Ποιός είπε ότι φεύγοντας δεν θα πάρουμε τίποτα μαζί μας;

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. 

Αυτοί που τους αρέσει να δίνουν στους άλλους και αυτοί που τους αρέσει να μαζεύουν και να τα φυλάνε, άσχετα αν τους είναι χρήσιμα ή όχι.
Σε αυτούς που τους αρέσει να δίνουν, δεν χρειάζεται να ζητήσει κανείς βοήθεια. Μόλις δουν το πρόβλημα σου, χωρίς εσύ να ζητήσεις θα σου δώσουνε.
Σε αυτούς που τους αρέσει να μαζεύουν, δεν χρειάζεται να ζητήσει κανείς βοήθεια. Χαμένος κόπος. Αρρωσταίνουν και μόνο στην ιδέα ότι θα δώσουν.

ΚΑΙ ΚΑΠΟΤΕ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ……….
Αυτός που μάζευε θα ταξιδέψει με άδεια χέρια, χωρίς αποσκευές.
Και αυτός που έδινε θα πάρει ό,τι έδωσε μαζί του.
Με αυτά θα εξαργυρώσει το εισιτήριο του για τον Παράδεισο.
Πώς να ανοίξω, Θεέ μου, κεφάλια και να τα βάλω μέσα όλα αυτά; 

Πατήρ Ιωάννης

«Όταν κάνεις παιδί, θα με καταλάβεις…»

Μια φράση που έχουν ακούσει οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) άνθρωποι όταν ήταν παιδιά από το γονιό τους. 
Μια φράση που τελικά χρησιμοποίησαν και οι ίδιοι, όταν έγιναν γονείς, στα δικά τους παιδιά. 

Μια φράση τόσο παλιά, που φτάνει να γίνεται «διαχρονική» και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «απόφθεγμα»! 
Μια φράση με τέτοια δυναμική, που δεν αφήνει πολλά περιθώρια απόκλισης τονίζει η Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στην Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία.

