Δωρεάν νομική βοήθεια για το χαμομηλάκι

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,  

στη ΔΩΡΕΑΝ ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚ/ΝΙΑΣ ΜΑΣ, 

μπορείς να ζητήσεις, οποιεσδήποτε δωρεάν νομικές συμβουλές, 

που τυχόν, 

πρέπει να ξέρουν οι γονείς σου ή εσύ.

Είναι μία προσφορά του ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟY ΓΡΑΦΕΙΟY ΤΡΙΠΟΛΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΒΡΥΝΙΟΥ ΚΩΝ. ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ σε συνεργασία με τις ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ.

Κ.Π.Καβάφης: Βροχή...

Βροχή

Βροχή, που τα μικρά παιδιά
κοιτάζουνε χαρούμενα
μέσ’ από κάμαρη ζεστή,
κι όσο πληθαίνει το νερό
και πέφτει πιο μεγάλα,
χτυπούν τα χέρια και πηδούν.

έχει λιγνά δυο δένδρα
μικρό ένα περιβόλι·
και κάμνει εκεί της εξοχής
μια παρωδία το νερό —
μπαίνοντας σε κλωνάρια
οπού δεν έχουν μυστικά·
ποτίζοντας τες ρίζες
που έχουν ασθενικό χυμό·
τρέχοντας εις το φύλλωμα
που με κλωστές δεμένο
πεζό και μελαγχολικό
κρεμνά στα παραθύρια·
και πλένοντας καχεκτικά
φυτά που μες σε γλάστρες
τα ’στησ’ αράδα-αράδα
μια φρόνιμη νοικοκυρά.

Βροχή, που τα μικρά παιδιά
κοιτάζουνε χαρούμενα
μέσ’ από κάμαρη ζεστή,
κι όσο πληθαίνει το νερό
και πέφτει πιο μεγάλα,
χτυπούν τα χέρια και πηδούν.
Βροχή, που ακούν οι γέροι
με σκυθρωπήν υπομονή,
με βαρεμό κι ανία·
γιατί εκείνοι από ένστικτον
δεν αγαπούνε διόλου
βρεμμένο χώμα και σκιές.

Βροχή, βροχή — εξακολουθεί
πάντα ραγδαία να βρέχει.
Μα τώρα πια δεν βλέπω.
Θόλωσ’ απ’ τα πολλά νερά
του παραθύρου το υαλί.
Στην επιφάνειά του
τρέχουν, γλιστρούν, κι απλώνονται
κι ανεβοκατεβαίνουν
ρανίδες σκορπισμένες
και κάθε μια λεκιάζει
και κάθε μια θαμπώνει.
Και μόλις πλέον φαίνεται
θολά-θολά ο δρόμος
και μες σε πάχνη νερουλή
τα σπίτια και τ’ αμάξια.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993) 

Η άσχημη ψυχολογική κατάσταση (το σύμπτωμα) του Παιδιού και του Εφήβου

Τα παιδιά είναι μέλη ενός συστήματος, αυτού της οικογένειας, και εκφράζουν με τον τρόπο, τις λέξεις, ή το σώμα τους τις διάφορες συναισθηματικές διακυμάνσεις όχι μόνο του εαυτού τους αλλά και του συστήματος αυτού – θετικές και αρνητικές. Ειδικά στις πολύ μικρές ηλικίες που η λεκτική έκφραση δεν είναι αρκετά ανεπτυγμένη ώστε να μπορεί να εξυπηρετήσει όλες τους τις επικοινωνιακές ανάγκες, το κορμί γίνεται μέσο έκφρασης συναισθημάτων, όπως άλλωστε λειτουργεί και σαν υποδοχέας τους.

Το παιδί δέχεται μεγάλο μέρος της επικοινωνίας των γονιών του μέσα από το σώμα του. Σαν βρέφος, η μητέρα το ταΐζει, το πλένει, το χαϊδεύει, το μυρίζει, ή το αγγίζει πολλές φορές εκεί που φαντάζεται ότι μπορεί να πονάει για να του απαλύνει τον πόνο.

