Μανούλα, πως να δένω τα κορδόνια μου; (video)

Εν όψει της νέας σχολικής χρονιάς, ένα από τα «πρέπει» που έχετε στην λίστα για το παιδί σας είναι να μάθει -επιτέλους- να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του.
Αν έχετε δοκιμάσει κάθε πιθανή μέθοδο και συνεχίζει να μην τα καταφέρνει, το παρακάτω βίντεο θα σας λύσει τα χέρια (και θα του δέσει τα κορδόνια!)
 

 

Δείτε πώς σε 20 μόλις δευτερόλεπτα θα κάνει το παιδί έναν κόμπο, μετά άλλον έναν αλλά πριν τον δέσει θα περάσει μέσα του τα δύο κορδόνια του παπουτσιού και... ο φιόγκος είναι έτοιμος!
Δείτε την πανέξυπνη τεχνική:

 
mama365

Καλά Νέα: Βρήκαν και το δεύτερο παιδί τους που είχαν χάσει στο τσουνάμι

Μετά από 10 χρόνια, οικογένεια από την Ινδονησία που είχε χάσει τα παιδιά της στο τσουνάμι του 2004 επανενώθηκε ως εκ θαύματος, αφού μετά την 14χρονη κόρη βρέθηκε ζωντανός και ο μεγαλύτερος γιος.

Indonesian girl swept away by 2004 tsunami reunited with parents after 10 years

Το ζευγάρι με την κόρη τους, τη 14χρονη Ραουντατούλ Τζάνα, την οποία επίσης είχαν χάσει στο τσουνάμι του 2004 και ξαναβρήκαν στις αρχές Αυγούστου, χάρη στην παρατηρητικότητα ενός θείου της.

 

Η Τζαμίλια και ο Σέπτι Ρανγκούτι ξαναβρήκαν τον γιο τους, ηλικίας -πια- 17 ετών , σε κωμόπολη στη Σουμάτρα. «Ναι, είναι αλήθεια, είναι ο γιος μας και ετοιμαζόμαστε να τον πάρουμε στο σπίτι», είπε πανευτυχής η μητέρα.
Κλαίγοντας με λυγμούς, η Τζαμίλια έσφιξε στην αγκαλιά της τον Αρίφ Πρατάμα Ρανγκούτι που τον εντόπισε στο Παγιακούμπου, στη δυτική Σουμάτρα.
Το παιδί ζούσε για χρόνια στους δρόμους και κοιμόταν σε εγκαταλειμμένα καταστήματα.

«Προσευχόμουν κάθε βράδυ γιατί μέσα μου πάντοτε πίστευα ότι ο γιος μου είναι ζωντανός. Ο σύζυγός μου δεν μπορούσε να ησυχάσει. Ήθελε να πιστεύει ότι το παιδί μας ζούσε», είπε στους δημοσιογράφους η μητέρα.

Η οικογένεια ζούσε στην επαρχία Άτσεχ, στο δυτικό άκρο της Σουμάτρας, το οποίο επλήγη περισσότερο από το τσουνάμι, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 220.000 άνθρωποι.

Δέκα χρόνια μετά, οι Ρανγκούτι ξαναβρέθηκαν όλοι μαζί, στο σπίτι ενός ζευγαριού που μια νύχτα ανακάλυψε τον μικρό Αρίφ να κοιμάται έξω από το ίντερνετ καφέ που διατηρούσε στην περιοχή.
Η Λάνα Μπεστάρι και ο Βίντου Φάτζρι του επέτρεψαν να κοιμάται στο καφέ για πολλούς μήνες.
Ο Αρίφ τους επισκεπτόταν τακτικά κι εκείνοι του έδιναν τρόφιμα και ρούχα.
Μόνο όταν είδε στην τηλεόραση μια φωτογραφία του Αρίφ, με τη διεύθυνση της οικογένειάς του, η Λάνα Μπεστάρι κατάλαβε ότι επρόκειτο για θύμα του τσουνάμι και επικοινώνησε με τους γονείς. «Σοκαρίστηκα, ήταν η φωτογραφία ενός αγοριού που γνώριζα πολύ καλά», είπε η γυναίκα.
Το παιδί τής είχε πει μόνον ότι έφτασε εκεί από το Μεντάν που βρίσκεται στη βόρεια Σουμάτρα. Ποτέ όμως δεν της διευκρίνισε πώς έφτασε μέχρι εκεί.
Ο 17χρονος Αρίφ μίλησε πρώτα τηλεφωνικά με τους γονείς του οι οποίοι πήγαν την Δευτέρα στην περιοχή μαζί με την 14χρονη Ραουντατούλ Τζάνα, την κόρη τους, την οποία επίσης είχαν χάσει στο τσουνάμι και ξαναβρήκαν στις αρχές Αυγούστου, χάρη στην παρατηρητικότητα ενός θείου της

