«Το πρόσωπο του τέρατος και ο φόβος μήπως το συνηθίσουμε»

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.»
(...)  

Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. 

Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ' το μυαλό της κότας. Απ' το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ' ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ' ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;

Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά.

Το τέρας σχηματίζεται από τα ζώα κι απ' τους εχθρούς.

Θα σας θυμίσω μια συνομιλία τότε, μέσα στη τάξη του σχολείου. Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη και ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.
- Πώς λέγεσαι, ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δυο άλλοι, δικοί του φίλοι.
- Βασίλης, του απαντώ.
- Και που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.
- Πάνω στο λόφο, του λέω και τον κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φανούν τα χαλασμένα δόντια του.
Μου λέει:
- Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός. Και μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, που με πονάει ακόμα τώρα σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια και χάνεται. Προς το παρόν. Γιατί θα τον ξαναδώ: Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο και τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει.
(...)
Πώς θ αντιδράσουμε και πώς δε θα συμβιβαστούμε με το τέρας»;

Μάνος Χατζιδάκις

«Τα Σχόλια του Τρίτου»

Δάφνινο στεφάνι για την Ελλάδα μας / «Έτσι νικιέται ο φασισμός, μάτια μου...»

Δεν έχω την άδεια να πω που συνέβη (και ίσως εύλογα όπως θα καταλάβετε), θα πω όμως τι συνέβη.
    Σε κάποιο σχολείο ένα παιδί που γεννήθηκε εδώ στην πατρίδα μας και οι γονείς του είχαν έρθει οικονομικοί μετανάστες στη χώρα μας, κληρώθηκε σε σχετική διαδικασία του σχολείου του να καταθέσει στην αυριανή γιορτή το στεφάνι του σχολείου του στο ιερό μνηνείο των πεσόντων και γεμάτο χαρά και τιμή πήγε και το ανήγγειλε στους γονείς του, οι οποίοι την επομένη πήγαν με τη σειρά τους στο σχολείο για να συνεννοηθούν για τα διαδικαστικά.

Έλα όμως που το αποτέλεσμα της κλήρωσης δεν άρεσε στον κυρ-διευθυντή…

Τι σκέφτηκε λοιπόν ο κυρ-διευθυντής; Απαίτησε από τους μετανάστες γονείς να πληρώσουν οι ίδιοι το στεφάνι με 50 ευρώ, κόντρα στην παράδοση που θέλει να το αγοράζει το σχολείο, ελπίζοντας πως ίσως οι «ξένοι» φτωχοί γονείς δεν θα καταβάλουν το ποσό και έτσι θα απαλλαγεί και ο ίδιος από το δυσάρεστο αποτέλεσμα της κλήρωσης… και είχε εν μέρει μαντέψει σωστά…πράγματι οι γονείς δεν του έδωσαν το πενηντάρικο λέγοντας πως αυτό που τους ζητούσε ήταν πρωτοφανές για τα χρονικά του σχολείου…

Έκαναν όμως κάτι πολύ καλύτερο 🙂 

Αφού μπήκαν στο διαδίκτυο και διάβασαν πώς γίνεται ένα στεφάνι με δάφνη και μυρτιές, μητέρα, πατέρας και κόρη μάζεψαν τα υλικά και έφτιαξαν ένα πανέμορφο στεφάνι με τα χέρια τους και αύριο το παιδάκι θα το καταθέσει με χαρά και τιμή!

Έτσι νικιέται ο φασισμός μάτια μου, έτσι νικήθηκε τότε, έτσι νικιέται και τώρα.

Με φαντασία και θυσίες που ξεκινούν από το λίγο και φτάνουν στο πολύ.

Με το μυαλό αλλά και με τα χέρια μας νικιέται.

Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας λοιπόν αλλά και στον Ελληνισμό που «στο Σικάγο μέσα ξέρει να Ελληνοξεχνά»!» 

 

Στράτος Φαναράς

tovima.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν ξεχνώ το φασισμό - Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος

«Κι ένας άλλος είπε:

«Μέσα στα πέντε χρόνια που έμεινα κλεισμένος εδώ μέσα, τρεις φορές η Ελλάδα έστειλε την ελευθερία να χτυπήσει την πόρτα του Μαουτχάουζεν. Η πρώτη ήταν, όταν μάθαμε πως ο Μουσολίνι νικήθηκε στα βουνά της Αλβανίας. Η δεύτερη, όταν έφτασε ως εδώ το μήνυμα πως στην Ακρόπολη των Αθηνών οι Έλληνες ανέβηκαν μια νύχτα και κατέβασαν τη γερμανική σημαία. Η Τρίτη φορά ήταν εκείνη που εδώ κοντά μας, στο λάκκο του λατομείου, ένας Έλληνας, ο Αντώνης,…».

Μόλις ακούστηκε το όνομά του το πλήθος άρχισε να τον φωνάζει και να τον ζητάει. Πλησίασα το μικρόφωνο και είπα πως ο Αντώνης έφυγε.»

Μαουτχάουζεν / Καμπανέλλης

 Εκεί στη σκάλα την πλατιά
στη σκάλα των δακρύων
στο Βίνερ Γκράμπεν το βαθύ
το λατομείο των θρήνων

Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν
Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν,
βράχο στη ράχη κουβαλούν
βράχο σταυρό θανάτου.

Εκεί ο Αντώνης τη φωνή
φωνή, φωνή ακούει
ω καμαράντ, ω καμαράντ
βόηθα ν’ ανέβω τη σκάλα.

Μα κει στη σκάλα την πλατιά
και των δακρύων τη σκάλα
τέτοια βοήθεια είναι βρισιά
τέτοια σπλαχνιά είν’ κατάρα.

Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί
και κοκκινίζει η σκάλα
κι εσύ λεβέντη μου έλα εδω
βράχο διπλό κουβάλα.

Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό
μένα με λένε Αντώνη
κι αν είσαι άντρας, έλα εδώ
στο μαρμαρένιο αλώνι.

Ιάκωβος Καμπανέλλης 

 

ο βιβλιοθηκάριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο φασισμός ζει.