Όμως και τα αρνητικά συναισθήματα εκφράζονται μέσα από το σώμα. Οι τιμωρίες μπορεί να έχουν να κάνουν με τη στέρηση σωματικής ευχαρίστησης, όπως μιας αγκαλιάς ή ενός παγωτού το καλοκαίρι ή ακόμα με τη χειροδικία πάνω στο παιδί. Είναι λοιπόν αναμενόμενο και το παιδί να χρησιμοποιήσει συνειδητά ή ασυνείδητα το σώμα του για να εκφράσει τα δικά του συναισθήματα. Αυτό μπορεί να πάρει διάφορες μορφές άλλοτε φυσιολογικές, όπως το να εκφράσει την αγάπη του με μια αγκαλιά, και άλλοτε παθολογικές.

Στην περίπτωση της παθολογίας, το σύμπτωμα του παιδιού, όταν δεν συντρέχει κάποιος άλλος ιατρικός λόγος, τότε ενδέχεται να εκπροσωπεί, να εκφράζει, μια κρυμμένη δυσκολία στον ψυχισμό του παιδιού.

Κάποιες πολύ γνωστές διαταραχές είναι αυτή της δυσκολίας συγκέντρωσης και υπερκινητικότητας του παιδιού, η βραδινή ενούρηση, οι πονοκέφαλοι, οι διαταραχές ύπνου, η ονυχοφαγία, το σύνδρομο της χρόνιας κόπωσης, και οι διαταραχές πρόσληψης τροφής που συνήθως αρχίζουν με την ήβη.
Σίγουρα για κάποιες από αυτές τις διαταραχές που ενδέχεται να έχουν και ιατρική υπαιτιότητα, θα πρέπει ο γονιός να απευθύνεται στον παιδίατρο για να αποκλείονται τα όποια βιοπαθολογικά αίτια πριν κανείς στρέψει την προσοχή του στα ψυχολογικά. Ενώ η ανορεξία, για παράδειγμα, είναι κατά κανόνα δείγμα ψυχολογικής διαταραχής, όταν το παιδί παρουσιάζει ιδιαιτερότητες στην πρόσληψη τροφής σε μικρή ηλικία, καλό είναι να εξετάζονται πιθανές αιτιολογίες όπως αυτή της τροφικής δυσανεξίας σε κάποια είδη τροφής ή τυχόν προβλημάτων του πεπτικού του συστήματος.

Επίσης, ήδη υπάρχοντα προβλήματα υγείας όπως, για παράδειγμα, το άσθμα ή το έκζεμα τείνουν να χειροτερεύουν υπό την πίεση ψυχολογικών προβλημάτων στο παιδί και στον έφηβο που δεν βρίσκουν άλλη δίοδο έκφρασης αυτού που τους βασανίζει.
Εφόσον ο παιδίατρος έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο το σύμπτωμα του παιδιού να πηγάζει από παθολογικά αίτια, τότε θα πρέπει ο ίδιος να κατευθύνει το γονιό σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Με αυτό τον τρόπο ο γονιός θα μπορέσει έγκαιρα κατ’αρχήν να κατανοήσει και στη συνέχεια να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του παιδιού του. Όσο πιο σύντομα προσφερθεί αυτή η φροντίδα τόσο καλύτερη θα είναι η πρόγνωση για το πρόβλημα και βέβαια το παιδί θα αισθανθεί ασφάλεια στη συνειδητοποίηση ότι κάποιος είδε το κρυφό του «παράπονο», που έχει πάρει μορφή σωματικού συμπτώματος, και μεριμνά γι’ αυτό.

Από μόνη της η κίνηση αυτή, το να ζητήσει δηλαδή κανείς βοήθεια αναγνωρίζοντας ότι κάτι δεν πάει καλά, λειτουργεί αναλγητικά. Απεναντίας, η παθητικότητα, η άρνηση, αλλά και η άγνοια όσον αφορά στην αντιμετώπιση του προβλήματος θα το επιδεινώσουν. Το παιδί, εάν αισθανθεί αγνοημένο ή και φορές κατηγορούμενο για το πρόβλημά του, πιθανόν να εντείνει την εκτόνωση του δύσκολου συναισθήματός του μέσα από το σύμπτωμά του, ενισχύοντας έτσι ένα φαύλο κύκλο που καθίσταται όλο και πιο δύσκολο να σπάσει.

