Ημερίδα της «ΑΝΑΣΑ» για τη νευρική ανορεξία

Αγαπητό χαμομηλάκι,
Το παρακάτω θέμα νομίζω ταιριάζει στο ιστολόγιό σου,
αν θέλεις ανάρτησέ το.

Κλεισθένης από την «Ιδεοπηγή»

---

Ημερίδα της «ΑΝΑΣΑΣ» στον Δήμο Θερμαϊκού για τη νευρική ανορεξία 

Μας είναι γνωστός ο όρος «νευρική ανορεξία» (anorexia nervosa). Είναι μια από τις «μοντέρνες» ασθένειες και δεν αφορά μόνο τις γυναίκες (κορίτσια και νεαρές κοπέλες σε όλο τον κόσμο)-όπως πολλοί πιστεύουν-αλλά και άνδρες.

Όλοι θα’ χουμε δει (στην τηλεόραση ή σε έντυπα) κάποια σκελετωμένα σώματα και μας δημιουργήθηκαν απορίες. Είναι δυνατόν κάποιος/κάποια να φτάσει, ηθελημένα, σ’ αυτό το σημείο;

«Μπρος στα κάλλη(;) τι είν’ ο πόνος» θα πει κάποια ωραιοπαθής και φιλόδοξη. Ωστόσο, η νευρική ανορεξία δεν είναι μόνο μορφή διατροφικής διαταραχής.

Όποια (όποιος) πάσχει απ’ την παραπάνω ασθένεια υποφέρει από έντονο φόβο μιας πιθανής αύξησης του βάρους. Κορίτσια που πάσχουν από νευρική ανορεξία, παρουσιάζουν μία συστηματική άρνηση στην λήψη φαγητού.

Αποτέλεσμα;

Η συνεχής απώλεια βάρους, μέχρι να ξεπεράσουν τα φυσιολογικά όρια αδυνατίσματος. Από ‘κει και πέρα, το ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ είναι δεδομένο και αντιμετώπισή του είναι προληπτικού χαρακτήρα.

Μερικά συμπτώματα της ασθένειας είναι η διακοπή της εμμήνου ρύσης, η ξηρότητα του δέρματος και δύσχρωμα νύχια που αδυνατίζουν και ραγίζουν, τριχόπτωση, δυσκοιλιότητα κ.ά., καθώς και ψυχικές συνέπειες, όπως κατάθλιψη, απομόνωση, στα επόμενα στάδια κλπ.

Η «ΑΝΑΣΑ» είναι η πρώτη μη κερδοσκοπική εταιρία στην Ελλάδα, που δημιουργήθηκε με στόχο την ενημέρωση, πρόληψη και υποστήριξη των ανθρώπων που πάσχουν από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής.

Ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Ζέτας Δούκα (που έχει βιώσει την ασθένεια), με μιαν εξειδικευμένη ομάδας επιστημόνων.

Στα πλαίσια της ενημέρωσης και αφύπνισης του κοινού για την ύπαρξη και τις διαστάσεις του προβλήματος, σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων καθώς και άλλοι φορείς του Δήμου Θερμαϊκού διοργάνωσαν, το περασμένο Σάββατο, στο «Κάππα» της Περαίας, ημερίδα για την νευρική ανορεξία.

 

Του Γιώργου Νικολαΐδη (gnborn2shoot)

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

Σχετικά

Καρυδόπιτα νηστίσιμη !! Greek Walnut Cake (Karydopita) - Μμμμμμμμ... η μανούλα εφτιαξε

Τα καρύδια ο «βασιλιάς» των ξηρών καρπών

Τα καρύδια είναι οι πιο υγιεινός ξηρός καρπός, καθώς είναι πρώτα σε αντιοξειδωτικά και σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες αποτελούν βασικό συστατικό για μια ισορροπημένη διατροφή.

