
Ελέγχουμε τους λόγους που κάνουν το παιδί να μην θέλει να μείνει με κάποιον ή που τον αποστρέφεται.
Γνωρίζουμε πάντα τους φίλους και τους ανθρώπους που είναι κοντά του.
Επιβλέπουμε το παιδί όταν πλοηγείται στο διαδίκτυο ή χρησιμοποιεί τον υπολογιστεί του.
Κανείς, ακόμη και κάποιος που αγαπούν, δε θα πρέπει να τους ζητήσει να κρατήσουν μυστικό για φιλιά, αγγίγματα, αγκαλιές.
Δεν είναι ποτέ φταίξιμο του παιδιού αν κάποιος τα κακοποιήσει.
Ότι δε θα θυμώσουμε αν σας πουν, ακόμη κι αν εκείνα νομίζουν ότι έκαναν κάτι λάθος ή αν αυτό περιλαμβάνει κάποιον γνωστό ή άτομο της οικογένειας.
Αν κάποιος τα αγγίξει με τρόπο που τα φοβίζει ή τα μπερδεύει πρέπει να το πουν. Τα συναισθήματα φόβου και σύγχυσης μπορεί να έρθουν για κάποιο άτομο και πριν ακόμη τα αγγίξουν.
Τι πρέπει να γνωρίζουν τα παιδιά
Το σώμα μου και το μυαλό μου είναι δικά μου. Οι άλλοι, μικροί και μεγάλοι, πρέπει να σέβονται το δικαίωμά μου αυτό.
Μπορώ να πω «όχι» σε κάποιον που θέλει να με αγγίξει ενώ εγώ δεν το επιθυμώ.
Πρέπει να λέω «όχι» σε κάθε συμπεριφορά που με κάνει να ανησυχώ, να φοβάμαι ή να νιώθω μπερδεμένος/η.
Τρέχω μακριά από όποιον με κάνει να φοβηθώ.
Λέω πάντα στους γονείς μου -και στους δύο ή στον ένα από τους δύο- ό,τι μου συμβαίνει κυρίως αν με κάνει να νιώθω άσχημα.
Οι γονείς μου και οι δικοί μου άνθρωποι γνωρίζουν πάντα που βρίσκονται και με ποιον.
Δεν πηγαίνω ποτέ κάπου όπου δεν γνωρίζω και αν μου συμβεί κάτι δεν θα ξέρω πώς να βοηθήσω.
Δεν ακολουθώ ποτέ αγνώστους και δεν πλησιάζω περισσότερο από όσο πρέπει αυτοκίνητα με ανθρώπους που δεν γνωρίζω.
Βρίσκω πάντα κάποιον που να μπορώ να του έχω εμπιστοσύνη για να με βοηθήσει, όπως οι δάσκαλοί μου.
Γνωρίζω τον αριθμό 1056 για να τηλεφωνήσω από παντού και χωρίς χρήματα και να ζητήσω βοήθεια, συμβουλή και υποστήριξη.
Σειρά Παιδική Κακοποίηση: Οπτικοακουστική ενημέρωση
Το βίντεο αποτελεί μέρος της σειράς που ετοίμασε το Χαμομηλάκι για την Παιδική Κακοποίηση. Παρακαλούμε προωθήστε το βίντεο σε όσους περισσότερους μπορείτε, για την ενημέρωση όλων μας και την προστασία των παιδιών μας.
Το απεχθέστερο όλων των εγκλημάτων, το έγκλημα που κυριολεκτικά καταστρέφει τη ζωή των παιδιών.
Τι είναι η σεξουαλική κακοποίηση;
Σεξουαλική κακοποίηση είναι οποιουδήποτε τύπου επαφή ενός ενηλίκου με ένα παιδί με στόχο τη σεξουαλική ικανοποίηση του ενηλίκου, ο οποίος έχει πάντα την αποκλειστική ευθύνη γιατί τα παιδιά δεν είναι δυνατόν να συγκατατεθούν σε οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια.
Τι συμπεριλαμβάνει η σεξουαλική κακοποίηση; Επαφή καθ' οιονδήποτε τρόπο με τα γεννητικά όργανα του παιδιού από ενήλικα και το αντίστροφο. Διείσδυση με οποιονδήποτε τρόπο, σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος του παιδιού. Έκθεση του παιδιού σε πορνογραφικό υλικό οπτικά ή ακουστικά. Παρακολούθηση ενός παιδιού χωρίς ρούχα από ενήλικα ή το αντίστροφο. Βιασμό.
