Έχεις κλείσει τα πατζούρια… Είναι αυτός ο ήλιος που σε ενοχλεί

Έχεις κλείσει τα πατζούρια… Είναι αυτός ο ήλιος που σε ενοχλεί. Το θυροτηλέφωνο σου χτύπησε μια-δυο φορές, αλλά δε σηκώθηκες καν να να δεις ποιος είναι. Δεν χρειάστηκε να κάνεις ησυχία. Ήσυχος ήσουν ούτως ή άλλως. Το κινητό σου είναι ανοιχτό, όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά επειδή το έχεις αφήσει τις τελευταίες μέρες να ρουφάει άπληστα το ρεύμα από τη μπρίζα, μέσω ενός μπλεγμένου σε τρεις ή τέσσερις κόμπους καλωδίου… Δεν ξέρεις αν έχει κλήσεις ή όχι. Δεν ξέρεις αν έχει μηνύματα.. Δεν έχει σημασία.

Κάθεσαι αναπαυτικά στο καναπέ σου, με τα πόδια σε εμβρυική στάση, και κοιτάς, πότε τον απέναντι τοίχο και πότε το ανοιχτό λαπτοπ σου, μη δίνοντας σημασία στη σκόνη και τις δαχτυλιές που φιλοξενεί η οθόνη του… ”Είναι παλιό άλλωστε”, σκέφτηκες…

Κάνα δυο κουτάκια αναψυκτικών, σου κάνουν παρέα λίγο πιο κει στο πάτωμα. Δεν τα ενοχλείς και δεν σε ενοχλούνε…Πρέπει να χουν μείνει εκεί από το προηγούμενο βράδυ…

Η αμυδρή αντανάκλαση που κάνει το σκοτεινιασμένο τζάμι της μπαλκονόπορτας, σε αφήνει αδιάφορο. Δεν μπορείς να διακρίνεις τα μισόκλειστα μάτια, τα λιγδιασμένα σου μαλλιά, τις τσαλακωμένες σου πιτζάμες…Έχεις και αυτή τη κουβέρτα πάνω από τους ώμους…

Το δωμάτιο έχει μια ελαφριά μυρωδιά κλεισούρας… Δεν σε ενοχλεί… ”Συνηθισμένο, σκέφτεσαι”…

Δεν έχει ούτε κρύο ούτε ζέστη… Είναι καλά. Η μάλλον αδιάφορα… Κάποια στιγμή χθες η προχθές, δεν θυμάσαι, σκέφτηκες να ανοίξεις τον θερμοσίφωνα.”Πρέπει να κάνω μπάνιο”, είχες πει…Δεν θυμάσαι όμως γιατί τελικά δεν έκανες. Κάτι θα σου είχε τύχει. Μπορεί και τίποτα. Δεν θυμάσαι..

Μέρες, περιφέρεσαι μέσα στο σπίτι… Όλα καλά λες. Δεν είσαι στεναχωρημένος. Δεν είσαι χαρούμενος. Δεν ξέρεις τι είσαι. Απλά είσαι.

Δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί οι δικοί σου, ανησυχούσαν. Καλά δεν είσαι; Δεν ξέρεις. Αλλά δεν τρέχει και κάτι..

Δεν θα σου ζητήσω παρά μια μικρή, μικρή χάρη Άνθρωπε… όταν... όταν σηκωθείς από τον καναπέ…Όχι τώρα... Όταν… Θυμάσαι έναν μικρό καθρέφτη που έχεις στην είσοδο του χωλ; Ναι... Θυμάσαι… Όταν λοιπόν σηκωθείς. Όχι, όχι μην το κάνεις για μένα. Όταν σηκωθείς… Θέλω να σταθείς για κάποια λεπτά μπροστά από τον καθρέφτη σου... και να κοιτάξεις τον εαυτό σου στα μάτια… κάποια λίγα λεπτά…

Θα περιμένω Άνθρωπε…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά αναζητούν τη χαμένη ανεμελιά

Ύστερα από έναν χρόνο καραντίνας

Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, μια γάτα λούζει με κομφετί μια πριγκίπισσα στο Ζάππειο. Τα πρόσωπά τους δεν φαίνονται καλά, μασκαρεμένες και μασκοφορεμένες όπως είναι, με την κουκούλα του αιλουροειδούς να πέφτει μέχρι τα μάτια του ενός κοριτσιού και η κόκκινή της μάσκα να καλύπτει τη μύτη και το στόμα, ενώ η πριγκίπισσα κρύβεται κάτω από το μπλε, γυαλιστερό καπέλο της και πίσω από μια άσπρη μάσκα. Αλλά όπως τα κομφετί βγαίνουν μπουκέτο από το χέρι της μιας κι οι ροζ σερπαντίνες κρέμονται σαν γιορτινή γιρλάντα από το χέρι της άλλης, η χαρά πάλλεται. «Κανένα παιδί, καμιά χαρά», λέγεται πως είπε ο Κικέρων. Ένα χρόνο μετά την αρχή της πρώτης καραντίνας στην Ελλάδα, σε μια χρονιά η οποία έχει χαρακτηριστεί από την επικράτηση του άγχους και της αποξένωσης, τα παιδιά μάχονται να διατηρήσουν την ανεμελιά της ηλικίας τους.