Greek Walnut Cake (Karydopita)

Υλικά:

• 1 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο
• 1 ½ φλιτζάνι του τσαγιού ζάχαρη
• 1 ½ φλιτζάνι του τσαγιού τριμμένη καρυδόψιχα
• 4 φλιτζάνια του τσαγιού αλεύρι
• 2 φλιτζάνια του τσαγιού νερό
• ½ φλιτζάνι του τσαγιού μπράντι
• 2/3 κουταλιά της σούπας κανέλα σε σκόνη
• 1/3 κουταλιά της σούπας γαρύφαλλο σε σκόνη
• ξύσμα 1 λεμονιού
• 3 κουταλάκια του γλυκού μπέικιν πάουντερ
• 1 κουταλάκι του γλυκού σόδα μαγειρική

για το γαρνίρισμα:

• 1 φλιτζάνι του τσαγιού χοντροκομμένα καρύδια
• ½ φλιτζάνι του τσαγιού ξανθές και μαύρες σταφίδες

Καρυδόπιτα αρτύσιμη

Εκτέλεση:

• Ανακατεύουμε το αλεύρι με την κανέλα, το γαρύφαλλο και το μπέικιν πάουντερ.
• Βάζουμε το αλεύρι σε μπολ.
• Προσθέτουμε το ελαιόλαδο και ανακατεύουμε καλά.
• Ρίχνουμε στο μείγμα τη ζάχαρη, το νερό, την καρυδόψιχα , τη σόδα διαλυμένη στο μπράντι και το ξύσμα λεμονιού.
• Ανακατεύουμε καλά και βάζουμε το μείγμα σε λαδωμένη φόρμα.
• Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για 1 ώρα.
• Όταν ψηθεί η καρυδόπιτα την αφήνουμε για 10 λεπτά στη φόρμα.
• Μετά την αναποδογυρίζουμε σε πιατέλα.
• Γαρνίρουμε με χοντροκομμένα καρύδια, σταφίδες μαύρες και ξανθές.

Η καρυδόπιτα νηστίσιμη έχει 640 θερμίδες (kcal) ανά κομμάτι!

Συνταγές Μαμάς

ΚΑΝΑΜΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΣΥΝΔΡΟΜΟ DOWN: Μια συγκλονιστική ιστορία

«Δεν υπάρχουν ιδέες —υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες— κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει».

Ν. Καζαντζάκης 

«Για τα δικά μου μάτια είναι
το ομορφότερο κορίτσι του κόσμου»

Διονύσης και Χριστίνα 

Έχω μεγάλο τρακ. Με έχουν φωνάξει μέσα να δω τη νεογέννητη κόρη μου και δεν μπορώ να κάνω βήμα. «Πήγαινε Διονύση» ακούω τους δικούς μου. Όλη η οικογένεια σε πελάγη ευτυχίας, ο αδελφός μου με την κάμερα να «τραβάει» τα πάντα. 