naftemporiki

Τ' αυγά - Λαϊκός μύθος

Εκείνη την εποχή ήταν ένας καπετάνιος με καράβι. Μια φορά έφτασε σ’ ένα λιμάνι και πήγε σε μια ταβέρνα για να φάει. Μπαίνει μέσα και ρωτάει τον ταβερνιάρη:
  – Έχεις τίποτε φαΐ να φάω;
  – Δεν έχω κακόμοιρε! Μου σώθηκαν τα φαγητά. Εδώ δα έχω τρία τέσσερα αυγά τηγανισμένα. Σου κάνουν; να σου τα βάλω να φας;
  Δέχτηκε ο καπετάνιος κι έκατσε κι έτρωγε.
  Κει που έτρωγε, νά κι έρχεται ένας ναύτης, και του λέει που τραβούσαν τις άγκυρες του καραβιού, γιατί επήρε αέρας!

  Παρατάει ο άνθρωπος το φαΐ και τρέχει ίσια στο καράβι του. Μπαίνει μέσα, τραβούν τις άγκυρες πάνω και δεν μπορούν να σιγουρέψουν το καράβι. Βοήθησεν ο Θεός κι ο Άι-Νικόλας και γλίτωσε το καράβι από τη φουρτούνα.
  Έκαμε πέντε έξι χρόνια νά ’ρθει πάλι σ’ αυτό το λιμάνι.
  Άμα ήρθε σ’ αυτό το μέρος, ο καπετάνιος ήρθε να πληρώσει τ’ αυγά που τα είχε στο νου του. Τα θυμόταν που τα χρωστούσε. Ο ταβερνιάρης του βγάζει λογαριασμό αλογάριαστο.
  – Αυτά τ’ αυγά, αν τα εκάθιζα στη όρνιθα, θα έβγαζε τέσσερα πουλιά, δυο πετεινούς, δυο όρνιθες.
  Τον πάει στο δικαστήριο, γιατί τ’ αυγό τ’ αυγού, πουλί του πουλιού, του έπαιρνε το καράβι, και το χρέος δεν εγλίτωνε.
  Εγύριζε ο άνθρωπος σαν παλαβός, που έχανε το καράβι του για τέσσερα αυγά! Επήγε σε μιαν άλλη ταβέρνα που πήγαιναν όλοι οι γέροι. Μέσα εκεί ήταν ένας ψευτοδικηγόρος. Τον είδε στενοχωρεμένον τον άνθρωπο, έμαθε την υπόθεσή του, πάει κάθεται κοντά του και του λέει:
  – Καπετάνιε, βάλε μου μια κούπα κρασί να πιω και μη στενοχωριέσαι. Εγώ θα σου κερδίσω το καράβι αύριο.
  Διατάζει ο καπετάνιος κι έρχεται στη στιγμή η κούπα εμπρός στο δικηγόρο. Πίνει την κούπα, κι ευθύς του γράφει μιαν αναφορά και την πάει στο δικαστήριο. Η αναφορά του όριζε αυτόν για δικηγόρο.
  Έφεξεν η άλλη μέρα, πάει εννιά, πάει δέκα, έντεκα η ώρα, κόντευε μεσημέρι. Όλοι εμαζεύτηκαν όσοι είχαν δίκη, κι ο δικηγόρος μας δεν εφαινότανε.
  Εκεί κατά τις δώδεκα παρά τέταρτο, νάτος και ξεπροβάλλει! Τραγουδούσε κι ερχόταν. Λέει ο δικαστής:
  – Μπράβο σου καλέ άνθρωπε! Μας έχεις τόσην ώρα να σε περιμένουμε και πεθάναμε της πείνας!
  – Ωχ, αδελφέ, δε μ’ αφήνετε! Χτες επήρα πέντε οκάδες κουκιά και τα έστειλα της γυναίκας μου. Εκείνη έπιασε και τα έψησε όλα μαζί. Ετρώγαμε χτες όλη την ημέρα και σήμερα το πρωί ακόμα και μας απόμειναν και κάμποσα. Πήγα το λοιπόν να τα σπείρω και δεν επρόκαμα να έρθω στην ώρα μου…
  Ο ταβερνιάρης παίρνει το λόγο και τον ρωτά:
  – Μα φυτρώνουν τα ψημένα τα κουκιά;
  Απαντάει τότε ο ψευτοδικηγόρος και λέει:
  – Μα βγαίνουν κι απ’ τα ψημένα αυγά πουλιά;
  Δεν χάνει καιρό ο δικηγόρος μας, κόβει την κρίση και βγάζει την απόφαση:
  – Καπετάνιε, έφαγες τέσσερα αυγά: 4 γρόσια, και δυο το ψωμί, 6 γρόσια. Δώσ’ του τα να πηγαίνει στη δουλειά του!
  Εσυμφώνησε κι ο δικαστής μαζί του, κι ο καπετάνιος εκέρδισε το καράβι του. Για φιλοδώρημα, ο καπετάνιος επλήρωσε τον ταβερνιάρη, για να κερνά το δικηγόρο, ώσπου να ’χει το βαρέλι κρασί.