Ποιοι είναι συνήθως οι δράστες της σεξουαλικής κακοποίησης Συνήθως είναι άτομα του οικογενειακού, φιλικού και κοινωνικού περιβάλλοντος του παιδιού. Άτομα που έχουν επαφές με το παιδί και σχέση εξουσίας μαζί του, ώστε να εξασφαλίσουν τη σιωπή του.
Πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν ένα παιδί έχει γίνει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης; Παίρνουμε σοβαρά υπόψη τις εκμυστηρεύσεις του και τις εξετάζουμε με βοήθεια ειδικού. Ανησυχούμε με την αλλαγή συμπεριφοράς του π.χ. αύξηση επιθετικότητας, εσωστρέφεια, ενδιαφέρον για το σεξ κ.α. Εξετάζουμε τους λόγους παλινδρόμησης σε προηγούμενες συμπεριφορές όπως ενούρηση και εγκόπρηση ενός παιδιού που είχε μεγαλώσει και έλεγχε τις συμπεριφορές αυτές. Ελέγχουμε τον τρόπο που απέκτησε γνώση για το σεξ μεγαλύτερη από την ηλικία του. Προβληματιζόμαστε με τη συμπεριφορά του αν είναι ξαφνικά πολύ ενοχική και εκφράζεται είτε με συστολή και σιωπή είτε με πολλή προθυμία και κολακεία.
Πώς αντιμετωπίζεται ένα θύμα σεξουαλικής κακοποίησης Με τη βοήθεια ειδικών του σώματος και της ψυχής θα ανιχνευθεί η ακριβής φύση και ο βαθμός της κακοποίησης και το παιδί θα δεχθεί υποστήριξη και θεραπεία για να ξεπεράσει την τραυματική εμπειρία.
Ποιες είναι οι επιπτώσεις αν το παιδί δεν βοηθηθεί; Στην περίπτωση που το παιδί δεν επικοινωνήσει με οποιονδήποτε τρόπο το συμβάν και οι δικοί του δεν το αντιληφθούν, μένει με φοβερά αισθήματα ενοχής, άγχους, κατάθλιψης, μειονεξίας, σοβαρά ψυχικά τραύματα που έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε όλες τις εκδηλώσεις της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του καθώς και στη φυσιολογική σεξουαλική του ζωή.
Πολλά θύματα αποκτούν εξαρτήσεις από ουσίες και αντικοινωνική συμπεριφορά ή φτάνουν ακόμη και στην αυτοκτονία. . Σειρά: Παιδική Κακοποίηση - Οπτικοακουστική ενημέρωση Το
βίντεο αποτελεί το δεύτερο μέρος της σειράς που ετοίμασε το Χαμομηλάκι
για την Παιδική Κακοποίηση. Παρακαλούμε προωθήστε το βίντεο σε όσους
περισσότερους μπορείτε, για την ενημέρωση όλων μας και την προστασία των
παιδιών μας.
Το να χτυπά κάποιος ένα παιδί, να το τσιμπά, να του τραβά τα μαλλιά, να το χαστουκίζει, να το δαγκώνει, να το καίει π.χ. με τσιγάρο.
Η χρήση αντικειμένων για να πονέσει το παιδί π.χ. ξύλο με ζώνη, κουτάλα, ραβδί.
Χρήση ακατάλληλων μεθόδων πειθαρχίας για την ηλικία του παιδιού π.χ. να ταρακουνά κάποιος ένα βρέφος ή να το πετά δυνατά σε μία επιφάνεια, ακόμη και στην κούνια του.
Δυστυχώς, η σωματική τιμωρία αποτελεί συνηθισμένη και αποδεκτή τακτική για την πειθαρχία των παιδιών σε αρκετές χώρες και μάλιστα είναι ιδιαίτερα γνωστή και στη χώρα μας. Η εφαρμογή και αποδοχή της σωματικής τιμωρίας σχετίζεται άμεσα με τη στάση και τις αντιλήψεις των γονέων και της κοινωνίας γενικότερα ως προς τους τρόπους ανατροφής των παιδιών.
Σύμφωνα με ενδεικτικές μελέτες σε όλο τον κόσμο, οι γονείς που κακοποιούν τα παιδιά τους μπορεί να αντιμετωπίζουν:
Σοβαρές ψυχικές παθήσεις, όπως κατάθλιψη, διαταραχή προσωπικότητας, σπανιότερα ακόμη και ψύχωση.
Περιορισμένες νοητικές ικανότητες.
