«Ἄρτον καὶ θεάματα»: Μια τακτική που κρατάει σχεδόν 2.000 χρόνια

Χρησιμοποιούμε πολλές φορές την φράση «Άρτον και θεάματα», κυρίως κοροϊδευτικά. Η προέλευση της κρατάει σχεδόν 2.000 χρόνια και πάντα είχε την ίδια σημασία: τα τεχνάσματα των κυβερνώντων, ώστε να παραπλανούν τον λαό με εφήμερες απολαύσεις, αποσπώντας τον από τα πραγματικά του προβλήματα.

Στην ρωμαϊκή περίοδο, οι αυτοκράτορες μάζευαν τον λαό στις αρένες προσφέροντάς τους θέαμα, είτε με μονομαχίες είτε με λιοντάρια, ενώ κάποιες φορές από αυτές μοίραζαν σιτάρι ή ψωμί. Στα λατινικά η έκφραση ήταν «panem et circenses» και κατά τον διάσημο Ρωμαίο σατυρικό ποιητή Γιουβενάλη, ο λαός έστω και προσωρινά ξεχνούσε τα καθημερινά του προβλήματα, με αντάλλαγμα λίγο ψωμί ή διάφορες θεαματικές «παραστάσεις».

Η φράση ταξίδεψε στους αιώνες και έφτασε στο σήμερα. Και έφτασε στο σήμερα, κυρίως γιατί οι συγκεκριμένες τακτικές εφαρμόστηκαν από τους κυβερνώντες ανεξαρτήτως πολιτεύματος. Οι πολιτικοί συνεχίζουν να προσφέρουν εφήμερες απολαύσεις με σκοπό να αποσπάσουν την προσοχή από φλέγοντα ζητήματα και να την μεταφέρουν αλλού. Προσφέρουν δηλαδή «Άρτον και θεάματα», στιγμιαία πλην εντυπωσιακά τεχνάσματα, για να συνεχίσουν να κάνουν την δουλειά τους. Ή σε κάποιες περιπτώσεις να ζουν εις βάρος του λαού.

Ιδιαίτερα δημοσιογραφικά, η φράση χρησιμοποιείται σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Το θέαμα στην αρένα ή το ψωμί, έχει αντικατασταθεί με το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ και έκτακτα επιδόματα. 

Και αυτό συμβαίνει σε όλον τον κόσμο. Όχι μόνο στην χώρα μας...

πηγήπηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΑ: Ποιοί πρέπει να μας κυβερνούν ή Πώς το life style εκμαύλισε τη Δημοκρατία

Φαίνεται πως εκείνοι που κατάντησαν την πολιτική ζωή της Ελλάδας στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα γνώριζαν πολύ καλά… τον Αριστοτέλη. 
Στα Πολιτικά ο Αριστοτέλης προβληματισμένος για το ποιο Πολίτευμα είναι το καλύτερο, περιγράφει τη Δημοκρατία και προβληματίζεται γι' αυτή....

Politics By Aristotle

Για τον Αριστοτέλη το καλό πολίτευμα είναι το συμφέρον για την Πολιτεία κι έχει να κάνει με το κατά πόσο ένα πολίτευμα συντελεί στο να μπορέσει να κατακτήσει ο κάθε πολίτης το κατά τον φιλόσοφο ύψιστο αγαθό, την Ευδαιμονία, που δεν είναι ούτε ο πλούτος, ούτε η ηδονή, αλλά κάτι σχετικό και διαφορετικό για κάθε άνθρωπο. Η Ηδονή είναι το φυσικό της επακολούθημα και ο Πλούτος η συνήθης προϋπόθεση της.

Στο σημερινό κοινωνικό κλίμα όμως, που αυτοαποκλήθηκε με τον ασαφή όρο «lifestyle», ο πολίτης δεν πρέπει να ξέρει, ούτε να μάθει ποτέ τι στ’ άλήθεια θέλει και τι είναι εκείνο που τον κάνει πραγματικά αποδεκτό και ευτυχισμένο. 

Με όρους Αριστοτέλη το Lifestyle είναι ό,τι δένει τα μάτια, ώστε κάποια από τα μέσα της Ευδαιμονίας να γίνουν αυτοσκοπός και ο νοητικός και ψυχικός κόσμος του πολίτη να μείνει στάσιμος, ώστε ούτε καν να μπορέσει να διανοηθεί τι μπορεί να είναι ο εξαιρετικά προσωπικός στόχος της Ευδαιμονίας του. 

Αντιθέτως οι ατομικές λύσεις ευτυχίας, η αρετή , η αξιοπρέπεια, η ηθική, η γνώση, το κοινό καλό, το υπέρτατο αγαθό, η φιλοσοφημένη ζωή χλευάζονται διαρκώς, έντονα και με κάθε τρόπο χαρακτηρίζονται ως επιλογές αποτυχημένων (losers), αφελών και συντηρητικών.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

