Προτιμώ να πω “σε αγαπώ” και “συγγνώμη”, παρά...

... να χάσω όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που θέλω δίπλα μου

Εγωισμέ μου, έχω κάτι να σου πω.

Δεν θέλω να σε αφήνω να με ελέγχεις. Προσπαθώ να σου επιβληθώ διότι δε θέλω να με αφήνεις να με ανυψώνω και να με τιμώ για πράγματα που δεν έχω και για αυτά που δεν είμαι. Διότι οφείλω να διαχωρίσω την αυτοεκτίμηση και την αξιοπρέπεια από εσένα. Διότι θέλω να με αγαπώ, όχι να με εξιδανικεύω, θέλω να με τιμώ και όχι να με θεωρώ κάτι σημαντικότερο από αυτό που είμαι.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να σου επιτρέψω να μου στερείς την ευτυχία μου. Προτιμώ να πω το "σε αγαπώ" και να ζητήσω συγγνώμη, παρά να χάσω όμορφες στιγμές με ανθρώπους που αγαπώ και τους θέλω δίπλα μου. 

Δε θέλω να σου επιτρέψω να μου στερήσεις την αληθινή χαρά, δε σκοπεύω να χάσω μέσα από τα χέρια μου την ευκαιρία να κερδίσω ξανά αυτά που με κάνουν ευτυχισμένη.

Δεν θέλω να σε αφήνω να κυριαρχείς επάνω μου, διότι δε θα ανυψώσεις, αλλά θα με βυθίσεις στη μοναξιά και τη δυστυχία.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να έχω δίκιο πάντα, δε θέλω να φαίνομαι κάτι καλύτερο από αυτό που είμαι, ούτε να προσπαθώ να πείσω τους άλλους για πράγματα που δεν έχω. Θέλω να είμαι αυτή που είμαι και να βλέπουν πως ακόμα και τα ελαττώματά μου με καθιστούν μοναδική οντότητα.

Εγωισμέ μου, δε θέλω να σε αφήνω να μου φουσκώνεις τα μυαλά και να μου σκληραίνεις την καρδιά μου. 

Θέλω να χαίρομαι αυτό που είμαι και να με θεωρώ σημαντική, χωρίς όμως να πιστεύω όμως πως όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από εμένα. 

Θέλω να με τιμώ με το να με βελτιώνω καθημερινά, όχι με το ταπεινώνω τους άλλους ανθρώπους προκειμένου να ανυψωθώ και να φανώ καλύτερη. 

Θέλω να βλέπω τα κενά μου και να παραδέχομαι πως δεν μπορώ να είμαι τέλεια, αλλά αυτό δε με καθιστά έναν μη αληθινό άνθρωπο με προτερήματα.

Εγωισμέ μου, όσο και αν θέλεις να μας πείσεις για το αντίθετο, καλύτερη τη ζωή μας δεν κάνεις. Για αυτό, όσο περισσότερο έρχεσαι κοντά μου, τόσο περισσότερο θα προσπαθώ να σε αποφεύγω....

Συγγραφέας Μαρία Σκαμπαρδώνη
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι άνθρωποί μας...

"Τους ανθρώπους μας τους αγαπάμε με τα ελαττώματα τους".
Δύσκολο πράγμα θα μου πεις.
Ναι. Είναι.
Δύσκολο πολύ.

Γιατί οι άνθρωποι μας είναι αυτοί που μας πληγώνουν πιο πολύ.
Οι άνθρωποι μας είναι αυτοί που μας θεωρούν δεδομένους.
Οι άνθρωποι μας είναι αυτοί που δεν προσέχουν τα λόγια τους.
Οι άνθρωποι μας είναι αυτοί που, συχνά, έχουν τις πιο μεγάλες απαιτήσεις.