Μπαίνω και βλέπω το παιδί. Έρχονται και οι υπόλοιποι, όλοι να σας ζήσει, συγκίνηση, χαρά, σου μοιάζει, της μοιάζει... Νιώθω ότι το παιδί κάτι έχει. Σκέφτομαι ότι θα είναι από τον τοκετό. Βλέπω από μακριά τον γιατρό να βγαίνει από το χειρουργείο με τη ρόμπα. Παρατάω το παιδί και τους υπόλοιπους, τρέχω και τον ρωτάω «γιατρέ, τι έχει το παιδί;». Μου απαντάει: «Τίποτε δεν έχει». Για να το λέει ο γιατρός, όλα θα είναι μια χαρά. Σε λίγο βλέπω και τη γυναίκα μου που μόλις έχει βγει από το χειρουργείο. Είμαστε ευτυχισμένοι.
Με φωνάζουν στην εντατική. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Όλα είναι μια χαρά, τι γυρεύει το παιδί μου στην εντατική; Τη στιγμή που φοράω τη ρόμπα για να μπω μέσα βλέπω τον γιατρό με κάποια νεογνολόγο και κάτι σαν να λένε: «Του το είπες;».
Η νεογνολόγος έχει αρχίσει να λέει: «Μην ανησυχείτε, γεννήθηκε με ένα πρόβλημα, υπάρχουν όμως ιδρύματα και ειδικά σχολεία». Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ. Ανοίγω μια πόρτα, αρχίζω να κατεβαίνω σκάλες, βρίσκομαι έξω από το μαιευτήριο. Πάω και κάθομαι δίπλα σε κάτι σύρματα. Δεν είναι μόνο πανικός. Είναι φόβος, είναι στενοχώρια, είναι θάνατος.
Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι η Χριστίνα, η γυναίκα μου, είναι ακόμα μέσα στην ανάνηψη και τρέχω να της μιλήσω. Οι άλλοι με πείθουν να μην της το πω ακόμα. Την ανεβάζουν επάνω, στο δωμάτιό της. Εκείνη ταλαιπωρημένη αλλά στον έβδομο ουρανό.
Όλοι εμείς οι υπόλοιποι «μαγκωμένοι». Ούτε λουλούδια ούτε μπαλόνια ούτε τίποτε. Κάθε τόσο ένας-ένας βγαίνουμε έξω, δήθεν να πάμε να κάνουμε τσιγάρο.
Κανονίζουμε να της το πούμε το επόμενο πρωί, εγώ και ο γιατρός. Μπαίνουμε στο δωμάτιο της Χριστίνας. Ο γιατρός της λέει: «Γέννησες ένα κορίτσι που δεν θα είναι όμορφο σαν τη Σοφία Λόρεν». Η γυναίκα μου δεν καταλαβαίνει. Του απαντάει:
«Για τα δικά σου μάτια. Για τα δικά μου μάτια είναι το ομορφότερο κορίτσι του κόσμου». Ο γιατρός συνεχίζει να λέει μπούρδες. Του λέω «σταμάτα».
Προσπαθώ να της εξηγήσω.
Η γυναίκα μου ζητεί φάρμακα για να «κόψει» το γάλα. Δεν θέλει ούτε να θηλάσει ούτε να δει το παιδί. Έχει μια απόλυτη άρνηση. Εγώ το ίδιο. Πρέπει να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Έχουμε εγκλωβιστεί, δεν σηκώνουμε τα τηλέφωνα, η μοναδική λέξη που ακούγεται είναι η λέξη «ίδρυμα».
Πηγαίνουμε και βλέπουμε κάποια τέτοια ιδρύματα. Αντικρίζουμε τρομερά πράγματα εκεί μέσα. Στο μαιευτήριο δεν δείχνουν την παραμικρή ευαισθησία. Θέλουν να μα περάσουν αυτό το «Νέοι είστε ακόμα, μη χαραμίσετε τη ζωή σας...». Στην εντατική, όπου θα μείνει το παιδί 14 ολόκληρες ημέρες το έχουν δίπλα από τον κάδο με τα σκουπίδια.
Μας προτείνουν και μια άλλη λύση: ευθανασία. Μας δίνουν και το τηλέφωνο μιας κλινικής.
Όλα αυτά τέλειωσαν την πρώτη φορά που την πήραμε αγκαλιά. Όλες τις ημέρες στο μαιευτήριο μας είχαν φτιάξει την εικόνα ενός παιδιού το οποίο δεν θα ζήσει, δεν θα περπατήσει, δεν ακούει, έχει πρόβλημα στην καρδιά κτλ. Αυτό το παιδί ήταν ένα «δεν», ένα τέρας.

Τίποτε από αυτά δεν ίσχυε. Το παιδί μας και περπατάει και ακούει και βλέπει και παίζει και γελάει. 

Έχει Σύνδρομο Down∙ μόλις 28 ετών η γυναίκα μου, ήταν αυτή η μία στις 9.500. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, οι άλλοι μάς το δημιουργούν. Θα το παλέψουμε. Μερικές φορές την κοιτάζουμε και νιώθουμε ενοχές για αυτά που μα είχαν πείσει να σκεφτόμαστε τότε. Σήμερα η Αναστασία μας είναι 22 μηνών.

BHMagazino, 24 Ιουνίου 2007, τ. 349, σ. 12, ΕΜΠΕΙΡΙΑ,
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΛΕΝΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Να σας ζήσει το χαμομηλάκι σας, το αγγελούδι σας....
Να είστε καλά και ευτυχισμένοι
Είναι φτωχά τα λόγια, πολύ φτωχά για να μπορέσω να σας εκφράσω το θαυμασμό, το δέος που αισθάνομαι για σας, 

Διονύση και Χριστίνα.

Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης - Άφτερος Πήγασος

Σε τέτοιους δίσεκτους καιρούς,

που να ‘βρει τόπο να ριζώσει η Ποίηση;

Λιπόσαρκα όνειρα.