[…] Ποιος πρέπει, άραγε, να κυβερνά; Ο λαός; Οι πλούσιοι; Οι γενικής αποδοχής, Ο ικανότερος; Ένας φωτισμένος δικτάτορας;
Καθεμία από αυτές τις λύσεις εμφανίζει την ίδια αδυναμία με τις υπόλοιπες. Οπότε τι θα πρέπει να επιλέξουμε; […]
[…] Δεν είναι όμως κι ανόητο οι μετριότητες να παίρνουν τις αποφάσεις για θέματα σημαντικά κι όχι οι ξεχωριστοί πολίτες;
Όπως επίσης το ότι ο έλεγχος και η εκλογή των αρχόντων, έργα σπουδαιότατα, να ανατίθενται συχνά στο λαό; Και κυρίαρχος όλων να καθίσταται έτσι η εκκλησία του δήμου; Και στην εκκλησία να συμμετέχουν, να διασκέπτονται για το κοινό καλό και να δικάζουν, ανάμεσα στους χρηστούς, και πολίτες της κατωτάτης υποστάθμης και οποιασδήποτε ηλικίας; Και αρκεί έναντι αυτού το ότι ως ταμίες, πολίτες, στρατηγοί και λοιποί λειτουργοί εκλέγονται άτομα από ανώτερες κοινωνικές τάξεις;
Από την άλλη πλευρά όμως, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο θεσμός αυτός ίσως να είναι και ορθός. Επειδή ούτε ο δικαστής, ούτε το βουλευτής, ούτε το μέλος της εκκλησίας του δήμου είναι μεμονωμένα άρχων, αλλά μόνο μια απλή μονάδα ενός σώματος, κι αυτό είναι που άρχει. Οπότε, τελικά επί του λαού κυριαρχούν ο Δήμος, η Βουλή και το Δικαστήριο, ως σώματα που απαρτίζονται από πολλά άτομα, των οποίων συνολικά το εισόδημα είναι πολύ πιο μεγαλύτερο από όλων εκείνων οι οποίοι τους εξέλεξαν.
Όσο για το αρχικό μας ερώτημα, δηλ. το Ποιοι πρέπει να μας κυβερνούν, είναι προφανές ότι άλλη απάντηση δεν υπάρχει, εκτός από το ότι: Θα πρέπει να μας κυβερνούν οι χρηστοί νόμοι!
Κι από εκεί και περα, είτε ο άρχοντας είναι ένας, είτε μιλάμε για περισσότερους, πρέπει να έχει το δικαίωμα να εφαρμόζει δικές του λύσεις μόνο στις λεπτομέρειες, τις οποίες οι νόμοι δεν είναι δυνατό να ρυθμίσουν με ακρίβεια. Και, φυσικά, υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, γιατί δεν είναι εύκολο να νομοθετήσει κανείς για όλα.
Εντούτοις το θέμα για το πώς πρέπει να είναι ο νόμοι ώστε να τους χαρακτηρίζουμε «χρηστούς» δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμη κι έτσι η αρχική απορία μας παραμένει, από αυτή την πλευρά της, άλυτη.
Όμως, όπως συμβαίνει με τα πολιτεύματα, έτσι και με τους νόμους, αναγκαστικά είναι φαύλοι ή καλοί, δίκαιοι ή άδικοι. Είναι όμως και το εξής φανερό: ΄Οτι οι νόμοι στα σωστά πολιτεύματα πρέπει αναγκαστικά να είναι δίκαιοι, όπως ότι τα φαύλα πολιτεύματα είναι φαύλα, επειδή οι νόμοι τους δεν είναι δίκαιοι.

 

periplous

Μανόλη Ἀναγνωστάκη: Ποιητική «Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς»

-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,
Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου
Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον
Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας
Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε
Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.
 
-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς
Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια,
Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια
Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ
Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε.
Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;
 
Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.
Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.
 
Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις
 
Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη 1925 - Ἀθήνα 2005):
Ἰατρὸς ἀκτινολόγος, ποιητὴς καὶ δοκιμιογράφος.

Τα έλεγε ο δάσκαλος στην τάξη, αλλά εγώ δεν τον άκουσα!!

Την περίοδο του Εθνικού διχασμού στην Κρήτη, ένας επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης ανέβαινε μ’ ένα μουλάρι σ’ ένα ορεινό και δύσβατο χωριό, για να επιθεωρήσει τον εκεί δάσκαλο.

.
Στο δρόμο που πήγαινε συναντά έναν αγωγιάτη και τον ρωτά:
«Δε μου λες, πατριώτη, ο δάσκαλος τι είναι; Βενιζελικός ή βασιλικός;».
«Βενιζελικός», απαντά ο αγωγιάτης.
«Α, το γαϊδούρι» σχολίασε ο επιθεωρητής.

Ο αγωγιάτης όμως ήταν Βενιζελικός και φίλος του δασκάλου και έτρεξε να μεταφέρει στο δάσκαλο τη στιχομυθία.

«Το και το, δάσκαλε. Σε είπε γαϊδούρι».

Την επομένη μπαίνει ο επιθεωρητής στην τάξη και ρωτά το δάσκαλο ποιο είναι το μάθημα της ημέρας.
«Τα σημεία της στίξεως», απαντά ο δάσκαλος.
«Ας δούμε, λοιπόν, τι ξέρουν τα παιδιά», λέει ο επιθεωρητής.
Ο δάσκαλος σήκωσε ένα μαθητή στον πίνακα, τον Σήφη, και του είπε να γράψει τη φράση:
Ο επιθεωρητής είπε, ο δάσκαλος είναι γαϊδούρι.
Αφού, έκπληκτος ο μαθητής, το έγραψε, τον ρωτά ο δάσκαλος:
«Ποιος είναι, παιδί μου, γαϊδούρι;».
«Ο δάσκαλος», ψέλλισε ο μαθητής.
«Και ποιος το είπε;».
«Ο επιθεωρητής, κύριε».
«Ωραία», είπε ο δάσκαλος. «Βάλε ακόμα ένα κόμμα».
Ο επιθεωρητής, είπε ο δάσκαλος, είναι γαϊδούρι.
Μόλις τελείωσε ο μαθητής, τον ρωτά ο δάσκαλος:
«Ποιος είναι τώρα, παιδί μου, το γαϊδούρι;».
«Ο επιθεωρητής», απαντά δειλά ο μαθητής.
«Και ποιος το είπε;»
«Ο δάσκαλος», απαντά ο μαθητής.