Ο φασισμός ζει. Ζει και βασιλεύει.
Απλά τώρα δε φορά στολή. Τώρα φορά κοστούμι.
Τώρα δεν σου λέει «είμαι ναζιστής». 

Σου μιλά για πολιτική ορθότητα και σου λέει πως «είμαι αντιφασίστας».

Ο φασισμός στο σήμερα δεν χρησιμοποιεί τα τανκς. 

Χρησιμοποιεί τα μέσα. Τηλεόραση. Διαδίκτυο. Λογοκρισία…
Δεν σε βασανίζει φανερά. Δεν σε κλείνει σε υπόγεια. 

Όχι. 

Σε αποκλείει από την κοινωνική ζωή. Από τον δημόσιο βίο. 

«Δική σου ελεύθερη επιλογή», σου λέει. 

Αν όμως δεν συμμορφωθείς, το σύστημα σε πετά από έξω.
Ένα σύστημα, που ευγενικά σε εγκλωβίζει…

Δεν αρκεί κύριοι, να θέλετε το "καλό". 

Το "καλό" πρέπει να γίνεται και με καλό τρόπο.

Ο φασισμός ζει. Ζει και βασιλεύει.
Ας είναι.
Ούτως η άλλως, εκ των προτέρων γνωρίζουμε, τον Νικητή της Ιστορίας.

Η Παναγία μαζί μας αδελφοί.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δικαιοσύνη και Φασισμός

Στο εδώλιο δεν κάθισε ποτέ η «Krupp» που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αλλά και που τα εργοστάσιά της όλως περιέργως έμεναν ανέπαφα όταν οι Αμερικάνοι ισοπέδωναν το Έσσεν.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Deutsche Bank» που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Αουσβιτς.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Siemens». που έλυνε και έδενε επί φασίστα Μεταξά. Με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της «Siemens» στην Αθήνα, συγκροτήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας ίο 1943.

Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι οικονομικοί στυλοβάτες του φασιστικού καθεστώτος Μεταξά που όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα παρέδωσε τους Έλληνες πολιτικούς κρατούμενους στην Γκεστάπο για να μεταφερθούν στα Νταχάου και στα Άουσβιτς.

Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 25 από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους της Γερμανίας, αυτοί που το 1933 τροφοδότησαν το αποκαλούμενο και «Ταμείο του Χίτλερ» με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 3 εκατ. μάρκων. Ήταν στις εκλογές του ’33 που οι Ναζί πήραν το 44% των ψήφων.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η ελβετική «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών». Ο πρόεδρος της, ο τραπεζίτης Σαχτ, ήταν ο υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ από το 1934.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Φάρμπεν» που κατασκεύασε το Κυκλώνιο Β. Ήταν το αέριο που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων στα κρεματόρια. Ένα από τα ονόματα με τα οποία κυκλοφορεί σήμερα η «Φάρμπεν» είναι «Bayer»

Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 45 από τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομήχανους που στις επιχειρήσεις τους στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία οι κρατούμενοι από το Μαουτχάουζεν.

Στο εδώλιο δεν κάθισαν:

Η αμερικανική πολυεθνική «ΙΒΜ». Η οργάνωση των 78 ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης έγινε με τεχνολογία της «ΙΒΜ». Ο πρόεδρος της «ΙΒΜ», ο Τ. Watson, τιμήθηκε από το Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937. Ήταν η μεγαλύτερη τιμή που μπορούσε να αποδώσει το ναζιστικό καθεστώς σε μη Γερμανό πολίτη.

Η «Standard Oil». Η «Standard Oil», των συμφερόντων Ροκφέλερ, στη διάρκεια του πολέμου, εκτός από τους συμμάχους προμήθευε με καύσιμα και τον Αξονα.

Η «General Motors». Χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό κατασκευάστηκαν από την «General Motors». «Ό,τι συμφέρει την «General Motors» συμφέρει την Αμερική», έλεγε ο Αϊζενχάουερ. Το αμερικανικό κράτος αποζημίωσε με 33 εκατ. δολάρια την «General Motors» για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσια της σε Γερμανία και Αυστρία στον πόλεμο. Ήταν τα εργοστάσια που κατασκεύαζαν τανκς για τον Χίτλερ.

Η «Ford». Το 1/3 των φορτηγών της Βέρμαχτ το κατασκεύασε η αμερικανική πολυεθνική «Ford». Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν σκλάβοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πρόεδρος της «Ford», ο «κύριος» Ford, το 1938 γιόρτασε τα 75α γενέθλιά του παραλαμβάνοντας από τους Γερμανούς πρόξενους στο Ντιτρόιτ το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού.

Η τράπεζα «UBC». Ήταν από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος. Πρόεδρος της ήταν ο «κύριος» Πρέσκοτ Μπους. Πατέρας και παππούς δυο αμερικανών προέδρων.

Κανένα από τα στελέχη των εταιρειών δυτικών συμφερόντων δεν τιμωρήθηκε μετά τον πόλεμο για τις σχέσεις του με τον ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν. Το φρόντισε ο κύριος John McCloy. Ήταν ο Ύπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. O McCloy ήταν από το 1947 ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των Ροκφέλερ και της τράπεζας «Chase Manhattan».

Ο κατάλογος είναι μακρύς και το συμπέρασμα ασφαλές: Από το εδώλιο λείπουν όλοι αυτοί που είναι δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους «Χίτλερ».

Λείπουν τα μονοπώλια και όλοι αυτοί που κάνουν κουμάντο σε ένα σύστημα που είτε με φασισμό είτε χωρίς φασισμό, είτε με κοινοβούλιο είτε χωρίς κοινοβούλιο, έχει πάντα το ίδιο όνομα.

Λέγεται καπιταλισμός.

(Από την «Ανάκριση»,του Πέτερ Βάις )

Δομικά, ηθικά ,ιδεολογικά, είμαι ποτισμένος με την γνώση πως πρέπει να πατάξουμε τον φασισμό με κάθε τρόπο, μα παράλληλα να μην ξεχνούμε πώς η πρόταση απέναντι από τον φασισμό και τον ναζισμό είναι η ανθρωπιά.