Η ψυχολογική δυσκολία του παιδιού ή του εφήβου μπορεί να σχετίζεται με μια σειρά γεγονότων ή ακόμα και με ένα μεμονωμένο τραυματικό περιστατικό που έχουν προκύψει εντός ή εκτός της οικογένειας. Ο εντοπισμός της πηγής του προβλήματος είναι πολύ σημαντικός. Ακόμα σημαντικότερο είναι όμως το να συμβούν οι απαραίτητες αλλαγές στη ζωή του παιδιού που θα το φέρουν σε καλύτερη ψυχική ισορροπία, είτε αυτές αφορούν στην δομή και λειτουργία της οικογένειας, είτε σε εξωγενείς παράγοντες.
Σε κάθε περίπτωση, ο γονιός οφείλει να σκύψει με την κατάλληλη φροντίδα πάνω στο παιδί του. Αυτό συχνά προϋποθέτει το να ζητήσει και ο γονιός τη βοήθεια ενός ψυχοθεραπευτή. Οι περισσότεροι επαγγελματίες ψυχικής υγείας για το παιδί αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα της εμπλοκής του γονιού στο θεραπευτικό πλάνο για το παιδί του.
Ανάλογη με τη φύση του προβλήματος θα είναι και η συμμετοχή των γονιών στο θεραπευτικό πρόγραμμα που θα συστήσει ο ειδικός. Συχνά οι γονείς μπορεί να υποφέρουν από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το παιδί τους και να αισθάνονται αβοήθητοι και ανίκανοι να παρέχουν τη πρέπουσα στήριξη. Μπορεί επίσης να έχουν οι ίδιοι προβλήματα που είτε να τους επιβαρύνουν περαιτέρω είτε να συντελούν στην άσχημη ψυχολογική κατάσταση του παιδιού.

Αν, για παράδειγμα η σχέση των γονιών είναι διαταραγμένη ή το παιδί κακοποιείται μέσα στην οικογένεια, εννοείται ότι η συμμετοχή των γονιών στη θεραπεία του παιδιού τους θα τεθεί – δικαίως – ως προϋπόθεση για την έναρξη της θεραπείας του παιδιού.
Η έγκαιρη διάγνωση και η οργανωμένη αντιμετώπιση αποτελούν τα απαραίτητα συστατικά για ένα επιτυχημένο θεραπευτικό αποτέλεσμα με προληπτική δράση για το μέλλον από το οποίο βέβαια θα ωφεληθεί σαφώς το παιδί αλλά και το σύνολο της οικογένειας.

Σοφία Χατζηδημητρίου, Ψυχαναλυτική ΨυχοθεραπεύτριαB.Sc., Pg. Cert., Pg. Dip., M. Clin. Sc.Μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας (EFPP www.efpp.org)

Το παιδί του Πλούτου και της Φτώχειας

Μια φορά κι έναν καιρό,

κι ένα πρωινό λαμπρό, .

τότε που οι άνθρωποι πίστευαν,

πως πάνω στο Μύτικα,

στου Όλυμπου την ψηλότερη κορφή,

είχε ο Δίας το θεϊκό του ανάκτορο,

πανηγύρι λαμπρό στήθηκε

και τραπέζι πανώριο στρώθηκε

με όλα του κόσμου τα καλά,

επειδή η Αφροδίτη  γεννήθηκε,

επειδή η ίδια η Ομορφιά

στη γη των ανθρώπων κατέβηκε.

Μια βδομάδα πριν

ο πατέρας των θεών

και όλων των θνητών ανθρώπων

έστελνε με τον Ερμή, τον ταχυδρόμο του, προσκλήσεις σε όλους τους θεούς

και στα παιδιά τους,

τους ημίθεους,

και στο γλέντι τους καλούσε,

εκεί επάνω στο Μύτικα,

στο θεϊκό του ανάκτορο.