Οπότε στρέφεται ο δάσκαλος στην τάξη και λέει:
«Είδατε παιδιά τι κάνουν τα κόμματα; Πότε βγάζουν γάιδαρο τον επιθεωρητή και πότε το δάσκαλο»!

Στις μέρες μας, ο Σήφης, παππούς πλέον, καθισμένος στην πολυθρόνα του μπροστά στη τηλεόραση
άκουγε για νέες μειώσεις στις συντάξεις και μονολογεί:

-Όταν ήμουν μαθητής, άκουγα κάθε τόσο το δάσκαλο να μας λέει:
«Να προσέχετε τα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα, μπορεί να σας χαλάσει τελείως τη σύνταξη!»
Έπρεπε να περάσουν εξήντα χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε.

πηγή

Πού ζούμε μπαμπά;

Στην καλύτερη και ομορφότερη χώρα του κόσμου ζούμε παιδί μου. Στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, το πολίτευμα που έχουν σήμερα οι περισσότερες χώρες. Εμείς που μάθαμε τη δημοκρατία όμως στους άλλους, καταστρέψαμε τη δική μας.
.

Φροντίσαμε από την εποχή που κάποιοι επαναστάτησαν κατά των Τούρκων, μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, να υποδουλωθούμε στη συνέχεια σε αυτούς που μας βοήθησαν οικονομικά να αποτινάξουμε τον τούρκικο ζυγό. Αυτοί που μας βοήθησαν τότε, μας "βοηθούν" μέχρι σήμερα.

Έκαναν τα πάντα ώστε αυτοί που πολέμησαν τον Γερμανό καταχτητή, με τίμημα τη ζωή τους πάρα πολλοί, να διωχθούν μετά και να χαρακτηριστούν αριστεροί και προδότες. Και την ίδια ώρα επιβράβευαν αυτούς που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς. Οι συνεργάτες των Γερμανών, οι δοσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες, κατέδιδαν στους... Γερμανούς τους αντιστασιακούς. 

Όταν έφυγαν οι Γερμανοί, το έργο τους το ανέλαβαν οι δοσίλογοι. Αν δεν σκότωναν τους αντιστασιακούς και τις οικογένειές τους, τους έστελναν στη φυλακή και την εξορία.

Αυτό συνεχίστηκε μέχρι το 1963. Όταν ήταν πρωθυπουργός κάποιος Καραμανλής, ο οποίος αφού διαδραμάτισε έναν κρίσιμο ρόλο, αρεστό στους ξένους, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, για να τον ανταμείψουν τον έκαναν πρωθυπουργό. Επί των ημερών του, οι φυλακές και οι τόποι εξορίας ήταν γεμάτοι από αριστερούς. Στο τέλος και αφού διοργάνωσε εκλογές που έμειναν στην ιστορία ως "εκλογές βίας και νοθείας", αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα χρησιμοποιώντας το όνομα Τριανταφυλλίδης. Έτσι τον έχει καταγράψει η ιστορία. Η αληθινή, όχι αυτή που σας διδάσκουν στα σχολεία.

Μετά τον Τριανταφυλλίδη, οι ξένοι "φίλοι" μας επέβαλαν δικτατορία. Η δικαιολογία ήταν και τότε οι αριστεροί. Πολλοί από αυτούς που κατέλαβαν αξιώματα στη χούντα, παιδί μου, είναι και στη σημερινή κυβέρνηση. Η οποία είναι τύποις, δήθεν κυβέρνηση. Εκτελεί όλες τις εντολές της Τρόικας. Απολύει κόσμο, μειώνει μισθούς και συντάξεις και αν διαμαρτυρηθείς και κάνεις διαδήλωση, θα σε πνίξει στα χημικά και μπορεί και να σε συλλάβει. Και τότε πιθανότατα θα καταλήξεις στη φυλακή, γιατί η δικαιοσύνη είναι η ίδια που έστελνε με ανυπόστατες κατηγορίες στη φυλακή και την εξορία τους αριστερούς. 

Την καλύτερη και ομορφότερη χώρα, παιδί μου, καταφέραμε να την κάνουμε μια πολύ άσχημη χώρα με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους, κατεστραμένο περιβάλλον και εχθρική στους Έλληνες.

sibilla-gr-sibilla

«Μάθε παιδί μου γράμματα» Η Ελλάς πωλείται. Αλλά οχι σήμερα. Απο παλιά...

Η κινηματογραφική ταινία Μάθε παιδί μου γράμματα είναι μία δραματική κωμωδία του 1981 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Θεόδωρου Μαραγκού. 

Πρωταγωνιστούν οι 
Βασίλης Διαμαντόπουλος (Περικλής), 
Άννα Μαντζουράνη (Ελπίδα), 
Νίκος Καλογερόπουλος (Σωκράτης), 
Κώστας Τσάκωνας (Δημοσθένης) και 
Ρένα Καζάκου (Χρυσάνθη).

 thesecretrealtruth
 .