Η τηλεκπαίδευση και το παιχνίδι στην οθόνη γέμισαν την καθημερινότητα των παιδιών, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το μάθημα στην τάξη ή την παρέα με φίλους. Τα περισσότερα παιδιά δηλώνουν πλέον κουρασμένα και περιμένουν με προσμονή το καλοκαίρι.
(Φωτ. AP / Thanassis Stavrakis)

«Αυτός ήταν ένας πολύ μεγάλος και δύσκολος χρόνος για μένα, κάθε μήνα άλλαζε τόσο γρήγορα ο τρόπος που ζω», λέει στην «Κ» ο 11χρονος Στέργιος Ντερλάιν – «μια άνοιγαν τα πράγματα, μια έκλειναν, μια ήταν αυστηρά τα μέτρα, μια πιο χαλαρά». Η πρώτη καραντίνα τον δυσκόλεψε πολύ ψυχολογικά. «Δεν έφευγα από το δωμάτιό μου, δεν έκανα τίποτα, είχα χαθεί ψυχολογικά», αναφέρει με αξιοσημείωτη ωριμότητα. «Ενιωθα σαν να ήμουν σε μια φυλακή, παρόλο που ήμουν στο δωμάτιό μου με το κρεβάτι μου, πήγαινα στο σαλόνι και πάλι ένιωθα σαν φυλακισμένος», τονίζει. Τώρα, ένα χρόνο αργότερα, λέει πως και πάλι δεν νιώθει ωραία, αλλά είναι καλύτερα από τότε. Τον έχει βοηθήσει πως μπορεί τουλάχιστον να παίζει διαδικτυακά παιχνίδια με τους φίλους του, και να τους μιλάει με κάμερα ή στο τηλέφωνο –«αν δεν είχα το λάπτοπ μου ή το playstation και το κινητό μου για να μιλάω με τους φίλους μου, δεν θα την είχα βγάλει ψυχολογικά καλά την καραντίνα, θα ήμουν μόνος», αναφέρει– όπως και το ότι έχει τον αδελφό και τους γονείς του. 

Ο τελευταίος χρόνος του έχει φανεί τεράστιος –«κάθε μέρα ήταν σαν μία εβδομάδα»– και απίστευτος. «Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα ζήσω σε μια εποχή κατά την οποία υπάρχει πανδημία, δεν το φαντάστηκα ποτέ, ήταν πολύ τρομακτικό», σημειώνει. Ελπίζει πως θα τελειώσει σύντομα – για να μπορέσει να επισκεφθεί τους συγγενείς του στο Βέλγιο, για να πάει του χρόνου στο γυμνάσιο χωρίς μάσκα, για να μη μάθει άλλα «φρικτά πράγματα» που δεν ήθελε να ξέρει, για να έχει ένα φυσιολογικό καλοκαίρι. «Δεν θέλω να έχω πάλι ένα καλοκαίρι με κορωνοϊό», δηλώνει, «δεν θα το αντέξω».

Πιο πολύ από όλα τα παιχνίδια που έπαιζε με φίλους της προ πανδημίας, στην 9χρονη Βασιλική-Ηλιάνα Χαρισιάδου λείπει το κρυφτό – «παίζαμε μήλα, ποδόσφαιρο γιατί έφερναν κάποια αγόρια την μπάλα τους, κυνηγητό». Τώρα είναι μπροστά σε μια οθόνη –«βαρέθηκα και έχω κουραστεί κάθε μέρα με τα ηλεκτρονικά», λέει η ίδια– κι ενώ οι μέρες που πήγαινε στο φροντιστήριο κάποτε ήταν οι αγαπημένες της, τώρα έχουν γίνει οι πιο δύσκολες γιατί παρατείνουν τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Προς το παρόν απλώς ελπίζει – «να ανοίξουν τα σχολεία, να μη φοράμε μάσκες και μια μέρα να συναντηθούμε όλη η τάξη» και να παίξουν ελεύθεροι, τονίζει. Πιο πολύ όμως ελπίζει να ανοίξει η μετακίνηση μεταξύ νομών – αυτή την εβδομάδα έκλαιγε, της έλειπαν πάλι οι γιαγιάδες και οι παππούδες της που ζουν σε άλλους νομούς και έχει να τους δει έξι μήνες. «Ελπίζω να ανοίξουν για να πηγαίνουμε στις γιαγιάδες και στους παππούδες», λέει στην «Κ», «και να τελειώσει αυτός ο κορωνοϊός». 

Η εκδρομή που δεν θα γίνει

«Εχουμε τα νεύρα μας, είμαστε αγχωμένοι όλη την ώρα, είναι καινούργιο αυτό που ζούμε», αναφέρει ο 12χρονος Παναγιώτης. Για τον ίδιο, κάποια μαθήματα τα κατανοεί πιο δύσκολα τώρα που γίνονται διαδικτυακά, αλλά περισσότερο του λείπουν οι φίλοι. «Βγαίναμε έξω καμιά φορά, πηγαίναμε στα σπίτια ο ένας του άλλου, βλεπόμασταν – τώρα δεν μπορούμε, δεν είναι το ίδιο να τον βλέπεις από κοντά και από την οθόνη μέσα», σημειώνει. Στενοχωριέται που μάλλον θα χάσουν την ημερήσια εκδρομή της έκτης δημοτικού – «αυτή την εμπειρία δεν θα την έχουμε», λέει. «Μακάρι να πάμε όλοι μαζί στο σχολείο, να βρεθούμε», εύχεται, «έστω και με μάσκες». 

Τον 10χρονο Θανάση τον δυσκόλεψε η μάσκα στο σχολείο, και επειδή δεν μπορούσαν να χαρούν το διάλειμμα όπως παλιά, δεν το ευχαριστήθηκε. Αλλά τόσο εκείνος όσο και ο 8χρονος αδελφός του Μάριος νιώθουν «άβολα» που είναι συνέχεια μπροστά στο τάμπλετ ή στον υπολογιστή, και στο σπίτι βαριούνται. Οταν μιλούν με φίλους online και η σύνδεση είναι κακή, η έλλειψη της διά ζώσης επικοινωνίας εντείνεται, ενώ στο μάθημα της τηλεκπαίδευσης τους ενοχλεί το ότι πρέπει να πατάνε διάφορα κουμπιά για να μιλήσουν, το ότι οι δάσκαλοι τους ρωτούν συνέχεια αν τους ακούν. Στον Μάριο λείπει να παίζει στην αυλή με τους φίλους του, του λείπουν ακόμα και οι δάσκαλοι. Φέτος ήθελε να αρχίσει ποδόσφαιρο – όμως δεν πρόλαβε ούτε να δει πώς μοιάζει μια ακαδημία ποδοσφαίρου.