Μεγάλο βαθμό δυσκολίας ώστε να καταφέρνουν να ελέγχουν επιθετικά τις εκρήξεις θυμού τους.
Αίσθημα βαθιάς ανεπάρκειας για τον εαυτό τους και το ρόλο τους ως γονείς.
Έντονη ανάγκη να αισθάνονται εξάρτηση και προσοχή από τους άλλους με αποτέλεσμα να «βλέπουν» τα παιδιά τους ως πηγή φροντίδας και βαθιάς αφοσίωσης και αναγνώρισης με αποτέλεσμα τα παιδιά τους να υιοθετούν ρόλο γονέα απέναντί τους.
Κακές σχέσεις με τους δικούς τους γονείς ως παιδιά. Οι περισσότεροι γονείς που κακοποιούν έχουν υπάρξει οι ίδιοι θύματα κακοποίησης όταν ήταν παιδιά. Μέσα από την κακοποίηση των παιδιών τους – χωρίς να το καταλαβαίνουν – ελέγχουν και ανακουφίζουν τα δικά τους παιδικά τραύματα.
Ένα κακοποιημένο παιδί ενδέχεται να γίνει ένας βίαιος γονιός στο μέλλον.
Οι γονείς που κακοποιούν σπάνια εκδηλώνουν ενθάρρυνση απέναντι στα παιδιά τους. Τα συμβουλεύουν και τα καθοδηγούν λιγότερο συγκριτικά με άλλους γονείς ενώ τους στερούν και αναφαίρετα δικαιώματά τους όπως είναι το παιχνίδι. Από την άλλη πλευρά μπορεί αναφέρονται με άσχημο τρόπο για το παιδί τους και να του αποδίδουν αρνητικούς χαρακτηρισμούς όπως: «δύσκολο», «κακό», «προβληματικό» γεγονός που σημαίνει ότι ασυνείδητα η γνώμη που έχουν για τα παιδιά τους δεν είναι άλλη από αυτή που έχουν για τον εαυτό τους. Πολύ συχνά η κακοποίηση συνυπάρχει με παραμέληση δηλαδή τη στέρηση βασικών αγαθών για την ανάπτυξη του παιδιού, όπως ακατάλληλες συνθήκες σίτισης και στέρηση /απαγόρευση φαγητού, αδιαφορία για τη σχολική του επίδοση κ.α.
. Οι επιπτώσεις της σωματικής κακοποίησης κατά τη βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία εκδηλώνονται κυρίως με έντονο κλάμα και εκρήξεις έντονου θυμού που δεν κατευνάζεται εύκολα ενώ τα παιδιά εμφανίζονται απαιτητικά και ανυπόμονα. Κατά τη μετέπειτα παιδική και εφηβική ηλικία τα παιδιά που έχουν υποστεί ή υπόκεινται σωματική βία έχουν:
Φοβισμένη και επιφυλακτική στάση απέναντι στους άλλους. Δείχνουν να αποτραβιούνται στο ενδεχόμενο σωματικής επαφής ή στο άγγιγμα, κυρίως όταν βλέπουν απότομες κινήσεις π.χ σήκωμα χεριού.
Έντονη ψυχοκινητική ανησυχία και υπερ-κινητικότητα
Καταθλιπτικά συμπτώματα όπως χαμηλή αυτό-εκτίμηση, θλίψη, στεναχώρια, απάθεια.
Χαμηλή σχολική επίδοση ακόμη και μαθησιακές δυσκολίες ως αποτέλεσμα του ψυχικού πόνου που βιώνουν.
Διαταραχές συμπεριφοράς. Ο έντονος θυμός και η επιθετικότητα του κακοποιημένου παιδιού μπορεί να εκδηλωθεί με: αντιδραστική είτε επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους συνομήλικους ή μεγαλύτερούς του, καταστροφική συμπεριφορά σε παιχνίδια ή άλλα αντικείμενα, αυτο-επιθετική στάση απέναντι στον εαυτό του με απόπειρες αυτοκτονίας, αυτοτραυματισμούς, χρήση ναρκωτικών ουσιών. Επίσης, ο πόνος και η οργή από την κακοποίηση μπορεί να εξωτερικευτεί με αντικοινωνική συμπεριφορά και με παραβίαση ηθικών κανόνων ή και του ίδιου του νομικού πλαισίου. Σε κάποιες περιπτώσεις τα παιδιά μπορεί να εκδηλώσουν ψευτο-ωριμότητα ενώ μπορεί να καταβάλουν υπερβολική προσπάθεια να γίνουν αγαπητά και αποδεκτά από τους άλλους με την κρυφή ελπίδα να τα αποδεχτούν και να τα αγαπήσουν οι γονείς τους. Στην προσπάθειά τους αυτή να γίνουν αγαπητά και ευχάριστα, τα παιδιά δείχνουν υποδειγματική, καταναγκαστική και πειθήνια στάση καθώς και τελειομανία.