Δημοσθένης:	Όταν ήμουν στο Λονδίνο και αναζητούσα τι τομέα θα διαλέξω, η Κυβέρνηση εξήγγελλε νέα μέτρα για την αξιοποίηση του ορυκτού μας πλούτου. […] Βέβαια, εκείνο τον καιρό ένας μεγαλοβιομήχανος έλεγε ότι ο ορυκτός μας πλούτος είναι προίκα της καθυστερημένης Ελλάδας για το γάμο της με την προηγμένη Ευρώπη. […] Αυτό εγώ τότε δεν το έλαβα υπόψη. Γιατί σκέφτηκα και είπα: «Τι πάει να κάνει αυτός, πάει να τα βάλει με το κράτος;» Πού να ξέρω όμως ότι κράτος στην ουσία είναι αυτός! Όχι μόνο τον ορυκτό μας πλούτο δώσαμε προίκα στην ΕΟΚ, κυρίως στην ΕΟΚ, αλλά όλη την Ελλάδα! Πού να φανταστώ εγώ όταν σπούδαζα επιστήμονας ότι θα γινόμουνα μία προίκα. Όλη η Παιδεία έχει γίνει μία προίκα! Τι τα θες φίλε μου, η ουσία είναι ότι αυτοί ΔΕΝ είναι πατριώτες.
Περικλής:	Τι ‘ναι αυτά που λες γιε μου;
Δημοσθένης:	Δυστυχώς, από ‘κει ξεκινάει το κακό πατέρα.
Περικλής:	Μα… αυτά τα λένε οι κομμουνισταί.
Δημοσθένης:	Όλος ο κόσμος τα λέει.
Περικλής:	Και από πότε έπαψαν να είναι πατριώτες;
Δημοσθένης:	Και πότε ήτανε;
	[μικρή παύση]
Περικλής:	Παιδί μου…

  

Δημοσθένης: Έξι χρόνια στο δημοτικό. Έξι χρόνια στο γυμνάσιο, δώδεκα. Έξι χρόνια στο πολυτεχνείο, δεκαοχτώ. Έξι χρόνια στο εξωτερικό, εικοσιτέσσερα. Και έξι χρόνια μέχρι που να πάω σχολείο, τριάντα. Μέχρι τα τριανταέξι που είμαι, ακόμα άλλα έξι χρόνια. Πού πήγανε; Τι γίνανε έξι χρόνια;
el.wikiquote

Αντώνιος Σαμαράς: «Εις εαυτόν» ...

Θα την ξαναπώ....

ΧΩΡΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΛΑΝΔΙΑ

Θέμα: ΙΣΛΑΝΔΙΑ   . Σιωπή πληροφόρησης από την Ισλανδία. Γιατί; Ο ισλανδικός λαός έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας σ' όλον τον κόσμο. Αν κάποιος πιστεύει ότι δεν υπάρχει λογοκρισία σήμερα, ας μου πει πώς, ενώ έγινε γνωστό τι συνέβη στην Αίγυπτο, δεν γράφτηκε ποτέ τι συμβαίνει στην Ισλανδία: Στην Ισλανδία ο λαός κατάφερε να παραιτηθεί η κυβέρνηση, εθνικοποίησε τις μεγαλύτερες τράπεζες, αποφάσισε να μην πληρώσει το χρέος που είχαν δημιουργήσει αυτές στην Μ. Βρετανία και την Ολλανδία λόγω της κακής οικονομικής πολιτικής τους και κατέληξε να δημιουργήσει ένα λαϊκό σώμα για την αναδιαμόρφωση του συντάγματος. Και όλο αυτό με ειρηνικές διαδικασίες. Μια πραγματική επανάσταση κόντρα στην εξουσία που μας οδήγησε στην παρούσα κρίση. Εδώ, γιατί δεν μπορέσαμε να μάθουμε τίποτα γι' αυτά τα γεγονότα εδώ και δύο χρόνια; Τι θα γινόταν αν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες έπαιρναν παράδειγμα;  Αυτή είναι εν συντομία η ιστορία: 2008. Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα, σταματάει τη λειτουργία του το χρηματιστήριο. Η χώρα είναι σε πτώχευση. 2009. Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στην Βουλή καταφέρνουν και κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της χώρας. Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στην Μ.Βρετανία και την Ολλανδία, με την πληρωμή 3.500 εκ. ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο. 2010. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για το νόμο. Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και ανακοινώνει οτι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία. Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το ΟΧΙ στην πληρωμή με 93% των ψήφων. H κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση. Αρχίζουν οι συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει διαταγή και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν την χώρα. Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το νέο Σύνταγμα. Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522 που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 άτομα.  Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει μια carta magna λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται  σε όλη τη χώρα. Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα βουλή και από την επόμενη αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές. Αυτή είναι η σύντομη ιστορία της Ισλανδικής επανάστασης:   Παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης, εθνικοποίηση της τράπεζας, δημοψήφισμα για τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις, φυλάκιση των υπεύθυνων της κρίσης και ξαναγράψιμο του συντάγματος από τους πολίτες. Μίλησαν για όλα αυτά τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ;  Φυσικά ΟΧΙ!  Ο ισλανδικός λαός έδωσε ένα μάθημα δημοκρατίας σ' όλον τον κόσμο. JOHN Ν. PORFYRIS  PROFESSOR OF MATHEMATICS PRESIDENT OF AETOLOAKARNANIAN PATRAS SOCIETY VICE PRESIDENT OF GEORAMA NGO SPECIAL SECRETARY OF ASSOCIATION ACHAIAS - CYPRUS 2610 277773 &  6974438311 e mail jporfyr@gmail.com

Οι Έφηβοι βουλευτές στους Έλληνες πολιτικούς!

«Μαζί τα φάγαμε; Δεν νομίζω!», είπε από το βήμα της Ολομέλειας 
η Μαρία Κοτίβα, νεαρή έφηβη βουλευτής.

Έφηβοι στην Βουλή «Μαζί τα φάγαμε; Δεν νομίζω»
by fon1972

Το κλίμα έχει δυναμιτίσει το γεγονός ότι η οικονομική πολιτική έχει αποτύχει με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό των δημοσιονομικών, αλλά και τα θέματα της παιδείας.

