ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΡΩΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΩΣ «ΦΙΛΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΒΡΕΦΗ»

Σε ειδική εκδήλωση στο Αμφιθέατρο της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας στην Αθήνα, η UNICEF απένειμε ειδικά βραβεία στα νοσοκομεία «ΑΤΤΙΚΟΝ» και Π.Γ.Ν. ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΟ ΑΘΗΝΩΝ «ΕΛΕΝΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ» τα οποία αναγνωρίζονται από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης ως τα δύο πρώτα Νοσοκομεία Φιλικά προς τα Βρέφη στη χώρα μας.

Στα δύο νοσοκομεία απονεμήθηκε ως τιμητικό βραβείο
ειδική πλακέτα στην οποία απεικονίζεται το έργο
"Μητρότητα" του Pablo Picasso.

Για να χαρακτηρισθεί ένα νοσοκομείο ως φιλικό προς τα βρέφη, σύμφωνα με τη UNICEF και την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, πρέπει ακολουθεί συγκεκριμένους κανόνες που έχουν στόχο τη διευκόλυνση και εξασφάλιση του μητρικού θηλασμού για τις μητέρες που μπαίνουν στο μαιευτήριο.

Στην εκδήλωση παρέστησαν... 

Διακόσμηση παιδικού δωματίου

Όταν έρθει η ώρα να αποφασίσουμε για τη διακόσμηση και τον εξοπλισμό του παιδικού δωματίου, συνήθως βρισκόμαστε ανάμεσα σε πολλές επιλογές. 

Μπορεί να βάλουμε ταπετσαρία στον ένα τοίχο
του δωματίου, ή από το μέσο των τοίχων και κάτω.

Για το βρεφικό δωμάτιο οι απαιτήσεις είναι υψηλές σε ότι αφορά θέματα ασφάλειας. Μεγαλώνοντας, το παιδί αναπτύσσει κλήσεις και ενδιαφέροντα τα οποία αυξάνουν τις προτιμήσεις.

Βάζοντας τις προτεραιότητες μας σε μία σειρά όμως, σίγουρα  μπορούμε να βρούμε τις σωστές λύσεις για ένα όμορφο και παράλληλα λειτουργικό δωμάτιο εξοικονομώντας χρόνο και χρήματα.

Το κλειδί για την επιλογή χρωμάτων, αγορά παιδικών επίπλων, φωτισμού και άλλων αξεσουάρ είναι ο σωστός προγραμματισμός.

Τελικός στόχος είναι να δημιουργηθεί ένας πρακτικός χώρος για το παιδί που θα συμβάλλει στην διάθεση και την σωστή του ανάπτυξη. Η διακόσμηση είναι αυτή που βάζει την τελική πινελιά κάνοντας το παιδικό δωμάτιο ιδιαίτερο και προσωπικό.

Πολλές φορές θέλοντας να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο για τα παιδιά μας ρίχνουμε μεγάλο βάρος στο κομμάτι της διακόσμησης ξεχνώντας σοβαρούς κανόνες που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια, ή πρακτικά θέματα όπως το να έχει το παιδί την δυνατότητα να οργανώσει τα πράγματα του μέσα στο δωμάτιο του.

Αρχής ξεκίνημα λοιπόν από τις βασικές ανάγκες που έχει ένα παιδί. Σίγουρα απαραίτητο είναι το κρεβάτι (ή η κούνια αν πρόκειται για μωρό). Δείτε εξειδικευμένες με την ηλικία ανάγκες. Μια συρταριέρα-αλλαξιέρα για το μωρό ή ένα γραφείο και βιβλιοθήκη αν πρόκειται για…μαθητούδι!

• Θέστε κάποιο οικονομικό όριο
• Επιλέξτε την…θεματολογία της διακόσμησης του δωματίου σε σχέση με το χαρακτήρα και τα ενδιαφέροντα του παιδιού. Ποιά χρώματα του ταιριάζουν; Τι του αρέσει, με τι ασχολείται και ίσως τι θέλουμε να τονίσουμε ή να επηρεάσουμε θετικά; Αφού γνωρίζουμε το παιδί και έχουμε συζητήσει μαζί του, καταλήγουμε στο τι θέλουμε να περιλαμβάνει το δωμάτιο και συνεχίζουμε με την επιλογή των χρωμάτων για το παιδικό δωμάτιο .