Τιμή και δόξα στον καθένα που βάζει το στήθος του απέναντι στον φασισμό,
Τιμή και δόξα στον καθέναν που βάζει στο πιάτο μας ανθρωπιά και αγάπη.

Κανένας πόλεμος ανάμεσα στους λαούς –

Ανάθεμα σε φασισμέ.

Γράφει ο Μανώλης Φραγκάκης 

3pointmagazine.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους, είναι η Παιδεία.»

Ο φασισμός δεν ορίζεται από τον αριθμό των θυμάτων, αλλά από τον τρόπο που τα σκοτώνει.

Ζαν-Πωλ Σαρτρ

“Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό.”

Μπέρτολτ Μπρεχτ

 

Αυτό που οι φασίστες μισούν πάνω απ’ όλα, είναι η ευφυΐα.

Miguel de Unamuno

 

Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση.

Ουμπέρτο Έκο

 

“Μέσα από τα ουρλιαχτά και τη βία, πασχίζαμε να διαφυλάξουμε στην καρδιά μας τη θύμηση της ευτυχισμένης θάλασσας, ενός αξέχαστου για πάντα λόφου, το χαμόγελο ενός αγαπημένου ανθρώπου. Κι αυτό ήταν το καλύτερο όπλο μας, αυτό που δεν θα παραδώσουμε ποτέ.

Γιατί, τη μέρα που θα το χάναμε, θα πεθάνουμε κι εμείς, όπως κι εσείς. Απλώς τώρα ξέρουμε ότι, για να σφυρηλατηθούν τα όπλα της ευτυχίας, απαιτούν πολύ χρόνο και ποτάμια αίματος”

 Αλμπέρ Καμύ, απόσπασμα από το “Γράμματα σε έναν φίλο Γερμανό”

 

Ο φασισμός αρχίζει με τη σκέψη ότι όλοι οι άλλοι είναι ανόητοι.

Πωλ Βαλερύ

 

Όπου καίνε βιβλία, στο τέλος καίνε και ανθρώπους.

Heinrich Heine, 1797-1856, Γερμανός συγγραφέας & ποιητής

 

Ο φασισμός θεραπεύεται διαβάζοντας και ο ρατσισμός θεραπεύεται ταξιδεύοντας.

Miguel de Unamuno, 1864-1936, Ισπανός συγγραφέας και φιλόσοφος

 

Όποιος επικαλείται την εξουσία για να επιβληθεί είναι ανάξιος να έχει αξίωμα.

Αριστείδης Σταύρου

maxmag.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ζευγάρι που έβγαλε το παιδί του Αδόλφο καταδικάστηκε για νεοναζιστική τρομοκρατία

Ποινή κάθειρξης αντιμετωπίζει ζευγάρι στη Μεγάλη Βρετανία για συμμετοχή σε απαγορευμένη ναζιστική τρομοκρατική οργάνωση. Μεταξύ άλλων δήλωσαν στη δίκη τους στο Μπέρμιγχαμ πως έδωσαν στο παιδί τους ως μεσαίο όνομα το μικρό του Χίτλερ, δηλαδή «Αδόλφος», επειδή, όπως δήλωσε ο 22χρονος πατέρας Τόμας Άνταμς «θαυμάζει» το Γερμανό δικτάτορα.

Το ζεύγος καταδικάστηκε για συμμετοχή στην ακροδεξιά οργάνωση «Εθνική Δράση», που τέθηκε εκτός νόμου το 2016. Μαζί τους καταδικάστηκε και ένα τρίτο μέλος της οργάνωσης, ο Ντάνελ Μπογκούνοβιτς από το Λέστερ.

Ο «φανατικός ναζί» όπως περιγράφηκε στη δίκη του ο Τόμας, έπαιρνε συμβουλές από τον «Τσελεμεντέ του αναρχικού» για την κατασκευή βομβών. Εκείνος και η πορτογαλικής καταγωγής φίλη του Κλάουντα Πατάτας γνωρίστηκαν στο ίντερνετ το 2016 και έξι μήνες μετά αποφάσισαν να συγκατοικήσουν.

Αποκαλυπτικό είναι το οικογενειακό άλμπουμ που απεικονίζει τον Τόμας ντυμένο με φορεσιά της Κου Κλουξ Κλαν μαζί με το νεογέννητο γιο του. Σε άλλο ενσταντανέ, το ζεύγος κρατά το μωρό πίσω από μια ναζιστική σημαία με τη σβάστικα.

Οι δυο τους είχαν πάει σε συγκεντρώσεις της «Εθνικής Δράσης», η οποία απαγορεύτηκε το 2016, όταν μέλη της πανηγύρισαν την πρώτη επέτειο από το θάνατο της βουλευτή των Εργατικών Τζο Κοξ από ακροδεξιό τρομοκράτη τις παραμονές του δημοψηφίσματος για το Μπρέξιτ.

Η οργάνωση συνέχισε να δρα στην παρανομία στοχεύοντας να εξαπολύσει «λευκή τζιχάντ» στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι επαφές του ζεύγους με την απαγορευμένη οργάνωση πιστοποιήθηκαν μέσω αποκρυπτογράφησης μηνυμάτων στο ίντερνετ, ενώ  η Πατάτας έστελνε σε άλλους νεοναζί πως «Όλοι οι Εβραίοι πρέπει να πεθάνουν». Η πρώην φωτογράφος γάμων έχει χτυπήσει τατού με σύμβολο των Ες – Ες στην πλάτη της, ενώ μια χρονιά είχε γιορτάσει τα γενέθλια του Χίτλερ με τούρτα διακοσμημένο με το πρόσωπό του. Μάλιστα, εξομολογήθηκε στους ομοϊδεάτες της πως είχε…ηθικό δίλημμα αν θα φάει από την τούρτα με το είδωλό της: «Μου ήταν δύσκολο να κόψω το πρόσωπό του. Ο Αδόλφος είναι ζωή».