Εκτός από το νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, στο επίκεντρο βρίσκεται και το γεγονός ότι η νέα σχολική χρονιά βρίσκει τους μαθητές όχι με βιβλία, αλλά με φωτοτυπίες και CD!

Την ίδια ώρα, βλέπουν τους πολιτικούς αρχηγούς να κυκλοφορούν με ipad!

olympia.gr ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ 

Ακρίτες: Οι Ειδικοί Φρουροί των Συνόρων / Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στο Ριζίτικο Ο ΧΑΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΓΕΝΗΣ

Δε χάνομαι στα Τάρταρα,
μονάχα ξαποσταίνω.
Στη ζωή ξαναφαίνομαι
και λαούς ανασταίνω!

Κωστής Παλαμάς

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΓΕΝΗΣ ΑΚΡΙΤΑΣ

(H αλήθεια και ο θρύλος)

DIGENIS AKRITAS

Η ποίηση, που αναπτύχθηκε κατά τους αιώνες της ακμής των ακριτών του βυζαντίου αποκορυφώθηκε στην ηρωική ποίηση του ελληνισμού της εποχής εκείνης η οποία κυρίως επικεντρώθηκε στην ηρωική μορφή του Διγενή Ακρίτα και τα εκπληκτικά και ασύλληπτου ηρωισμού κατορθώματά του.

Ο Διγενής Ακρίτας είναι ο ιδεώδης τύπος του εθνικού πολεμιστή κατά των εχθρών του μεσαιωνικού Ελληνισμού. Ο ηρωισμός είναι βαθύτατη ουσιαστική ανάγκη της ζωής, η ψηλότερη και αγιότερη στιγμή της.

Δε χάνομαι στα Τάρταρα,
μονάχα ξαποσταίνω.
Στη ζωή ξαναφαίνομαι
και λαούς ανασταίνω!

Η εμφάνιση στον μεσαίωνα του ελληνικού κόσμου ενός μεγάλου εθνικού ήρωα, που ακολουθεί τα αρχαία ελληνικά πρότυπα όπως ο Αχιλλέας, ο Ηρακλής ή ο Μέγας Αλέξανδρος ενσαρκώνει την αναγέννηση του ελληνισμού με όλη τη λάμψη των καλών αρχαίων καιρών.

Τι προβάλλεται με το πρότυπο του ήρωα

Πάνω στον ήρωα αυτό ο λαός επλεξε μύθους, τους περισσότερους των οποίων παρέλαβε και ανακαίνισε από την πλούσια μυθική κληρονομιά της αρχαιότητας και συγκρότησε τον ιδεώδη τύπου ήρωα που είναι νεαρός όπως ο Αχιλλέας, δυνατός όπως ο Ηρακλής και ένδοξος όπως ο Μεγαλέξανδρος. 

Με τον Διγενή αποκορυφώνονται οι πόθοι και τα ιδεώδη του ελληνικού έθνους διότι αυτός συμβολίζει την μακρόχρονη και άληκτη πάλη του ελληνικού προς τον μουσουλμανικό κόσμο.

περισσότερα...

ΝΤΡΟΠΗ, ναι! ντροπή στις μανάδες και τους πατεράδες….

Με αγάπη για όλα τα Χαμομηλάκια ο Κλεισθένης από την «Ιδεοπηγή» μας έστειλε το παρακάτω email:

«Αγαπημένο μου Χαμομηλάκι γεια σου,
σκέφτηκα πολύ πριν σου στείλω το κείμενο, είναι όντως σκληρό και πιθανό να μην μπορείς να το αναρτήσεις, μόνο που θα το διαβάσεις είναι αρκετό. Το κείμενο μπορεί να φαίνεται πολιτικό αλλά πίστεψέ με είναι βαθειά κοινωνικό. Αποτελεί αντίδραση μου στα όσα λυπηρά συνέβησαν τις τελευταίες μέρες. Μου είναι αδιανόητο κάποιοι ανεγκέφαλοι να σακατεύουν τα παιδιά μας. Οφείλουμε να αντιδράσουμε, είναι απάνθρωπο και αντιδημοκρατικό».

Για να μη φτάσουμε και σ' αυτό...

Ακολουθεί απόσπασμα του κειμένου:

Ο πικραμένος Αιτωλός γράφει...
...

ΝΤΡΟΠΗ, ναι! Ντροπή μας όταν λέμε «ποιος του είπε να πάει εκεί»; «Τα ‘θελε και τα ‘παθε».

ΝΤΡΟΠΗ, ναι! ντροπή  μας γιατί το κακό συμβαίνει, αν από τύχη δεν χτυπήθηκε το δικό μας το παιδί χτυπήθηκε κάποιο άλλο, κάποιας άλλης μάνας.

ΝΤΡΟΠΗ, ναι! ντροπή στη μάνα του αληταρά ΜΑΤατζή που θα τον υποδεχτεί μετά το κατόρθωμά του να σακατέψει κάποιο παιδί μιας άλλης μάνας που καλωσορίζοντάς τον θα του βάλει να φάει, θα του δώσει καθαρή πετσέτα για να ξεπλυθεί απ’ το αίμα που άδικα έχυσε κάποιο παιδί άλλης μάνας.

ΝΤΡΟΠΗ, ναι! Ντροπή στη μάνα και τον πατέρα που το παιδί τους ροπαλοφόρος-κουκουλοφόρος-παρακρατικός-ασφαλίτης συνεργάζεται με το καθεστώς ξεκινώντας πράξεις βίας κατά Ελλήνων πολιτών δίνοντας την ευκαιρία και το άλλοθι στα αληταριά των ΜΑΤ να σακατεύουν ειρηνικούς διαδηλωτές.

