Τι κάνει έναν δάσκαλο καλό; Γνώμες από όλο τον κόσμο What Makes a Good Teacher?

Η UNESCO, το 1996, εξέδωσε ένα βιβλίο με τον τίτλοWhat makes a Good Teacher?

Περισσότερα από 500 παιδιά, από 50 χώρες, ηλικίας 8-12 ετών,
είπαν τη γνώμη τους. Όσα ακολουθούν είναι μερικές από
τις απαντήσεις τους.
Μετάφραση: Άννα Παππά, δασκάλα, συγγραφέας

Απαντήσεις από τους επισκέπτες μας στο web
Ο σπουδαίος δάσκαλος αλληλεπιδρά -ψυχικά και συναισθηματικά- με το παιδί.
Ο σπουδαίος δάσκαλος δίνει στοργή σους μαθητές και τους κάνει να βιώσουν τι είναι το συναίσθημα.
Ο σπουδαίος δάσκαλος χαμογελά στους μαθητές του ακόμη κι όταν εκείνοι τον εκνευρίζουν.
Ο σπουδαίος δάσκαλος δε διδάσκει μόνο ό,τι περιλαμβάνει το βιβλίο, αλλά και την αλήθεια που υπάρχει έξω. Πρακτική σε ισορροπία με τη θεωρία.
Ο σπουδαίος δάσκαλος είναι αφιερωμένος στο λειτούργημά του. Έχει αναλάβει μία δέσμευση, που πρέπει να την εκπληρώσει.
Ο σπουδαίος δάσκαλος γνωρίζει καλά ότι το παιδί δεν είναι απλά μία νότα που άλλοτε κλαίει, άλλοτε, χαμογελάει και άλλοτε γελάει. Ξέρει πολύ καλά ότι μπροστά του στέκεται το αληθινό θαύμα της ζωής.

----------------------

Laxman Wadgire, Yavatmal, Ινδία

Ο καλός δάσκαλος κατανοεί την παιδικότητα με τον καλύτερο τρόπο. Γνωρίζει ότι η παιδική νοοτροπία είναι παγκόσμια, ενώ των ενηλίκων δεν είναι και κατά συνέπεια είναι ευκολότερο να συνεργαστεί με κάθε παιδί, σε κάθε τόπο, σε κάθε χρονική στιγμή.

Yuventius, Τζακάρτα, Ινδονησία

Ένας καλός δάσκαλος είναι εκείνος που διδάσκει, όχι μόνο με το μυαλό, αλλά και με την καρδιά.

Syanne Helly, Ανατολική Ιάβα, Ινδονησία

Ένας δάσκαλος πρέπει να έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά:
Απόθεμα γνώσεων
Επαγγελματικές δεξιότητες
Προσωπικά ποιοτικά χαρακτηριστικά
Υπάρχει μία παροιμία που λέει: «Δώσε μου ένα ψάρι και θα έχω φαγητό για μία ημέρα. Μάθε με να τρώω ψάρια και θα τα τρώω μια ζωή». Αυτή πρέπει να είναι η φιλοσοφία του καλού δασκάλου.
Ο δάσκαλος πρέπει να είναι υπομονετικός, ευγενικός, ευέλικτος και ευρηματικός. Να είναι ανεκτικός, ανοιχτόμυαλος και με καλή αίσθηση του χιούμορ. Να είναι ενθουσιώδης και να απολαμβάνει τη διδασκαλία. Να είναι ειλικρινής, ευφάνταστος και δημιουργικός. Να είναι αποδοτικός, ταπεινός και μετριόφρων. Κατά τη γνώμη μου, ο δάσκαλος πρέπει να είναι κάπως έτσι.

