Η Παραβολή του μεγάλου δείπνου, για παιδιά. Όλοι είμαστε καλεσμένοι!!

Κάποιος άνθρωπος ετοίμασε μεγάλο βραδινό συμπόσιο με πρωτοφανή μεγαλοπρέπεια. 

Άφθονα αγαθά και πλούτο πολύ διέθεσε, για να ικανοποιηθούν οι πολλοί προσκαλεσμένοι του. Ο οικοδεσπότης είχε ο ίδιος επιστατήσει σε όλα.

η συνέχεια εδώ

ΑΝΑΛΥΣΗ-ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
1. Ο Δεσπότης που προσκαλεί στο Δείπνο είναι ο Θεός. 

Οι προσκαλούμενοι είναι όλοι οι άνθρωποι χωρίς καμιά εξαίρεση. Δείπνο είναι η Βασιλεία του Θεού, δηλαδή, εκεί όπου ο άνθρωπος συμμετέχει και κοινωνεί στη ζωή και στη δόξα του Θεού. 

Συνήθως οι άνθρωποι βρίσκουν διάφορες δικαιολογίες για να αρνηθούν την πρόσκληση του Θεού στο μεγάλο Δείπνο της Βασιλείας του. 

Οι καλεσμένοι απάντησαν στον οικοδεσπότη με τα ίδια σχεδόν λόγια: «Σε παρακαλώ άφησε με ήσυχο και βγάλε με από την υποχρέωση».

2. Η δικαιολογία του πρώτου ήταν: 

«αγόρασα χωράφι και έχω πολλές δουλειές και σκοτούρες». Ο άνθρωπος αυτός αντιπροσωπεύει όλους εκείνους, που θέλουν να έχουν όσο μπορούν περισσότερα υλικά αγαθά. 

Η πλεονεξία δεν τους αφήνει να φροντίσουν και για το χωράφι της ψυχής τους. Το αφήνουν ακαλλιέργητο και τελικά πνίγεται στα χορτάρια και τα πολλά ζιζάνια.

Ο δεύτερος απάντησε: « Αγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια και πάω να τα δοκιμάσω». Αυτός αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους εκείνους που ασχολούνται μόνο με το εμπόριο και τις επιχειρήσεις. 

Είναι πολύ απασχολημένοι με τις εργασίες τους και δεν έχουν καθόλου χρόνο να φροντίσουν για την ψυχή τους και τη σωτηρία τους.

Ο τρίτος απάντησε: « Έκαμα το γάμο μου και γι' αυτό δεν μπορώ να έλθω». Εδώ ανήκουν όλοι οι άνθρωποι, που είναι πνιγμένοι με τις οικογενειακές ανάγκες και φροντίδες. 

Προσπαθούν να αποκτήσουν όσο το δυνατό περισσότερα υλικά αγαθά για τα παιδιά τους. Τελικά όμως αρνούνται τη συμμετοχή τους στο τραπέζι της Βασιλείας του Θεού.

5. Η απόφαση του οικοδεσπότη είναι τρομερή. 

Μας βεβαιώνει ο Κύριος πως κανένας από αυτούς, δε θα πάρει μέρος στη Βασιλεία του γιατί αρνήθηκαν την πρόσκληση. Ο διάβολος θέλει να μας χωρίσει από το Θεό. Γι' αυτό και μας βάζει ένα σωρό δικαιολογίες στο μυαλό. 

Εύκολα μπορούμε να δικαιολογηθούμε, γιατί δεν πάμε στην εκκλησία, δεν εξομολογούμαστε, δεν κοινωνάμε, δεν προσευχόμαστε. 

Ο Χριστός μας προσκαλεί όμως κάθε μέρα και ώρα. Μας προσκαλεί να επικοινωνούμε μαζί του με την προσευχή. Γι' αυτό και δεν πρέπει να παραμελούμε τις ώρες της προσευχής μας. 

Να παρακαλούμε το Θεό στο «Πάτερ ημών» να έλθει η Βασιλεία του στις καρδιές όλων των ανθρώπων και επομένως και στις δικές μας. 