...

Αν ζούσαν ο στρατηγός Μακρυγιάννης και ο στρατηγός Κολοκοτρώνης θα μας έφτυναν κατάμουτρα.

ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ.

Διαβάστε περισσότερα στην Ιδεοπηγή

«... ἐν βρόχῳ τὸν τράχηλον ἔχων νομοθετεῖ...»: ... νομοθετεί βάζοντας το λαιμό του στη θηλιά...

«... και να μην νομοθετούν για να ικανοποιήσουν ούτε όσους επιθυμούν να κάνουν κακό ούτε όσους επιθυμούν να ξεφύγουν 
για το κακό που έκαναν...»

.

 Δημοσθένη «Κατά Τιμοκράτους»

Demosthenes

Ο Τιμοκράτης [μέγας διαπλεκόμενος της εποχής] (353 π.Χ) επιχειρεί να εισάγει νόμο, σύμφωνα με τον οποίο οι χρεώστες του κράτους [μεγαλο-οφειλέτες] μπορούν να παραμείνουν ελεύθεροι ως την ένατη πρυτανεία του χρόνου, με την προϋπόθεση να παράσχουν εγγυήσεις για τις οφειλές τους. Σημειώνεται ότι ο νόμος ευνοούσε, ανάμεσα σε άλλους, τους φίλους [λαμόγια της εποχής] του Τιμοκράτη, Γλαυκέτη, Μελάνωπο και Ανδροτίωνα, που είχαν ιδιοποιηθεί τη λεία από ένα εχθρικό πλοίο [αστεία πράγματα δηλαδή, σε σύγκριση με τα λαμόγια του σήμερα], γεγονός που τους καθιστούσε οφειλέτες προς το δημόσιο.   

Αναθηματική πλάκα από
τους Επιζεφύριους Λοκρούς

Αρχαίο Κείμενο

[139] Βούλομαι δ’ ὑμῖν, ὦ ἄνδρες δικασταί, ἐν Λοκροῖς ὡς
νομοθετοῦσι διηγήσασθαι· οὐδὲν γὰρ χείρους ἔσεσθε παρά-
δειγμά τι ἀκηκοότες, ἄλλως τε καὶ ᾧ πόλις εὐνομουμένη
χρῆται. ἐκεῖ γὰρ οὕτως οἴονται δεῖν τοῖς πάλαι κειμένοις
χρῆσθαι νόμοις καὶ τὰ πάτρια περιστέλλειν καὶ μὴ πρὸς
τὰς βουλήσεις μηδὲ πρὸς τὰς διαδύσεις τῶν ἀδικημάτων
νομοθετεῖσθαι, ὥστ’ ἄν τις βούληται νόμον καινὸν τιθέναι,
ἐν βρόχῳ τὸν τράχηλον ἔχων νομοθετεῖ, καὶ ἐὰν μὲν δόξῃ
καλὸς καὶ χρήσιμος εἶναι ὁ νόμος, ζῇ ὁ τιθεὶς καὶ ἀπέρχεται,
εἰ δὲ μή, τέθνηκεν ἐπισπασθέντος τοῦ βρόχου. [140] καὶ γάρ τοι
καινοὺς μὲν οὐ τολμῶσι τίθεσθαι, τοῖς δὲ πάλαι κειμένοις
ἀκριβῶς χρῶνται. καὶ ἐν πολλοῖς δὲ πάνυ ἔτεσιν, ὦ ἄνδρες
δικασταί, εἷς λέγεται παρ’ αὐτοῖς νόμος καινὸς τεθῆναι.

Ζάλευκος ο Πυθαγόρειος, ήταν νομοθέτης
που φέρεται να έζησε τον 7ο π.Χ. αιώνα
στους Επιζεφύριους Λοκρούς στην Κάτω Ιταλία.

Μετάφραση

Θέλω, κύριοι δικαστές, να σας εκθέσω με λεπτομέρειες με ποιον τρόπο νομοθετούν στους Λοκρούς· δεν θα γίνετε χειρότεροι, βέβαια, αν έχετε ακούσει κάποιο παράδειγμα, το οποίο μάλιστα χρησιμοποιεί και μια πόλη που κυβερνάται με καλούς νόμους. Γιατί εκεί έχουν τέτοια πεποίθηση ότι πρέπει να εφαρμόζουν τους νόμους που ισχύουν από παλιά και να περιφρουρούν την προγονική κληρονομιά και να μην νομοθετούν για να ικανοποιήσουν ούτε όσους επιθυμούν να κάνουν κακό ούτε όσους επιθυμούν να ξεφύγουν για το κακό που έκαναν, ώστε, αν κανείς θέλει να θεσπίσει έναν καινούργιο νόμο, νομοθετεί βάζοντας τον λαιμό του στη θηλιά, και αν φανεί ότι ο νόμος είναι καλός και χρήσιμος, ο νομοθέτης συνεχίζει να ζει και μπορεί να φύγει, ενώ στην αντίθετη περίπτωση, η θηλιά σφίγγει και αυτός πεθαίνει. Και ενώ, βέβαια, δεν τολμούν να θεσπίσουν καινούριους, όμως εφαρμόζουν  με ακρίβεια όσους ισχύουν από παλιά. Και εδώ και πάρα πολλά χρόνια, κύριοι δικαστές, αναφέρεται ότι έχει θεσπιστεί μόνο ένας καινούριος νόμος σε αυτούς.

Εμείς σας πληρώνουμε, κάντε κάτι και για εμάς!

Διαδήλωσαν οι Έλληνες σήμερα, έκαναν πορεία και έξω από την Βουλή απηύθυναν το μήνυμα στους Έλληνες πολιτικούς.