Sheeba Ramahandran, Buraida, Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας

Ο καλός δάσκαλος βοηθά τους μαθητές του από όλες τις απόψεις. Τους δίνει τη δυνατότητα να ζήσουν μία καλύτερη ζωή. Διδάσκει τους μαθητές του πώς να παίρνουν καλές αποφάσεις σε όλες τις συνθήκες. Είναι καλός τόσο απέναντι στους μαθητές του, όσο και απέναντι στην κοινωνία. Έχει ηθικό χαρακτήρα και είναι το πρότυπο των νέων για μία καλή κοινωνία.

Prafull Bhasarkar, Babupeth, Chandrapur, Ινδία

Νομίζω ότι ένας καλός δάσκαλος πρέπει να είναι μία καλή και ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Να έχει το αίσθημα της περιέργειας, να έχει πάθος και να ενδιαφέρεται για τα ενδιαφέροντα των μαθητών του, για τις επιθυμίες τους, για τα αισθήματά τους. Ένας πραγματικά καλός δάσκαλος θα πρέπει να είναι παιδί στην ψυχή, πράγμα που σημαίνει να είναι δημιουργικός, ευφάνταστος και έτοιμος για εξερευνήσεις…

Migena Mullaj, Reseda, Καλιφόρνια, ΗΠΑ

Ο καλός δάσκαλος είναι στη διάθεση όλων των μαθητών του ωστόσο γνωρίζει ποιοι μαθητές έχουν ανάγκη από περισσότερη βοήθεια.
..................
Διαβάστε περισσότερα: iPaideia

Έτσι βοηθάμε τα παιδιά μας να ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ στο σχολείο!

Κάποιες φορές, οι γονείς με τη συμπεριφορά τους άθελα αντί να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να πετύχουν και να έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο, τα βοηθούν ώστε να… αποτύχουν. 

Με ποιους τρόπους οι γονείς καταφέρνουν να «σαμποτάρουν» τις σχολικές επιτυχίες των παιδιών τους;

Ξεχνάμε πως αύριο το πρωί έχουν σχολείο.

Το παιδί κλαίει και δεν θέλει να κοιμηθεί και εσείς μην θέλοντας να ακούτε τα κλάματα και τις φωνές του το αφήνετε να μείνει μέχρι αργά. Παρόλα αυτά, εάν αυτό γίνεται σε καθημερινή βάση τότε θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στις σχολικές του επιδόσεις.

Δεν το ρωτάμε πως πήγε το σχολείο ή τι μαθήματα έχει να διαβάσει.

Πιθανόν να θεωρείτε πως μπορεί από μόνο του να διαβάσει και να λύσει τις ασκήσεις καθώς επίσης και να πετύχει καλύτερους βαθμούς χωρίς τη δικιά σας συμβολή.

Δεν ανησυχούμε για τους βαθμούς των διαγωνισμάτων. 

Δεν έχετε χρόνο μιας και είστε απασχολημένοι με τη δουλειά σας και έτσι δεν δείχνετε ενδιαφέρον κατά πόσο έχει γράψει στο διαγώνισμα ή αν έχει πάρει καλό ή κακό βαθμό.

Φωνάζουμε στο παιδί μας μέχρι να τελειώσει την εργασία του. 

Γιατί δεν προσπαθείτε να «διώξετε» όλους τους κινδύνους που μπορούν να του αποσπούν την προσοχή όπως για παράδειγμα η τηλεόραση ή το κινητό τηλέφωνο. Παρά να φωνάζετε στο παιδί σας να τελειώσει τα μαθήματά του γιατί δεν κάθεστε δίπλα του με υπομονή ώστε να το βοηθήσετε να ολοκληρώσει τις εργασίες του.

Δεν συμμετέχουμε στις συναντήσεις γονέων και δασκάλων. 

Σε αρκετές περιπτώσεις γονείς δεν έχουν χρόνο να συναντήσουν τους δασκάλους των παιδιών τους ώστε να μάθουν περισσότερα για την επίδοση των τελευταίων. Έτσι δεν μπορούν να έχουν μια καθαρή εικόνα για τις δυνατότητες ή και τις ελλείψεις των παιδιών τους.