Ο Κύριος επίσης μας προσκαλεί να πάρουμε μέρος στο μεγάλο Δείπνο της Εκκλησίας, που είναι το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Πρέπει να ετοιμαζόμαστε με πολύ προσοχή, με πίστη και μετάνοια για να παίρνουμε μέσα μας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας. Η συμμετοχή μας στο κυριακάτικο Δείπνο της θείας Κοινωνίας δείχνει την επιθυμία μας να βρεθούμε στην αιώνια Βασιλεία του Θεού.

Δ' ΔΙΔΑΓΜΑ:
«Λέγω γαρ υμίν ουδείς των ανδρών εκείνων των κεκλημένων γεύσεταί μου του δείπνου» (Λουκά ιδ' 24).

Ε. ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΚΛ. ΠΑΤΕΡΩΝ
« Αξίωσε μας να μεταλάβουμε τα επουράνια και φρικτά σου μυστήρια, αυτής της ιερής και πνευματικής σου τραπέζης με καθαρή τη συνείδηση, ώστε να ελευθερωθούμε από τις αμαρτίες μας, να συγχωρεθούν τα σοβαρά μας σφάλματα. Αξίωσε μας έτσι να βρεθούμε στην κοινωνία του Αγίου σου Πνεύματος, να κληρονομήσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών, έχοντας παρρησία απέναντι σου. Αξίωσε μας, επίσης να κοινωνήσουμε με καθαρή καρδιά, ώστε να μη βρεθούμε ένοχοι και καταδικαστούμε ως ασεβείς και ανάξιοι» (Ευχή από τη θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου).

paroutsas
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κραυγές & Ψίθυροι. Μια ινδιάνικη παραβολή

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδιάνος έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:
–“Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;”
–“Γιατί χάνουν την ηρεμία τους” απάντησε ο ένας.
–“Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;” ξαναρωτά ο σοφός.
–“Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος”… είπε ένας άλλος μαθητής 
Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση:
“Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή; Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά... καμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο...
“Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι; Γιατί όταν θυμώνουν δυο άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ... και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά, για να καλύψει την απόσταση... 
Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν. Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι; Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά.. Γιατί;
Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν… παρά μονάχα ψιθυρίζουν. Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.
Έτσι συμβαίνει όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον. 
Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά: 
“Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πια τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού”

Εναλλακτική Δράση
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου

Η προσευχή συμβάλλει καθοριστικά στην προσπάθεια του ανθρώπου να πλησιάσει το Θεό

Με την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου ο Χριστός διδάσκει ότι στη σχέση μας με το Θεό και τους συνανθρώπους μας πρέπει να είμαστε ταπεινοί και ειλικρινείς.

Και οι δύο προσεύχονταν αλλά…

Ο άνθρωπος δε νιώθει την ανάγκη επικοινωνίας μόνο με τους συνανθρώπους του αλλά και με το Θεό. Τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με το Θεό προσφέρει στον άνθρωπο η προσευχή. 

Με την προσευχή μπορεί να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς αυτόν, να ομολογήσει την πίστη του, να ζητήσει τη βοήθειά του ή να μιλήσει για τα λάθη του, ζητώντας συγχώρεση. 

Το «Πάτερ ήμῴν» είναι η προσευχή που δίδαξε στους μαθητές του ο Χριστός και μ' αυτή μάς έμαθε τι πρέπει κυρίως να ζητάμε από το Θεό και με ποια προτεραιότητα. 

Μας δίδαξε επίσης ότι η προσευχή έχει αξία, όταν γίνεται με ταπείνωση και ειλικρίνεια και όχι με υποκρισία και κομπασμό. Αυτά μάς τα είπε με την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, δύο ανθρώπων που πήγαν να προσευχηθούν στο Ναό.

Ο Φαρισαίος άρχισε να προσεύχεται, λέγοντας για τον εαυτό του: 

«Σ' ευχαριστώ Θεέ μου, που δεν είμαι σαν κάποιους άλλους ανθρώπους, που αρπάζουν τις ξένες περιουσίες, που είναι άδικοι με τους συνανθρώπους τους και δεν σέβονται την οικογένεια των άλλων. Ούτε και σαν αυτόν τον τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα κι απ' όσα κερδίζω το ένα δέκατο το προσφέρω στο Ναό».

Ο Τελώνης στεκόταν μακρύτερα και δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει ψηλά. Μόνο χτυπούσε το στήθος του με συντριβή και έλεγε: «Σπλαχνίσου με, Θεέ μου, τον αμαρτωλό».