Μπορεί να διαμορφώσουμε το δωμάτιο έτσι ώστε να υπάρχουν ξεχωριστές γωνιές… Χώρος για βιβλία και διάβασμα, χώρος για παιχνίδι, χώρος για ύπνο… Μπορεί η κάθε τέτοια γωνία να έχει... 

«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;»

του Παντελή Μπουκάλα

Κάθε φορά που κάποιος από τη χορεία των «επωνύμων» γίνεται ήρωας αλγεινών επεισοδίων (πότε γιατί περιφέρεται ένοπλος στη Βουλή, πότε γιατί προσποιείται αμνησία για να κατευνάσει τις Ερινύες, πότε γιατί «κανονίζει σαν άντρας» τα ερωτικά του, κτλ) δεν χάνουμε την ευκαιρία της ομαδικής ψυχανάλυσης / ψυχοθεραπείας, την ευκαιρία δηλαδή να θεωρήσουμε την παραβατική συμπεριφορά αποκλειστικό γνώρισμα του ψυχισμού των συγκεκριμένων ανομούντων.

Άλφρεντ Άντλερ

Ενόσω δακτυλοδεικτούμε αυστηρότατοι τους «κακούς» κερδίζουμε (έτσι νομίζουμε δηλαδή) τη διαφορά μας, τη λευκότητά μας, την αγιοσύνη μας. Κι ωστόσο, Ο κ. Κ., ο κ. Γ., ο κ. Γ., ο κ. Τ., ο κ. Εξουσία τυγχάνουν εκπρόσωποί μας και ως προς αυτό, ως προς την ωμότητα δηλαδή και τη μαγκιά, με την οποία όλο και συχνότερα ταυτίζεται το θρυλικό «ελληνικό φιλότιμο».

Η πολεμική κραυγή «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;» -μια κραυγή που για την εκφορά της αρκούν τα δόντια και περιττεύει η γλώσσα- δεν εκστομίζεται μόνο από τους διάσημους, τους εξουσιούχους, τους κατέχοντες. Είναι ένα εμβατήριο γραμμένο στη μαγνητοταινία που παίζει η μηχανική ψυχή όλων μας. Με την ευκολία που έχουμε να αναβαθμίζουμε σε μείζον το παντελώς ασήμαντο, το τιποτένιο, μπορούμε να σφαχτούμε (κι όχι μόνο στα λόγια) για οτιδήποτε θα μας φαινόταν καταγέλαστο αν δεν είχε θολώσει ο νους και το βλέμμα μας: Για την προτεραιότητα ή για μια θέση παρκαρίσματος (άλλωστε ο εγωισμός μας όταν κυκλοφορεί εποχούμενος, όταν προστατεύεται από το τετράτροχο άρμα του, συντρίβει όλα τα δεσμά του λεγόμενου πολιτισμού), για μια καρέκλα στην πολυσύχναστη ταβέρνα που την πρόλαβε κάποιος άλλος, για τα νερά που τρέχουν από το μπαλκόνι του γείτονα, για το μωρό που γκρινιάζει μεσημεριάτικα (θαρρείς κι είναι...

Μια μέρα ξεχωριστή!

Ήταν μία πολύ γλυκιά μαμαδίστικη γριούλα... πήγαινα και την έβλεπα στο Δημόσιο Γηροκομείο με τη μητέρα μου και της πήγαινα διάφορα μικροδωράκια πάντα σχετικά με τον καλλωπισμό... Της άρεσαν  της κυρίας Μαρίας τα αρώματα,  τα όμορφα λευκά δαντελένια γιακαδάκια στο μαύρο της φόρεμα πάντα σε αυστηρή γραμμή με μανσέτες και κουμπάκια. Την έλεγα πάντα "Κυρία Μαρία" και ήταν για μένα κάτι σαν ... κουβερνάντα... 

Εργαζότανε στη δούλεψη της γιαγιάς μου όταν ήρθαν από τη Πόλη... μικρή κοπέλα την έστειλε μαζί της η προγιαγιά μου στην Ελλάδα με το νέο ζευγάρι. Της βάζανε τα χρήματα της στη τράπεζα, δεν χρειαζότανε να τα πειράξει, ζούσε στο σπίτι τους και είχε ότι και αυτοί και τα παιδιά τους. Ψυχοκόρη την έλεγαν τότε, κρατούσε το σπίτι και ήταν υπεύθυνοι γι' αυτήν.. 
Κάποτε ερωτεύτηκε.. εκείνος λεβέντης ομορφονιός κι εκείνη... 

