Η Αποδοχή και η Απόρριψη μέσα στην Οικογένεια

Οι γονείς είναι οι βασικοί οργανωτές του συστήματος της οικογένειας.

Είναι αυτοί που μέσα από τον γονεϊκό τους ρόλο θα βοηθήσουν το παιδί στην ανάπτυξη του, σωματική, πνευματική και συναισθηματική.

Εννοείται πως η ιδιοσυγκρασία του παιδιού παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του και την διαμόρφωση της συμπεριφοράς του, αλλά τον κύριο λόγο τον έχουν οι γονείς.

Το συναισθηματικό δίπολο
Σύμφωνα με την Εξελικτική Ψυχολογία, η συναισθηματική στάση των γονιών κινείται ανάμεσα στο δίπολο αποδοχή – απόρριψη. 

Η αποδοχή του παιδιού αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα για την ανάπτυξη ενός ψυχικά και σωματικά υγιούς ατόμου.

Η αποδοχή
Έτσι λοιπόν στη μια πλευρά του διπόλου έχουμε, τους γονείς που αποδέχονται τα παιδιά τους. 

Δηλαδή, είναι φιλικοί και στοργικοί μαζί τους, εκφράζουν την αγάπη τους προς το παιδί, το ενισχύουν και το επιδοκιμάζουν ψυχολογικά πολύ περισσότερο.

Συμμετέχουν σε δραστηριότητες μαζί και παίρνουν ευχαρίστηση από την συντροφιά του. Τέλος, δείχνουν κατανόηση για τα σφάλματα και τις δυσκολίες του παιδιού και το βοηθούν μέχρις ότου αυτά να ξεπεραστούν.

Η απόρριψη
Στην απέναντι πλευρά όμως υπάρχει και το αντίθετο, οι απορριπτικοί γονείς. Είναι αυτοί που δείχνουν λιγότερο την στοργή τους προς τα παιδιά και δεν εκφράζουν εύκολα την αγάπη τους.
Τα αμείβουν ελάχιστα, κάνουν συχνή κριτική και μεγαλοποιούν τα λάθη τους. 

Δείχνουν επιλεκτική προσοχή στα σφάλματα και τις ατέλειες του παιδιού μη βοηθώντας το να τα αναγνωρίσει και να τα ξεπεράσει πιο εύκολα.

Οι δύο ομάδες γονέων διαφέρουν επίσης και ως προς το συναισθηματικό τόνο. Οι απορριπτικοί γονείς στην καθημερινή τους συμπεριφορά είναι συνήθως οξύθυμοι, βίαιοι και τραχείς. Ενώ οι στοργικοί και φιλικοί γονείς είναι ήρεμοι, ήπιοι και πιο συζητήσιμοι.

Τα αποτελέσματα
Η συναισθηματική διάσταση στη στάση του γονέα προς το παιδί αποτελεί τον πρωταρχικό παράγοντα για την ανάπτυξη μιας υγιούς προσωπικότητας.

Η απόρριψη ενός παιδιού προκαλεί στο συναισθηματικό του κόσμο ταραχή, ανασφάλεια και χαμηλή αυτοεκτίμηση. 

Η έλλειψη εμπιστοσύνης οδηγεί το παιδί στο να βιώνει συναισθήματα όπως η ματαίωση, ο θυμός και ο φόβος.

www.mapedu.gr
email: info@mapedu.gr
thebest.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πριν μου στραπατσάρεις την ψυχή σκέψου…

   Τα λόγια πολλές φορές είναι μαχαίρια που καρφώνουν την ψυχή και την καρδιά των μικρών παιδιών που τα δέχονται. 

   Στη ροή της καθημερινότητας και στο άγχος που μας κατακλύζει, πολλές φορές εμείς οι γονείς αδυνατούμε να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας και λειτουργούμε πολύ παρορμητικά. Συνήθως η κούραση και το άγχος είναι οι δύο πιο συχνοί παράγοντες που μας κάνουν και μπλοκάρουμε και λέμε πράγματα που δεν τα εννοούμε και που, αν τα σκεφτόμασταν σε άλλη στιγμή  το περιεχόμενο θα ήταν πολύ διαφορετικό.

   Πόσο πολύ σημαντικός είναι ο αυτοέλεγχος και η αυτορύθμιση των συναισθημάτων μας, ώστε να μπορούμε και να το “διδάξουμε” με το παράδειγμα μας στα παιδιά μας, αλλά και να μπορούμε να προλαβαίνουμε τις λέξεις πριν βγουν από το στόμα μας. 

   Ταμπέλες, χαρακτηρισμοί και κοσμητικά επίθετα που μπορεί να ξεστομίσουμε σε στιγμές που μεγάλου θυμού, εμείς μετά ίσως τα ξεχάσουμε, καθώς δεν τα εννοούσαμε, αλλά τα παιδιά μας θα μείνουν σε όσα άκουσαν και θα τα κουβαλάνε μέσα στην ψυχούλα τους.

Για να μπούμε στην θέση τους και να καταλάβουμε πώς μπορεί να νιώθουν, βοηθάει να κάνουμε μια αναδρομή στα δικά μας παιδικά χρόνια. Πώς νιώθαμε όταν ακούγαμε τις λέξεις “τεμπέλη, κακομαθημένο, χαζό, γκρινιάρη”; Πώς βλέπαμε τους γονείς μας όταν μας τα έλεγαν αυτά και πώς τα λόγια τους επιδρούσαν αρχικά στην ψυχολογία μας και κατόπιν στη συμπεριφορά μας; Ίσως η πρώτη αντίδραση κάποιων αναγνωστών να είναι: “Σιγά κι εμείς τι πάθαμε που τα ακούγαμε;” Αν φέρουμε στο μυαλό μας ένα αντίστοιχο σκηνικό και προσπαθήσουμε να θυμηθούμε πώς νιώθαμε στο τότε, αλλά και στο σήμερα πώς ίσως αυτά να συνδέονται με την αυτοεκτίμηση μας, ή με την τάση μας να τα καταφέρνουμε πάντα σε όλα και να είμαστε πολύ καλοί αγωνιώντας για μια εξωτερική επιβράβευση από τον/ην σύντροφο μας, από τους φίλους μας ή/και από τον εργοδότη μας, ίσως τώρα απαντήσουμε στο ερώτημα: “Σιγά κι εμείς τι πάθαμε;”

Την επόμενη φορά που θα είμαστε κουρασμένοι, αγχωμένοι και πιεσμένοι, ίσως αξίζει να πάρουμε λίγο χρόνο, έστω κι αν αυτός είναι 5′ όπου θα προσπαθήσουμε να χαλαρώσουμε εφαρμόζοντας απλές τεχνικές, ώστε μετά να δώσουμε μια πιο ήρεμη απάντηση στα παιδιά μας, της οποίας το περιεχόμενο δεν θα τα πληγώσει. Τα παιδιά μας δεν γίνονται καλύτεροι άνθρωποι αν τα προσβάλλουμε, ούτε συνειδητοποιούν τα λάθη τους. Ο σεβασμός, η αγάπη, η κατανόηση και η αποδοχή της προσωπικότητας τους είναι που θα τα βοηθήσει να εξελιχθούν σε όλα τα επίπεδα.