Ας είναι… Δεν πειράζει.
Εσύ να τους αγαπάς.
Να παλεύεις να τους αγαπάς με τα ελαττώματα τους.
Στο κάτω-κάτω, φίλε μου, για αυτό ήρθαμε σε αυτή τη γη…
Για να μάθουμε να αγαπάμε…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

— Πῶς νά ἀγαπῶ; — Μέ ρωτᾶς;

Κάθομαι καὶ σὲ κοιτῶ...

Ἡ ἀγάπη εἶναι τό πιό ὑπέροχο ἀλλά καί τὸ πιό δύσκολο πράγμα....

eikones

Ἀγάπα σὰν τόν ἀέρα....
Νά εἶσαι δίπλα ἀλλά καί νὰ φεύγεις γιὰ νὰ μήν πνίγεις τόν ἄλλον ὅταν θέλει νὰ εἶναι μόνος του....

Ἀγάπα σὰν τόν ἥλιο....
Ζέσταινε τήν καρδιά τοῦ ἄλλου, ἁπάλυνέ του τή θλίψη κι ὅταν πιὰ ἔχει καρδιά γεμάτη ἀπό ἀγάπη, φύγε διακριτικά.... 
Μήν τοῦ θυμίζεις πόσο τὸν εὐεργέτησες...
Ἀγάπα σὰν τὰ ζῶα....
Ποὺ ἀγαποῦν ἀλλά ἄν τὰ κλωτσήσεις φεύγουν μακριά χωρίς νὰ σοῦ κρατοῦν μίσος....

Μήν ἀγαπήσεις ποτέ ὅμως σὰν κοινός θνητός, σάν ἄνθρωπος...
Μήν ἀγαπήσεις ἀνθρώπινα....
Γιατί σίγουρα θὰ πονέσεις, θὰ κλάψεις, θὰ ἀποτύχεις....

Μέ κοίταξες στὰ μάτια, χαμογέλασες καί προχώρησες....
Πόσο δύσκολο, μά πόσο ὡραῖο....

sistersofronia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο σπάνιος μαθητής

20 άνθρωποι τον άφησαν σε ένα μάθημα, έχασε μια χρονιά και εξακολούθησε να αγαπά το σχολείο παρά την αντιπαιδαγωγική αυτή πράξη των δασκάλων του. 

Αυτό είναι το σπάνιο.

Henri Jules Jean Geoffroy, 1908.

   Yπάρχουν πολλά είδη σπανιότητας στη φύση και στην κοινωνία, αλλά νομίζω ότι έχω το θλιβερό προνόμιο να έχω συναντήσει- σε μια παλιά και σκοτεινή εποχή- το πιο σπάνιο, ίσως και μοναδικό, είδος μαθητή στην ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης των νεότερων χρόνων. 

   Τι το ιδιαίτερο είχε αυτό το παιδί; Φαινομενικά, τίποτε απολύτως. Ήταν ένα ευγενικό και καλοπροαίρετο πλάσμα, με επιμέλεια και ενδιαφέρον για το μάθημα, με μέτριες επιδόσεις και με πολύ καλή συμπεριφορά στην τάξη.
   

   Τι μπορεί να τον καθιστά τόσο σπάνιο, ενώ είναι ο ορισμός του μέσου όρου των μαθητών μας (ευτυχώς); 

Συμβαίνει να είναι ο μοναδικός μαθητής που απορρίφθηκε στις παραπεμπτικές εξετάσεις του Σεπτεμβρίου σε ένα μάθημα και επανέλαβε την τάξη, παίρνοντας γραπτό βαθμό πάνω από τη βάση και κάτω από τη βάση στα προφορικά! 

Αυτό το παιδί έχασε τη χρονιά του, επειδή δεν τα "είπε καλά" στα προφορικά. 

Για οποιονδήποτε έχει έστω και μισό χρόνο θητεία στη μέση εκπαίδευση είναι γνωστό ότι τα προφορικά είναι υπέρ του μαθητή, ακόμα κι αν τα γραπτά του είναι πολύ κάτω από 10. 