Ο φίλος της συνήθιζε να κάνει αναρτήσεις υπέρ της εκτέλεσης προσφύγων, μαύρων, παιδιών από μεικτούς γάμους και ομοφυλόφιλους. Το ζευγάρι είχε μετατρέψει το σπίτι σε νεοναζιστικό «μουσείο», διαθέτοντας μαξιλάρια και είδη ζαχαροπλαστικής στο σχήμα της σβάστικας, αλλά και χριστουγεννιάτικες κάρτες της Κου – Κλουξ – Κλαν.
Η ανακοίνωση των ποινών των καταδικασθέντων θα γίνει σε ημερομηνία που μένει να καθοριστεί.

Με πληροφορίες από independent

katiousa.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Πέφτει ο άλλος στη θάλασσα και, αν είναι μόνος του, θα τον πνίξεις. Αν έχει και μωρό μαζί του;»

Να η λύση για το μεταναστευτικό!!!!
Γειά σου βρε Μυλωνάκη με τα ωραία σου!!
Γιατί κολλάς όμως με το μωρό;; Αργά αλλά σταθερά θα μεγαλώσει. Πνίξτο κι αυτό!!

Ήταν το ερώτημα που έθεσε κατά τη διάρκεια της εκπομπή του στο κανάλι του Γιώργου Καρατζαφέρη ο δημοσιογράφος, απόστρατος συνταγματάρχης, και πολιτευτής του ΛΑΟΣ, Αντώνης Μυλωνάκης.
 
Η φράση του παρουσιαστή που αναφέρθηκε με αυτό τον τρόπο στο μεταναστευτικό έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στα social media.

lifo

Βρέθηκε η λύση για τη «δημογραφική έκρηξη» παγκοσμίως και το «μεταναστευτικό πρόβλημα» της Ευρώπης!! Jean-Marie Le Pen suggests Ebola as solution to global population explosion

«Ο κύριος (ιός) Έμπολα μπορεί να λύσει το πρόβλημα μέσα σε τρεις μήνες»

Jean-Marie Le Pen suggests Ebola as solution to global population explosion

δήλωσε ενώπιον των δημοσιογράφων ο πατέρας της Μαρίν Λεπέν σε κοκτέιλ πάρτι πριν από την εκλογική συγκέντρωση του Εθνικού Μετώπου στη Μασσαλία, αναφερόμενος στην «πληθυσμιακή έκρηξη» παγκοσμίως.

περισσότερα εδώ: newsin

Εικονογραφημένα παιδικά βιβλία και προπαγάνδα στη Γερμανία του Χίτλερ

Η εκπαίδευση των νέων στη χιτλερική Γερμανία αποτελεί ένα ολόκληρο βιβλίο από μόνη της. Εδώ θα περιοριστούμε στην παράθεση τεκμηρίων για την ιδεολογική κατήχηση των παιδιών με τη χρήση των εικόνων. Και πιο συγκεκριμένα, με τα εικονογραφημένα βιβλία που απευθύνονταν σε παιδιά.

O εθνικοσοσιαλισμός της προπολεμικής περιόδου κατάφερε να συστηματοποιήσει τις τεχνικές της προπαγάνδας του σε τέτοιο βαθμό, ώστε να γαλουχήσει μια ολόκληρη γενιά με τις αρχές της κοσμοθεωρίας του.
...........................................................


Παιδιά του Δημοτικού της ναζιστικής περιόδου διαβάζουν το αντισημιτικό βιβλίο "Der Giftpilz" ("Το δηλητηριώδες μανιτάρι"). Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1938.

Προώθηση των φυλετικών διαχωρισμών στα σχολεία. 

 

πολλά περισσότερα στην πηγή: tvxs

Η αγάπη για την Πατρίδα, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κανενός

Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. 
Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.

Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις,
αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα
το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.

Σήμερα γιορτάζουμε την εθνική επέτειο της αντίστασης του ελληνικού λαού στην επέλαση των Ιταλογερμανών.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια δυσκαμψία στην αναφορά στα θέματα της πατρίδας, στα εθνικά θέματα, στα πατριωτικά.
Τα έχουμε αφήσει προνόμιο σε άλλους.
Ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για την πατρίδα μας, ως ιερή ιδέα, ως αξία, ως ιερό και όσιο.
Φοβόμαστε μη μας χαρακτηρίσουν εθνικιστές, σωβινιστές, ντεμοντέ, παραδοσιακούς, και γραφικούς.
Να σας πω, κάτι;
Νιώθω υπερήφανος γι' αυτά που έκαναν αυτοί που υπερασπίστηκαν την πατρίδα μου.
Δακρύζω όταν ακούω τα κατορθώματά τους, τα παθήματα και τα δεινά τους.
Και δεν θέλω κανείς, μα κανείς να μου παριστάνει την "αυθεντία" και να μιλάει αντ' εμού για την πατρίδα μου.
Αυτό μου το προνόμιο, το εκμεταλλεύτηκαν άλλοι, το καπηλεύτηκαν και το χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Άλλο πατριώτης και άλλο σωβινιστής.
Φασίστες επιτέθηκαν στην πατρίδα μου το 1940 και φασίστες εκμεταλλεύονται την φιλοπατρία σήμερα.
Δεν έχω καμιά σχέση, ούτε θέλω να έχω, ούτε τώρα ούτε στο μέλλον, αλλά δεν γουστάρω να μου πουλάνε πατριωτισμό οι ανθέλληνες. Επειδή ανθέλληνες είναι όσοι καπηλεύονται τα ιερά και τα όσια της δικής μου πατρίδας.
Για τα εγκλήματα που έκαναν και κάνουν αυτοί οι ανθέλληνες, οι φασίστες, επειδή φασίστες είναι όσοι θέλουν να καταστείλουν τις ελευθερίες που γέννησε και δώρησε στην ανθρωπότητα, αυτή η χώρα, η δική μου χώρα, να διωχθούν. Να τους πιάσει η Δικαιοσύνη να τους χώσει μέσα και να τελειώνουμε μ' αυτούς.
Αλλά, για τις δήθεν ιδέες τους, την πατριδοκαπηλία τους, καμιά Δικαιοσύνη και κανένας δικαστής δεν μπορεί να κάνει τίποτε, παρά μόνο να τους κάνει ήρωες.
Μόνο εγώ μπορώ να τους νικήσω. Μόνο εγώ μπορώ να καταστείλω τις φασιστικές τους αντιλήψεις.
Δε παραχωρώ σε κανέναν, το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι είναι περισσότερο Έλληνας από μένα, για κανένα λόγο.
Θέλω να μιλάω και θα μιλάω ελεύθερα και με υπερηφάνεια για ό,τι έκαναν για μένα οι πρόγονοι μου. Και αυτό είναι το αντίπαλο δέος του φασισμού. Η Ελευθερία μου να μιλάω και να καμαρώνω για την πατρίδα μου, τους προγόνους μου, τα ιερά και όσια μου.
Δεν νικιέται ο φασισμός με συλλήψεις, αλλά με το να μη παραχωρώ σε κανένα το προνόμιο της πατριωτικής μου αγάπης.
Αγαπάω την πατρίδα μου, σέβομαι τους ξένους και τιμώ την προσφορά όλων.
Και για την Πίστη μου, αμάν πια, είμαι Ορθόδοξος εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια και δεν ντρέπομαι γι' αυτό και δεν θέλω να κρύβομαι για το τι πιστεύω, τι αγαπάω, με τι δακρύζω και με τι καμαρώνω.
Είμαι παραδοσιακός και ρηξικέλευθος, προχωράω μπροστά αλλά βασίζομαι στην εθνική κληρονομιά μου. Τολμώ στα καινούρια με την πείρα του παρελθόντος μου και αυτό δεν θα το πουλήσω σε κανένα πατριδοκάπηλο, που μου πουλάει πατρίδα και εθνικισμό ως αποκλειστικός διανομέας.