«Κρούσματα», η νέα λέξη

Αν η χαρά είχε ήχο, θα ακουγόταν μάλλον όπως το παιδικό γέλιο. Αυτό έχει λείψει περισσότερο στην 9χρονη Μαίρη Γκατζογιάννη – τα γέλια. «Είμαι στενοχωρημένη», λέει στην «Κ», «γιατί στο σχολείο μπορούσαμε να κάνουμε πλάκες μεταξύ μας – με κλειστό μικρόφωνο, δεν μπορούμε». Προτιμάει το διαδικτυακό μάθημα των εξωσχολικών αγγλικών γιατί είναι λίγα άτομα – «έχουμε ανοιχτά μικρόφωνα και γελάμε». Τον τελευταίο χρόνο έμαθε πολλές καινούργιες λέξεις – μιλώντας στην «Κ», χρησιμοποιεί συχνά μία από αυτές, τα «κρούσματα». «Ελπίζω ότι τα κρούσματα θα κατέβουν και θα μπορούμε πάλι να πάμε στο σχολείο και να παίξουμε έξω». Όταν τελειώνει το σχολείο, τα αγγλικά, τα γερμανικά, και το μπαλέτο –το οποίο δεν της αρέσει τώρα όσο παλιά αλλά «είναι καλύτερο από το τίποτα»– κάνει παζλ για να μην περνάει κι άλλες ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Ελπίζει να ξαναβρεί την ανεμελιά της και να ξαναπαίξει βόλεϊ. «Πετάμε την μπάλα το ένα άτομο στο άλλο», λέει, εξηγώντας γιατί είναι το αγαπημένο της παιχνίδι, «και είναι διασκεδαστικό, κυρίως γιατί το κάνουμε με άλλους, παίζαμε και με παιδιά που δεν ήξερα πολύ καλά – ήταν πολύ διασκεδαστικό αυτό».

Ηλιάνα Μάγρα 30.03.2021
kathimerini.gr 

Καραντίνα: Μια ταινία μαθητών για την απουσία τους από το σχολείο

Πώς βιώνει ένα μικρό παιδί την καραντίνα; Ποια τα συναισθήματά του; Υπάρχει τρόπος να δούμε διαφορετικά τα πράγματα;

Πώς βιώνει ένα μικρό παιδί την καραντίνα; Ποια τα συναισθήματά του; Υπάρχει τρόπος να δούμε διαφορετικά τα πράγματα; Μια ταινία μικρού μήκους από τους μαθητές της Γ- Δ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Φρε Χανίων μάς παρουσιάζει την καθημερινή ζωή των παιδιών σε καραντίνα.

Λίγα λόγια για την ταινία

«Είμαι 9 χρονών και έχω ζήσει καραντίνα»

Υπάρχουν και αυτοί οι συμπολίτες μας, που αποτελούν κομμάτι της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας και οι οποίοι αποδέχονται τις καταστάσεις, έχοντας την ελπίδα ότι, τα πράγματα θα αλλάξουν…θα γίνουν καλύτερα…Ξύπνησαν ένα πρωί και τους ανακοινώθηκε ότι δεν μπορούν να πάνε σχολείο, δεν μπορούν να δουν τους συμμαθητές τους, δεν μπορούν να τρέξουν και να παίξουν στις παιδικές χαρές και τις αλάνες. Δεν μπορούν να ζήσουν την ανεμελιά των παιδικών τους χρόνων, γιατί απλά ζούνε την «καραντίνα». Πως βιώνει λοιπόν το σύγχρονο παιδί τη συνθήκη της καραντίνας ποια συναισθήματα του δημιουργούνται; Ποια είναι η στάση του απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων; Οι απαντήσεις δίνονται από τους μαθητές της Γ,Δ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Φρε στο νομό Χανιών. Μέσα σε τρία λεπτά αποτυπώνεται η ψυχοσύνθεση της παιδικής ηλικίας η οποία απ’ ότι φαίνεται δεν διαφέρει και πολύ από την ενήλικη ηλικία. Σε ένα  πνεύμα συνεργασίας υπευθυνότητας και διασκέδασης τα παιδιά με τη καθοδήγηση του δασκάλου και της παράλληλης στήριξης της τάξης γυρίζουν το παρακάτω ντοκιμαντέρ στο σχολείο τους μεταφέροντας το δικό τους κοινωνικό μήνυμα. Το ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο σε όλους μας, μα πιο πολύ σε αυτούς, που δυσκολεύονται πραγματικά αυτές τις μέρες, σε πνευματικό, σωματικό και ψυχικό επίπεδο!

Υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί : Καλύβα Έλενα, Χαιρέτης Μανόλης

Διευθυντής Σχολείου: Μιχελάκης Στέλιος

alfavita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

 

Βράδυ Κυριακής... Φρόντισε μην σβήσει μέσα σου η φλόγα.

Βράδυ Κυριακής. Άλλο ένα.
Δε θυμάμαι αν κάπου στο έχω ξαναπεί… 

Πάντοτε μελαγχολούσα λίγο τις Κυριακές τα βράδια.

Πολυτέλεια θα μου πεις. Ναι. Είχα τη πολυτέλεια να μελαγχολώ.
Τέλος πάντων…

Δεν ξέρω που σε βρίσκω απόψε.
Φαντάζομαι κάπου μέσα. 

Κλεισμένος και εσύ. Κλεισμένος και εγώ. 

Κλεισμένοι όλοι μας. 

Θες σπίτι, θες βάρδια, θες σε κάποιο νοσοκομείο… Θες να ξενυχτάς δίπλα στον άνθρωπό σου…

Όπου και να 'σαι, ένα πράγμα μόνο θέλω να σου πω.

Φρόντισε, με κάθε τρόπο, να μην σβήσει μέσα σου η φλόγα. 

Να μην σβήσει η φωτιά. Να μην σε πιάσει απελπισία. 

Κάνε ό,τι χρειαστεί. Διάβασε, γυμνάσου, πάρε φίλους και γνωστούς τηλέφωνο. Κάνε προσευχή.

Μόνο φρόντισε μην σβήσει μέσα σου η φλόγα.

Ξέρεις…
Οι άνθρωποι είμαστε σαν τις σόμπες.
Όταν μια σόμπα καίει, δεν μπορεί να την πειράξει κανείς. Κανείς δεν μπορεί να τη χαλάσει.