Κι όμως, γι' αυτό το παιδί, δυο δάσκαλοί του υπέγραψαν προφορικό βαθμό κάτω από τη βάση και τον άφησαν στην ίδια τάξη.
   

   Αυτό όμως που τον καθιστά σπάνιο δεν σας το αποκάλυψα ακόμα: Ο μαθητής αυτός δεν μίσησε το σχολείο, ούτε τους καθηγητές. Κατάφερε να διατηρήσει την επιμέλειά του, την αγάπη του για τη μάθηση, το χαμόγελό του, και να μην προδίδει ποτέ και σε κανέναν τα εύσημα της σπανιότητάς του.
Για τους λόγους αυτούς, θεωρώ μεγάλη τιμή και χαρά που τον είχα κάποτε στην τάξη μου.

thrania
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Bertha von Suttner: Τα ρήματα «αγαπώ» και «βοηθώ»

Μετά το ρήμα «αγαπώ», 

το «βοηθώ» είναι το πιο ωραίο ρήμα στον κόσμο.

“After the verb 'to love', 

the verb 'to help' is the most beautiful verb in the world.” 

Bertha von Suttner

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αγαπώ το παιδί μου για αυτό που είναι...

Γράφει η Δημοσιογράφος Μαρία Σκαμπαρδώνη

Αγαπώ το παιδί μου για αυτό που είναι. 

Όχι επειδή θα αναστήσει τα δικά μου πεθαμένα όνειρα και θα δώσει σάρκα στα δικά μου απωθημένα. 

Όχι επειδή είναι ένας άνθρωπος που μου ανήκει σαν κτήμα, αλλά επειδή γεννήθηκε από εμένα για να ζήσει το δικό του είναι, τη δική του ζωή.

Αγαπώ το παιδί μου για αυτό που είναι. 

Για το δρόμο του που χάραξε, για την ψυχοσύνθεσή του, για το γεγονός πως είναι ένας άνθρωπος με ελαττώματα και προτερήματα. Δεν το εξιδανικεύω, δεν το στήνω σε ένα βάθρο με σκοπό να του πλέκω εγκώμια τελειότητας. 

Αλλά δεν το υποτιμώ, δεν ξεσπώ επάνω του τα δικά μου απωθημένα, τα δικά μου συμπλέγματα κατωτερότητας, τις δικές μου αδυναμίες.

Αγαπώ το παιδί μου, επειδή είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος. 

Μία οντότητα με τις δικές του προτιμήσεις, τις δικές του ανάγκες, τα δικά του σωστά και τα λάθη. Δεν μπορώ να του στερήσω την ευκαιρία και το δικαίωμα να ζήσει τη δική του ζωή. Μπορώ μόνο να είμαι δίπλα του, δείχνοντας πως υπάρχει ένας άνθρωπος που θα το φροντίζει και θα το αγαπάει πάντοτε.

Αγαπώ το παιδί μου για αυτό που είναι. 

Όχι για αυτό που ήθελα να είναι η γιατί βλέπω σε αυτό μία χαμένη εκδοχή του δικού μου εαυτού.

efiveia

Με «συγγνώμη», «ευχαριστώ» και «αγαπώ»...

... μεγαλώνει ένα ήρεμο παιδί

Σκεφτόμουν σε απλά ελληνικά (είναι σωτήριο, ξέρεις, να σκέφτεσαι έτσι) ότι η ανατροφή ενός παιδιού θα μπορούσε να είναι μια πολύ απλή υπόθεση γραμματικής. 

 Με κανόνες και ασκήσεις, με εξηγήσεις και επαναλήψεις και -αναπόφευκτα-με εξετάσεις. 

Θα μπορούσε, ας πούμε, να περιορίζεται στη διδασκαλία λιγοστών λέξεων, που όμως φωτίζουν κάθε ζωή και της δίνουν ευγένεια, θάρρος, πείσμα και σίγουρα περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Πρώτο μάθημα, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι η λέξη «ναι».

Ναι. Για σκέψου λίγο. Είναι η πιο θετική λέξη που υπάρχει στο λεξιλόγιό μας. 

