Η μικρή Μαρία «έφυγε» αλλά η καρδιά της χτυπάει ακόμα

Θεέ μου, δίνε δύναμη στους υπέροχους γονείς της...

.
από sarotiko
Η καρδιά της Μαρίας Ανδρεάκη, της μικρότερης δότριας οργάνων στην Ελλάδα, «χτυπάει» σήμερα στην Ιταλία. Το μικρό αγγελούδι, που κατέληξε στις 24 Σεπτεμβρίου μετά από μεγάλη μάχη ενάντια στον θάνατο, έκανε ένα τεράστιο δώρο ζωής  σε ένα άλλο κοριτσάκι, μόλις 17 μηνών. 

Η μικρή Μαρία «έφυγε» από την ζωή,
όμως η καρδιά της χτυπάει ακόμα...

Οι γονείς της, ο 33χρονος Κώστας Ανδρεάκης και η 29χρονη σύζυγος του, Νατάσα Ρέντα αποφάσισαν να πουν «ναι» στην δωρεά οργάνων της νεκρής κορούλας τους. 

Ήταν το πρώτο τους παιδί. Η Μαρία γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου και το πρόβλημα της εμφανίστηκε μετά από πέντε μήνες.

«Όλα έως και το πρώτο πεντάμηνο πήγαιναν μια χαρά, το παιδί δεν εμφάνιζε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα υγείας. Μόνο βάρος δεν έβαζε, έφτασε ως και τα 7 κιλά, αλλά παραπάνω δεν έπαιρνε. Τότε ο γιατρός μας έστειλε για μια σειρά εξετάσεων, που δεν έδειξαν τίποτα. 

Στα τέλη Αυγούστου, στον έβδομο μήνα, το μωρό μας ταλαιπωρήθηκε από ίωση και γαστρεντερίτιδα. Το πήγαμε στο Παίδων Πεντέλης, όπου, συμπτωματικά... 

"Θλιβερή πρωτιά" της Ελλάδας στην παιδική φτώχεια

Το «αύριο» της χώρας μας είναι εγκλωβισμένο στις «συμπληγάδες» 
της παιδικής φτώχειας και της νεανικής ανεργίας. 
Στην πρόσφατα δημοσιευμένη Τριμηνιαία Επισκόπηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναφορικά με την αγορά εργασίας και την κοινωνία, περιγράφεται με τα πιο "μελανά χρώματα" η οξύτητα της κοινωνικής κρίσης στην οποία έχει περιέλθει η Ευρώπη, με τη χώρα μας να καταλαμβάνει "θλιβερές πρωτιές".

Ένα στα τέσσερα Ελληνόπουλα
ζει με τον «εφιάλτη» ανέχειας.

Αυτό αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο ευρωβουλευτής Κ. Πουπάκης, τονίζοντας ότι σχεδόν ένα στα τέσσερα Ελληνόπουλα ζει με τον «εφιάλτη» ανέχειας.
Όπως επισημαίνει, στην Ελλάδα παρατηρείται  συρρίκνωση του διαθέσιμου ακαθάριστου εισοδήματος των νοικοκυρών, το οποίο φαίνεται να έχει μειωθεί κατά 15.7% κατά το διάστημα 2009 - 2011, και αφετέρου πρωτιά στα ποσοστά παιδικής φτώχειας που ξεπερνούν πλέον το 20%.
Ο Ευρωπαϊκός Νότος βρίσκεται στο επίκεντρο μιας "δίνης" επώδυνων κοινωνικοοικονομικών εξελίξεων σημειώνοντας τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας, ανεργίας των νέων και φτώχειας.
Είναι σαφές ότι η "ευρωπαϊκή οικογένεια" αποτελείται, πλέον, από κοινωνίες "πολλών ταχυτήτων" με αποκλίσεις τόσο στις ανάγκες, όσο και στα προβλήματα.
Σε αυτή την κατεύθυνση ο ευρωβουλευτής Κ. Πουπάκης κρούει τον "κώδωνα του κινδύνου" για μια ελληνική κοινωνία που φαίνεται να παραπαίει, φτάνοντας κυριολεκτικά "στο μη παρέκει".
Σε σχετική του δήλωσή του επισημαίνει: "Η καταγεγραμμένη αύξηση της παιδικής φτώχειας στην Ευρώπη δεν υποδηλώνει μόνο την έκταση της ανθρωπιστικής κρίσης που διανύουμε αλλά και το γεγονός ότι η στείρα εμμονή στις πολιτικές ακραίας λιτότητας χωρίς την αντίστοιχη προστασία των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων μπορεί να οδηγήσει σε ανεπανόρθωτες κοινωνικές στρεβλώσεις.
Χιλιάδες Ελληνόπουλα αναδεικνύονται στα μεγαλύτερα θύματα αυτής της εκρηκτικής κοινωνικής κατάστασης , καθώς εκτός από το δικαίωμα στο «παιχνίδι» και το «χαμόγελο» κινδυνεύουν να απολέσουν οριστικά και το δικαίωμα στη μόρφωση και την αξιοπρεπή διαβίωση.
Το «αύριο» της χώρας μας είναι εγκλωβισμένο στις «συμπληγάδες» της παιδικής φτώχειας και της νεανικής ανεργίας.
Η Ελληνική Κυβέρνηση έχει καθήκον και υποχρέωση να επαναδιαπραγματευθεί με όρους προόδου και ευημερίας το παρόν και το μέλλον του ελληνικού λαού, ενός λαού που σύμφωνα με όλες τις διεθνείς έρευνες – μετά του ΟΟΣΑ και της Κομισιόν- εργάζεται σκληρότερα από κάθε άλλον στην Ευρώπη".
πηγή: nooz