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας/Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος
Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas, marina.kritikou[at]yahoo.com

schooltime.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι περισσότεροι νιώθουμε ανασφαλείς ορισμένες φορές

Οι περισσότεροι νιώθουμε ανασφαλείς ορισμένες φορές, αλλά κάποιοι από εμάς έχουμε αυτή την αίσθηση συνεχώς.

Έχετε αντιληφθεί ότι πλημμυρίζετε από αμφιβολίες για τον εαυτό σας και έχετε χαμηλή ή και καθόλου αυτοπεποίθηση; Παρά τα επιτεύγματά σας, φοβάστε ότι είστε «κάλπικοι» και ότι με κάποιο τρόπο θα εκτεθείτε; 

Μήπως επίσης νιώθετε ότι δεν αξίζετε την αγάπη της/του συντρόφου σας και ότι σύντομα θα σας αφήσει; 

Προτιμάτε να μένετε σπίτι και φοβάστε να κάνετε νέες γνωριμίες;

    Οι περισσότεροι νιώθουμε ανασφαλείς ορισμένες φορές, αλλά κάποιοι από εμάς έχουμε αυτή την αίσθηση συνεχώς. Η παιδική μας ηλικία, τα παρελθοντικά μας τραύματα, οι πρόσφατες εμπειρίες, αποτυχίες ή απορρίψεις, η μοναξιά, το κοινωνικό άγχος, οι αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό μας, η τελειότητα ή ένας έντονα επικριτικός γονέας ή σύντροφος συνεισφέρουν στην ανασφάλεια. Παρακάτω, παρουσιάζονται οι 3 πιο συχνές μορφές της και πώς να αρχίσουμε τη διαχείρισή τους.

1ος τύπος: Ανασφάλεια λόγω μιας πρόσφατης αποτυχίας ή απόρριψης

    Πρόσφατα γεγονότα στη ζωή μας επιδρούν τόσο στη διάθεση όσο και στον τρόπο που νιώθουμε για εμάς. Συγκεκριμένα, έρευνα έδειξε ότι το 40% της αίσθησης ευτυχίας μας βασίζεται σε πρόσφατα γεγονότα ζωής. Ο μεγαλύτερος αρνητικός παράγοντας είναι η λήψη μιας σχέσης, ο θάνατος ενός συντρόφου, η απώλεια εργασίας και τα προβλήματα υγείας.

    Καθώς η έλλειψη ευτυχίας επηρεάζει επίσης την αυτοπεποίθησή μας, η αποτυχία και η απόρριψη καταφέρνουν ένα διπλό χτύπημα σε αυτή. Η απόρριψη μας οδηγεί σε μια αρνητική θέαση του εαυτού και των άλλων γύρω μας, τουλάχιστον για λίγο καιρό. Είναι σαν για παράδειγμα μια απόλυση να προσδένεται σε αρνητικές πεποιθήσεις για την αυταξία μας και να τις ενεργοποιεί. Ορισμένα εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να ξεπεράσουμε την ανασφάλεια που βασίζονται στην απόρριψη είναι:

– Να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να αναρρώσει και να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες.

– Να βγούμε έξω και να συνεχίσουμε να ικανοποιούμαστε από τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μας.

– Να στραφούμε σε φίλους και οικογένεια

– Να λάβουμε ανατροφοδότηση από εκείνους που εμπιστευόμαστε

– Να πεισμώσουμε και να συνεχίσουμε να κυνηγάμε τους στόχους μας

– Να είμαστε πρόθυμοι να ακολουθήσουμε μια διαφορετική στρατηγική.

2ος τύπος: Έλλειψη αυτοπεποίθησης λόγω κοινωνικού άγχους

    Πολλοί νιώθουμε ανασφαλείς σε κοινωνικές καταστάσεις, όπως σε πάρτι, σε οικογενειακές συναντήσεις, σε συνεντεύξεις και σε ραντεβού. Φοβόμαστε να κριθούμε από άλλους και να βγούμε χαμένοι. Ως εκ τούτου, μπορεί να αποφεύγουμε τέτοιες καταστάσεις. Παρελθοντικές εμπειρίες τρέφουν συνήθως τέτοιες ανασφάλειες. Πολλοί έχουν υποστεί bullying παλαιότερα ή έχουν απορριφθεί ως παιδιά.

    Αυτός ο τύπος ανασφάλειας βασίζεται γενικά σε διαστρεβλωμένες πεποιθήσεις για την αυταξία μας – αλλά και στην λανθασμένη αντίληψή μας ότι οι άλλοι συνεχώς μας κρίνουν. Κάποια εργαλεία για να καταπολεμήσουμε την ανασφάλεια σε κοινωνικές καταστάσεις:

– Αντιμιλήστε στον εσωτερικό κριτή σας

– Προετοιμάστε εκ των προτέρων: Σκεφτείτε ορισμένα πράγματα για τα οποία μπορείτε να μιλήσετε – χόμπι, αγαπημένες ταινίες, την οικογένεια, τους φίλους σας.

– Η αποφυγή των κοινωνικών καταστάσεων απλά επιδεινώνει τα πράγματα: Οπότε πηγαίνετε σε ένα πάρτι ή ένα ραντεβού, ακόμα κι αν είστε αγχωμένοι. Το άγχος σας σταδιακά θα μειωθεί καθώς αλληλεπιδράτε όλο και συχνότερα.