Η μαγική λεξούλα των θετικών ανθρώπων και όσων ο ουρανός είναι το όριο τους. “Να σκέφτεσαι θετικά’’ ακούμε από παντού και είναι ορατό τοις πάσι ότι οι φορείς του ‘’ναι’’ είναι οι πιο χαμογελαστοί, αποφασιστικοί και ήρεμοι άνθρωποι γύρω μας.
— Ναι, θα το κάνω.
— Ναι, θα το μάθω.
— Ναι, θέλω.
Και το αποτελεσματικότερο όλων:
— Ναι, μπορώ.

Δεύτερο μάθημα οι λέξεις «παρακαλώ» και «ευχαριστώ». 

Οι λέξεις της ευγένειας και της καλής ανατροφής, λέξεις που ανοίγουν και κλείνουν συντομότατους διαλόγους οι οποίοι όμως φτιάχνουν τις πρώτες εντυπώσεις.
— Κύριε, μπορείτε να το επαναλάβετε αυτό, παρακαλώ;
— Παρακαλώ, μπορώ να περάσω;
— Μπορώ να έχω μια σφραγίδα, λίγο νερό ή έστω την ησυχία μου, παρακαλώ; Σας ευχαριστώ.
Ξεπερασμένες λέξεις; Παρωχημένες; Φυσικά, αν αποφασίσουμε ότι μας αρέσει η αγένεια γύρω μας και είναι αυτό που θέλουμε να διατηρήσουμε στον πλανήτη.

Και έρχεται η λέξη «συγγνώμη» που κουβαλάει μέσα της όλες τις λέξεις του κόσμου: Αγαπάω, συμπονώ, συμπάσχω, μετανιώνω, πιστεύω. Η λέξη της δεύτερης ευκαιρίας, πολύ δύσκολη να τη μάθεις, τόσο για να τη ζητάς όσο και για να τη δέχεσαι. Λέξη που δε σηκώνει εγωισμούς και πολλά πολλά. Απλή και ξεκάθαρη:
— Συγγνώμη. Δε θα το ξανακάνω αυτό, ήταν λάθος μου.
— Συγγνώμη που σε έκανα να υποφέρεις.
— Φυσικά και δέχομαι τη συγγνώμη σου. Πάμε παρακάτω.

Και το ουσιαστικότερο:
— Συγχωρώ τον εαυτό μου και άρα μπορώ να δεχτώ τη συγχώρεση όσων πλήγωσα.
Μεγάλη υπόθεση η συγγνώμη, σπουδαία λέξη όταν την εννοείς. 

Ποια άλλη λέξη, αν το καλοσκεφτείς, απομακρύνει τόσο δραστικά την κόλαση;
Ναι. Η λέξη «αγαπώ». Σημαντικό μάθημα αυτό. Θέλει ασκήσεις και παραδείγματα.
Αγαπώ άνευ όρων και άνευ ορίων, αγαπώ ανθρώπους, αγαπώ ζώα, αγαπώ άσπρους, μαύρους, κόκκινους, αγαπώ άντρες, αγαπώ γυναίκες, αγαπώ πλούσιους και φτωχούς, υγιείς και άρρωστους, έξυπνους και ηλίθιους, αγαπώ τους στρέιτ, αγαπώ τους γκέι, αγαπώ τα παιδιά, αγαπώ τον εαυτό μου και όλη αυτή η αγάπη γίνεται καθήκον υπεράσπισης, φροντίδας και προστασίας, γίνεται ασπίδα και φωνή για όσους τρέμουν μέσα σε μια σκληρή κοινωνία, νομίζοντας ότι δεν τους αγαπάμε.
 