Βάζουμε τα ραντεβού στον γιατρό ή στον οδοντίατρο τις ώρες και μέρες που έχει σχολείο. 

Δεν μιλάμε φυσικά για περιπτώσεις που θα συμβούν μια φορά στα χρονικά. Άλλα εάν δεν δίνετε στο σχολείο τη βαρύτητα που πρέπει τότε μην περιμένετε από τα παιδιά σας να το κατανοήσουν.

Δεν φροντίζουμε να φτιάξετε το κατάλληλο πρωινό για αυτό. 

Είναι σημαντικό να τρώει ένα σωστό πρωινό μιας και αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική αλλά και εγκεφαλική λειτουργία.

Δεν επαινούμε το παιδί μας όταν κάνει κάτι καλό στο σχολείο. 

Η έγνοια σας είναι να του θυμώσετε όταν κάνει κάτι κακό. Όμως ένα παιδί χρειάζεται τον έπαινο όταν πετύχει έναν στόχο.

Δεν γινόμαστε παράδειγμα για αυτό. 

Για παράδειγμα του λέτε συνεχώς να διαβάζει λογοτεχνικά βιβλία ή να μην ασχολείται συνεχώς με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Όμως, εσείς δεν διαβάζετε λογοτεχνικά βιβλία και είστε συνεχώς μπροστά από τον υπολογιστή.

offsite.com.cy

diakonima

Το παιδί και οι παραδοσιακοί χοροί

Επειδή ως Λύκειο των Ελληνίδων, ασκούμε και διδακτικό και παιδαγωγικό έργο, και ο παραδοσιακός ελληνικός χορός είναι στοιχείο αγωγής και παιδείας, γι αυτό επιλέξαμε να πούμε λίγα λόγια για τη σχέση του παιδιού με τον παραδοσιακό χορό.

Παραδοσιακοί χοροί:

Μια υπέροχη δραστηριότητα για το παιδί

Βρισκόμαστε πλέον σε μια εποχή που βαθύτατες μεταβολές στην επιστήμη, στην τεχνολογία, στην οικονομία, και στην κοινωνία μάς παρουσιάζουν έναν καινούργιο κόσμο, όπου το πλήθος των πληροφοριών και ο καταιγισμός των γεγονότων μάς θέτουν μπροστά σε προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε και να λύσουμε. 

Τα προβλήματα αυτά, έχουν άμεση σχέση με το παιδί και επομένως με την οικογένεια και την εκπαίδευση, την εκπαίδευση υπό όλες της τις μορφές και τις εκδοχές, τις εγκύκλιες και τις ανώτερες σπουδές, τα φροντιστήρια, τη γλωσσομάθεια, τις μουσικές σπουδές και αυτό που εμάς κυρίως μας απασχολεί, δηλαδή τη διδασκαλία των παραδοσιακών χορών. Όλα είναι εκπαίδευση, όλα είναι παιδεία, όλα είναι αγωγή, όταν βεβαίως υπηρετούν το ρόλο τους ενσυνείδητα.

Η διδασκαλία των παραδοσιακών χορών ασκεί σε πολύ μεγάλο βαθμό έργο αγωγής και σε θεωρητικό, ψυχικό και πνευματικό επίπεδο και στον πρακτικό τομέα της ικανότητας και της δράσης.