Απλό είναι. Μια μικρή φράση τα λέει όλα.

Πληρώνουμε, είμαστε εδώ, ότι μας ζητάτε, το κάνουμε. 
Ό,τι τράτο θέλετε σας το δίνουμε. Όση ανοχή ζητάτε την έχετε.

Κάντε την δουλειά σας όμως. Κάντε αυτό για το οποίο σας εκλέξαμε.

Κάντε αυτό για το οποίο σας πληρώνουμε.

Δε θα σταθώ στα αίτια που μας οδήγησαν εδώ σήμερα, τα λέει άριστα ο Παπαδιαμάντης πριν 100 χρόνια:  
«Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλευταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους». 

Θα πω για το τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα.
Την έκανε την υπομονή και την ανοχή ο Έλληνας στον Καραμανλή. Όσο λάθη και να έκανε του έδωσε τον χρόνο που ζήτησε. Μέχρι που σηκώθηκε κι έφυγε αυτός.

Μετά έδωσε την εμπιστοσύνη του στον Γιώργο. Τους ζήτησε λεφτά, τα έδωσαν οι Έλληνες. Τους ζήτησε θυσίες, τις έκανε ο Έλληνας. Όσο κάνει ο Γιώργος πράγματα, μπορεί να ζητάει και να τα δίνει ο Έλληνας.

Αλλά τελευταία, δεν κάνει πράγματα ο Γιώργος και ο Έλληνας χάνει την εμπιστοσύνη του και μαζί την χάνουν και οι δανειστές.

Άμα ο πολιτικός, άμα ο αρχηγός κάνει την δουλειά του μπορεί να ζητάει θυσίες και ο λαός να θυσιάζεται. Όπως έκανε πάντα.

Μέχρι να απογοητευτεί από τους αρχηγούς τους και τότε … παίρνει τ' άρματα. Επειδή ξέρει ότι έτσι πρέπει.

Τώρα φαίνεται ότι ο Γιώργος, δεν μπορεί να κάνει πράγματα, ίσως δεν έχει να κάνει πράγματα. Ίσως να είναι σε αδιέξοδο.

Ο πόλεμος ενάντια στη χώρα μας κλιμακώνεται. Τζογάρουν στην αποτυχία μας.

Οι εκλογές δεν είναι λύση λέει ο λαός. Κάνανε δημοψηφίσματα και βγήκε ότι εκλογές δεν θέλουν οι Έλληνες. Και τι νόημα θα είχε άλλωστε. Να φύγει ο Γιωργάκης και να έρθει ο Αντωνάκης. Ποιό το νόημα;

Και τότε τι μας μένει να κάνουμε;

Μα αυτό που είπαν σήμερα έξω από την βουλή. Είπαν οι Έλληνες: «…Κάντε κάτι για εμάς!». 
Το μήνυμα, δεν ήταν προκάτ, το μήνυμα προέκυψε από την ανάγκη. Το μήνυμα, δεν απευθύνεται στον Γιώργο. Δεν απευθύνεται στην κυβέρνηση. Απευθύνεται στους έλληνες πολιτικούς. Στους έλληνες ταγούς. Και τι λέει το μήνυμα;

Το μήνυμα λέει:

Κόψτε τις μαλακίες και συνεργαστείτε. Συνεργαστείτε γιατί χανόμαστε. Εσάς έχουμε τώρα, δεν έχουμε άλλους. Με σας πρέπει να πορευτούμε, κάντε το χρέος σας.

Από Γιωργάκης κι Αντωνάκης να γίνετε Γεώργιος και Αντώνιος. 
Καθήστε κάτω, μοιράστε τα υπουργεία σας, μοιράστε τις εξουσίες σας και τελειώνετε γρήγορα. Και καθήστε να δουλέψτε. Η Ελλάδα είναι σε κίνδυνο, ο λαός υποφέρει και σε λίγο θα υποφέρει περισσότερο.

Πάρτε το χαμπάρι, ο εχθρός δεν είναι προ των πυλών, είναι εντός.

Εδώ μέσα είναι ο εχθρός και δεν μας απειλεί, μας εκτελεί έναν-έναν.

Γεώργιε, κάνε την δουλειά σου. 
Αντώνιε ανταποκρίσου συνετά.

Αλέξη και Αλέκα βάλτε πλάτες.

Μετά, κορίτσια θα παίξουμε πάλι.

Αλλά τώρα, «Κάντε κάτι και για μας!»

Κι εμείς βαστάμε. 
Kαι βαστάμε, όσο κάνετε κάτι και για μας.

Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΝΗΛΙΘΙΟΙ

Φοβάμαι στ' αλήθεια μην έχουμε τους ηγέτες που μας ταιριάζουν. Μήπως πέρα από τις αυταπάτες, εκφράζουν και το τι είμαστε. Και περισσότερο φοβάμαι μήπως από τους ισχυρούς ηγέτες ενός έστω πολύπλοκου και άδικου κόσμου, πάμε σε αυτούς που ηγεμονεύουν τα πάντα, με όπλο το προσωπικό τους τίποτα. Χωρίς φραγμούς, όνειρο, ανησυχία. Και για να το πω απλά. Είναι δυνατόν, ένας ιταλός, που έκανε τη διαδρομή από τον Δάντη ως τον Τολιάτη, με όλο αυτό το γονιδιακό σχεδόν φορτίο ενός εκλεπτισμένου πολιτισμού, να επιλέγει ως ηγέτη του τον Σίλβιο; Να εγκαταλείπει τον Μιχαήλ Άγγελο, τη Φαλάτσι έστω για να προσεγγίσει έναν αλλοπρόσαλο με κομοδινί μαλλί και πληρωμένες πουτάνες; Που εξηγεί τον κόσμο με όργανο όχι οποιαδήποτε θεωρία ή ιδεολογία, αλλά το γερασμένο του μόριο; Ούτε καν με τον έρωτα. Δέκα δευτερόλεπτα σπερματικής επιβεβαίωσης.