Όταν μια σόμπα είναι σβηστή, εύκολα κάποιος της βάζει χέρι.

Κράτα την φλόγα μέσα ζωντανή. Μην παραιτηθείς. Μην απελπίζεσαι. Κράτα την αναμμένη, με όποιον τρόπο…

Καλό βράδυ αδελφέ.
Καλό βράδυ και η Παναγιά μαζί μας.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για πολλά από τα άσχημα που νιώθεις σήμερα, φταίει ο εγκλεισμός.

Όχι. Δεν φταις πάντα εσύ. Για τα νεύρα. Για την πίεση. 

Για την ένταση που νιώθεις.
Φταίει ο εγκλεισμός.

Όχι. Δεν είναι οι τοξικοί οι άνθρωποι, δεν είναι οι κακοί οι γείτονες, δεν είναι η μάνα σου, ο πατέρας σου, τα αδέρφια σου η αιτία.
Φταίει ο εγκλεισμός.

Όχι. Δεν είναι η πολλή δουλειά. 

Δεν είναι τα παιδιά. Δεν είναι το ότι δεν μπορείς να διαχειριστείς τις καταστάσεις λόγω αδυναμίας.
Φταίει ο εγκλεισμός.

Αδερφέ μου.
Αυτό που ζούμε, κοντά ένα χρόνο τώρα, δεν είναι κάτι απλό. 

Είναι τρομακτικό. Είναι μεγάλο. Είναι επικίνδυνο ψυχολογικά.
Βάλτο καλά στο νου σου.

Είναι επικίνδυνο πράγμα ο εγκλεισμός. 

Γεννήτρια ψυχοπαθολογίας.

Γιατί στα λέω όλα αυτά;
Γιατί δε θέλω, ενώ τραβάς όλα αυτά, να κατηγορείς και τον εαυτό σου από πάνω.
Φταίει ο εγκλεισμός.

Για πολλά από τα άσχημα που νιώθεις σήμερα, φταίει ο εγκλεισμός.

Η Παναγιά μαζί μας αδερφέ μου.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθεριος, Ψυχολόγος M.Sc.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Τα παιδιά δεν είναι καμωμένα για εγκλεισμό»

Τις τρυφερές ηλικίες, τα παιδιά και τους εφήβους, πλήττει η κρίση που επέφερε η πανδημία και τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα που τη συντροφεύουν. 

«Τα παιδιά δεν είναι καμωμένα για να είναι έγκλειστα στο σπίτι», 

υπογράμμισε η κλινική ψυχολόγος και υπεύθυνη Κλινικής Εκπαίδευσης Σχολικής Ψυχολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, Ανθή Λούτσιου.

Όπως σημειώνει, τα παιδιά γίνονται ακόμη πιο ευάλωτα, ενώ οι έφηβοι διατρέχουν τον κίνδυνο να στερηθούν δεσμούς και φιλίες ζωής. 

Η υποστήριξη, η ενδυνάμωση και η ανάπτυξη για τα παιδιά μπορούν να έρθουν από μια ουσιαστική σύνδεση με τους γονείς αλλά κυρίως από το σχολείο. Ωστόσο, διαπιστώνει η κ. Λούτσιου, ο θεσμός του σχολείου τείνει να επικεντρώνεται μόνο στο μαθησιακό κομμάτι και να δρα, μέχρι σήμερα, πυροσβεστικά.   

«Τα παιδιά δεν είναι καμωμένα για να είναι έγκλειστα στο σπίτι. Η φύση τους και η ανάγκη για τη σφαιρική τους ανάπτυξη απαιτούν να έχουν πολλαπλά ερεθίσματα στην καθημερινότητά τους. Συνεπώς, λόγω των μέτρων υπάρχουν πολυεπίπεδες επιπτώσεις σε διάφορους τομείς στην ανάπτυξή τους», 

τόνισε η κ. Λούτσιου και πρόσθεσε: 

«Ανησυχώ περισσότερο για τους εφήβους. Σε εκείνη την ηλικία το σημείο αναφοράς είναι οι συνομήλικοί τους και όχι, τόσο, οι γονείς. Έτσι, υπάρχει μια πιο ουσιαστική παρέμβαση στις κοινωνικές τους σχέσεις που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα φτωχότερο κοινωνικό δίκτυο. Είναι πιθανό, δηλαδή, να στερηθούν φιλίες ζωής. Βέβαια, οι έφηβοι συνεχίζουν να έχουν επαφές, όμως αυτές είναι διαδικτυακές. Αυτό ενδέχεται να κάνει τις σχέσεις τους πιο επιπόλαιες και λιγότερο βιώσιμες στον χρόνο. Τους κλέψαμε την ευκαιρία να εδραιώσουν φιλίες με διάρκεια. Επηρεάστηκε η ποιότητα των σχέσεων».

Τα σχολεία, υπογράμμισε, είναι το σημαντικό πλαίσιο ανάπτυξης των παιδιών. 

«Στην παρούσα φάση, είναι άδεια από παιδιά, όμως δεν είναι κλειστά. Αυτό δίνει την ευκαιρία να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος τους σε μια περίοδο που δεν μπορούν να υποδεχτούν παιδιά. Τόσο τα σχολεία όσο και οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται αυτή τη στιγμή πάρα πολλή υποστήριξη, ώστε να βρουν τον ρόλο που θα διαδραματίζουν σε περιόδους κρίσης. Δεν πρέπει ο θεσμός να συνεχίζει απλά να παρέχει μαθησιακά. Αυτό είναι το ελάχιστο που θα έπρεπε να μπορεί να κάνει το σχολείο και που συνεχίζει να γίνεται. Θεωρώ ότι η κρίση που βιώνουμε έχει ένα σφαιρικό αντίκτυπο στην ανάπτυξή τους, κινητικά, κοινωνικά, συναισθηματικά. Με άλλα λόγια τα παιδιά δεν πάνε σχολείο μόνο για τις γνώσεις. Πάνε, επίσης, για να έχουν την ευκαιρία να αλληλεπιδράσουν με άλλα παιδιά, να βρουν πρότυπα, να μάθουν να εκφράζονται, να δημιουργούν φιλίες, να έχουν ευκαιρίες για παιχνίδι, ιδίως στην αυλή». 