Όλοι, μα όλοι, με χαρά μεγάλη άρχισαν απ’ το πρωί στο κατάφωτο ανάκτορο να μπαίνουν

και να τρώνε και να πίνουν

και ευχές να δίνουν

για πάντα η Αφροδίτη,

η Ομορφιά η ίδια, να μείνει μαζί τους και στη ζωή όλων άλλο νόημα να δώσει.

Γέλια, τραγούδια και χαρές στο παλάτι μέσα.

Έξω όμως απ’ αυτό, στους μεγάλους κήπους

μια σκιά περιδιαβαίνει.

Άσχημη, βρώμικη

και θλιβερή και θυμωμένη,

που μόνο αυτή δεν κάλεσε

ο Δίας στη γιορτή.

Κατά το συνήθειο της όλο και ψαχουλεύει

κάτι να βρει

πείνα και δίψα να χορτάσει,

κάποιο ρούχο να αρπάξει

τα κουρέλια να σκεπάσει,

κάπως να καταφέρει μέσα να μπει να βολευτεί και να ξαποστάσει. Στάθηκε αδύνατο όμως, αφού το Κράτος και η Βία, οι φρουροί του παλατιού, είχαν πάρει εντολή να μην αφήσουν την Πενία, τη Φτώχεια δηλαδή, να μπει στη γιορτή και με την κακομοιριά της το κέφι, την όρεξη και τη χαρά να διώξει.

Η Πενία, το λοιπόν, έξω τριγυρνώντας, σ΄ έναν θάμνο μεγάλο και ανθισμένο από κάτω βρίσκει τον Πόρο,

τον Πλούτο,

της Μήτιδας το γιο,

όμορφο παλληκάρι που κατά πως φαίνεται παράπιε από το Νέκταρ –το κρασί δεν το ΄ξεραν ακόμη– και γλυκοκοιμόταν. Μαζί του θα πλαγιάσω, σκέφτηκε, που θα ξανάβρω τέτοια τύχη, εγώ η ίδια η Φτώχεια με τον Πλούτο να βρεθώ.

Και πλάγιασε, κα την ίδια τη μέρα που η Ομορφιά γεννήθηκε, η περιφρονεμένη Πενία έπιασε στην κοιλιά της  γιο, 
που πατέρα του τον Πόρο είχε.

Και ο γιος αυτός

ο Έρωτας είναι,

που `χει μάνα του τη Φτώχεια και πατέρα του τον Πλούτο. Και επειδή τη μέρα που ο Αφροδίτη γεννήθηκε, στην κοιλιά της Φτώχειας πιάστηκε, πιστός ακόλουθος και υπηρέτης της Ομορφιάς έγινε και αυτή παντοτινά τον γοητεύει και σα μαγνήτης τον τραβά.

Ο γιος της Φτώχειας, που λέτε, πάντα φτωχός είναι σε όλη τη ζωή του, και ούτε τρυφερός, όπως λένε οι περισσότεροι,

ούτ’ όμορφος ο ίδιος είναι

(ποιος έχασε τρυφεράδα και ομορφιά για να τη βρει αυτός;), αλλά σαν τη μάνα του είναι σκληρός και ξυπόλυτος και ξερακιανός και άστεγος,

χάμω κοιμάται χωρίς στρωσίδια

και με τη μιζέρια σύντροφος.

Στα κατώφλια των σπιτιών

στα σοκάκια που γυρίζει τον ουρανό έχει για στέγη.

Πήρε κι απ’ τον πατέρα του όμως, τον Πόρο, χαρίσματα και είναι παράτολμος αντρειωμένος και φοβερός κυνηγός που το ταίρι του ψάχνει και στήνει μηχανές και παγίδες με τρόπους σοφούς ή πονηρούς.

Και ούτε θνητός ούτε αθάνατος είναι αλλά την ίδια στιγμή που γεννιέται, πεθαίνει.