Ναι, η ιστορία πάντα σφραγιζόταν από τις προσωπικότητες και πολλές φορές από τις σκοτεινές τους πλευρές. Τους μύχιους πόθους και τις ανθρώπινες αδυναμίες. Κανένας δεν ήταν Άγιος. Υπήρξαν και Ασπασίες και Ιωσηφίνες εκτός από Περικλήδες και Ναπολέοντες. Ο ηγέτης όμως, ακόμη και αν τον όριζε η σκοτεινή του πλευρά, δημόσια, αξιακά, ανήκε στην φωτεινή πλευρά. Το φαινόμενο Μπερλουσκόνι είναι διαφορετικό. Δεν υπερισχύει ούτε η αδυναμία ούτε η υποκριτική έστω στάση του ηγέτη. Υπερισχύει η ανοησία. Η ανοησία που γίνεται αξία, και τρόπος συμπεριφοράς, και στο τέλος επικρατούσα κατάσταση.

Ο Μπερλουσκόνι είναι μια περίπτωση όμως, που εκφράζει μια κοινωνική απόγνωση. Ή έστω κατάντια. Η Ιταλία, μια χώρα φορτωμένη από πολιτικά βάρη (όσο και η Ελλάδα), ταλαιπωρημένη από αντιπαραθέσεις που πήραν βίαιη μορφή (τρομοκρατία, παρακράτος), πέρασε ξαφνικά στο άλλο άκρο. Σε απολιτίκ επιλογές, που στην πραγματικότητα είναι βαθιά πολιτικές. Φέρνουν στο προσκήνιο την συντήρηση, πασπαλισμένη με life style και σκόνες αγγέλου. Πριν από χρόνια απαγορεύτηκε να προβληθεί μια εκπομπή που αποκάλυπτε πως η πλειοψηφία του ιταλικού κοινοβουλία κάνει χρήση κόκας. Οι μαφία αλωνίζει δεκαετίες, αλλά οι συντηρητικές κυβερνήσεις στην πολιτική τους ατζέντα βάζουν ως πρώτο θέμα τους μετανάστες. Το παρακράτος, αφού απέτυχε να ανοίξει την πόρτα της δημοκρατικής ιταλίας, μπαίνει τώρα από τα τηλεοπτικά παράθυρα του Μπερλουσκόνι. Ο Σίλβιο θερίζει αυτό που έσπειρε. Αφού ελέγχοντας τα ΜΜΕ, καθιέρωσε ως πολιτισμό μιας χώρας την τηλεοπτική ελαφρότητα και την πολιτική των ανοήτων, δικαίως τώρα τα κυβερνά.

Δεν με ενοχλεί ούτε το Κάμα Σούτρα, ούτε η αγοραία ηδονή. Με ενοχλεί που όλο αυτό το πλέγμα φαντάζει απολύτως φυσικό για έναν ηγέτη που είναι υποχρεωμένος να φαίνεται αλλιώς. Το να φαίνεται αλλιώς δεν είναι υποκρισία. Είναι κατανόηση των αδυναμιών του (έχει δικαίωμα σε αυτές) και λειτουργία του ως παράδειγμα. Είναι κάτι σαν τον αρχηγό μιας ομάδας στο γήπεδο που έχει τραυματιστεί, πονάει αλλά δείχνει πως είναι καλά. Γιατί είναι παίκτης σε μια ομάδα.

Το φαινόμενο Μπερλουσκόνι είναι μια κατάντια που δεν οριοθετείται από σύνορα. Θα εξαπλώνεται. Ο Γέλτσιν (έχω ιδία άποψη) ήταν ένας μεθύστακας που όριζε το μέλλον του κόσμου. Ποτέ όμως ο αλκοολισμός και η συμπεριφορά του δεν ήταν παράδειγμα. Το Κρεμλίνο προσπαθούσε επιμελώς να το κρύψει. Ο Τσώρτσιλ ήταν επίσης ένας αλκοολικός αλλά οι Βρετανοί δεν θα ήταν μαζί του αν το ήξεραν. Αυτή είναι η διαφορά με τον Μπερλουσκόνι. Πως η αδυναμία, η ανοησία, η άνοια ίσως, προσπαθούν να επιβληθούν ως κοινωνική συμπεριφορά. Όπως ακριβώς οι χαζές, σιλικονούχες, κοκαινομανείς ξανθές στην τηλεόραση. Ο Μπερλουσκόνι δεν αναμετριέται με αξίες. Δημιουργεί τις δικές του. Είναι ένα πλαίσιο ασφυκτικού ελέγχου της κοινωνίας, όταν αυτή παραδίδεται στην ανοησία, το τρελό χαροκόπι, τις ψευαισθήσεις ευτυχίας, τη μη σκέψη. Ο Μπερλουσκόνι είναι ο πρωθυπουργός μιας έφηβης, που βγαίνει ξημερώματα απ' το κλαμπ, τύφλα, τσακισμένη, τόσο έξω απ τις πραγματικές της ανάγκες της, που θεωρεί πως ίσως να χρειάζεται να μπει ακόμη περισσότερο στα σκατά και όχι να βγει για να ευτυχίσει. Ο Καβαλιέρο είναι ο πρωθυπουργός της. Αυτός την έφτιαξε για να την κυβερνήσει... 

 

Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

πηγή: Πανδωρικώς

O Tempora  o Mores!