«Σας βεβαιώνω», συνέχισε ο Κύριος, «πως ο Τελώνης επέστρεψε στο σπίτι του συμφιλιωμένος με το Θεό, σε αντίθεση με το Φαρισαίο. Γιατί όποιος υπερηφανεύεται και καυχιέται, θα ταπεινωθεί, ενώ εκείνος που συναισθάνεται τα σφάλματα και τις αμαρτίες του θα υψωθεί» (Λουκ. 18,10-14).

Ο Φαρισαίος, που θεωρούσε τον εαυτό του ξεχωριστό και ευσεβή, ήταν προσκολλημένος στις διατάξεις του Νόμου, χωρίς να προσπαθεί να καταλάβει την αληθινή σημασία του, δηλαδή το πνεύμα του Νόμου. Έτσι, ενώ νόμιζε ότι ήταν κοντά στο Θεό, στην πραγματικότητα βρισκόταν πολύ μακριά του. Από την άλλη μεριά, ο Τελώνης, δηλαδή ο φοροεισπράκτορας των Ρωμαίων που κρατούσε πάντοτε ως μισθό ένα μεγάλο μέρος των φόρων, θεωρούνταν πολύ αμαρτωλός. 

Προσήλθε όμως στο Ναό για να προσευχηθεί με ταπείνωση και ειλικρίνεια. Είχε συνειδητοποιήσει το μέγεθος των αμαρτιών του και η στάση του φανέρωνε την αληθινή του μετάνοια.

https://www.youtube.com/watch?v=anPc38GLkdM

περισσότερα εδώ

Το Χαμομηλάκι

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ

Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. 

Είπε:
«Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας»
Ο ένας είναι το Αρνητικό. 

- Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Θετικό. 

- Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
«Ποιος λύκος νικάει;»

Ο γέρος απάντησε απλά....
«Αυτός που ταΐζεις.»

Χρυσούλα, από Eleni Zavrou 
Πηγή: ΑΕΡΟΣΤΑTΟ

Το λιοντάρι και το πρόβατο

Μια μέρα, ένα μικρό λιονταράκι έπαιζε μόνο του στην ζούγκλα ενώ η μητέρα του κοιμόταν εκεί κοντά.

Διάφορα αντικείμενα τραβούσαν την προσοχή του, και το λιονταράκι απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από την ασφάλεια της μητέρας του, εξερευνώντας παιχνιδιάρικα τον κόσμο γύρω του.

Πριν καλά καλά το καταλάβει, το λιονταράκι είχε φτάσει τόσο μακριά, που δεν μπορούσε να βρει τον δρόμο της επιστροφής.

Το μικρό λιονταράκι είχε χαθεί.

Πολύ φοβισμένο, έτρεχε από δω κι από κει, προς κάθε κατεύθυνση, καλώντας αξιολύπητα την μητέρα του, που ήταν πιο τόσο μακριά που δεν μπορούσε ν’ ακούσει τις σπαρακτικές κραυγές του.

Εκεί κοντά βρισκόταν μια προβατίνα, που μόλις είχε χάσει το μονάκριβο αρνάκι της. Άκουσε τις σπαρακτικές κραυγές του λιονταριού και πήγε κοντά να δει τι συμβαίνει. Η ήρεμη παρουσία της καλμάρισε το λιονταράκι. Η προβατίνα συμπάθησε το μικρό λιονταράκι και το υιοθέτησε.

Περνούσε ο καιρός και το λιονταράκι μεγάλωνε με το γάλα της προβατίνας και πολύ σύντομα ήταν πολύ μεγαλύτερο από την θετή του μητέρα. Μάλιστα υπήρχαν και κάποιες στιγμές που η προβατίνα παρατηρούσε ένα παράξενο, απόμακρο βλέμμα στα μάτια του λιονταριού, και κάποιες άλλες στιγμές το μέγεθος του και η αγριάδα του σχεδόν την φόβιζαν. Αλλά τις περισσότερες φορές αυτή και ο υιοθετημένος της γιος ζούσαν πολύ ευτυχισμένα και ήταν ικανοποιημένοι.