Φωτίζει αξίες που τόσο πολύ αμφισβητούνται και διακυβεύονται στις μέρες μας. Μέσα από την παράδοση δίνει στα παιδιά ιστορική προοπτική. Μαθαίνουν, διδάσκονται το ιστορικό παρελθόν, μέσα από ένα παιχνίδι και μέσα από μια χαρά που είναι ο χορός, χωρίς βαριές και δυσβάσταχτες για τα παιδιά υποχρεώσεις. Τα βοηθάει να καλλιεργηθούν ψυχικά και κοινωνικά. Να αποκτήσουν γνώση και μόρφωση.
Να περάσει βαθιά μέσα στην ψυχούλα τους η αγάπη για την παράδοσή μας, σ’ αυτά τα παιδιά που είναι και οι συνεχιστές της. Να μάθουν και να ξέρουν, τι είναι αυτό που χορεύουν, γιατί χορεύεται έτσι, τι σημασία έχει, τι συμβολισμό και ποια αξία. Τι φοράγανε οι παλιοί, πώς είναι φτιαγμένες αυτές οι φορεσιές. Κι αυτό γίνεται σιγά-σιγά με τη συνεχή ενασχόληση των παιδιών με το χορό από μικρά, που μαθαίνουν ευκολότερα και έχουν περισσότερο χρόνο Αυτή η γνώση του παρελθόντος τα ενισχύει να κοιτάξουν προς το μέλλον με καινούργιες επιθυμίες, για να δημιουργήσουν και να οικοδομήσουν έναν καινούργιο κόσμο στηριζόμενοι σε γερές βάσεις.

Η ζωή είναι συνεχής αγώνας, αλίμονο αν ο άνθρωπος από πολύ νωρίς δεν το καταλάβει και μένει διαρκώς με τις απαιτήσεις του! Κανένα απόκτημα, καμία χαρά δεν είναι δυνατή, αν δεν είναι καρπός αγώνα. Πόση χαρά νιώθει ο αθλητής που φτάνει στο στόχο του, και το παιδί μας όταν κάνει τα πρώτα του βήματα! Το κατόρθωμα πλημμυρίζει την ψυχή με ικανοποίηση.

Με το χορό, με την ομαδική προσπάθεια και με την άμιλλα μεταξύ τους, κοινωνικοποιούνται, μαθαίνουν να μην εγκαταλείπουν μια προσπάθεια, αποκτούν αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, όταν καταφέρνουν κάτι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού και για την ψυχική ολοκλήρωση του εφήβου. Καμαρώνουν να προβάλουν την ικανότητά τους, στοιχεία που θα τα βοηθήσουν στη μετέπειτα ζωή τους.

Ο κυκλικός χορός που κρατιόμαστε σφιχτά από τα χέρια ενσαρκώνει το συλλογικό πνεύμα. Το παιδί αντιλαμβάνεται ότι ανήκει σε ένα σύνολο με αμοιβαιότητα. Στο σύνολο πρυτανεύει η κοινωνική συνεργασία. Ο ένας στηρίζει τον άλλο και στηρίζεται απ’ αυτόν, λαμβάνει υπόψη του τα δικαιώματα του άλλου, αλλά περιμένει να τον υπολογίζουν και οι άλλοι. Αναπτύσσεται μέσα του η αίσθηση της ισότητας και του δικαίου.

Η μουσική και ο ρυθμός καλλιεργούν την αντίληψη της αρμονίας και του ωραίου μέσα στην ψυχή του παιδιού από νωρίς, αλλά και το καθοδηγούν στην αυτοπειθαρχία και στον αυτοέλεγχο. Ο χορός είναι άσκηση, παρέχει φυσική ανωτερότητα και παράστημα. Και το γεγονός ότι αξιοποιούν με δημιουργικό τρόπο το χρόνο τους έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, ιδιαίτερα σήμερα που τόσοι κίνδυνοι ελλοχεύουν και απειλούν τα παιδιά μας.

Αυτά όλα είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες για την ανάπτυξη και την αγωγή του παιδιού και δεν πρέπει όλοι εμείς, που ασκούμε διαπαιδαγώγηση, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, να τα παραβλέπουμε ή να τα θεωρούμε αυτονόητα. Αντίθετα, να τα θεωρούμε θεμελιώδη, όπως και είναι, και, προπαντός, να ενθαρρύνουμε τις προσπάθειές τους, ακόμη κι αν είναι κάπως άτεχνες, και να τα παροτρύνουμε, να τους εμπνέουμε την αγάπη για κάθε όμορφο και καλό που κάνουν.