(από το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος τρίτο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975)   
snhell

Αυτά κάνουν οι γονείς και κακομαθαίνουν τα παιδιά τους

Κανένα παιδί δεν γεννιέται κακομαθημένο, αλλά γίνεται από τον τρόπο που του συμπεριφέρονται κυρίως οι γονείς του.

Ας δούμε τα πιο συχνά λάθη των γονιών:

1. Του προσφέρουν ό,τι τους ζητήσει.
Το παιδί αρκεί απλά να πει «το θέλωωωωωω τώρααααα!» και αμέσως δώρα, παιχνίδια, ρούχα ή χρήματα γίνονται δικά του χωρίς δεύτερη κουβέντα.

2. Ξοδεύουν πολλά χρήματα για τα ρούχα του.
Άπειρα ρούχα, πολλά από αυτά επώνυμων σχεδιαστών, που το παιδί δεν προλαβαίνει καν να φορέσει, αφού μεγαλώνει γρήγορα. Ο σίγουρος τρόπος για να του περάσετε το μήνυμα ότι η εξωτερική εμφάνιση είναι πιο σημαντική από τον χαρακτήρα.

3. Του επιτρέπουν να τρώει μόνο ό,τι θέλει.
Αν το οικογενειακό μενού αποτελείται από μακαρόνια και τηγανητές πατάτες εφτά μέρες την εβδομάδα, τότε μάλλον έχετε χάσει από νωρίς το παιχνίδι.

4. Δεν το πειθαρχούν, όταν παραφέρεται.
Αν τα παιδιά δεν μάθουν ότι στην συμπεριφορά τους πρέπει να υπάρχουν όρια και συνέπειες, τότε δεν θα μάθουν ποτέ να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό και να συμπεριφέρονται σωστά.

5. Δεν αντιδρούν όταν το παιδί τους χτυπά ή κοροϊδεύει ένα άλλο παιδί.
Πολλοί γονείς «καμαρώνουν», που το παιδί τους είναι δυνατό, που επιβάλλει την θέληση του ή που διεκδικεί αυτά που θέλει, με όποιο τρόπο θέλει, χωρίς κανένα σεβασμό. Μην απορείτε γιατί στο μέλλον αυτό το παιδί θα ασκεί bullying.

6. Θεωρούν ότι ποτέ το παιδί τους δεν φταίει.
Η δασκάλα δεν ξέρει τι λέει, το άλλο παιδί το προκάλεσε πρώτο και ένα σωρό παρόμοιες δικαιολογίες, που στην ουσία χρησιμοποιούνται για να μην αναγκαστούν οι γονείς να έρθουν αντιμέτωποι με το αληθινό πρόβλημα.

govastileto

Tο Ιδανικό είναι σαν τη σάρκα: Όταν αποκτά τιμή γίνεται πόρνη

Τι συμβαίνει όταν ένα ιδανικό γίνεται εμπόρευμα;

Τα έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές που στο άκουσμά τους σπάνια πια αισθανόμαστε ρίγη: Ελευθερία, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Αξιοπρέπεια, Συνέπεια, Ειλικρίνεια, Φιλοπατρία. Τα έχουμε ακούσει ως υπόσχεση από βρώμικα χείλη και βρώμικα μυαλά, τα έχουμε χρησιμοποιήσει και οι ίδιοι με βρώμικα χείλη και βρώμικες σκέψεις, ώστε στα αφτιά μας φτάνουν πια σαν ένας μονότονος ήχος: μπλα-μπλα-μπλα!
Κι όμως δε θα έπρεπε να ήταν μπλα-μπλα. Θα έπρεπε να ανατριχιάζουμε όταν τα ακούμε, να ανατριχιάζουμε όταν τα ψελλίζουμε: είναι Αξίες χωρίς τις οποίες δεν υπάρχουμε ως άνθρωποι, ούτε ως κοινωνίες.
Πώς να ζήσει ένας άνθρωπος αν δεν προσπαθεί αδιάκοπα για τη συνέπεια έργων και λόγων;
Πώς να πει ότι είναι αξιοπρεπής αν βασίζει την αναρρίχησή του στο ψέμα και τις κούφιες υποσχέσεις;
Πως να απαιτήσει τον σεβασμό, αν δε βλέπει τον εαυτό του στα μάτια του συνανθρώπου του, αν δε διστάζει να τον αδικήσει συνειδητά προκειμένου να τον ξεπεράσει;
Πώς λέει πως είναι δημοκράτης όταν χρησιμοποιεί τυραννικές μεθόδους εις βάρος άλλων;
Πώς ισχυρίζεται ότι είναι ελεύθερος αν παραμένει δέσμιος της κενοδοξίας του που δεν του επιτρέπει να υπολογίζει τις ικανότητές του, πριν διεκδικήσει έναν θώκο;
Πώς να πει ότι είναι άνθρωπος όταν ποδηγετεί ιδανικά που έχουν ποτιστεί και ποτίζονται με αίμα αθώων και γενναίων;
Κι αλίμονο, πώς είναι τόσο ανόητος να πιστεύει ότι η γύμνια του δεν είναι ευδιάκριτη ή ότι κι αν ακόμα την έχει κρύψει στο σκοτάδι, αυτή δε θα αποκαλυφθεί όταν βγει ο ήλιος;