Τότε μια μέρα, όταν το λιονταράκι είχε μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, ένα άλλο μεγαλοπρεπές λιοντάρι εμφανίστηκε εκεί κοντά, και το μυώδες σώμα και η χαίτη του διαγράφονταν πολύ έντονα στον βραδινό ουρανό. Το λιοντάρι τίναξε την χαίτη του και βρυχήθηκε, και αυτός ο μοναδικά εντυπωσιακός ήχος γέμισε όλη την κοιλάδα και αντήχησε στους λόφους.

Η προβατίνα παρέλυσε από φόβο, και στεκόταν τρέμοντας, με την μοναδική ελπίδα ότι το καστανόξανθο τρίχωμά της, σαν του υιοθετημένου της γιου, θα την καμουφλάριζε στους βράχους, και δεν θα την έβλεπε το λιοντάρι. 
Από τον φόβο της, ούτε καν παρατήρησε πόσο μαγεμένο στεκόταν το λιονταράκι από την εμφάνιση του Βασιλέα των Ζώων. Δεν μπορούσε να ξέρει ότι όσο αυτή στεκόταν παγωμένη από φόβο, ότι το λιονταράκι βίωνε ένα κύμα ενθουσιασμού πρωτοφανές για την μέχρι τώρα ζωή του.

Ο βρυχηθμός του λιονταριού άγγιξε για πρώτη φορά μια χορδή στην φύση του μικρού λιονταριού. Του ξύπνησε μια δύναμη μέσα του και ανέσυρε πρωτόγνωρες επιθυμίες. 
Για πρώτη φορά στην νεανική ζωή του το λιονταράκι συνειδητοποιούσε τη δύναμή του. Μια νέα φύση ύπαρξης σάλεψε μέσα του και χωρίς δεύτερη σκέψη απάντησε στον βρυχηθμό του λιονταριού με τον δικό του.

Τότε, καθώς αυτή η νέα επίγνωση ξεπέρασε τον φόβο και την έκπληξη που ένιωσε πριν από λίγες στιγμές, το νεαρό λιοντάρι κοίταξε για τελευταία φορά την θετή του μητέρα, και έπειτα με ένα εκπληκτικό άλμα πήδηξε μακριά, τρέχοντας προς το εντυπωσιακό λιοντάρι στον λόφο. 
Γνωρίζοντας μόνο ότι επιτέλους τον καλούσε το σπίτι του, το λιονταράκι ανταποκρίθηκε με ετοιμότητα και δεν κοίταξε πίσω του ούτε μια φορά.

Το χαμένο λιοντάρι βρήκε τον εαυτό του.

Για λίγο έπαιξε με τα πρόβατα και προσπάθησε κι αυτό να γίνει ένα από αυτά, και να συμμορφωθεί με τους προβατίσιους τρόπους. Ούτε μια φορά δεν είχε συνειδητοποιήσει την δύναμή του, την ικανότητά του να προξενεί τρόμο στην καρδιά όλων των ζώων της ζούγκλας, συμπεριλαμβανομένης και της προβατίνας που του έδωσε καταφύγιο. Αντί γι αυτό, είχε καθίσει δίπλα στην θετή του μητέρα και έτρεμε και αυτός με παρόμοιο τρόπο, κάθε φορά που άκουγαν να πλησιάζουν ύαινες και τσακάλια. 

Τώρα, προς έκπληξή του, είδε ότι αυτά τα ίδια ζώα που τον είχαν τρομάξει έτρεχαν μακριά του προσπαθώντας να του ξεφύγουν.

Όσο το λιοντάρι θεωρούσε τον εαυτό του πρόβατο, έδειχνε την δειλία του πρόβατου, και μαζευόταν από φόβο. Η δύναμη και το θάρρος του ήταν σαν εκείνα του πρόβατου και αφού δεν ήξερε το φυσικό του δικαίωμα δεν είχε ιδέα ότι το θάρρος και η δύναμη του λιονταριού ήταν δικά του φτάνει να άπλωνε το χέρι του να τα πάρει.

Εξέπεμπε τις δονήσεις ενός προβάτου και γι αυτό έβρισκε και την ανάλογη μεταχείριση.

Αλλά τώρα, οι δονήσεις του άλλαξαν. 

Ήταν ένα Λιοντάρι: Ο Βασιλέας των Ζώων. 

Και κάθε άλλο ζώο στην ζούγκλα μπορούσε να νιώσει άμεσα αυτή την αλλαγή και να αντιληφθεί την πλήρη ισχύ του.