Παιχνίδι: Γιατί είναι σημαντικό;

Ο Albert Einstein συνήθιζε να λέει ότι «το παιχνίδι είναι η υψηλότερη μορφή έρευνας». Το άρθρο 31 της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού λέει ότι «κάθε παιδί έχει το δικαίωμα στο παιχνίδι και την ανάπαυση». Για ποιο λόγο, λοιπόν, είναι τόσο σημαντική για τα παιδιά η ώρα του παιχνιδιού; 

Αφήστε τα να παίξουν ελεύθερα,
κάνει πολύ καλό στην φαντασία
αλλά και την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους

Το παιχνίδι είναι μία από τις σημαντικότερες ανάγκες που έχει το παιδί σας. Κάθε παιδί χρειάζεται χρόνο και χώρο για να δημιουργήσει, να φανταστεί, να αναρωτηθεί, να θαυμάσει, να απολαύσει την παρέα των φίλων του ή και για να μείνει μόνο του. Κάθε γονιός έχει την υποχρέωση να εξασφαλίσει στο παιδί του την ελευθερία να παίζει. Το παιχνίδι επιστρατεύει όλες τις αισθήσεις τους, και γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό για τα μωρά, τα οποία εξερευνούν τον νέο κόσμο στον οποίο βρίσκονται μέσω της όρασης, της αφής, της ακοής και της γεύσης. 
Γι' αυτό, την επόμενη φορά που θα σας δοθεί η ευκαιρία, καθίστε να παίξετε με το αγγελούδι σας ή αφήστε του τον χώρο και την ησυχία να παίξει μόνο του- είναι εξίσου σημαντικό.

queen.gr

Το κορίτσι που ήθελε να δίνει

Στα εννέα χρόνια της ζωής της η Ρέιτσελ Μπέκγουιθ...
πρόλαβε να δωρίσει τρεις φορές τις κοτσίδες της. Η πρώτη φορά ήταν στα πέντε της: στο σχολείο πληροφορήθηκε πως μια οργάνωση (Locks of Love ή Κοτσίδες της Αγάπης) συγκέντρωνε μαλλιά για να φτιάχνει περούκες για παιδιά που πάσχουν από καρκίνο. 

Η Ρέιτσελ δεν δίστασε καθόλου. Έβαλε τη μητέρα της Σαμάνθα να την κουρέψει και μετά περίμενε να ξαναμεγαλώσουν τα μαλλιά της. Και τα έκοψε και πάλι. Η τρίτη φορά ήταν στις 23 Ιουλίου, την ημέρα που σκοτώθηκε σε τροχαίο: οι γονείς της δώρισαν τα όργανα της Ρέιτσελ μαζί με την τελευταία της κοτσίδα.
Είχε κλείσει τα 9 στις 12 Ιουνίου. Στους συγγενείς και τους φίλους είχε πει: «Αντί να μου κάνετε δώρο, δωρίστε 9 δολάρια σ' αυτούς που φτιάχνουν πηγάδια για όσους δεν έχουν πόσιμο νερό». Είχε ακούσει μια μέρα στην εκκλησία να μιλούν για τη λειψυδρία που απειλεί τον κόσμο και για την Charity: water, μία από τις πολλές μη κυβερνητικές οργανώσεις που συγκεντρώνουν κεφάλαια για ανθρωπιστικά προγράμματα που συνδέονται με το νερό. Και είχε αποφασίσει να κάνει κάτι, να μπει στη μέση. Με τη μητέρα της, ήρθαν σε επαφή με την οργάνωση. Στον ιστότοπο (www.charitywater.org) εξακολουθεί να υπάρχει η σελίδα της: «Σας παρακαλώ, βοηθήστε με. Στους δωρητές θα στείλουμε τη φωτογραφία των πηγαδιών και τις ...

Όταν περπατάς με τον Θεό...

«Μια νύχτα κάποιος άνθρωπος είδε ένα όνειρο. Ονειρεύτηκε πως περπατούσε στην ακρογιαλιά με τον Θεό.
Στον ουρανό άστραψαν σκηνές από τη ζωή του. Σε κάθε σκηνή έβλεπε δύο ζευγάρια πατημασιές πάνω στην άμμο. Το ένα άνηκε σε αυτόν και το άλλο στον Θεό.

«Στις στιγμές της δοκιμασίας και του πόνου,
που βλέπεις ένα μόνο ζευγάρι πατημασιές,
σε κρατούσα στην αγκαλιά μου».

Όταν και η τελευταία σκηνή της ζωής του έλαμψε μπροστά του, κοίταξε πίσω στις πατημασιές στην άμμο. Παρατήρησε πως πολλές φορές στο δρόμο της ζωής του, υπήρχε μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές. Ακόμη πως αυτό κι αν συνέβαινε στις πιο δύσκολες και θλιμμένες του στιγμές.
Αυτό πραγματικά τον πείραξε και ρώτησε τον Θεό: Θεέ μου, όταν αποφάσισα να σε ακολουθήσω, είπες πως θα βαδίζουμε μαζί αυτόν τον δρόμο, αλλά παρατήρησα πως στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου, υπάρχει μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές...;
Δεν καταλαβαίνω! Γιατί όταν σε χρειαζόμουν πολύ, εσύ με άφηνες;
Και ο Θεός απάντησε: «Πολυάκριβό μου παιδί, σε αγαπώ και δεν σε άφησα ποτέ! Στις στιγμές της δοκιμασίας και του πόνου, που βλέπεις ένα μόνο ζευγάρι πατημασιές, σε κρατούσα στην αγκαλιά μου».
Αναρτήθηκε από skouliki