hamomilaki

Μιλώντας για τη βία: Η σκοτεινή γοητεία του φασισμού - Η σχέση των νέων με τη βία

άπραγοι, σχεδόν, θεατές οι νέοι βιώνουν
τα περιστατικά βίας καθημερινά

της Στέλλας Οικονομάκη

Εν μέσω οικονομικής κρίσης, η βία έχει το ρόλο της και φυσικά κατέχει το δικό της χώρο. Εμφανίζεται στη σημερινή κοινωνία με πολλά πρόσωπα και σε διαφορετικά επίπεδα, το κοινωνικό, το οικονομικό και το πολιτικό είναι... κάποια από αυτά. Σε όλο αυτό το σκηνικό, άπραγοι, σχεδόν, θεατές είναι οι νέοι, οι οποίοι βιώνουν τα περιστατικά βίας καθημερινά.

Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω, μια φράση της Γαλάτειας Καζαντζάκη χρησιμοποίησε η κοινωνιολόγος Μαρία Παναγιωτάκη για να σχολιάσει τη σχέση των νέων με τη βία.
Οι έφηβοι, μια ιδιαίτερα ευαίσθητη ομάδα, βάλλονται και δέχονται βία συγκαλυμμένα ή απροκάλυπτα χωρίς τα απαραίτητα εφόδια να αντιδράσουν σε όλο αυτό. Ας μην ξεχνάμε ότι η εφηβεία είναι μια περίοδος ανακατατάξεων και εσωτερικών συγκρούσεων στη ζωή του ανθρώπου, σημειώνει η κυρία Παναγιωτάκη.

Συνεχίζει μιλώντας για ανύπαρκτους αξιακούς κώδικες τόσο της κοινωνίας όσο και της οικογένειας, ελλιπή ενημέρωση των εφήβων για όλους τους πιθανούς κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσουν. Οι νέοι μας χρειάζονται σταθερά σημεία αναφοράς ώστε να μπορέσουν να ελπίσουν, να πιστέψουν, να ονειρευτούν, πράγματα που ως κοινωνία δυστυχώς δεν τους τα παρέχουμε. Οι έφηβοι μας, το μελλοντικό μας αύριο, βιώνουν τη μοναξιά και την ανασφάλεια σήμερα για την καλή ζωή που δε θα μπορέσουν να ζήσουν αύριο.

Η βία εισπράττεται πολλάκις από τους εφήβους. 
Ο συγκαλυμμένος τρόπος άλλωστε είναι το αναφαίρετο δικαίωμά τους να ονειρεύονται, να βλέπουν φωτεινό το μέλλον τους, να σχεδιάζουν και να είναι σε θέση να υλοποιήσουν όλα αυτά για τα οποία ζητούν να ζήσουν... Σε μια εποχή στερημένη από ελπίδα, προσπαθούν να ορθοποδήσουν, να νιώσουν κομμάτι μιας ζωής που συνεχίζεται.  
Η κυρία Παναγιωτάκη τονίζει τη σημασία του να μην θεωρούμε τους εφήβους απλώς μια ανήσυχη γενιά, να μην τους απαξιώνουμε. Ας θυμόμαστε ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν τις κουβαλούν, μα τις δανείζονται από εμάς.

Χρυσή Αυγή και περιστατικά βίας
Έχοντας ως αφετηρία τα τελευταία γεγονότα που διαδραματίζονται στη χώρα μας, η κυρία Παναγιωτάκη, μιλά για ένα σκοτεινό πλαίσιο γοητείας που σαγηνεύει τους νέους μας. Αυτή η άγρια ομορφιά του φασισμού με τις σκοτεινές και βίαιες πτυχές της πείθει τους νέους ότι κάπου ανήκουν, κάτι που είναι υψίστης σημασίας και το έχουν ανάγκη ως έφηβοι. Η δύναμη που τους προσφέρεται να εκφράσουν τα θέλω τους και να κάνουν μια ωραιοποιημένη επανάσταση σε όλα αυτά που καθημερινά τους πνίγουν και τους πληγώνουν...
Πως τελικά θα πορευθεί ετούτη η γενιά; 
Πως θα εξελιχθεί η ζωή τους; 
Τι τελικά τους συμβαίνει; 
Ατέρμονες συζητήσεις έχουν γίνει γύρω από τους εφήβους και τη βία μα κανείς ποτέ δεν έδωσε απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα που κλείνοντας θέτει η κυρία Παναγιωτάκη.

prismanews.gr
newsnow

«Ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ ρε!» (Η Ελλάδα και το Εγαίον πέλαγος)

του Παντελή Μπουκάλα

[…]

Η πολεμική κραυγή «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;» -μια κραυγή που για την εκφορά της αρκούν τα δόντια και περιττεύει η γλώσσα- δεν εκστομίζεται μόνο από τους διάσημους, τους εξουσιούχους, τους κατέχοντες. Είναι ένα εμβατήριο γραμμένο στη μαγνητοταινία που παίζει η μηχανική ψυχή όλων μας. 