– Εστιάστε στους άλλους ώστε να καταπολεμήσετε την έντονη συγκέντρωση σε ό,τι νιώθετε

3ος τύπος: Ανασφάλεια λόγω τελειομανίας

    Υπάρχει μια μεγάλη εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα σε αυτά τα δύο χαρακτηριστικά. Μπορεί να θέλουμε την καλύτερη θέση εργασίας, τους υψηλότερους βαθμούς, το ομορφότερο σώμα, το πιο πολυτελές σπίτι. Δυστυχώς, η ζωή δεν μας κάνει πάντα τα χατίρια, ακόμα κι αν εργαζόμαστε σκληρά γι’ αυτά. Υπάρχει ένα μέρος του αποτελέσματος που σε κάποιο βαθμό βρίσκεται εκτός του ελέγχου μας.

    Αν συνεχώς απογοητεύεστε και αυτοκατηγορείστε για τις συνέπειες, θα αρχίσετε να νιώθετε ανασφαλείς. Πολλές φορές μάλιστα αυτή η σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει κατάθλιψη και άγχος, διατροφικές διαταραχές ή χρόνια κόπωση. Κάποιοι τρόποι να καταπολεμήσουμε την τελειότητα:

– Δοκιμάστε να αξιολογείτε τον εαυτό σας βασισμένοι στο πόση προσπάθεια κάνατε, ένας παράγοντας ελέγξιμος από εσάς παρά το αποτέλεσμα, το οποίο επηρεάζεται και από εξωτερικούς παράγοντες.

– Η τελειομανία συχνά βασίζεται στη νοοτροπία «όλα ή τίποτα», οπότε μπορείτε να βρείτε τις γκρι περιοχές. Υπάρχει ένας πιο κατανοητός ή ένας ενσυναισθητικός τρόπος να δείτε την κατάσταση;

– Οι τελειομανείς συχνά έχουν εναλλασσόμενη αυτοπεποίθηση: Τους αρέσει ο εαυτός τους όταν βρίσκονται στην κορυφή και τον απεχθάνονται όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουν. Μπορείτε να μάθετε να σας αποδέχεστε ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά; Εστιάστε σε εσωτερικές ποιότητες, όπως στον χαρακτήρα, την ειλικρίνεια ή τις καλές σας αξίες, αντί για τους βαθμούς που πήρατε, το πόσο πληρώνεστε ή πόσοι άνθρωποι σας έκαναν like στη φωτογραφία.

Melanie Greenberg, κλινική ψυχολόγος και life coach

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα παιδί βιώνει κοινωνική απόρριψη επειδή...

Δυστυχώς δεν περιβάλλονται όλα τα παιδιά από αγάπη, καθώς κάποια βιώνουν κοινωνική απόρριψη από τον περίγυρό τους, χωρίς να ευθύνονται απαραίτητα. 

Το mother.gr συγκέντρωσε και καταγράφει τους κυριότερους λόγους που συμβαίνει κάτι τέτοιο:

Nino Chakvetadze

Ένα παιδί βιώνει κοινωνική απόρριψη επειδή...

είναι με ειδικές ανάγκες. 

Δυστυχώς αυτό είναι κάτι που μπορεί να βιώσει καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, κάτι ιδιαίτερα σκληρό και δύσκολο στην ψυχολογική διαχείριση.

είναι παχύ, πολύ ψηλό ή πολύ κοντό για την ηλικία του ή φοράει γυαλιά. 

Μερίδα των παιδιών τα περιθωριοποιούν εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών ή τα κοροϊδεύουν.

έχει κάποια εμφανή ατέλεια στην εξωτερική του εμφάνιση, πχ μεγάλη μύτη. 

Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν τίθεται στο περιθώριο από τους συνομήλικούς του, όμως γίνεται αποδέκτης υποτιμητικών και χλευαστικών σχολίων, κάτι εξίσου άσχημο.

είναι πολύ επιθετικό και ενίοτε βίαιο. 

Σε κανέναν δεν είναι ευχάριστο να γίνεται αποδέκτης τέτοιων συμπεριφορών, οπότε τα παιδιά επιλέγουν να κάνουν παρέα με άλλα που είναι φιλήσυχα.

είναι εσωστρεφές και όχι ιδιαίτερα εκδηλωτικό. 

Εντάξει, κάνει παρέες και φιλίες, όμως δεν έχει την ίδια αποδοχή με ένα κοινωνικό παιδί.

φέρεται ανώριμα με βάση την ηλικία του, 

καθώς αυτό καταντάει ενοχλητικό για τα άλλα παιδάκια.

εκδηλώνει αρχηγικές τάσεις, 

χωρίς να του το ζητήσει κανείς και είναι συνεχώς επικριτικό με όλους, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως γνώστη των πάντων και πως μόνο εκείνο τα κάνει όλα σωστά.

mother.gr
govastileto
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Απορριπτική Μητέρα... / Dismissive Parenting

... μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις και την αυτοεκτίμησή μας

Ο απορριπτικός γονιός μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας.

Tips to Heal After Growing Up with a Dismissive Mother    

    Το να αισθανόμαστε ότι δεν μας αγαπούν και ότι μας απορρίπτουν οι γονείς μας σε οποιαδήποτε ηλικία μπορεί να είναι μια εξαιρετικά οδυνηρή κατάσταση. Αν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να μεταφέρουμε αυτόν τον πόνο μαζί μας και σε άλλες σχέσεις. 

    Αυτό μπορεί να συμβαίνει ιδιαίτερα αν αυτή ήταν η εμπειρία με τη μητέρα μας, τον πρωταρχικό δεσμό για πολλούς ανθρώπους. Το να νιώθουμε ότι δεν μας αγαπούν ως παιδί μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο ζούμε τα ενήλικα χρόνια μας.
    Αλλά η θεραπεία μπορεί να μας βοηθήσει. Είναι μια διαδικασία που ξεκινά με την επίγνωση του πώς μπορεί να μας επηρέασε η συμπεριφορά της μητέρας μας. Δεν μπορείτε να αλλάξετε τον τρόπο με τον οποίο η μητέρα σας συμπεριφέρθηκε. Ωστόσο, μπορείτε να δουλέψετε πάνω στο πώς αισθάνεστε γι’ αυτό και πώς θα θέλατε να προσεγγίζετε τις σχέσεις από εδώ και πέρα.

Τα σημάδια που μαρτυρούν μια απορριπτική μητέρα
Η απορριπτική γονική συμπεριφορά είναι ένα μοτίβο συμπεριφορών και στάσεων που σηματοδοτεί απόρριψη και περιφρόνηση προς το παιδί. 