Θεωρώ, συνέχισε, ότι το μεγάλο αντίκτυπο της κρίσης στα παιδιά βρίσκεται στο γεγονός ότι η παρέμβαση του σχολείου τείνει να επικεντρώνεται μόνο στο μαθησιακό κομμάτι. 

«Είναι ένα περιορισμένο σχολείο. Στέκεται, κυρίως, στην ανάπτυξη της γνώσης υπό μια στενή έννοια». Όπως διευκρινίζει, οτιδήποτε συμβαίνει στο σχολείο είναι παιδαγωγικό και υποβοηθάει στην ανάπτυξη των παιδιών. 

«Ακόμη και το διάλειμμα έχει τη σημασία του στην κοινωνική και την κινητική ανάπτυξη. Δεν είναι απλώς μια διακοπή από τη διδασκαλία. Ότι μεταφέραμε την εκπαίδευση στο διαδίκτυο ίσως να σημαίνει ότι διατηρήσαμε τη μάθηση, όμως διερωτώμαι πού πήγαν όλα τα άλλα». 

Εισήγηση της κ. Λούτσιου είναι το σχολείο να αναλάβει έναν πιο εμπλουτισμένο ρόλο. Να εντοπίζει παιδιά που είναι περισσότερο ευάλωτα, να βλέπει τις ανάγκες τους, να είναι κοντά τους. Να λειτουργεί ως καταλύτης ώστε να μπορούν να αναπτύσσονται σε πολλαπλούς τομείς. 

«Στο πρώτο κύμα της πανδημίας, όλα λειτούργησαν υπό συνθήκες άμεσης κρίσης. Δόθηκε βαρύτητα σε βασικούς μηχανισμούς και τεχνολογική υποστήριξη. Όμως, στους μήνες που πέρασαν, είχαμε μια ευκαιρία για μια πιο σφαιρική προσέγγιση. Τα παιδιά έχουν τεράστια αποθέματα προσαρμογής και ανθεκτικότητας, συχνά μεγαλύτερα από τους ενήλικες. Το σχολείο και η Πολιτεία θα μπορούσαν να τα βοηθήσουν αν αξιοποιήσουν αυτές τους τις δυνατότητες».

Να μη μένουν στα διαβάσματα οι γονείς

Είναι ευκαιρία για πιο χαλαρές αλληλεπιδράσεις με τα παιδιά τους

Να φροντίζουν τους εαυτούς τους, να είναι καλά και παράλληλα να αναπτύσσουν μια πιο παιδοκεντρική προσέγγιση προς το παιδί τους, συμβουλεύει η κ. Λούτσιου τους γονείς. 

«Να πάρουν λίγο χρόνο για πιο χαλαρές αλληλεπιδράσεις με τα παιδιά τους. Όπου μπορούν, να βγαίνουν μαζί τους στο φυσικό περιβάλλον. Να αντιμετωπίσουν ως μια ευκαιρία τον εγκλεισμό για σύνδεση με τα παιδιά τους, που δεν θα κινείται γύρω από τα μαθήματα και το διάβασμα. Λόγω του μικρού μεγέθους της Κύπρου και του ήπιου καιρού, έχουμε παραπάνω ευκαιρίες και εμείς ως γονείς να περνάμε λίγο παραπάνω χρόνο με τα παιδιά, έξω από το σπίτι. Είναι και ένας τρόπος να τα βοηθήσουμε να αναπτυχθούν και κινητικά. Να τρέξουν, να σκαρφαλώσουν, να πιάσουν χώματα».

Παράλληλα, η κ. Λούτσιου εξέφρασε τον προβληματισμό της σχετικά με τη διαπίστωση ότι εκδηλώνεται συλλογικά στρες από γονείς. 

«Αυτό, μεταξύ άλλων, διότι έχουμε μεταφέρει την ευθύνη της μάθησης στους γονείς, την ίδια στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσουν επαγγελματικά αδιέξοδα ή να εργαστούν από το σπίτι στην παρουσία μικρών παιδιών. Είναι πολύ στρεσαρισμένοι. Θα έπρεπε να βρούμε λύσεις για αυτές τις περιπτώσεις». 

Πέρα από την οργάνωση και συγκέντρωση εφιστάμενων προγραμμάτων στήριξης, την επαναπροσέγγιση του εξ αποστάσεως σχολείου για να προσφέρει πολύπλευρη ανάπτυξη και ερεθίσματα, η κ. Λούτσιου σημείωσε ακόμη ότι «χρειάζονται μέτρα που να χτυπούν έμμεσα στο παιδί. Δηλαδή, στηρίγματα για τους ενήλικες και τα συστήματα που περιβάλλουν τα παιδιά, όπως οι γονείς οι εκπαιδευτικοί και τα σχολεία. Αν στηρίξουμε εκείνους θα υπάρχουν σταθερά και θεμέλια για τα παιδιά».

Δεν είναι η πρώτη φορά, καταλήγει, που η χώρα περνά μέσα από μια κρίση. «Γενικά πιστεύω ότι υπάρχει στην Κύπρο η κουλτούρα και οι μηχανισμοί, για να βγούμε αλώβητοι. Προτρέπω, όμως, να στραφούμε σε πιο οργανωμένες δράσεις στήριξης, πιο επιστημονικά ενημερωμένες και πιο σφαιρικές, ειδικά σε αυτό το δεύτερο κύμα όπου δεν χρειάζεται να λειτουργούμε πυροσβεστικά».  

Τα παιδιά σε δυσμενέστερη θέση

Σε μια περίοδο παρατεταμένης κοινωνικής κρίσης, όπως αυτή που προκάλεσε η πανδημία, οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού δέχονται μεγαλύτερο πλήγμα, υπογράμμισε η κ. Λούτσιου. «Τα παιδιά που ως εξαρτώμενα μέλη θεωρούνται ευάλωτη ομάδα, βρίσκονται σε δυσμενέστερη θέση». Βέβαια, εξήγησε, υπάρχουν και εκείνα τα παιδιά που έχρηζαν επιπρόσθετης στήριξης και πριν την πανδημία. 