Τι κάνουμε σε περίπτωση που υπάρχει υποψία ή/και ενδείξεις ότι κάποιο παιδί υφίσταται σωματική κακοποίηση;
1.Ενημερώνουμε τις αρμόδιες αρχές (εισαγγελέα, αστυνομία) ώστε το παιδί να εισαχθεί στο νοσοκομείο, να διαγνωστεί η κακοποίηση από τους γιατρούς και να αντιμετωπιστούν οι όποιες σωματικές βλάβες που έχουν επέλθει.
2.Μετά την καταγγελία ενός περιστατικού κακοποίησης παρέχεται βοήθεια από διεπιστημονική ομάδα (παιδοψυχίατρο, παιδοψυχολόγο, κοινωνικό λειτουργό, παιδίατρο) στο παιδί και στην οικογένεια ενώ αν κριθεί αναγκαίο το παιδί μεταφέρεται σε ασφαλές πλαίσιο διαμονής (παιδόπολη, ξενώνα), μακριά από τους γονείς.
3.Παράλληλα διευθετούνται νομικά ζητήματα, όπως η αφαίρεση (προσωρινή ή όχι) της επιμέλειας του παιδιού από τους γονείς τους.
Σημαντικό είναι να τονίσουμε ότι «το ξύλο δεν βγήκε απ’ τον παράδεισο» και ότι η κακοποίηση ενός παιδιού μας αφορά όλους. Άλλωστε τα παιδιά δεν ανήκουν σε κανέναν πέρα από τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα παιδιά είναι το μέλλον του κόσμου και θα πρέπει να εξασφαλίσουμε γαλήνιες και ευτυχισμένες παιδικές ψυχές χωρίς πόνο και φόβο. Ίσως αυτό ακούγεται απλό αλλά στην πραγματικότητα είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα που πρέπει να επιτύχουμε… .
Σειρά: Παιδική Κακοποίηση. Οπτικοακουστική ενημέρωση Το βίντεο αποτελεί το πρώτο μέρος της σειράς που ετοίμασε το Χαμομηλάκι για την Παιδική Κακοποίηση. Παρακαλούμε προωθήστε το βίντεο σε όσους περισσότερους μπορείτε, για την ενημέρωση όλων μας και την προστασία των παιδιών μας. Το χαμομηλάκι .
Αγαπημένοι μας, φίλοι των παιδιών, αυτά είναι τα συναισθήματα που μας κατέχουν. Από το 2009 το χαμομηλάκι έχει δημοσιεύσει τα σύμβολα των παιδοβιαστών. Από την αρχή, από την πρώτη μας ανάρτηση, φωνάζουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας ενάντια σ' αυτά τα κτήνη που καταστρέφουν παιδιά. Χρόνια τώρα, επίμονα ζητάμε, απαιτούμε από την πολιτεία, από τη Δικαιοσύνη να εξαντλούν όλη τους την αυστηρότητα και να τιμωρούν παραδειγματικά αυτούς τους υπάνθρωπους.
Και μάθαμε σήμερα ότι τον παλιάνθρωπο που βίασε ποιος ξέρει πόσα παιδιά δεν τον συνέλαβαν μετά τον βιασμό του κοριτσιού που πέταξε στο δρόμο μέσα στη νύχτα, επειδή έχασαν τα χαρτιά!!!!!
Η παιδική πορνογραφία «δεν είναι ένα πλημμέλημα» (...).
Είναι το ειδεχθέστερο των εγκλημάτων.
Εντούτοις, ο καθένας, περιλαμβανομένου του Σ. Εντάτι αξίζει μια δεύτερη
ευκαιρία» εξήγησε ο δικαστής Γιούργκεν Ζάιφερτ. Ο Σεμπάστιαν Εντάτι «είναι
χαρούμενος που η υπόθεση έκλεισε. Έπρεπε να κλείσει εδώ και πολύ καιρό»
σχολίασε ένας εκ των συνηγόρων του.