    Η απορριπτική συμπεριφορά εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Μπορεί να εξαρτάται από το πλαίσιο, τον πολιτισμό και το είδος της αλληλεπίδρασης. Αυτή η συμπεριφορά δεν αφορά αποκλειστικά τις μητέρες. Άλλοι φροντιστές και γονείς μπορούν επίσης να εμπλακούν σε αυτά τα μοτίβα. Δεν εντοπίζονται εύκολα όλα τα σημάδια ενός απορριπτικού γονέα.
    Οι συναισθηματικά απούσες ή ψυχρές μητέρες μπορεί να μην ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιών τους. Μπορεί να συμπεριφέρονται αφηρημένα και αδιάφορα κατά τη διάρκεια των αλληλεπιδράσεων ή μπορεί να απορρίπτουν ενεργά κάθε προσπάθεια του παιδιού να έρθει κοντά τους. 

Μπορεί να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο και με τα ενήλικα παιδιά.
    Μια απορριπτική μητέρα δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί με ενσυναίσθηση στις ανάγκες του παιδιού. Οι απορριπτικές μητέρες ενήλικων παιδιών μπορεί επίσης να συμπεριφέρονται με αυστηρά επικριτικούς τρόπους που υπονοούν ότι «είσαι ανάξιος/α της προσοχής μου». 

Αυτά είναι τα κύρια σημάδια των απορριπτικών μητέρων:
– Συνεχής κριτική: 

Επιμένουν να επισημαίνουν την ανεπάρκεια, τις ελλείψεις και τις αρνητικές ιδιότητες του παιδιού.
– Μη ρεαλιστικές προσδοκίες: 

Θέτουν παράλογα πρότυπα για τα παιδιά τους ακόμη και στα πιο απλά σενάρια.
– Κατηγορίες: 

Μπορεί να επιρρίπτουν ευθύνες για αρνητικά αποτελέσματα ή συγκεκριμένες συμπεριφορές στις οποίες εμπλέκονται.
– Μη διαθεσιμότητα: 

Μπορεί να είναι σωματικά απούσες ή μπορεί να φαίνονται συνεχώς απασχολημένες και αφηρημένες κατά τη διάρκεια των αλληλεπιδράσεων με τα παιδιά τους.
– Gaslighting: 

Μπορεί να χρησιμοποιούν τακτικές χειραγώγησης για να κάνουν τα παιδιά τους να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους και την αντίληψή τους για την πραγματικότητα.
– Ασυνέπεια: 

Η συμπεριφορά τους μπορεί να είναι απρόβλεπτη και να ταλαντεύεται από το να είναι διαθέσιμες, τρυφερές και υποστηρικτικές έως το να είναι απόμακρες, επικριτικές και ακυρωτικές.
– Υπονόμευση: 

Μπορεί να επικρίνουν ή να κοροϊδεύουν τις επιλογές και τις αποφάσεις ζωής των παιδιών τους.
– Συναισθηματική αποφυγή: 

Μπορεί να δυσκολεύονται να εκφράσουν ή να αποδεχτούν έντονα συναισθήματα.

Πώς μπορεί μια απορριπτική μητέρα να επηρεάσει την ενήλικη ζωή μας
    Δεν θα βιώσουν όλοι όσοι έχουν μια απορριπτική μητέρα τις ίδιες επιπτώσεις ή με την ίδια ένταση. Αλλά η ποιότητα των πρωταρχικών σας δεσμών μπορεί να επηρεάσει τις ενήλικες σχέσεις σας και τον τρόπο που σκέφτεστε για τον εαυτό σας.
    Τα παιδιά χρειάζονται το άγγιγμα, τον έπαινο και τη θετική ενίσχυση για να ευδοκιμήσουν. Έχουν ανάγκη να ακούγονται και να νιώθουν ότι έχουν σημασία. Όταν αυτές οι ανάγκες μένουν ανεκπλήρωτες, ένα σωρό συμπεριφορές μπορεί να εμφανιστούν αργότερα. 

Μερικές από τις γενικές επιπτώσεις του να μεγαλώνει κανείς με μια μητέρα που απορρίπτει τα παιδιά της περιλαμβάνουν:
– χαμηλή αυτοεκτίμηση
– αυτοαμφισβήτηση
– παρανοϊκές τάσεις
– δυσκολία στη λήψη αποφάσεων
– τάση να ικανοποιεί τους ανθρώπους
– ανάληψη ευθύνης για τους άλλους
– αυτοκατηγορίες και ντροπή
– ανασφαλές στυλ προσκόλλησης
– δυσκολία να εμπιστευτεί τους άλλους
– δυσκολία στον εντοπισμό τοξικών ανθρώπων ή σχέσεων
– επανειλημμένη ερωτική εμπλοκή με μη διαθέσιμους συντρόφους
– δυσκολία να τερματίσει ανθυγιεινές ή καταχρηστικές σχέσεις

Επιπτώσεις στα πρότυπα σχέσεων
    Οι ειδικοί συμφωνούν ότι μία από τις κύριες επιπτώσεις του να μεγαλώνει κανείς με απορριπτικούς γονείς αντανακλάται στην ποιότητα των σχέσεων των ενηλίκων. Στην ενήλικη ζωή, μπορεί να διαπιστώσουμε ότι...

η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Κοινωνική Απόρριψη στην Παιδική Ηλικία / “The Heartbreak of Social Rejection”

Η απόρριψη είναι συναισθηματικά επώδυνη για όλους μας λόγω της κοινωνικής μας φύσης και της ανάγκης μας να αλληλεπιδρούμε με τους άλλους ανθρώπους.

“The Heartbreak of Social Rejection”

Ο Αμερικανός ψυχολόγος Μάσλοου ο οποίος έμεινε γνωστός για τη θεωρία ιεράρχησης των αναγκών, είπε πως η ανάγκη για αγάπη και το να ανήκουμε αποτελούν θεμελιώδη ανθρώπινα κίνητρα. Όλοι οι άνθρωποι χρειάζεται να δίνουν και να λαμβάνουν συναισθήματα ζεστασιάς για να είναι ψυχολογικά υγιείς.

Η απλή επαφή ή η απλή κοινωνική αλληλεπίδραση ωστόσο, δεν είναι αρκετή για να εκπληρώσει την ανάγκη μας για αποδοχή. 

Οι άνθρωποι έχουμε ένα ισχυρό κινητήριο ένστικτο στο να διαμορφώνουμε και να διατηρούμε διαπροσωπικές σχέσεις – σχέσεις σταθερές που μας ικανοποιούν. Όταν αυτό δεν υφίσταται, οι άνθρωποι νιώθουμε μοναξιά και δυστυχία. 