Με την ευκολία που έχουμε να αναβαθμίζουμε σε μείζον το παντελώς ασήμαντο, το τιποτένιο, μπορούμε να σφαχτούμε (κι όχι μόνο στα λόγια) για ο,τιδήποτε θα μας φαινόταν καταγέλαστο αν δεν είχε θολώσει ο νους και το βλέμμα μας: 

Για την προτεραιότητα ή για μια θέση παρκαρίσματος (άλλωστε ο εγωισμός μας όταν κυκλοφορεί εποχούμενος, όταν προστατεύεται από το τετράτροχο άρμα του, συντρίβει όλα τα δεσμά του λεγόμενου πολιτισμού), για μια καρέκλα στην πολυσύχναστη ταβέρνα που την πρόλαβε κάποιος άλλος, για τα νερά που   τρέχουν από το μπαλκόνι του γείτονα, για το μωρό που γκρινιάζει μεσημεριάτικα (θαρρείς κι είναι μαγνητόφωνο και μπορείς να του πατήσεις  το στοπ), για τη μπαλιά του πιτσιρικά που λάθεψε στην αμμουδιά και πέτυχε κάποιον λουόμενο ή ηλιοθεραπευόμενο (δεν γεννήθηκαν δα Ρονάλντο όλοι οι μπόμπιρες), για την απύθμενη αναίδεια του προκαθημένου μας στον θερινό κινηματογράφο που δεν λέει να σκύψει καίτοι ψηλέας η, ακόμη καλλίτερα να φύγει, για την ουρά στο λεωφορείο, στο φερι-μποτ, στα διόδια, στο σούπερ μάρκετ, στο φούρνο, στο περίπτερο. 

Πιστόλια ευτυχώς δεν κουβαλάμε ακόμη (ή μάλλον δεν κουβαλάμε όλοι μας, γιατί με το πρόσχημα των κλοπών όλο και περισσότεροι φροντίζουν να εξοπλίσουν την εκβιασμένη ανασφάλειά τους), αλλά και τα χέρια αρκούν, κι ύστερα, φονικότερο όπλο από τη γλώσσα και το βλέμμα δεν έχει ακόμη κατασκευαστεί, κι ούτε θα βρεθεί ποτέ.

Κι αλίμονο αν η αφέλειά σου ή η όψιμη, οικολογική σου ευαισθησία διανοηθεί να συστήσει σε κάποιον, με τον κομψότερο (ή και δουλικότερο) τρόπο, να μην πετάει με ανάλαφρη μαγκιά αναμμένο τσιγάρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου του, κυρίως όταν διασχίζει τον Παρνασσό ή τον Ταΰγετο, η την αδειασμένη φιάλη του νερού, το οποίο έχει φτάσει να μας κοστίζει όσο σχεδόν και η τροφή. 

Αλίμονο αν παραπονεθείς για την καπνούρα που φεύγει από την εξάτμιση  του προπορευόμενου οχήματος, ή αν θυμίσεις ευγενικά σε κάποιον οδηγό ότι είθισται να μην περνάμε με κόκκινο και να ανάβουμε το φλασάκι μας πριν στρίψουμε αριστερά η δεξιά. 

Τότε ο «θιγμένος ανδρισμός μας» (επιχείρημα που μάλλον έχει αντίκρισμα και στα δικαστήρια) απαιτεί να πάρει το αίμα του πίσω, προπαντός αν η «προσβολή» ετελέσθη παρουσία τρίτων. Και ξεθηκαρώνουμε τότε το φανατισμό μας, κλειδαμπαρώνουμε την ψυχραιμία μας, στήνουμε μια γκιλοτίνα για το χιούμορ μας, κι ορμάμε Ακάθεκτοι.

«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;»... Βεβαίως και ξέρω, και ξέρεις, και ξέρουμε. Ξέρω πως είσαι όμοιος μου στα καλά και στα κακά ετοιμοπαράδοτος του θυμού, μονίμως με την αίσθηση του «αδικημένου», άρα και μονίμως οργισμένος. Ξέρω, και ξέρεις, ότι μοιάζουμε στο χαώδες βάθος μας, όσες όποιες πανοπλίες κι αν φρόντισε να φορτωθεί ο καθένας μας για να ελέγξει την ευκολία του ενστίκτου. Όλοι μας είμαστε κάτι, είμαστε κάποιοι, έστω κι αν ο χρόνος επιμένει αγέλαστος πως είμαστε κάτι λιγότερο από το τίποτε. Μόνο που  δεν μπορούμε να τα βολέψουμε αυτά τα διαφορετικά «κάτι», να τα πείσουμε να συνυπάρξουν, να αλληλοαναγνωριστούν, να αποδεχθεί το ένα τη μοναδικότητα του άλλου. 

Εισερχόμαστε στην κοινωνία, (στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, στο «λειτούργημα», στο γήπεδο, ως και στην εκκλησία την ώρα του «Δεύτε λάβετε φως!») σαν φορείς μιας παράδοσης που τιμά την αντιπαράθεση, τη φιλυποψία, την ξινή ψυχή, η οποία εγγράφεται πάραυτα και στα αναλόγως ξινισμένα μούτρα μας. Είμαστε προετοιμασμένοι, εκπαιδευμένοι να βρίσκουμε παντού (και μόνο) εχθρούς, διαβολείς, κακότροπους που μας φθονούν και συνωμοτούν εις βάρος μας. 