ΕΦΗΒΕΙΑ: Μια δύσκολη ηλικία, τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς τους

Εφηβεία

«Ο έφηβος μοιάζει με τον αστακό την εποχή που αλλάζει κέλυφος, είναι εκτεθειμένος σε όλους τους κινδύνους και έχει την ανάγκη να κατασκευάσει ένα νέο κέλυφος.»

Η εφηβεία χαρακτηρίζεται συνήθως ως μια περίοδος «κρίσης».
Προβληματισμός ακόμα και τρόμος αναδύεται στους γονείς με την σκέψη και μόνο ότι το παιδί τους θα μπει στη εφηβεία….. Οι δε γονείς που έχουν ήδη παιδιά στην εφηβεία, κάνουν «συγκριτικό τεστ» με τις περίεργες συμπεριφορές των παιδιών τους...
Και οι έφηβοι; Οι έφηβοι βιώνουν μια κατάσταση εσωτερικής αλλαγής την οποία δεν μπορούν να διατυπώσουν με λέξεις, δυσκολεύονται να την εκφράσουν με τους τρόπους που μέχρι πρότινος, ως παιδιά χρησιμοποιούσαν. Ταυτόχρονα έχουν να αντιμετωπίσουν και τα περίεργα βλέμματα των γύρω τους ενηλίκων που προσδοκούν «δύσκολες» συμπεριφορές από μέρους τους.
Οι έφηβοι απορούν: "Γιατί τα ρίχνεται όλα στην εφηβεία; σιγά τι
νομίζεται ότι είναι;" Ενώ στη πραγματικότητα αναζητούν και οι ίδιοι μια εξήγηση…
Η αλήθεια είναι ότι η εξήγηση δύσκολα μπορεί να δοθεί ακόμα και από τους γονείς για τους οποίους η κρίση της εφηβείας συμπίπτει, τις περισσότερες φορές, με την κρίση της μέσης ηλικίας (και αν δεν συμπίπτει, σίγουρα την ενεργοποιεί.) Κατ΄ αυτή την έννοια υπάρχει μια αλληλοδιαπλοκή μεταξύ εξελικτικών προβλημάτων της εφηβείας και εξελικτικών προβλημάτων της ηλικίας των γονέων.
Ο χαρακτηρισμός «κρίση» δεν είναι αυτός που ταιριάζει τόσο στην
περίοδο της εφηβείας…Θα προτιμήσουμε τον χαρακτηρισμό της Ντολτό «μεταλλαγή» καθώς συμβαίνει το παιδί να μεταλλάσσεται σε ενήλικα…και όπως κάθε αλλαγή έτσι και αυτή εμπεριέχει δυσκολίες…ακόμα και πόνο. Από την άλλη συμπαρασύρει και μια σειρά από ανατροπές στις μέχρι τώρα ισορροπίες των σχέσεων μεταξύ γονέων -παιδιού.

Αυτονομία -Ανεξαρτησία
Από την κατάσταση εξάρτησης που χαρακτηρίζει την σχέση γονιού–παιδιού, ο μελλοντικός ενήλικας αρχίζει τώρα να ανεξαρτητοποιείται…
Έκφραση της προσπάθειας επίτευξης αυτού του σταδίου αποτελούν οι απορριπτικές τάσεις στις προτιμήσεις, συνήθειες και αξίες των γονιών, η προκλητικά διαφορετική γλώσσα, ενδυμασία, απασχόληση…Ο έφηβος δοκιμάσει την παντοδυναμία του «όχι» γίνεται ευερέθιστος, αντιδραστικός, αμφισβητίας, πεισματάρης!
Αντίθετα με αυτό που πολλοί ενήλικοι ίσως πιστεύουν, αυτή η
συμπεριφορά δεν αναπτύσσεται στους εφήβους χωρίς κόστος:
Ανασφάλεια, αμφιβολία, αμφιθυμία... Η αποστασιοποίηση και
αμφισβήτηση των γονιών δεν φέρνει μονάχα ανεξαρτησία. Ξαφνικά διακυβεύονται η στήριξη και η αποδοχή των γονιών που ως τώρα διατείθονται αφειδώς.
Αντίθετα με αυτό που επίσης πολλοί έφηβοι πιστεύουν, η ίδια αυτή συμπεριφορά έχει κόστος και για τους ενήλικες: Φόβος ότι χάνουν τον έλεγχο, κατάρρευση...