     Η απόρριψη από το κοινωνικό μας περιβάλλον επομένως, είναι μια σημαντική απειλή και η πλειοψηφία των ανθρώπων έχουν ανησυχίες που σχετίζονται με τον κοινωνικό αποκλεισμό – κάτι που ισχύει απόλυτα και στα παιδιά.
     Παρόλα αυτά, σε κάθε κοινωνική ομάδα υπάρχουν ορισμένα μέλη τα οποία αρέσουν το ένα στο άλλο περισσότερο από κάποια άλλα. Επίσης, από ψυχολογικές έρευνες προκύπτει πως η αντιπάθεια και η απόρριψη είναι αναπόφευκτες στις ομάδες ανθρώπων. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η απόρριψη έχει ενεργητική μορφή. Δηλαδή, δεν περιορίζεται στο απλά δεν σε συμπαθώ ιδιαίτερα, αλλά εκδηλώνεται με ενεργή απέχθεια και αυτή είναι που δημιουργεί αρνητικά αποτελέσματα τόσο στο σχολείο όσο και στη ζωή γενικότερα.
Πότε ένα παιδί απορρίπτεται από το κοινωνικό του περιβάλλον;
     Σχεδόν κάθε παιδί βιώνει τον πόνο της απόρριψης σε κάποια φάση της ζωής του. Επειδή όμως πρόκειται για κάτι πραγματικά επώδυνο, πολλοί ερευνητές έχουν προσπαθήσει να καταλάβουν γιατί μερικά παιδιά απορρίπτονται περισσότερο από κάποια άλλα.
     Αυτό που φαίνεται να ισχύει στα αγόρια, είναι πως η επιθετικότητα (χτυπήματα, κλωτσιές, σπρωξίματα) και η ενοχλητική συμπεριφορά γενικότερα, αποτελούν σημαντικές αιτίες απόρριψης. Ωστόσο, δεν είναι μόνο η επιθετικότητα ο λόγος που απορρίπτονται τα αγόρια. Μπορεί σε μικρότερο ποσοστό, αλλά η ντροπαλότητα, κοινωνικά αδέξιες καθώς και ανώριμες συμπεριφορές, είναι επίσης απωθητικές για τους συνομηλίκους τους.
     Στην περίπτωση των κοριτσιών, δεδομένου πως είναι λιγότερο επιθετικά σωματικά, φαίνεται να παίζουν άλλοι παράγοντες ρόλο. Τα κορίτσια που είναι πιο αυταρχικά, που εκφράζουν αρνητικά συναισθήματα περισσότερο και που έχουν χειρότερες δεξιότητες επίλυσης συγκρούσεων από τους συνομηλίκους τους, απορρίπτονται πιο εύκολα.
     Γενικότερα, τα παιδιά που δυσκολεύονται κοινωνικά συνήθως αγνοούν τις αντιδράσεις των άλλων για το πότε πρέπει να σταματήσουν μια συμπεριφορά, δυσκολεύονται στο παιχνίδι (πχ. μαλώνουν, κλέβουν, αναστατώνονται εύκολα) το οποίο αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής αλληλεπίδρασης των παιδιών, ή μπορεί να γίνονται υπερβολικά ανταγωνιστικά προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν τους άλλους.
     Παρόλο που αρνητικές συμπεριφορές ξεκάθαρα μπορούν να οδηγήσουν στην απόρριψη, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που προκαλούν τη δυσάρεστη αυτή κατάσταση. Παιδιά μειονοτήτων, παιδιά με αναπηρίες ή παιδιά που έχουν ασυνήθιστα χαρακτηριστικά, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν δυστυχώς, μεγαλύτερο κίνδυνο απόρριψης.

Οι επιπτώσεις της κοινωνικής απόρριψης στα παιδιά…
Έρευνες έχουν δείξει πως σε σύγκριση με τα δημοφιλή παιδιά τα οποία έχουν την κοινωνική αποδοχή από το περιβάλλον τους, τα παιδιά που βιώνουν απόρριψη, είναι εφτά φορές πιο πιθανό να μην μπορέσουν να ανταποκριθούν στις σχολικές απαιτήσεις της τάξης τους, ακόμα και να παρατήσουν το σχολείο.
     Επίσης, η κοινωνική απόρριψη έχει σχετιστεί με αγχώδεις διαταραχές, κατάθλιψη, βίαιη συμπεριφορά και κατάχρηση ουσιών στην εφηβική ηλικία. Το παιδί που δέχεται την απόρριψη είναι πιθανό να έχει χαμηλότερη αυτοεκτίμηση και να εσωτερικεύσει το πρόβλημα (μεγαλύτερος κίνδυνος για κατάθλιψη), ή λόγω της απόρριψης να εξωτερικεύσει τη συμπεριφορά δείχνοντας επιθετικότητα.
     Η σχέση με τους συνομηλίκους έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους πιο ισχυρούς προβλεπτικούς παράγοντες των τωρινών και μελλοντικών προβλημάτων ψυχικής υγείας, εκ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η ανάπτυξη ψυχιατρικών διαταραχών.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
Είναι σημαντικό να τονίσουμε πως από τη στιγμή που είναι αδύνατον να διδάξουμε στα παιδιά να συμπαθούν τους πάντες, πρέπει να προσπαθήσουμε να διδάξουμε ότι είναι λάθος να μισούν κάποιον. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να προσπαθήσουμε να μειώσουμε την ενεργή απόρριψη και το ενεργό μίσος στην όποια διαφορετικότητα. Αυτό ισχύει στην περίπτωση όπου το παιδί βρίσκεται σε “πλεονεκτική” θέση. Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς όμως όταν το ίδιο τα παιδί δέχεται την απόρριψη;
     Αρχικά, είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθεί ο γονιός ποιο χαρακτηριστικό ή συμπεριφορά είναι αυτή που προκαλεί την απόρριψη. Για να επιτευχθεί αυτό, οι γονείς πρέπει να είναι ανοιχτοί, διαθέσιμοι και ήρεμοι για να ακούσουν το παιδί έτσι ώστε να νιώσει το σπίτι ως ένα ασφαλές καταφύγιο. Το παιδί που βιώνει την απόρριψη από τους συνομηλίκους του είναι σημαντικό να λαμβάνει την υποστήριξη και την άνευ όρων αγάπη των γονιών του.
     Έρευνες δείχνουν πως τα παιδιά που έχουν έστω και έναν στενό φίλο έχουν πιο ενισχυμένη αυτοεκτίμηση και μπορούν πολύ πιο εύκολα να διαχειριστούν την απόρριψη. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση αναζητώντας παιδιά που μοιράζονται κοινά ενδιαφέροντα και να προωθήσουν τη φιλία μέσα από δραστηριότητες και παιχνίδι.
     Στην περίπτωση όπου η απόρριψη προκαλείται από την αρνητική συμπεριφορά του παιδιού, οι γονείς πρέπει να το βοηθήσουν να βελτιώσει τις κοινωνικές του δεξιότητες. Είναι σημαντικό να ρωτήσουν το παιδί τι συνέβη και να το ακούσουν χωρίς να κρίνουν. Μπορούν να ζητήσουν από το παιδί να εντοπίσει το λάθος του ρωτώντας κάτι όπως «Πώς θα αισθανόσουν εσύ αν βρισκόσουν στη θέση του;» και στη συνέχεια να του δώσουν τη δυνατότητα μέσα από ένα φανταστικό σενάριο στην αρχή και στη συνέχεια έμπρακτα, να κάνει τη σωστή επιλογή διορθώνοντας τη συμπεριφορά του.
     Τα παιδιά όπως και οι ενήλικες έχουν ανάγκη να τους αγαπούν και να ανήκουν μέσα σε ασφαλείς και διαρκείς θετικές σχέσεις. Βοηθώντας τα παιδιά επομένως να αναπτύξουν και να διατηρήσουν αυτές τις σχέσεις με την οικογένεια, τους συμμαθητές και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, ενισχύουμε ένα σημαντικό μέρος της ανάπτυξής τους!