Την πραότητα, την όρεξη της κουβέντας, της παρέας ακόμη (της τόσο μυθολογημένης), πρέπει να την επινοήσουμε με πολύ κόπο (γιατί χρειάζεται να υπολογίσουμε σωστά τις βαθύτατες ανάγκες μας και ταυτόχρονα να τιθασέψουμε τον έρωτά μας για την μονήρη διαδρομή της εχθρευόμενης αυτάρκειας), ή πρέπει να μας έχουν ευλογήσει πλούσια οι περιστάσεις, μια ήσυχη ακρογιαλιά ας πούμε, η θερινή χαλάρωση ώρα νυκτός κτλ. Φυσικότερη μας φαίνεται η συμπεριφορά που (μάλλον άδικά κατά τους φυσιοδίφες) αποδίδεται στον λύκο μονιά. Γιατί; Γιατί «μας πνίγει το δίκιο». 
Κι επειδή όλους μάς πνίγει το δίκιο, επειδή δηλαδή έτσι αισθανόμαστε, ευκόλως τεκμαίρεται ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο πέλαγος, το Εγαίον πέλαγος, με έψιλον κι όχι με άλφα γιώτα, γιατί βαφτίστηκε έτσι προς τιμήν του Εγώ, του θηριώδους Εγώ και όχι του Αιγέα, όπως ισχυρίζονταν οι μύθοι. 

Ανίερη εκπαίδευση - Education for Death

Κατήχηση παιδιών από την ηλικία των 6 ετών, τους οποίους αποκαλεί «μικρούς φίλους του κινήματος», έχει ξεκινήσει η Χρυσή Αυγή, όπως φαίνεται από φωτογραφίες και ανακοίνωση που δημοσιεύθηκαν χθες στην επίσημη ιστοσελίδα της.  
Παράλληλα, σε κείμενό της τοπική οργάνωση του κόμματος τονίζει ότι «η παιδική ηλικία είναι κατάλληλη για να φυτέψεις πρότυπα».

Από τον «κύκλο πνευματικής αφύπνισης» παιδιών του Δημοτικού, στην Αρτέμιδα, το περασμένο Σάββατο. Οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν χθες το απόγευμα στην επίσημη ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής

πολλά περισσότερα εδώ

---

Σχετικά άγνωστη αντιναζιστική ταινία του Walt Disney που παρουσιάστηκε στις αμερικανικές αίθουσες το 1943 και σήμερα θεωρείται νομικά κοινό κτήμα. 
Παρουσιάζει την ανατροφή των παιδιών στο καθεστώς της ναζιστικής Γερμανίας.

«Η εκπαίδευση για τον θάνατο… » (1943) / «Education for Death: The Making of the Nazi»

Εξαιρετικό αντιναζιστικό cartoon από τον Walt Disney 

«Education for Death: The Making of the Nazi», λέγεται το 10λεπτο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων του Walt Disney, που κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 1943 και βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Gregor Ziemer. 

«Education for Death: The Making of the Nazi»

    Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία του μικρού Χανς, ενός αγοριού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατρέφεται για να γίνει ένας ανελέητος στρατιώτης.

    Στην αρχή της ταινίας, ένα ζευγάρι Γερμανών πρέπει να αποδείξει σε έναν δικαστή Ναζί, ότι έχει καθαρό αίμα Αρείας φυλής και συμφωνεί να αφιερώσει το γιο του, τον οποίο ονομάζει Hans – μετά την έγκριση του δικαστή -, στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα. 

Τους δίνεται ένα αντίγραφο του Mein Kampf από το δικαστή ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους προς τον Χίτλερ κι ένα βιβλιάριο, που περιέχει χώρο για 12 παιδιά (ένας υπαινιγμός ότι το ζευγάρι αναμένεται να δημιουργήσει μια μεγάλη οικογένεια για την Πατρίδα).

    Καθώς ο Hans μεγαλώνει, μαθαίνει μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της Ωραίας Κοιμωμένης, όπου απεικονίζεται ο Χίτλερ ως ιππότης με την αστραφτερή του πανοπλία και σώζει την Ωραία Κοιμωμένη, μια παχύσαρκη Βαλκυρία, που εκπροσωπεί τη Γερμανία, από την κακιά μάγισσα, που εκπροσωπεί τη δημοκρατία. (Ο αφηγητής σαρκαστικά σχολιάζει ότι «το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας φαίνεται να είναι ότι ο Χίτλερ σήκωσε τη Γερμανία στα πόδια της, την ανέβασε πάνω στη σέλα, και την πήρε για μια βόλτα.») 

    Χάρη σε αυτό το είδος της διαστρεβλωμένης ιστορίας, ο Hans και όλα τα νεαρά μέλη της χιτλερικής νεολαίας γοητεύονται με τον Φύρερ, στο πορτραίτο του οποίου αποδίδουν και το γνωστό χαιτετισμό.

    Κατόπιν, το κοινό βλέπει τον Hans άρρωστο και κλινήρη. Η μητέρα του προσεύχεται γι αυτόν, γνωρίζοντας ότι είναι μόνο θέμα χρόνου, πριν οι αρχές έρθουν να τον πάρουν για να υπηρετήσει τον Χίτλερ. Ένας Ναζί αξιωματικός κτυπά την πόρτα για να πάρει τον Hans μακριά, αλλά η μητέρα του λέει ότι είναι άρρωστος και έχει ανάγκη φροντίδας. Ο αξιωματικός της λέει να θεραπεύσει το γιο της γρήγορα και να τον ετοιμάσει να φύγουν, πράγμα που σημαίνει ότι αν Hans δεν γίνει καλά, θα υποβληθεί σε ευθανασία. Ο αξιωματικός τη διατάζει να μην τον κανακεύει, γιατί ένας στρατιώτης δεν πρέπει να έχει συναισθήματα, ούτε να δείχνει κανένα απολύτως έλεος.