«Όταν κάνεις παιδί, θα με καταλάβεις…». Τι νιώθει εκείνος που τη λέει; Πώς νοιώθει εκείνος που την ακούει; Σε ποιες στιγμές χρησιμοποιείται; Γιατί να χρειάζεται να ειπωθεί; Και γιατί επαναλαμβάνεται;
Ας φανταστούμε μια στιγμή που έχουμε ακούσει ή έχουμε πει αυτή τη φράση……
Είναι μια στιγμή που ο γονιός ζητά πολλά καλά από το παιδί του. Ζητά να τον καταλάβει, ζητά κοντινότητα και σχέση. 
Όμως, με τι τρόπο; Παθαίνοντας. 
Η φράση αυτή υποδηλώνει ότι αυτή τη στιγμή παθαίνω από εσένα κι εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις αυτό που μου προκαλείς. Επικαλείται το συναίσθημα του παιδιού που χρειάζεται να τον λυπηθεί και με τρόπο που δεν χωρά απάντηση. Γιατί, ό,τι διαφορετικό και να πεις από δω και πέρα σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνεις. Σαν το διαφορετικό αυτό να γίνεται απειλή για τη σχέση «γονιού – παιδιού».
Τι σημαίνει αυτό;
Ότι δεν χρειάζεται το διαφορετικό; Τις περισσότερες φορές, η φράση αυτή χρησιμοποιείται όταν το παιδί προσπαθεί να διαφοροποιηθεί και αυτή τη διαφοροποίηση ο γονιός την νοιώθει σαν απειλή για τη σχέση του με το παιδί του. Και μπορεί όντως να είναι. Όχι, όμως για την ίδια τη σχέση. Αλλά για την εικόνα της σχέσης που έχει ο γονιός στο μυαλό του. Για την κοντινότητα που δεν επιτρέπει την αυτονόμηση. Αυτή η εικόνα βάζει τη σχέση σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο που ενοχοποιείται η ανάπτυξη. Και όταν οι σχέσεις είναι σε συγκεκριμένα πλαίσια οι άνθρωποι περιορίζονται, εγκλωβίζονται, στερούνται ελευθερίας.
Γιατί επαναλαμβάνεται;
Το συναίσθημα του παιδιού, όταν ακούει αυτή τη φράση είναι κάθε άλλο από ευχάριστο. Νοιώθει θυμό, οργή, λύπη, εγκλωβισμό, ενοχές. Γιατί να την πει κι ο ίδιος στο δικό του παιδί; Έχει ξεχάσει πώς ένοιωθε; Όχι. Είναι κάτι πιο πολύ βαθύ.
Η φράση αυτή – που συνοδεύεται και από άλλες – υποδηλώνει μια συγκεκριμένη στάση ζωής και μαθαίνει αξίες στο παιδί. Εγκλωβίζει το παιδί στο «αν δεν πάθεις, δεν θα με καταλάβεις» – «θα πρέπει να πάθεις, για να με καταλάβεις». 
Σαν να χρειάζεται να πάθεις, για να γίνεις γονιός. Η εντολή αυτή δεν αφήνει πολλά περιθώρια απόκλισης. Και δεν αφορά μόνο στο πώς θα γίνεις γονιός. 
Σαν να πρέπει να παθαίνεις από τη ζωή και όχι να την απολαμβάνεις. Να κάνεις υπομονή και όχι να χαίρεσαι. Είναι μια φράση που μαθαίνει στο παιδί ότι ζωή είναι περισσότερο βάσανο, παρά απόλαυση.
Από την άλλη, αν το παιδί διαλέξει έναν άλλο δρόμο και όντως δεν πάθει τι σημαίνει για τη σχέση τους; Σημαίνει ότι έγινες γονιός με έναν άλλο τρόπο από το δικό μου. Ξέφυγες από το «συγκεκριμένο πλαίσιο» και τη «συγκεκριμένη εικόνα» που σε είχα τοποθετήσει. Σημαίνει ότι δεν με καταλαβαίνεις, ότι δεν είμαστε μαζί, ότι δεν είμαστε κοντά. Θα ασκηθεί κριτική, θα βιωθεί απειλή και το διαφορετικό θα ενοχοποιηθεί.
Οι στιγμές διαφοροποίησης ενός παιδιού (και ενός ενήλικα) είναι οι πιο κρίσιμες για τη ζωή του: ή θα ελευθερωθεί να προχωρήσει ή θα ενοχοποιηθεί επιστρατεύοντας το συναίσθημα της λύπησης.
Ας μην έχουμε τους ανθρώπους γύρω μας μόνο επειδή πρέπει να μας λυπηθούν.  
Ας μην επικαλούμαστε τις ενοχές του άλλου για να μας καταλάβει και να τον έχουμε κοντά μας. 
Γιατί τότε δεν τον έχουμε πραγματικά. Τον έχουμε αναγκαστικά ή εκβιαστικά. Ας επιτρέψουμε το διαφορετικό, γιατί μας εμπλουτίζει. Δεν μας ακυρώνει. Ας έχουμε αληθινές σχέσεις που να βασίζονται στην ελευθερία και όχι στο αναγκαστικό. Ας μπαίνουμε με όρους απόλαυσης στη ζωή και τις σχέσεις μας και όχι με όρους στέρησης.
infokids

Οι «βάνδαλοι με τα κοντά παντελονάκια» - 22 παιδιά, 5-13 ετών, έκαναν γυαλιά-καρφιά ένα νηπιαγωγείο

Η δημοτική αρχή μιας κοινότητας στην περιοχή του Παρισιού κατέθεσε μήνυση σήμερα μετά τον βανδαλισμό ενός νηπιαγωγείου από είκοσι δύο παιδιά ηλικίας 5 έως 13 ετών, όπως μετέδωσε το Γαλλικό Πρακτορείο επικαλούμενο μια πηγή της δημαρχίας.

Melun : des enfants de 5 à 13 ans ravagent une école maternelle

Αναποδογυρισμένα ράφια, σπασμένες βιτρίνες, τοίχοι λερωμένοι με μπογιές. Οι «βάνδαλοι με τα κοντά παντελονάκια» εισέβαλαν σε ένα νηπιαγωγείο στο Μελούν, το Σάββατο και προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές σε πολλές τάξεις.
Τα παιδιά – ορισμένα εξ αυτών προέρχονται από μία συνοικία που θεωρείται «ευαίσθητη» – συνελήφθησαν από την αστυνομία, την οποία κάλεσε ένας κάτοικος, την ώρα που «εξέρχονταν από το κτίριο» ή «βρίσκονταν ακόμα στο εσωτερικό του», γνωστοποίησε μία πηγή της αστυνομίας. 
«Καταρχάς καταθέσαμε μήνυση κατά αγνώστων και όταν ολοκληρωθεί η ανάκριση των παιδιών θα καταθέσουμε μήνυση κατά προσώπων» εξήγησε το περιβάλλον του δημάρχου. 
Η ανακριτική διαδικασία ξεκίνησε σήμερα, γνωστοποίησε η αστυνομία. 
Καθώς πρόκειται για ανήλικους, αντιμετωπίζουν την επιβολή αναμορφωτικών μέτρων, την φύση των οποίων δε διευκρίνισε η εισαγγελία, ενώ προσέθεσε ότι «οι γονείς είναι υπεύθυνοι σε αστικό επίπεδο για τα παιδιά τους και οφείλουν να επιδιορθώσουν τις ζημιές». Σύμφωνα με μία αστυνομική πηγή, τα παιδιά επηρεάστηκαν από την «ψυχολογία της μάζας» και προχώρησαν στη λεηλασία του σχολείου. 
msncom