«Οι παιδόφιλοι κυκλοφορούν ελεύθεροι, έγκλειστοι είναι
ελάχιστοι, 5 με 10», είπε ο επικεφαλής της Δίωξης Ηλεκτρονικού εγκλήματος. «Ή
έχουν πληρώσει και είναι έξω ή έχουν κάνει ένα εξάμηνο το πολύ», εξήγησε ο
Μανώλης Σφακιανάκης. Πρόσθεσε πως «το 93% όσων διακινούν υλικό παιδικής
πορνογραφίας, είναι ικανοί να ασελγήσουν σε παιδάκια. Είναι εν δυνάμει
βιαστές».
Αυτό που λέει ο Σφακιανάκης είναι η αλήθεια.Οι παιδόφιλοι, οι παιδοβάτες, οι
παιδοβιαστές, συνήθως ελλείψει στοιχείων απαλλάσσονται και αν καταδικαστούν
εκτίουν ένα μικρό χρονικό διάστημα και μετά ελευθερώνονται.
Όσον αφορά, τον διακινητή, τον καταναλωτή παιδικής
πορνογραφίας, είναι εν δυνάμει παιδοβιαστής. Και όλοι οι εν δυνάμει, θα
ασελγήσουν και θα βιάσουν παιδάκια, και αν δεν το κάνουν, είναι επειδή δεν τα
κατάφεραν.
Αυτός που καταναλώνει παιδική πορνογραφία, είναι συνδρομητής
του μεγαλύτερου εγκλήματος που διαπράττεται. Είναι ο ηθικός αυτουργός της
μεγαλύτερης βιομηχανίας εγκληματικού τζίρου στο πλανήτη. Πως θα «απολαύσει»,
νέο υλικό; Που θα βρεθεί αυτό το υλικό; Η βιομηχανία παιδικού εγκλήματος θα του
παράσχει άλλο, νέο υλικό, κακοποιώντας βάναυσα άλλα παιδάκια.
Η παιδοφιλία, η παιδεραστία, προκαλεί μόνιμη, ανήκεστη βλάβη
στις παιδικές ψυχές. Σκοτώνει τα παιδιά. Τα θάβει για πάντα. Ο παιδοβιαστής δεν
έχει διαφορά από τον στυγνό δολοφόνο. Ο παιδοβάτης εκτελεί ανθρώπινες ψυχές.
Θα αφήνατε ποτέ ελεύθερο ένα δολοφόνο; Στον φόνο, μπορεί να
έχουμε εκτέλεση και κατά λάθος, ή εξ αμελείας. Στον παιδοβιασμό, δεν υπάρχει
λάθος, δεν υπάρχει αμέλεια. Ο παιδοβιαστής, σχεδιάζει, οργανώνει και κακοποιεί
τα παιδάκια. Για τον παιδοβιαστή δεν υπάρχει οίκτος. Μόνο η σκληρότερη ποινή του αξίζει.
Η παιδοφιλία δεν είναι
αρρώστια. Η παιδεραστία δεν είναι ασθένεια. Είναι συστηματική και εν ψυχρώ εγκληματική
πράξη.
Ένας φόνος δεν συγχωρείται, δεν μπορείς να δώσεις δεύτερη ευκαιρία σε
ένα δολοφόνο.
Το ίδιο ακριβώς δεν μπορείς να κάνεις και σε ένα δολοφόνο
παιδικής ψυχής, επειδή το κακοποιημένο παιδάκι, εκτελείται όχι μία φορά, αλλά
κάθε φορά που οι αναμνήσεις επαναφέρουν το γεγονός. Και το επαναφέρουν διαρκώς
και αενάως μέχρι τέλους του βίου των θυμάτων, με αφόρητο σωματικό πόνο που τον
βιώνει κανονικά, με αβάσταχτο ψυχικό πόνο που δεν του επιτρέπει να ανακάμψει
ποτέ και με έμμονη πνευματική οδύνη της άδικης ενοχής που του δημιούργησε ο
εγκληματίας.
Αυτοί που κακοποιούν ένα παιδάκι ... Οι παιδόφιλοι ... Οι παιδοβιαστές ... Οι παιδοβάτες ...
Δεν είναι απλοί κακοποιοί ... και δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι. Είναι οι μεγαλύτεροι κλέφτες. Είναι οι κλέφτες της παιδικής ψυχής. Τη ρημάζουν, τη συντρίβουν
Είναι ληστές αδίστακτοι Είναι οι ληστές της παιδικής ζωής.
19η Νοεμβρίου: διεθνής ημέρα κατά της κακοποίησης των παιδιών 20η Νοεμβρίου: παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού hamomilaki
Posts