    Τελικά, ο Hans αναρρώνει και συνεχίζει την «εκπαίδευση» του σε μια σχολική τάξη, όπου όλα τα παιδιά φορούν τις στολές της χιτλερικής νεολαίας. Στους τοίχους κρέμονται τα πορτραίτα του Χίτλερ, του Γκαίριγκ και του Γκαίμπελς. Ο δάσκαλος ζωγραφίζει στον πίνακα σε κινούμενα σχέδια ένα κουνέλι και μια αλεπού. Η αλεπού τρώει το κουνέλι και ο Hans λυπάται. Ο δάσκαλος γίνεται έξαλλος και βάζει τον Hans να καθίσει στη γωνία φορώντας καπέλο.     Όπως ο Hans κάθεται τιμωρία, ακούει τους υπόλοιπους συμμαθητές να ερμηνεύουν «σωστά» το σκίτσο, λέγοντας πως η «αδυναμία δεν ταιριάζει ποτέ σε ένα στρατιώτη» και «ο ισχυρός αποφασίζει για τον αδύναμο». Αυτό πυροδοτεί τον Hans να αποκηρύξει την άποψή του και να συμφωνήσει με τους υπόλοιπους ότι ο ασθενής πρέπει να καταστρέφεται. «Η Γερμανία είναι η «υπέρ-φυλή» και θα υποτάξει όλα τα αδύναμα έθνη».

    Το αγόρι, στη συνέχεια, λαμβάνει μέρος σε μια σταυροφορία για το κάψιμο των βιβλίων. Καίγεται οποιοδήποτε βιβλίο αντιτίθενται στον Χίτλερ, ενώ αντικαθίσταται η Αγία Γραφή με το Mein Kampf, ο σταυρός με ένα ναζιστικό ξίφος και καίγεται μια Καθολική Εκκλησία.

    Ο Hans περνά τα επόμενα χρόνια «Παρελαύνοντας και χαιρετώντας» («Marching and heiling, heiling and marching!») μέχρι να γίνει ένας ενήλικας «καλός Ναζί» της Βέρμαχτ και να αρχίσει να εμπλέκεται με μίσος απέναντι σε οποιονδήποτε εναντιώνεται στον Χίτλερ, «μη βλέποντας τίποτα άλλο απ” αυτό που το κόμμα θέλει να δει, μη λέγοντας τίποτε άλλο απ” αυτό που το κόμμα θέλει να πει και μη κάνοντας τίποτα περισσότερο από ό, τι το κόμμα θέλει να κάνει.» (Εξαιρετικά, οι παρωπίδες, το φίμωτρο και οι αλυσίδες!)

    Στο τέλος, ο Hans και οι υπόλοιποι Ναζί στρατιώτες παρελαύνουν στον πόλεμο μόνο για να καταλήξουν σε σειρές πανομοιότυπων τάφων, που δεν έχουν τίποτα πάνω τους, εκτός από μια σβάστικα και ένα κράνος στερεωμένο στην κορυφή. Έτσι λοιπόν η εκπαίδευση του Hans ολοκληρώθηκε. «Η εκπαίδευση για τον θάνατο …».

(Στοιχεία από disney.wikia.com και Wikipedia).

Πηγή : Palmografos.com 

Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Ο εξωραϊσμός της Βίας και η αποθέωση της Παιδοφιλίας

Όταν η Βία εξωραΐζεται, ο φασισμός κυριαρχεί.

Όταν η παιδοφιλία αποθεώνεται, οι παιδεραστές στήνουν χορό

Το Χαμομηλάκι
.

Ο εξωραϊσμός της Βίας
... Η Λιάνα Κανέλλη συνέχισε λέγοντας: "Δεν είμαι Θεός και δεν επιτρέπω σε κανέναν να αστειεύεται με τη βία. Ο εξωραϊσμός αυτών των πράξεων είναι η αιτία της παγκόσμιας ανόδου του φασισμού. Είμαι ένας άνθρωπος που αρνήθηκε να κάνει σάτιρα τη βία εις βάρος του. Εάν αρχίσετε να αστειεύεστε με το δράμα δίπλα σας, θα εξοικειωθείτε με το τέρας Θέλω να κρατηθώ όρθια και με αξιοπρέπεια και να μην κρύψω από το κοινό γιατί έφυγα από την εκπομπή. Αισθάνομαι βαθύτατα πληγωμένη, προσβεβλημένη και κυρίως απορημένη. Όταν ο φασισμός γίνεται ανέκδοτο, μετά γίνεται εκπομπή και άποψη πολιτική και κυρίαρχη. Αν εγώ χαστούκιζα τον Κασιδιάρη θα ήμουν το ίδιο χυδαία, το ίδιο κτήνος".

 difernews.gr

Η αποθέωση της Παιδοφιλίας
... Η υπόθεση Σάβιλ δεν αφορά μόνο βιασμούς και παρενοχλήσεις εντός του BBC. 
Ο τηλεαστέρας έκανε επισκέψεις φιλανθρωπικού τύπου σε ιδρύματα. Τα ίδια έκανε και εκεί. Πήγαινε στο αναμορφωτήριο Duncroft στο Σάρεϊ και έπαιρνε κορίτσια για να τα πάει βόλτα. Μια μικρή την στρίμωξε στο φορτηγάκι της εκπομπής του και όταν εκείνη άρχισε να ουρλιάζει, επενέβησαν δυο εργαζόμενοι στο κανάλι. Την επέπληξαν, το είπαν στη διευθύντρια του ιδρύματος και το κορίτσι μπήκε σε απομόνωση.  
Της είπαν ότι δεν θα βγει από εκεί αν δεν ζητήσει συγγνώμη για τις προσβολές. Λίγα χρόνια αργότερα στο ίδιο αναμορφωτήριο, ένα άλλο κορίτσι δόθηκε στον Σάβιλ για βόλτα με τη Ρολς Ρόις του. Όταν επέστρεψε κατήγγειλε την επίθεση αλλά η διευθύντρια της υπέδειξε να μην το ξανασυζητήσει. 
Αφηγήθηκε το περιστατικό στον κοιτώνα και έλαβε την απάντηση «τα ίδια κάνει σε όλες μας». 

Κέζα Λώρη, tovima.gr