Ελένη Σίγκου για
Parentshelp.gr

Βιβλιογραφία:

• Asher, S. R., & Coie, J. D. (1990). Peer Rejection in Childhood. Cambridge University Press.
• Bierman, K. L. (2003). Peer Rejection: Developmental Processes and Intervention Strategies. New York: The Guilford Press.
• Leary, M. (2001). Interpersonal Rejection. New York, NY: Oxford University Press.
• Savage, E. (2002). Don’t Take it Personally: The Art of Dealing with Rejection. Oakland, CA: New Harbinger Publications.

www.parentshelp.gr
parentsgo
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φράσεις που πληγώνουν τα παιδιά μας ανεπανόρθωτα

Φράσεις που δεν πρέπει να λέμε ποτέ στα παιδιά μας γιατί τα πληγώνουμε ανεπανόρθωτα

Τα παιδιά έχουν ευαίσθητο μυαλό. Αν ο 10χρονος Γιαννάκης χτυπήσει το κεφάλι του στο πεζοδρόμιο, θα υποστεί μεγαλύτερη ζημία από τον 35χρονο πατέρα του, κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

Οι περισσότεροι από εμάς ενστικτωδώς το γνωρίζουν αυτό. Αυτό που συχνά αγνοούμε, όμως, είναι το γεγονός ότι τα παιδικά μυαλά δεν είναι μόνο σωματικά πιο εύθραυστα, αλλά και ψυχικά επίσης. Οι ψυχολόγοι παρομοιάζουν τον εγκέφαλο ενός παιδιού με μια μαλακή πλαστελίνη. Τα σκληρά λόγια που ο μπαμπάς του Γιαννάκη του είπε, θα μπορούσαν να χαραχτούν στη μνήμη του για όλη του τη ζωή.

Αυτές οι φαινομενικά ακίνδυνες λέξεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ψυχολογική του ανάπτυξη στην ενήλικη ζωή του.

#1 – «Είσαι πολύ ευαίσθητο»

Σύμφωνα με ψυχολόγους, πολλά παιδιά γεννιούνται απλά με πιο ευαίσθητο νευρικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα, αντιδρούν γρήγορα και έντονα για σχεδόν τα πάντα, ενώ οι γονείς αυτών των παιδιών συχνά κάνουν το λάθος να προσπαθούν να απομακρύνουν αυτή τους την ευαισθησία. Με την πάροδο του χρόνου, αποσυντονίζει τη χημεία του εγκεφάλου του παιδιού και μειώνει την ικανότητά τους να συμπάσχουν με τους άλλους. Τελικά, αν είναι διδάσκονται ότι τα συναισθήματά τους δεν έχουν σημασία, γιατί να νομίζουν κάτι διαφορετικό για τα συναισθήματα των άλλων; Η παιδοψυχολόγος Elinor Bashe ενθαρρύνει τους γονείς να ακούνε και να αποδέχονται τα συναισθήματα ενός παιδιού, ακόμα και αν δεν φαίνονται λογικά.

#2 – «Έτσι είναι η ζωή»

Όταν το παιδί σας έρχεται σπίτι αναστατωμένο επειδή η κοπέλα που του αρέσει απέρριψε την πρόσκλησή του στον χορό, μπορεί να είναι δελεαστικό να πείτε: «Λοιπόν, έτσι είναι η ζωή.» Αυτό θα μπορούσε να είναι κατάλληλο για τον 25χρονο γιο σας, αλλά το μυαλό ενός παιδιού δεν είναι σε θέση να κατανοήσει το γεγονός ότι οι εμπειρίες του δεν είναι μοναδικές. Θα αισθάνεται ένοχο, απογοητευμένο και μπερδεμένο. Αντ” αυτού, θα πρέπει να επικυρώσετε την εμπειρία του και στη συνέχεια να ενθαρρύνετε την ανοχή.

#3 – «Επειδή έτσι λέω εγώ»

Ο μικρός Γιαννάκης αρνείται να πάει για ύπνο στις 20:00, εκτός αν ξέρει το γιατί. Η μαμά του, εξοργισμένη, απαντά: «Επειδή έτσι λέω εγώ«. Αυτή όμως είναι μια τρομερή απάντηση. Προκαλεί δυσαρέσκεια στα παιδιά καθώς τα αναγκάζει να δεχτούν μια δογματική πίστη. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια «πάλη» για την εξουσία, όταν το παιδί μάθει να δίνει απαντήσεις που θα αμφισβητούν την εξουσία των γονέων του. Αντ” αυτού, γιατί απλά δεν απαντάτε στο ερώτημα; Δηλαδή, οι γονικές αποφάσεις σας με βάση την λογική, γιατί να μην τις μοιράζεστε με το παιδί σας; Θα το βοηθήσει να καταλάβει ότι, μερικές φορές, η «αρχή» ξέρει καλύτερα.