«Μπορεί να είναι παιδιά που έχουν πρόσθετες ανάγκες λόγω φτώχειας, συνθηκών μέσα στην οικογένεια, που χρήζουν προστασίας υπηρεσιών. Μπορεί ακόμη να έχουν άλλες ανάγκες, μαθησιακές ή κοινωνικές. Να βιώνουν στρεσογόνες συνθήκες στο σπίτι τους ή κάποια απώλεια. Επομένως για όλα αυτά τα παιδιά, που έτσι κι αλλιώς θα χαρακτηρίζονταν από ένα βαθμό ευαλωτότητας, πρέπει να δημιουργηθούν μηχανισμοί για να εντοπιστούν και να λάβουν περισσότερα στηρίγματα».

Δέσποινα Ψύλλου
philenews.com 

«Είναι Κυριακή, γι’ αυτό φορώ τα καλά μου!»

— Μαμά, γιατί ντύθηκες με καλά ρούχα; Θα πας κάπου;

Αυτό με ρώτησε την προηγούμενη Κυριακή πρωί ένας μικρός μου, βλέποντας με έκπληξη να σηκώνομαι, να φορώ καλά ρούχα και να φτιάχνω λίγο τα μαλλιά μου.

Ήξερε πως τη συγκεκριμένη Κυριακή δεν θα μπορούσαμε να πάμε στην εκκλησία. Ήταν η αρχή της «καραντίνας»…

Ήταν Κυριακή πρωί, όπως και σήμερα.

Και επέλεξα να ζήσω την Κυριακή όσο γίνεται πιο κοντά στην αξία αυτής της μέρας.

Είναι Κυριακή και φορώ τα καλά μου ρούχα. Δεν τα κρατώ στην ντουλάπα, θα περάσει καιρός για να βγούμε έξω. Ας τα φορέσω κι ας τα χαρώ μέσα στο σπίτι μου. Ας με δουν περιποιημένη, να αλλάξει λίγο η διάθεσή μας, να μοιάξει λίγο με τις κανονικές Κυριακές. 

Λέω και στα παιδιά να ντυθούν με «καλά» ρούχα, να παρακολουθήσουμε μαζί την Θεία Λειτουργία, έστω από την οθόνη, να τη βιώσουμε όσο γίνεται καλύτερα… αν και δύσκολα προσομοιάζει με το περιβάλλον του Ιερού ναού.

 

Είναι Κυριακή και ο μπαμπάς μας είναι σπίτι όλη μέρα μαζί μας. Ας χαρούμε όλοι την παρουσία του.

Βόλτες μακρινές δεν μπορούμε να πάμε με το αυτοκίνητο, μας λείπουν οι μικρές αποδράσεις μας… αλλά ας βγούμε να περπατήσουμε στην εξοχή, ο καιρός είναι ακόμη καλός. Έχουμε ανάγκη από την ζωογόνο δύναμη του ήλιου.

 

Είναι Κυριακή και το μεσημεριανό τραπέζι έχει κάτι το ξεχωριστό. Είναι πιο προσεγμένο το φαγητό μας, φτιαγμένο με φροντίδα και μεράκι από το μπαμπά και τις μεγάλες κόρες.

 

Είναι Κυριακή… ας διαβάσουμε κάτι όλοι μαζί. Ας συζητήσουμε. Ας παίξουμε. Ας χαλαρώσουμε λίγο.

 

Μας λείπει η συντροφιά του παππού και της γιαγιάς, των θείων, των ξαδέλφων… την αναπληρώνουν, όσο γίνεται, οι βιντεοκλήσεις. Κάτι είναι κι αυτό… Να μην χάσουν, όσο γίνεται, οι παππούδες το μεγάλωμα των μικρών, τα πρώτα βήματα,   τις πρώτες λεξούλες τους. Να μην χάσουν τα χαμόγελά τους, να  ακούν να τους αποκαλούν «παππού» και «γιαγιά», «θείε» και «θεία» . Να μην ξεχνιούνται τα ξαδέλφια μεταξύ τους, να συνεχίζουν οι κουβέντες τους, όχι μόνο με γραπτά μηνύματα.

 

Είναι Κυριακή… Κυριακή εντός του σπιτιού. Ας την ζήσουμε όπως αξίζει σε αυτή την μέρα.

Καλή Κυριακή!

Με την αγάπη μου,

Αλεξάνδρα Χ. Τ.

15/11/2020

Οικογένεια: μια γωνιά του Παραδείσου
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδικά παραμύθια

«Θα μου το διαβάσεις;»

Η μικρή ανιψιά της, κάθε φορά που την έβλεπε, πήγαινε στη βιβλιοθήκη και έφερνε το ίδιο ακριβώς βιβλίο: «Το ασχημόπαπο».

«Εσύ μου το έφερες. Το θυμάσαι;»

Φυσικά και το θυμόταν. Οπως και όλα σχεδόν τα βιβλία που είχε χαρίσει στα κορίτσια. Το «Ασχημόπαπο» το είχαν διαβάσει αμέτρητες φορές. Μόλις τελείωνε η πρώτη ανάγνωση, της έλεγε:

«Πάλι», με εκείνο το λίγο ναζιάρικο, λίγο επιτακτικό ύφος που παίρνουν τα παιδιά όταν θέλουν κάτι και δεν δέχονται αντιρρήσεις. Κι έτσι το διάβαζε και το ξαναδιάβαζε. Αν καμιά φορά μπερδευόταν και της ξέφευγε καμιά λέξη ή την άλλαζε ακόμα και ασυνείδητα, η μικρή τη διόρθωνε:

«Δεν λέει έτσι εδώ. Αυτό λέει». Κι ας μην ήξερε να διαβάζει.

Κι εκείνης της άρεσε να τους χαρίζει βιβλία, ειδικά τις γιορτές, μαζί με ό,τι άλλο. Να πηγαίνει στα βιβλιοπωλεία, να τα φυλλομετρά, να κοιτάζει τις εικονογραφήσεις τους και να διαλέγει. Σαν να διάλεγε για κείνη.