Μάθετε το παιδί σας να μη χτυπάει τα άλλα παιδιά

Αρχικά, ας είμαστε ρεαλιστές! Το παιδί σας σίγουρα θα χτυπήσει κάποιο άλλο. Όλα τα παιδιά το κάνουν! Ο στόχος σας δεν πρέπει να είναι να έχετε ένα παιδί που δεν χτυπάει ποτέ, αλλά να το διδάξετε με την πάροδο του χρόνου πώς να μάθει σταδιακά να διαχειρίζεται το θυμό και την απογοήτευση του.

Τα μικρά παιδιά έχουν περιορισμένες λεκτικές δεξιότητες και χάνουν συχνά τον έλεγχο, γεγονός το οποίο είναι ιδιαίτερα απογοητευτικό.  
Κατά κύριο λόγο, τα μικρά παιδιά δεν χτυπούν το ένα το άλλο για να γίνουν κακά. Χτυπούν γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν.  
Έτσι, το καλύτερο στοίχημα για εσάς είναι να απομακρύνετε ήρεμα το παιδί από την κατάσταση και να αποσπάσετε την προσοχή του με κάτι άλλο.
Με άλλα λόγια, απομακρύνετε το παιδί από το σκηνικό που του προκάλεσε απογοήτευση, αποπροσανατολίστε το και με αγάπη πείτε του: «Όχι, το να χτυπάμε τα άλλα παιδιά πονάει». 
Μην σπαταλάτε τον χρόνο σας σε μια πιο εμπεριστατωμένη εξήγηση. Το πιο πιθανό είναι το παιδί σας να μην καταλάβει. 

Διαβάστε παρακάτω τα 5 βήματα που θα σας βοηθήσουν να αποτρέψετε την επιθετική συμπεριφορά του παιδιού σας:

1) Σταματήστε τη βίαιη συμπεριφορά:  
Όπως είπαμε και παραπάνω αυτό είναι το πρώτο σημαντικό βήμα για να τα καταφέρετε. Απομακρύνετε το παιδί σας από την κατάσταση και προσπαθήστε να ακινητοποιήσετε τα χέρια του από την επαφή με το άλλο παιδί. Πείτε «Σταμάτα!» σταθερά, αλλά όχι με θυμό.
2) Διατηρήστε την ψυχραιμία σας:  
Όταν αντιδράτε με θυμό απέναντι στα παιδιά σας, υιοθετείτε στην ουσία την αρνητική συμπεριφορά που θέλετε να εξαλείψετε. Φωνάζοντας ή χτυπώντας στέλνουμε το μήνυμα στα παιδιά μας ότι αυτοί είναι αποδεκτοί τρόποι να συμπεριφερόμαστε ως απάντηση σε καταστάσεις που μας προκαλούν θυμό. Έτσι, το παιδί μπορεί να χτυπήσει για να τραβήξει την προσοχή μας και τότε είναι σαν να ανταμείβουμε τη συμπεριφορά του, διδάσκοντας ότι το χτύπημα είναι ένας ισχυρός τρόπος για να πάρει αυτό που θέλει.
3) Αντιληφθείτε πώς αισθάνεται το παιδί και εξηγήστε του γιατί σταματήσατε τη βίαιη συμπεριφορά του: 
Μερικά παιδιά χτυπούν πάνω στο παιχνίδι και άλλα όταν εκνευρίζονται ή απογοητεύονται. Ονομάστε αυτά τα συναισθήματα για το παιδί σας και εξηγήστε του ότι είναι εντάξει να αισθάνεται εκνευρισμό ή απογοήτευση, αλλά δεν είναι σωστό να χτυπάει τα άλλα παιδιά. Μπορείτε επίσης να του εξηγήσετε πώς η συμπεριφορά του επηρεάζει του άλλους, έτσι ώστε να του διδάξετε την αξία της ενσυναίσθησης.
4) Πείτε στο παιδί τι να κάνει:  
Χρησιμοποιήστε αντίστοιχα περιστατικά για να διδάξετε την κατάλληλη συμπεριφορά στο παιδί σας. Μπορεί να χρειάζεται να μάθει να αγγίζει τους ανθρώπους μαλακά ή να χρησιμοποιεί φράσεις όπως «Σε παρακαλώ» για να ζητήσει κάτι από κάποιο άλλο πρόσωπο, «Βοήθησέ με» για να αποφύγει την απογοήτευση και «Σταμάτα» για να δείξει ότι κάτι το ενοχλεί.
5) Επαινέστε τη σωστή συμπεριφορά: 
 Επιβραβεύστε το παιδί σας για την υιοθέτηση της κατάλληλης συμπεριφοράς έπειτα από τη δική σας παρέμβαση. Όταν είναι πλέον σε θέση να χρησιμοποιήσει τις παραπάνω φράσεις και να αγγίζει απαλά εσάς και τα παιδιά με τα οποία συναναστρέφεται, είναι μια καλή ευκαιρία να δείξετε τον ενθουσιασμό σας και να το επαινέσετε, χρησιμοποιώντας φράσεις όπως: «Πόσο ωραία ήταν τα λόγια που χρησιμοποίησες» ή «Μπράβο που δεν τράβηξες απότομα το φίλο σου την ώρα που παίζατε».
tastv