Ο θάνατος λογίζεται κέρδος

και οι ζωές των ανθρώπων

αναίτιο κι άλογο έξοδο.

Σε τέτοιους άνομους καιρούς,

που να ‘βρει τόπο ν' ανθίσει η Ποίηση; 

Το αλφάβητο άχρηστο.

Τεχνολόγοι, λογιστές-κοστολόγοι,

οι αφεντάδες υπαρχόντων και υπάρξεων.

Σε τέτοιους δόλιους καιρούς,

που να ‘βρει τόπο να καρπίσει η Ποίηση; 

Μπροστά στις πράξεις ανόμων,

άφτερος ο Πήγασος για κάπου αλλού καλπάζει.

Σε τέτοιους δύσκολους καιρούς,

θε να ‘βρει τόπο να ριζώσει, ν’ ανθίσει

και να καρπίσει η Ποίηση.

Των ποιητών οι στεναγμοί, ζωής ανάσες.

Μελάνι ανεξίτηλο το δάκρυ θα γενεί,

και η οργή τους χάρτινο όπλο ανίκητο

γι' ανάταση κι Ανάσταση.

Βασιλική Π. Δεδούση

Το χαμομηλάκι

Της Φουκουσίμα γίνεται στην Μεσόγειο

Μας πως μπλέξαμε πάλι έτσι;

Δεν λέω για μας, που είμαστε μονίμως μπλεγμένοι, λέω για όλο τον κόσμο.

Το πάνω-κάτω σε όλη την γη.

Να μη ξέρεις με ποιον να πας και ποιον ν’ αφήσεις.

Τώρα εγώ, με τον Καντάφι είμαι ή με τους αμερικάνους;
Τι μπλέξιμο κι αυτό. Τα λέει πάρα πολύ ωραία ο φίλος στον Τοίχο-Τοίχο. 
Αν είναι δυνατόν να μπαίνω στο δίλημμα, αν θα είμαι με τον δικτάτορα ή με τον Χωροφύλακα. Αυτό το νόμισμα, μου φαίνεται ότι έχει την ίδια όψη κι απ’ τις δυο μεριές.

Πήγαν οι αμερικάνοι στο Ιράκ, πήγανε να βάλουν χέρι, στήσανε μια ολόκληρη παράσταση για την σωτηρία του λαού. Μέχρι που το ΝΑΤΟ πήρε απόφαση για λογαριασμό του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενώ τώρα με τον Καντάφι τους έπιασε η ευαισθησία και δεν θέλανε να επέμβουν … αμέσως. Πήγανε στο Ιράκ, φάγανε τον Σαντάμ, αλλά δεν τους βγήκε καλά η συνταγή. 
Ακόμα προσπαθούν να ξεκολλήσουν από εκεί.

Πιο πριν χτύπησαν στον Κόλπο, μετά στην Γιουγκοσλαβία, αλλά το χρέος-χρέος στην Αμέρικα. 
Το 2009 το δημόσιο χρέος στις ΗΠΑ ήταν 11,5 τρις δολλάρια. Μετά έγινε το επισόδειο των Αδελφών Λήμαν στην Αμερική. Τόσοι οικονομολόγοι, τόσοι νομπελίστες, τόσα Harvard, τόσα London School of Economics δεν πήραν είδηση τίποτε. Η κρίση ήρθε ξαφνικά, μας έπιασε στον ύπνο.

Αφού απομύζησαν όσες χώρες μπόρεσαν εκεί στις ελεγχόμενες κυβερνήσεις στην λατινική Αμερική, ήρθαν και στο μαλακό υπογάστριο του Πλανήτη. Χτύπησαν τους αδύναμους κρίκους, Ελλάδα, Ιρλανδία, PIGS κλπ.

Παίξανε, τζογάρανε, spreads, επιτόκια, κερδοσκοπίες και φάγανε, λίγα πράγματα, τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του, δεν είχαμε παραπάνω και να στήσουνε κανένα πραξικόπημα δεν είχαν την άνεση, τα είχαν κάνει νωρίτερα βλέπετε αυτά, πριν 40 χρόνια.