Και χαιρόταν που μάθαιναν να διαβάζουν, να παίρνουν το βιβλίο τους στο κρεβάτι πριν κοιμηθούν.

Φέτος, αναρωτιόταν τι θα έκανε. Ολα γύρω ήταν κλειστά. Μόνο κάποιες υπηρεσίες -κι αυτές με ραντεβού ή διαδικτυακά- λειτουργούσαν, φαρμακεία και καταστήματα τροφίμων. Μόνο ό,τι παρέχει είδη και υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, είπαν οι Αρχές.

Μα, δεν είναι τα βιβλία είδος πρώτης ανάγκης; Δεν είναι τα παραμύθια είδος πρώτης ανάγκης για τα παιδιά; Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος. Και αυτό το έρημο το πνεύμα, τι θα κάνει; Θα περιοριστεί σε ό,τι προσφέρει η τηλεόραση; Ή ό,τι μπορεί να ανακαλύψει με πολλή προσπάθεια και άλλη τόση τύχη στο διαδίκτυο;

Μαζί με όλα τα άλλα σκεφτόταν τα παιδιά. Σταδιακά, τους τα στερούσαν όλα. Η μία ανιψιά της έκανε μάθημα χορού μέσω διαδικτύου. Τα αγγλικά της το ίδιο, όπως και τα μαθήματα του σχολείου -όταν δεν έπεφτε το δίκτυο. Η πιο μικρή, καθισμένη σε αναμμένα κάρβουνα, αδυνατούσε να παρακολουθήσει τη νηπιαγωγό που προσπαθούσε να διαβάσει από οθόνης ένα παραμύθι. Οι βόλτες στην παιδική χαρά ήταν απαγορευμένες, οι επαφές με τους φίλους τους γίνονταν κι αυτές -όποτε- από οθόνης. Παιδιά που μεγάλωναν αγκαλιά με οθόνες και η μόνη επαφή με το πραγματικό περιβάλλον ήταν μια μισάωρη βόλτα, αν προλάβαιναν οι γονείς, με «άδεια» από μια εφαρμογή.

«Δεν μπορώ άλλο στο σπίτι. Βαραίνομαι», της έλεγε η τρίτη ανιψιά της στο τηλέφωνο. Στο προνήπιο εκείνη. Δεν ήθελε άλλο να ζωγραφίζει, τα παιχνίδια της δεν έκρυβαν άλλες εκπλήξεις και τα βιβλία της τα είχε διαβάσει ξανά και ξανά και ξανά και ξανά.

«Και φέτος τι θα κάνω;» αναρωτιόταν. Ούτε της ίδιας της άρεσε να ψωνίζει από το διαδίκτυο, όταν μπορούσε το απέφευγε. Αυτά που διάβαζε, αυτά που έτρωγε, αυτά που φορούσε, ήθελε προηγουμένως να τα έχει δει πριν τα αγοράσει. Οπως δεν θα αγόραζε παπούτσια αν δεν της έρχονταν καλά, έτσι δεν θα έπαιρνε και βιβλία. Ειδικά αν ήταν για δώρο.

Κι έτσι, μαζί με την ημερήσια ενημέρωση για την υγειονομική κατάσταση και το μέλλον της καραντίνας, προσπαθούσε καθημερινά να βρει ειδήσεις για το τι θα γίνει με τα βιβλιοπωλεία και τις άλλες μικρές επιχειρήσεις που μαράζωναν.

Εκεί που ακόμα και το περιτύλιγμα του δώρου έχει προσωπικό χαρακτήρα και δεν είναι διαφημιστικό χαρτί. Εκεί που ο πωλητής έχει γνώμη για το βιβλίο στην προθήκη του και μπορεί να σου πει δυο πράγματα γι’ αυτό. Συχνά, πριν το φέρει στο μαγαζί του, το έχει διαβάσει κιόλας. Εκεί που μπορείς να μυρίσεις χαρτί και μελάνι και δεν είσαι ένας ακόμα αριθμός παραγγελίας σε μια χαώδη αποθήκη.

Ηθελε να γράψει ένα γράμμα στους αρμόδιους, μήπως τους συγκινήσει. Μήπως μπορέσει να τους εξηγήσει τι σημαίνουν τα καινούργια βιβλία και τα παραμύθια για τα παιδιά, και πόσο μεγάλη ανάγκη είναι να λειτουργήσουν τα βιβλιοπωλεία.

Αλλά την απάντηση τη μάντευε. Τίποτα. Αφωνία ή -το πολύ- κούφια λόγια. Οπως για τόσα και τόσα άλλα, εξίσου καίρια και σημαντικά.

Αρχοντία Κάτσουρα

archkatsoura@yahoo.gr

efsyn.gr

Κρατούσε 3 χρόνια έγκλειστο το παιδί του, για να μην το δώσει στη μητέρα του

Σοκ στη Γαλλία: Συνελήφθη πατέρας που κρατούσε 3 χρόνια έγκλειστο το γιο του, για να μην το δώσει στη μητέρα του, που είχε πάρει την επιμέλεια, μετέδωσε το Γαλλικό Πρακτορείο επικαλούμενο δικαστικές πηγές.

Mulhouse : un homme arrêté pour avoir séquestré son fils pendant trois ans

Ένας άνδρας συνελήφθη σήμερα και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες στο Μιλούζ, στην ανατολική Γαλλία, καθώς κρατούσε έγκλειστο στο σπίτι του για ένα διάστημα τριών ετών τον γιο του, ηλικίας σήμερα 8 ετών, για να μην το δώσει στη μητέρα του, που είχε πάρει την επιμέλεια, μετέδωσε το Γαλλικό Πρακτορείο επικαλούμενο δικαστικές πηγές.

Το αγοράκι, που βρίσκεται σε σύγχυση, εντοπίστηκε από τους αστυνομικούς σε άθλια κατάσταση, με το σώμα του γεμάτο τσιμπήματα από έντομα και τα μαλλιά του γεμάτα ψείρες, περιέγραψε η εισαγγελία του Μιλούζ.