#4 – «Σκάσε»

Τα παιδιά μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία ότι η φράση «σκάσε» εννοείται ως προσβολή. Και ας το παραδεχτούμε – το τελευταίο πρόσωπο που θα πρέπει να προσβάλλει ένα παιδί είναι η μητέρα του. Βέβαια, οι πιθανότητες είναι να έχετε ένα πολύ καλό λόγο που θέλετε το παιδί σας να κλείσει το στόμα του. Το παιδί σας δεν σταματάει να τραγουδά Justin Bieber και είναι πραγματικά απογοητευτικό. Αλλά αντί να τους πείτε να «σκάσει», γιατί δεν του εξηγείτε ότι η μαμά είχε μια κουραστική μέρα και θα εκτιμούσε πραγματικά λίγη ησυχία; Ακόμη καλύτερα, δώστε στο παιδί σας την ευκαιρία να κάνει όσο θόρυβο θέλει, αλλά μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο πρέπει να είναι απολύτως ήσυχο. Θέλετε να μάθετε περισσότερες φράσεις που πρέπει να αποφεύγετε να λέτε στα παιδιά σας;

apotis4stis5.com

via: fanpage.gr
Σχετικά: Φράσεις που δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Άχρηστος εγώ»;

Το γράμμα ενός μαθητή της έκτης δημοτικού που πρέπει όλοι να διαβάσετε

Τις τελευταίες μέρες το παρακάτω γράμμα που δημοσίευσε πρώτη η Ελευθεροτυπία, κάνει το γύρο του διαδικτύου... 
Το γράμμα αντικατοπτρίζει ακριβώς τον τρόπο που ένα παιδί της έκτης δημοτικού σκέφτεται τη ζωή του. 

Λόγια και σκέψεις που θα ταρακουνήσουν.

Διαβάστε παρακάτω το γράμμα!

«Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω.
Είμαι ένας μπουμπούνας. Το ‘πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.
Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια.
Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.
Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.
Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. 

Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Όταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.
Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Β.Κ. Μαθητής ΣΤ’ Δημοτικού»Πηγή
πρώτη ανάρτηση: hamomilaki

«Τα παιδιά είναι τόσο πλούσια». Rainer Maria Rilke

Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. 
Στα χέρια του παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. 
Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή ένα λευκό λουλούδι. 

Σαν κουραστεί θα αφήσει απρόσεχτα και τα δυο να πέσουν και θα ξεχάσει πόσο λαμπερά του φαινόταν στο φως της δικής του χαράς. Δεν έχει φόβο της απώλειας. Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα. Και θεωρεί ιδιοχτησία του κάθε τι που είδε, άγγιξε, η άκουσε κάποια στιγμή, κάθε τι βρέθηκε στο πέρασμά του.  
Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Αφήνει να διαβούν μέσα από τα ιερά χέρια του, σαν μια σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μια αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινιάζουν ξανά όλα όμως πρέπει να περάσουν μέσα από αυτή την αγάπη. 
Και ό,τι φωτίστηκε μια φορά μέσα στην αγάπη, παραμένει εντός της σαν εικόνα και δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ πια. Και η εικόνα είναι περιουσία. Γι αυτό τα παιδιά είναι τόσο πλούσια.

Ο πλούτος τους αποτελείται, φυσικά, από ατόφιο χρυσό και όχι από τα κοινά νομίσματα. Η αξία αυτού του χρυσού μοιάζει να μειώνεται όσο η διαπαιδαγώγηση κερδίζει έδαφος, αυτή που αντικαθιστά τις πρώτες εκούσιες και εντελώς προσωπικές εντυπώσεις με πατροπαράδοτες έννοιες που έχουν αναπτυχθεί μέσα στην ιστορία και η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, κατηγοριοποιεί τα πράγματα σε αξιόλογα και ασήμαντα, αξία επιδίωξης και αδιάφορα.

Αυτή είναι η κρίσιμη εποχή. Είτε θα παραμένει ανέπαφος ο πλούτος των εικόνων πίσω από την εισροή καινούργιων γνώσεων, είτε θα χαθεί η παλιά αγάπη, όπως μια πόλη που πεθαίνει κατακλυσμένη από την στάχτη που ρίχνει αυτό το απρόσμενο ηφαίστειο. Το καινούργιο θα αποτελεί ανάχωμα' μέσα του θα προστατεύει ένα τμήμα της παιδικότητας, ή θα γίνει πλημμύρα και θα καταστρέψει την παιδικότητα χωρίς έλεος.

Με λίγα λόγια το παιδί ή μεγαλώνει και κατανοεί περισσότερα, με την αστική έννοια, ως βλαστός ενός χρήσιμου πολίτη, γίνεται μέλος των ταγμάτων της δικής του εποχής και λαμβάνει τις δικές του χειροτονήσεις, ή απλά και ήρεμα συνεχίζει να ωριμάζει βαθιά μέσα του, αναπτύσσεται μέσα από την δική του παιδικότητα και γίνεται ένας άνθρωπος σύμφωνος με το πνεύμα όλων τον εποχών: ένας καλλιτέχνης.

ΠΗΓΉ:  

Μικρά δοκίμια για την τέχνη, Rainer Maria Rilke

πίνακας: zanapa.biz

Love and Happiness

Αναρτήθηκε από Λάμπρος Κερεντζής

Η κοινωνική απόρριψη στην εφηβεία “Μη μ΄ αφήνεις απ΄ έξω…”

Η κοινωνική απόρριψη συμβαίνει όταν ένα άτομο εσκεμμένα αποκλείεται από μια κοινωνική σχέση ή κοινωνική αλληλεπίδραση. Η απόρριψη αυτή έχει να κάνει με κοινωνικούς και όχι πρακτικούς λόγους. 

Το άτομο μπορεί να απορριφθεί είτε από ένα άλλο άτομο, είτε από μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. Επίσης, η απόρριψη μπορεί να πάρει ενεργητική μορφή και να περιλαμβάνει εκφοβισμό, πειράγματα και γελοιοποίηση, ή να έχει παθητική μορφή όπως όταν κάποιος απλά αγνοεί το άτομο.

Αν και οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα, συχνά η απόρριψη είναι αναπόφευκτη στη ζωή μας. Μπορεί όμως να πάρει ιδιαίτερα αρνητικές διαστάσεις όταν είναι παρατεταμένη ή εμφανίζεται με συνέπεια, όταν η σχέση είναι σημαντική, όταν οδηγεί σε κοινωνική απομόνωση, ή όταν ένα άτομο είναι εξαιρετικά ευαίσθητο στην απόρριψη.