Οπότε, τι να κάνουνε, βάλανε φωτιά στην Μεσόγειο, πήγαν και ψιθύρισαν στους λαούς τους κακομοίρηδες: «Άντε ξεσηκωθείτε, εμείς σας στηρίζουμε, μέχρι πότε θα είστε σκλαβωμένοι, διώξτε τους τυράννους ». 
Κι όπου φτωχός κι η μοίρα του. Να η Τυνησία, να η Αίγυπτος, να η Υεμένη, να το Μπαχρέιν, να η Λιβύη και έπεται συνέχεια, έρχεται το Ιράν, ο Λίβανος, η Συρία, φωτιά θα πάρει η Μεσόγειος. Όσο κρατάει η φωτιά θα κάνουνε αλισβερίσι με τον πόλεμο, πολλά φράγκα. Ποιον ένοιαξε το δημόσιο χρέος, οι εταιρείες πολέμου να βγάζουν λεφτά. Ο τζίρος να αυξάνει. Εταιρείες Πολέμου, Εισαγωγές-Εξαγωγές.

Κι άμα σβήσουν οι φωτιές στην Μεσόγειο, έχουμε και τα πετρέλαια της Μεσογείου, πρέπει να γίνει μοιρασιά. «Οδύσσεια-Αυγή» και χαζομάρες.

Και δεν μας φτάνουν αυτά που γίνονται στην αυλή μας, έχουμε στην άλλη άκρη και τα «φυσικά φαινόμενα». Να σεισμοί, να λοιμοί, να καταποντισμοί. 
Πρόβλεψαν οι Γιαπωνέζοι τους σεισμούς, αλλά η έπαρση της ισχύος τους δεν τους άφησε να δουν τα τσουνάμια. Και να τα τσουνάμια και πάνε 10-20.000 άνθρωποι. Αλλά δεν είχαν μόνο έπαρση, είχαν και απληστία. 
Πόσους αντιδραστήρες θα κάνεις βρε κακομοίρη; 
Πόσα φράγκα θέλουν να βγάλουν οι εταιρείες σας; 
Ακατάλληλες από χρόνια οι εγκαταστάσεις. 
Ο άνθρωπος μυαλό δεν βάζει, μια Χιροσίμα και ένα Ναγκασάκι δεν τους έβαλε μυαλό. Αυτοί που κατ’ εξοχήν γνώριζαν τον όλεθρο, προσπάθησαν να τον τιθασέψουν, να ξαναγίνουν οι Σαμουράι του κόσμου, ντροπιασμένοι από τον Χωροφύλακα της εποχής εκείνης. Αλλά τι θα σου κάνει η Έπαρση; Πύργος της Βαβέλ θα γίνεις. Τα λέει πάρα πολύ ωραία ο εκπαιδευτικός Οδυσσέας Χιλιτίδης, στο άρθρο του «Οι Γιαπωνέζοι και τα 4 κακά της μοίρας τους: Σεισμός, τσουνάμι, ραδιενέργεια και χειμώνας βαρύς». Και τα κρύβανε κιόλας τα στραβά τους, με το σταγονόμετρο η πληροφόρηση.

Κάναμε τον πλανήτη σαν τα μούτρα μας, τον απομυζήσαμε, από γης, αέρος και ύδατος και τι θα κάνει αντιδράει και αντιδράει άσχημα και δεν φτάνει η οικολογική καταστροφή που κάναμε, μετά κάναμε την οικονομική καταστροφή και μετά είπαμε να το κάψουμε το μαγαζί, στάχτη και μπούρμπερη τώρα η Μεσόγειος.

Η Φουκουσίμα τώρα είναι εδώ, είναι στην άλλη άκρη της γης, είναι παντού κι αυτό το κάναμε εμείς, ούτε η Φύση, ούτε ο Θεός. Άμα μας νοιάζει μόνο η πάρτη μας, γιατί δυσανασχετούμε όταν η τάδε εταιρεία νοιάζεται μόνο για την πάρτη της; 
Άμα δεν μας συγκινεί η δυστυχία του διπλανού μας, γιατί να συγκινήσει τον Ομπάμα, τον Σαρκοζί, τον Μπερλουσκόνι; 

Κοίτα ρε κάτι τύποι που κυβερνάνε τη γη! 
Αλλά τι να πεις, οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν.

 Το χαμομηλάκι