Μπορώ να αγαπώ.
«Μπορώ». Ρήμα μόνο ενεργητικής φωνής που σημαίνει ότι καθετί είναι στο χέρι μου. Προϋποθέτει το ρήμα “πιστεύω’’, πιστεύω σ’ εμένα και σε έναν Θεό γιατί είναι χρέος μου να πιστεύω και να μπορώ, γιατί μόνο έτσι είναι δυνατόν να πάω μπροστά και μαζί μου να κάνει ένα βήμα κι ο κόσμος ολόκληρος. Και πώς θα μάθουμε στα παιδιά μας να μπορούν; Με ένα ακόμα μάθημα γραμματικής.
 
Ρήμα «προσπαθώ», λοιπόν.
Ό,τι κι αν γίνει, όσο δύσκολο κι αν μου φαίνεται, όσο κι αν κουραστώ, εγώ θα προσπαθώ. Γιατί είναι το μόνο που μπορώ να κάνω όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει. Και είναι το μόνο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα.
Προσπαθώ να είμαι καλός μαθητής γιατί προσπαθώ να γίνω γιατρός και μετά θα προσπαθώ να είμαι καλός γιατρός ή καλός δάσκαλος ή καλός ηλεκτρολόγος ή καλός δημόσιος υπάλληλος.
Προσπαθώ να είμαι συνεπής, χρήσιμος άνθρωπος, φωτεινός φάρος για τα σκοτάδια άλλων.
— Μα δεν κουράζεσαι να προσπαθείς;
— Όχι.
 
Όχι: η τελευταία λέξη για σήμερα. 

Το χρυσό «όχι». Μάθετε στα παιδιά να λένε όχι. Όχι στις καραμέλες από ξένους, όχι στην τεμπελιά, όχι σε σχέσεις που τα κρατούν ομήρους, όχι στο ψέμα, την απάτη, την κακοποίηση, όχι σε εργοδότες που αναζητούν σκλάβους, όχι στα ναρκωτικά, όχι στο σεξ χωρίς προφυλακτικό, όχι στα εύκολα, όχι στην ψυχολογική βία, όχι στη βία γενικώς. Μάθετε στα παιδιά να μη φοβούνται. Να υψώνουν το παράστημά τους, να κοιτάνε στα μάτια και να λένε «όχι».
 
Ζήτω το όχι, λοιπόν. Και το ναι. Και το ευχαριστώ.
Ζήτω όλες οι πολύτιμες λεξούλες της ζωής μας που φτιάχνουν μια τέλεια πρόταση: Μεγάλωσα ένα παιδί.

ΚΛΑΙΡΗ ΤΖΩΡΤΖΑΚΗ 

TheMamagers

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ό,τι Αγαπώ...

Ο Άνεμος μας κάλεσε να του πούμε, μέσα από ένα παιγνίδι, γι' αυτά που αγαπάμε:

Αγαπώ το γλυκοχάραμα της κάθε μου μέρας.


• Αγαπώ την ευωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού, όταν αυτό με τα χέρια κόβεται και μοιράζεται.
• Αγαπώ το καθάριο νερό που κυλάει μέσα από τα δάχτυλά μου.
• Αγαπώ να παρατηρώ το μεγάλωμα των μικρών φυτών.
• Αγαπώ τη στιγμή που ο ύπνος γαλήνια με παίρνει, έπειτα από μια δύσκολη αλλά παραγωγική μέρα.
• Αγαπώ το γλυκόγελο των ανθρώπων, όταν οι κόποι τους ανταμείβονται.
• Αγαπώ τα πρώτα λογάκια των παιδιών για την αλήθεια που κρύβουν.
• Αγαπώ τα ατόφια συναισθήματα των ανθρώπων, όταν απλά εκφράζονται.
• Αγαπώ όσα με κόπο κερδίζονται.
• Αγαπώ το Θεό και ολόκληρη την Πλάση του.
• Αγαπώ όλους αυτούς που για Επάνω έφυγαν και ζουν δίπλα και μέσα μου.

Καλώ, όσους αγαπάνε,
να το δείξουν με όποιο τρόπο μπορούν
και να το πούνε από όποιο βήμα θέλουν.

Με αγάπη
Το χαμομηλάκι