Δεν χρειάζεσαι χέρια για να δώσεις ή να πάρεις μια αγκαλιά You don't need arms to return a hug... or give one

H Jessica Cox, η πρώτη πιλότος χωρίς χέρια, στις 24 Ιουλίου, έδωσε μια ομιλία, στο Γουινσκόνσιν, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην πρεμιέρα της ταινίας που ετοιμάστηκε για τη ζωή της, Right Footed. Εκεί, βρισκόταν και η τριών χρονών Ruth Evelyn Pranke, ένα μικρό κορίτσι που γεννήθηκε χωρίς χέρια, για να την ακούσει. 

Για να βρεθεί εκεί η μικρή Ruth Evelyn, η μητέρα της οδήγησε για έξι ώρες. Προηγουμένως, είχε έρθει σε επαφή με την Cox, μέσω Facebook, για να κανονίσει τη συνάντηση της με την μικρή της κορούλα.

Όταν η Jessica Cox, μία αληθινή μαχήτρια της ζωής η οποία, παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε χωρίς χέρια, έχει άδεια πιλότου, μαύρη ζώνη στο τάε κβον ντο και παίζει πιάνο, τελείωσε την ομιλία της, η μικρή Evelyn ήταν εκεί για να της δώσει μια γλυκιά αγκαλιά, και ο φακός απαθανάτισε τη συγκινητική στιγμή.

Η φωτογραφία (που μας γέμισε με τόσα ζεστά συναισθήματα ώστε να μας "λιώσει" την καρδιά) ανέβηκε αργότερα στον λογαριασμό του ντοκυμαντέρ Right Footed και γρήγορα, έγινε viral. "Δεν χρειάζεσαι χέρια για να δώσεις μία αγκαλιά ή να δεχτείς μία", γράφει η λεζάντα.

Μετά τις αγκαλιές, η Ruth Evelyn απόλαυσε μία ξενάγηση στο αεροπλάνο της Jessica, ενώ οι δύο τους είναι ακόμα σε επαφή. "Όταν γνωρίζω ένα παιδί χωρίς χέρια, νιώθω ότι δίνω πίσω. Ότι προσφέρω σε αυτά τα παιδιά εκείνο το συναίσθημα που λέει 'Είμαι ΟΚ, μπορώ να κάνω ό,τι έκανε και αυτή η γυναίκα'", είπε η Jessica Cox. Όσο για τη μαμά της μικρής, η οποία θαύμαζε την Cox πριν ακόμα φέρει στον κόσμο στο παιδί της, είπε: 
"Πίστεψα ότι θα έδινε κίνητρο στην κόρη μου, δείχνοντάς της ότι μπορεί να ξεπεράσει κάθε δυσκολία, ανεξαρτήτως πώς έχεις γεννηθεί". Είμαστε βέβαιοι ότι αυτό έγινε. You don't need arms to return a hug... or give one. Jessica Cox with RE who was also born without arms.

This amazing moment happened at the premiere screening of the new documentary "Right Footed" about Jessica's life. Want to help Jessica Cox go to other film festivals and spread her important message about the power of opportunity? Consider making a tax deductible donation via http://bit.ly/1I9jPsn While you're on the site check out the trailer and read the blog for more information about RE and this very, very special hug...

pathfinder