Συχνά απορώ για την απραξία μας μπροστά στον ανίκανο, την ανοχή μας μπροστά στον ανήθικο, την υποταγή μας στον πονηρό, τη σιωπή μας μπροστά στον τύραννο.
Είναι ο φόβος για το μέλλον; Δε μπορεί! Αν ξέρεις ότι η ζωή σου εξαρτάται από ανίκανους, ανήθικους και πονηρούς τυράννους, δεν έχεις μέλλον, επομένως τι μένει για να φοβηθείς;
Είναι η αδιαφορία; Δε γίνεται! Αν ξέρεις ότι με την απραξία σου βάζεις θηλιά στη ζωή των παιδιών σου, δεν μπορείς να αδιαφορήσεις.
Είναι η ελπίδα; Αποκλείεται! Τόση ελπίδα σε ένα ναυάγιο, δεν είναι ελπίδα αλλά εκούσια αφέλεια!
Τότε τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο πειθήνιους επιβάτες ενός Τιτανικού;
Δε θέλω να το ομολογήσω μα μόνο μια εξήγηση υπάρχει: ότι είμαστε ίδιοι με τους καπετάνιους μας!
Τύραννοι, αν μπορούμε,
άδικοι, όπου μας παίρνει,
αναξιοπρεπείς, αν αυτό μας συμφέρει,
ψεύτες, αν πρόκειται για το κέρδος μας,
Προδότες, αν ωφεληθούμε απ’ αυτό.
Τούτο το πλοίο το δικό μας, δε βουλιάζει από έλλειψη χρημάτων μα από έλλειψη αξιών.
Αν είχαμε αξίες, δε θα ανεχόμασταν τόση βρωμιά.
Αν είχαμε ιδανικά, οι αυτόχειρες, οι άνεργοι, οι άστεγοι θα στερούσαν και τον δικό μας ύπνο.
Αν είχαμε ήθος, οι μικροί κουτοπόνηροι πολιτικάντηδες θα μας προκαλούσαν αηδία.
Αν είχαμε οράματα, δε θα μας έπειθαν κενοί άνθρωποι και κούφιες υποσχέσεις και, αν ακόμα μας εξαπατούσαν, στην πρώτη ένδειξη της κενότητάς τους θα μας έβρισκαν απέναντι, όχι να χειροκροτούμε αλλά να αποδοκιμάζουμε!
Κακά τα ψέμματα: πριν πουλήσουν τις ακτές και τα νησιά μας, πριν βγάλουν στο σφυρί τα σπίτια μας, πριν καταστρέψουν τις πόλεις και τα χωριά μας, τους είχαμε αφήσει να πουλήσουν τις Αξίες μας: αυτό είναι το μοναδικό αληθινό χρέος που βαραίνει όλους μας και είναι υπέρογκο γιατί η αξία της Αξίας είναι ανεκτίμητη. Αυτό που δεν καταλάβαμε και δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι το Ιδανικό είναι σαν τη σάρκα: όταν αποκτά τιμή γίνεται πόρνη.
Να γιατί παραμένουμε σιωπηλοί και υπάκουοι επιβάτες ενός Τιτανικού: είναι που πουλήσαμε τις Αξίες μας και τώρα τις ακούμε σαν μονότονο ήχο: Μπλα-μπλα-μπλα. Είναι που βάλαμε όλοι -πολίτες, βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, δήμαρχοι, δημότες, πρόεδροι, επίσκοποι, ιερείς, δάσκαλοι και δικαστές- μια τιμή σε Έννοιες ανεκτίμητες και γίναμε -αλίμονο- προαγωγοί των Ιδανικών μας...

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ

eptalofos.gr