Στην ίδια μέρα μέσα τη μια στιγμή ανθίζει και είναι όλο ζωή, όταν αυτό που κυνηγάει το αποχτήσει, και την άλλη πεθαίνει αφού ό,τι αποχτά μέσα από τα δάχτυλα του γλιστράει και το χάνει.

Έχει και δεν έχει, ούτε φτωχός μα ούτε και πλούσιος είναι. Κυνηγός είναι της Ομορφιάς, και του Καλού. Και σαν το αποχτήσει έλλειμμα πάντα έχει και δεν του φτάνει.

Ακόρεστος είναι και ανήσυχος πάντα.

Κυνηγός, παγιδευτής του Καλού και του Ωραίου και θέλει παντοτινά να το κατέχει

Και είναι ο Έρωτας  γέννα του Καλού μέσα στην Ομορφιά.

Μια γέννα που ποτέ δεν τελειώνει

.
— Θηρευτής του Καλού

— Γιατί;

— Για να το κάνει δικό του

— Για πόσο;

— Για πάντα

— Και να το γεννάει μέσα στην Ομορφιά;

— Για πάντα

— Και μέσα από τις γέννες αυτές τι ζητάει;

— Την Αθανασία να κερδίσει, ο Έρωτας ούτε θνητός ούτε αθάνατος μιας και παιδί της ....Φτώχειας είναι με πατέρα τον Πλούτο

Διασκευή από το "Συμπόσιον" του Πλάτωνα

Έρωτος Έπαινος Διοτίμας

Κεφ. 2ο 203b 

Έρωτας είναι πόθος και κίνητρο για το ωραίο και αληθινό

Έρωτας είναι πόθος και κίνητρο για το ωραίο και αληθινό

Ο Έρως είναι «ὁ τόκος ἐν τῷ καλῷ».

 Ο Έρως είναι έρως προς το ωραίο.

Σαν γιος λοιπόν του Πόρου και της Πενίας, πρώτα-πρώτα αιώνια φτωχός είναι και κάθε άλλο παρά απαλός και ωραίος, όπως τον φαντάζεται ο κόσμος. Αντίθετα είναι τραχύς και απεριποίητος και ανυπόδητος και άστεγος.
Τα πράγματα δηλαδή έχουν ως εξής: Θεός κανένας δεν φιλοσοφεί, ούτε ποθεί να γίνει σοφός, αφού είναι. Παρόμοια και οποιοσδήποτε άλλος είναι σοφός, δεν φιλοσοφεί.

Ο λόγος της Διοτίμας, της Δασκάλας του Σωκράτη, για τον Έρωτα 

(από το Συμπόσιο του Πλάτωνα, σε ελεύθερη απόδοση)

---------------------------------
Πάνω στον Όλυμπο οι θεοί είχαν γιορτή μεγάλη, τη μέρα που γεννήθηκε η Αφροδίτη, τη μέρα που η Ομορφιά ήρθε στον κόσμο.

Τραπέζι μεγάλο έστρωσαν και έφαγαν και χόρτασαν από αμβροσία ήπιαν το νέκταρ το θεϊκό και χαίρονταν και γλεντούσαν.

Όλοι ήσαν καλεσμένοι, όλοι, θεοί και νύμφες μικρές και μεγάλες θεότητες, όλοι έξω από την Πενία, τη φτώχεια την κακάσχημη που από τα αποφάγια γύρευε να χορτάσει την ακόρεστη πείνα της.

Περιφρονεμένη απ' όλους γύριζε στους κήπους του ανάκτορου του Δία μπας και βρει κάτι να βάλει στην πάντα για το αύριο.

Και να, κάτω από ένα θάμνο κοιμόταν βαριά απ' το πολύ το νέκταρ, ένα παλληκάρι όμορφο, ο γιος της Μήτιδας, ο Πόρος, του πλούτου ο θεός. Της Φτώχειας τότε της μπήκε η ιδέα, παιδί από τον Πλούτο να αποκτήσει.