Ο βρυχηθμός ενός λιονταριού σε ένα μακρινό λόφο αφύπνισε το κοιμώμενο λιοντάρι μέσα στο μικρό λιονταράκι.

Αυτό που είναι σημαντικό να καταλάβουμε είναι ότι ο ήχος του βρυχηθμού από μόνος του δεν είχε δύναμη. Δεν ήταν αυτός καθαυτός που πρόσθεσε στην δύναμη του μικρού λιονταριού. 

Στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να του δώσει τίποτα. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να του θυμίσει αυτό που είχε ήδη. Μπορούσε μόνο να του προξενήσει την επίγνωση της φυσικής του κατάστασης και να του υπενθυμίσει ότι είχε κάθε δικαίωμα να ζήσει την ζωή ενός λιονταριού, να βιώσει την ελευθερία ενός λιονταριού και να επιδείξει την δύναμη ενός λιονταριού.

Ήταν καθαρά θέμα επιλογής του μικρού λιονταριού αν θα έμενε πρόβατο ή θα γινόταν αυτό για το οποίο γεννήθηκε.

Και αυτό έκανε.

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

Αυτή η ιστορία είναι μια παραβολή, ένας παραλληλισμός για τον τρόπο που ζούμε την ζωή μας, πιστεύοντας ότι είμαστε κάτι πολύ λιγότερο από ό,τι είμαστε στην πραγματικότητα.

Πόσα παιδιά δεν υπάρχουν που έχουν μεγαλώσει μέσα στη μιζέρια ή μέσα στο τέλμα και θεωρούν τον εαυτό τους διαφορετικά από τα άλλα παιδιά γύρω τους, πιστεύοντας λανθασμένα ότι δεν θα γίνει κάτι ιδιαίτερο με το μέλλον τους, τίποτα αξιοσημείωτο που να μπορεί να τους ανυψώσει από το τωρινό απελπιστικό περιβάλλον τους.

Αλλά κάποια στιγμή κάτι συμβαίνει: κάποια επείγουσα κατάσταση, κάποιο ταρακούνημα, κάποιο κάλεσμα γι αφύπνιση από ένα μακρινό λόφο, που τους θυμίζει το μεγαλείο της ύπαρξής τους. 

Και ανταποκρίνονται, ανακαλύπτοντας προς μεγάλη τους έκπληξη ότι δεν είναι πια σαν τους γύρω τους, όπως και το λιοντάρι δεν είναι σαν το πρόβατο.

Είναι σε αυτό το σημείο, όταν το μεγαλείο της ύπαρξής μας αρχίζει να αναδεύεται μέσα μας, που γινόμαστε γνώστες του τι είμαστε. Και μόλις έρθει η επίγνωση, δεν υπάρχει πισωγύρισμα. Από αυτό το σημείο και μετά βρίσκουμε ότι πρέπει να εκπληρώσουμε τον προορισμό μας.

Αν δεχτούμε οτιδήποτε λιγότερο, εξαπατούμε όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά στερούμε και από ολόκληρο τον κόσμο τα δώρα που έχουμε να του δώσουμε.

Πρέπει να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα. 

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Καθώς αποκτούμε συνείδηση της αλήθειας της ύπαρξής μας, καθώς νιώθουμε την συγκίνηση της θεϊκής ενέργειας που φουσκώνει μέσα μας και κατακλύζει κάθε κύτταρο της ύπαρξής μας, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε πραγματικά δημιουργηθεί «κατ’ εικόνα και ομοίωση» του Δημιουργού μας, άρα είμαστε προορισμένοι να είμαστε απόλυτα ασφαλείς και έχουμε πρόσβαση σε απεριόριστη Δύναμη.

Έχουμε έρθει εδώ με ένα σκοπό και αυτός ο σκοπός δεν είναι να είμαστε δειλοί, αδύναμοι, φοβισμένοι και διστακτικοί.

Ο σκοπός είναι να γίνουμε όλα αυτά που μπορούμε, να πάρουμε την ζωή από το χέρι και να δηλώσουμε: «Απαιτώ το ΚΑΛΥΤΕΡΟ από σένα!»

Φαντάσου ένα κόσμο όπου ο κάθε άνθρωπος θα νιώθει ευλογημένος από την παρουσία των άλλων. Απλά φαντάσου τι όμορφος θα ήταν ένας τέτοιος κόσμος.