Το παιδί δεν πήγε ποτέ σχολείο. Η μοναδική του σύνδεση με τον έξω κόσμο, τα τελευταία τρία χρόνια, ήταν ένα τηλεοπτικό δίκτυο για παιδιά.
Το αγοράκι νοσηλεύεται σε μια ειδική ιατρική μονάδα, προσμένοντας να ξανασμίξει με τη μητέρα του.

Στον πατέρα, ηλικίας 37 ετών, απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες της απαγωγής και της κατακράτησης, και αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να του επιβληθεί ποινή κάθειρξης 30 ετών. Η εισαγγελία ζήτησε σήμερα την προφυλάκισή του.

Τα ίχνη του πατέρα και του μικρού παιδιού είχαν χαθεί μετά τον χωρισμό του ζευγαριού, που διέμενε στη Νίκαια (νοτιοανατολικά) έως τον Οκτώβριο του 2012. Η αστυνομία ωστόσο κατάφερε να εντοπίσει τα ίχνη τους πρόσφατα στο Μιλούζ από το σήμα του κινητού τηλεφώνου του πατέρα.
Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, οι αστυνομικοί οδήγησαν τον πατέρα στα γραφεία ενός πρώην του εργοδότη, όπου τον ακινητοποίησαν. Κατόπιν η αστυνομία απελευθέρωσε το αγοράκι.

altsantiri

Ομολόγησε ο Αυστριακός που κρατούσε την κόρη του φυλακισμένη για 24 χρόνια

Οι Αυστριακοί παρακολουθούν σήμερα συγκλονισμένοι την αποκάλυψη λεπτομερειών της ιστορίας μιας 42χρονης γυναίκας που κακοποιούνταν σεξουαλικά και κρατούνταν φυλακισμένη από τον πατέρα της για περισσότερο από 20 χρόνια.

Ο 73χρονος πιστεύεται ότι απέκτησε έξι παιδιά με την κόρη του, δήλωσε ο συνταγματάρχης της αστυνομίας Φραντς Πόλτσερ σε συνέντευξη Τύπου στην πόλη Άμστετεν της ανατολικής Αυστρίας. Ένα έβδομο βρέφος πιστεύεται πως πέθανε λίγο μετά τον τοκετό.

Η αστυνομία πιστεύει πως η γυναίκα, η οποία ονομάζεται Ελίζαμπετ Φριτσλ, κρατούνταν φυλακισμένη από τον πατέρα της, τον Γιόζεφ, σ' μια υπόγεια φυλακή κάτω από το οικογενειακό διαμέρισμα στο Άμστετε από το 1984, όταν οι γονείς της δήλωσαν την εξαφάνισή της.

Σύμφωνα με ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα από την αστυνομία, η Ελίζαμπετ Φριτσλ δήλωσε ότι κακοποιούνταν από τον πατέρα της από την ηλικία των 11 ετών. Τον Αύγουστο του 1984 την παρέσυρε στο υπόγειο, της έδεσε τα χέρα και την κλείδωσε εκεί.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, την κακοποιούσε συνέχεια και την βίαζε, με αποτέλεσμα να γεννηθούν επτά παιδιά, κατέθεσε στην αστυνομία.

Αστυνομικοί άνοιξαν απόψε την υπόγεια φυλακή όπου κρατούνταν και η οποία προστατευόταν από αρκετές ηλεκτρονικές κλειδαριές που είχε εγκαταστήσει ο Γιόζεφ Φριτζλ. Τα δωμάτια ήταν πολύ μικρά και το ύψος τους ήταν μικρότερο από 1,7 μ.. Υπήρχαν ράντζα, μέρος για να πλένονται και μια συσκευή τηλεόρασης, μετέδωσε το αυστριακό πρακτορείο ειδήσεων.

Τρία από τα έξι παιδιά που επέζησαν ήταν κλειδωμένα στο δωμάτιο μαζί της μέχρι πριν από λίγες μέρες που ο πατέρας της τα άφησε να βγουν και ισχυρίστηκε ότι η μητέρα τους επέστρεψε στο σπίτι. Για δύο από τους γιους της, τον 18χρονο Στεφάν και τον 5χρονο Φελίξ, ήταν η πρώτη φορά που είδαν το φως του ήλιου, ανακοίνωσε η αστυνομία.

Η Ελίζαμπετ υποστήριξε πως η μητέρα της δεν γνώριζε ότι ήταν φυλακισμένη. Τρόφιμα και ρούχα για την ίδια και για τα παιδιά της έφερνε μόνον ο Γιόζεφ. Ο «παππούς» είχε πει στις τοπικές αρχές πως τα τρία παιδιά, τα ονόματα των οποίων είναι σύμφωνα με την αστυνομία Λίζα, Μόνικα και Αλεξάντερ, τα είχαν αφήσει στο κατώφλι του σπιτιού του. Πήγαιναν σε τοπικά σχολεία.

'Επειτα από πολύωρη ανάκριση ομολόγησε ότι κρατούσε απομονωμένη εκεί την κόρη του και τρία από τα παιδιά της, ανακοίνωσε σήμερα εκπρόσωπος της αυστριακής εισαγγελίας.

«Ομολόγησε ότι είχε κατασκευάσει το μικρό δωμάτιο μέσα στην υπόγεια αποθήκη που διέθετε και ότι εκεί κρατούσε απομονωμένη την κόρη του και τρία από τα παιδιά της», δήλωσε ο Γκέρχαρντ Σεντλάσεκ, εκπρόσωπος των εισαγγελικών αρχών, αρμόδιων για το θέμα αυτό.

«Ωστόσο δεν έχει ομολογήσει για την αιμομιξία. Η ανάκριση συνεχίζεται και μπορεί να διαρκέσει ακόμη ημέρες», πρόσθεσε.

Ο Γιόζεφ Φριτσλ συνελήφθη το Σάββατο βάσει υποψιών ότι κρατούσε φυλακισμένη επί 24 χρόνια την κόρη του Ελίζαμπετ και ότι είχε αιμομικτικές σχέσεις μαζί της, από τις οποίες φέρεται να γεννήθηκαν επτά παιδιά.

Τα αποτελέσματα των εξετάσεων DNA θα γίνουν γνωστά έως την Τετάρτη, ανακοίνωσε η αστυνομία.

Πηγή: madata.gr