Η εμπειρία της κοινωνικής απόρριψης μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από δυσμενείς ψυχολογικές συνέπειες όπως στη μοναξιά, στη χαμηλή αυτοεκτίμηση, στην επιθετικότητα και στην κατάθλιψη.

Πώς βιώνουν οι έφηβοι την κοινωνική απόρριψη;

Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, οι σχέσεις με τους συνομηλίκους έχουν όλο και μεγαλύτερη σημασία και αρχίζουν να διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην κοινωνική ζωή των εφήβων. Σε αυτήν την ηλικία, υπάρχει δραματική αύξηση του χρόνου που περνούν οι έφηβοι με φίλους σε σχέση με άλλες δραστηριότητες. Αυτό που συμβαίνει όμως, είναι ότι όσο περισσότερος χρόνος δαπανάται σε ομάδες συνομηλίκων, η απόρριψη γίνεται όλο και πιο δεδομένη και έτσι οι συναισθηματικές και κοινωνικές προκλήσεις αυξάνουν!

Οι έρευνες δείχνουν πως οι έφηβοι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στην κοινωνική απόρριψη σε σύγκριση με τους ενήλικες και τα μικρότερα παιδιά. Πολλοί άνθρωποι θυμούνται με απίστευτη λεπτομέρεια τις στιγμές εκείνες που ως έφηβοι απορρίφθηκαν από ομάδες, κλίκες και άτομα. Αν και η απόρριψη είναι σχεδόν αναπόφευκτη στην κοινωνική ζωή των εφήβων, παρόλα αυτά, οι έφηβοι τη βρίσκουν ως μια πολύ στρεσογόνα εμπειρία. Το ερώτημα που έχει απασχολήσει... 

Παιδική χαρά: Όταν το παιδί απορρίπτεται ...

Η παιδική χαρά αποτελεί έναν επιπλέον χώρο κοινωνικοποίησης του παιδιού ιδιαίτερα κατά τη νηπιακή ηλικία. Το παιδί  έχει την ευκαιρία να συναναστραφεί αυθόρμητα με άλλα παιδιά και γιατί όχι να αποκτήσει και έναν καινούριο φίλο.

 Ο χαρακτήρας και οι ηλικίες των παιδιών που συναντάμε
στην παιδική χαρά σαφώς και ποικίλλουν

Τι γίνεται όμως στη περίπτωση που ενώ το δικό μας παιδί επιθυμεί να παίξει με τ' άλλα παιδιά, εκείνα δε το αποδέχονται;
Ο χαρακτήρας και οι ηλικίες των παιδιών που συναντάμε στην παιδική χαρά σαφώς και ποικίλλουν. Ωστόσο δεν είναι  βέβαιο πως το κάθε παιδί που βρίσκεται εκεί είναι και κατάλληλο να συντροφεύσει το δικό μας παιδί στο παιχνίδι του.

Το γεγονός αυτό εξαρτάται από:

• την ηλικία: Μέχρι και τα 2 χρόνια το παιδί προτιμά να παίζει μόνο του.
  Από τα 3 και μετά ξεκινά το ομαδικό-συντροφικό παιχνίδι.
  Επομένως λαμβάνοντας υπόψη μας την ηλικία του παιδιού μας αρχικά, αναζητούμε και τη πιθανή του παρέα.
• το χαρακτήρα: Στο χώρο της παιδικής χαράς βλέπουμε κάποια παιδιά να παρουσιάζουν έναν σχετικά ήπιο χαρακτήρα και κάποια άλλα λίγο πιο έντονο. Έχουμε τη δυνατότητα να προσελκύσουμε και τους δύο τύπους παιδιών αλλά η προσέγγισή τους σίγουρα δε θα μας φανεί εύκολη υπόθεση. Ένα παιδί με έντονο χαρακτήρα, προφανώς να είναι ικανό να δεχτεί εύκολα τη πρότασή μας να γίνει ο αρχηγός στο ομαδικό μας παιχνίδι. Αντίθετα ένα συνεσταλμένο παιδί έχει ανάγκη την ενθάρρυνσή μας ώστε να καταφέρει να συνεργαστεί.
• το φύλο: Από 3 - 5 χρόνων τα παιδιά συνηθίζουν να παίζουν σε μεικτές ομάδες (αγόρια-κορίτσια).
  Από τα 5 και πάνω αναζητούν παρέες του ίδιου φύλου.

Με ποιους τρόπους όμως είναι δυνατόν να γίνει το παιδί μας αποδεκτό από τη μικρή κοινωνία της παιδικής χαράς;
Αυτό σίγουρα εξαρτάται από τη δημιουργικότητα και τη φαντασία του κάθε γονιού.
Πριν φύγουμε απ' το σπίτι θα ήταν καλό να σκεφτούμε μαζί με το παιδί μας τρόπους για να προκαλέσουμε κάποιο παιδί απ΄την παιδική χαρά να παίξει μαζί του.
Δεν είναι λίγες οι φορές άλλωστε που ένα παιδικό μυαλό μας εκπλήσσει με τις ιδέες του!

• Μπορούμε να έχουμε μαζί μας μία μπάλα ώστε να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον άλλων παιδιών και να προτείνουμε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι (ποδόσφαιρο, ποιος θα κλωτσήσει πιο μακριά τη μπάλα κ.λ.π).
• Εναλλακτικά να παίξουμε κυνηγητό (πιάσε με αν μπορείς),
• ή και κρυφτό αν πρώτα κρίνουμε το χώρο κατάλληλο ώστε οι πιθανές κρυψώνες να επιτρέπουν την επίβλεψη του παιδιού, αποφεύγοντας πιθανή ανησυχία μας για το πού μπορεί να έχει κρυφτεί!
• Επισημαίνουμε πόσο πιο όμορφα περνάμε όταν παίζουμε με παρέα.
• Κάποιες φορές μπορούμε να πάμε στη παιδική χαρά μαζί με παιδιά φίλων ή συγγενών μας διευκολύνοντας τη κατάσταση.

Είναι σημαντικό τέλος, να εξηγήσουμε στο παιδί μας πως δε χρειάζεται να κερδίζει τη συμπάθεια και την αποδοχή όλων των άλλων παιδιών αφού δεν είναι δυνατόν να ταιριάζει με όλους το ίδιο.

Έγραψε: Δέσποινα Τραπεζανλίδου (Ειδικός Προσχολικής Αγωγής)
babytips.gr