Πλάγιασε μαζί του κι απόκτησε τον Έρωτα που συνοδός της Αφροδίτης έγινε, αφού στα δικά της γενέθλια γεννήθηκε και απ' τη φύση του ερωτευμένος με το Ωραίο είναι και με τη θεά του την Αφροδίτη.

Πλαγιάζει πάντοτε χάμω και χωρίς στρώματα, κοιμάται στο ύπαιθρο, στα κατώφλια και τους δρόμους, έχει της μητέρας του το φυσικό, επομένως διαρκή σύντροφο την στέρηση.

Αφ' ετέρου, κατά του πατέρα του το φυσικό, είναι παγιδευτής πανούργος των ωραίων και των εκλεκτών, είναι γενναίος και ριψοκίνδυνος και ενεργητικός, κυνηγός φοβερός, που εξυφαίνει διαρκώς σχέδια, επιθυμεί την σύνεση και είναι επινοητικός, αναζητητής της γνώσης για τη ζωή, τρομερός στο να μαγεύει με γητειές, με βότανα, με λόγια ωραία.

Δεν είναι όμοιος στην φύση του με αθάνατο ούτε με θνητό, αλλά μέσα σε μια και την αυτή ημέρα, πότε ανθεί και ζει, όταν βρει ευπορία, πότε πεθαίνει και πάλι ξαναζωντανεύει, χάρις στην πατρική του φύση, και πάλι ό,τι αποκτά κάθε φορά, του φεύγει διαρκώς μέσ' από τα δάκτυλα.

Έτσι ούτε άπορος ποτέ τελείως είναι ο Έρως ούτε πλούσιος σε μέσα.

Και πάλι, ευρίσκεται στο μέσον μεταξύ σοφίας και ανοησίας.

Ούτε οι ανόητοι φιλοσοφούν, ούτε ποθούν να γίνουν σοφοί, αφού αυτό ακριβώς είναι το κακό της ανοησίας, το ότι, χωρίς να είναι κανείς ωραίος και καλός και φρόνιμος, είναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του. Εκείνος επομένως, που δεν φαντάζεται ότι του λείπει τίποτε, δεν έχει τον πόθο εκείνου, το οποίο δεν φαντάζεται πως του χρειάζεται».

«Και ποιοί είναι τότε οι φιλοσοφούντες, Διοτίμα» ρώτησα εγώ «αφού δεν είναι μήτε οι σοφοί μήτε οι ανόητοι;»

«Μα αυτό επιτέλους» είπε «είναι και σ' ένα παιδί φανερό: ακριβώς όσοι ευρίσκονται στο μέσον αυτών των δύο. Μεταξύ αυτών θα πρέπει να είναι και ο Έρωτας. Γιατί η σοφία ανήκει φυσικά στα ωραιότερα πράγματα.

Ο Έρωτας είναι έρως προς το ωραίο.

Κατ' ανάγκην άρα ο Έρωτας είναι φιλόσοφος, και σαν φιλόσοφος που είναι, βρίσκεται μεταξύ της σοφίας και της μωρίας. Οφείλεται δε και τούτο στην καταγωγή του.

Επειδή είναι από πατέρα μεν σοφό και πολυμήχανο, από μητέρα δε αμήχανο και όχι σοφή. Αυτή λοιπόν είναι, αγαπητέ Σωκράτη, η φύση του δαίμονος. Αυτό δε που συ εξέλαβες σαν Έρωτα - δεν είναι διόλου παράξενο αυτό που σου συνέβη. Εξέλαβες, υποθέτω (και το συμπεραίνω απ' όσα λες), το αντικείμενο του έρωτος ως Έρωτα, όχι το υποκείμενο.

Έτσι λοιπόν, νομίζω, αντίκριζες τον Έρωτα σαν κάτι πανέμορφο. 
Γιατί όντως το αντικείμενο του έρωτα είναι ωραίο, τρυφερό, τέλειο, αξιομακάριστο. Το υποκείμενο όμως του έρωτα έχει διαφορετική εμφάνιση, όπως εγώ σου την περιέγραψα».