Η εκμάθηση των παραδοσιακών μας χορών από τα πολύ μικρά παιδιά με σωστό παιδαγωγικό και διδακτικό τρόπο, τους δίνει πολλά οφέλη και δεξιότητες και είσθε αξιέπαινοι οι γονείς που παρέχετε στα παιδιά σας αυτό το αγαθό και σας ευχαριστούμε που μας τα εμπιστεύεστε στο Λύκειο των Ελληνίδων, που αποτελεί έναν ιστορικό θεσμό και πραγματοποιεί με συνέπεια, υπευθυνότητα και αυταπάρνηση τους στόχους του. 
Και οι στόχοι μας δεν είναι απλά και μόνον να μάθουν τα παιδιά μας πέντε χορευτικά βήματα, αλλά μέσα από το χορό να γίνουν σωστοί χαρακτήρες και ολοκληρωμένα άτομα, με γνώσεις, δυνατότητες και οράματα.
lykelam

Έτσι στενοχωρούμε τους γονείς μας ...

Πριν διαβάσετε το παρακάτω άρθρο, σηκώστε το τηλέφωνο και μιλήστε με τους γονείς σας, όσοι έχετε την ευτυχία να τους έχετε ακόμα κοντά σας ... 
----------------

Δεν γράφουμε (μόνο) για να κλάψουμε και μέσα απ’ το κλάμα μας να εξιλεωθούμε. Γράφουμε για να εντοπίσουμε τα λάθη μας, να τα αναγνωρίσουμε, να θρηνήσουμε λιγάκι για τον κακό, εγωιστή εαυτό μας και πιο συνειδητοποιημένοι να γίνουμε καλύτεροι.

Τι κάνουμε λοιπόν άθελά μας (;) λάθος;

Δεν τους παίρνουμε συχνά τηλέφωνοΌσο το σπίτι και οι γονείς μας «χάνουν εξουσία», τόσο η αίσθηση παντοδυναμίας μας μεγαλώνει. Γινόμαστε μεγάλα παιδιά, εγκαταλείπουμε την οικογενειακή εστία και αργά ή γρήγορα χτίζουμε μια άλλη, δική μας. 

Είμαστε ελεύθεροι κι ωραίοι και κανέναν δεν έχουμε ανάγκη. Και ο καιρός περνά. Και τα τηλέφωνα μειώνονται. 

Γιατί «σήμερα, δεν έχω πάρει ανάσα» ή γιατί «εντάξει, μωρέ, θα με πάρουν αυτοί αν θέλουν κάτι». Και, καμιά φορά, πράγματι παίρνουν, γιατί πράγματι κάτι θέλουν –κι εμείς δεν το σηκώνουμε. Θα τους πάρουμε αύριο το πρωί απ’ το αυτοκίνητο…

Τους φερόμαστε σαν να είναι παιδιά
.......................

η συνέχεια εδώ: Τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν!!!

“ΜΑΝΑ” - Η πιο «ατίθαση συμμορία» στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Το “ΜΑΝΑ” της Βάλερυ Κοντάκου

ΕΝΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΟ ΑΤΙΘΑΣΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Η ταινία προβάλλεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Ιερά Οδός 48 & Μεγ.Αλεξάνδρου 134-136, (ΜΕΤΡΟ Κεραμεικός) τηλ.: 2103609695, καθημερινά στις 7μμ

MANA TRAILER from Exile Films on Vimeo.

Λίγα λόγια για την ταινία: 
Το 1962 τέσσερα ανήλικα κορίτσια έγιναν πρωτοσέλιδο στον Τύπο της εποχής καθώς έφυγαν απ’ τα σπίτια τους για να κλειστούν σε μοναστήρι. Όμως κάθε φορά που το έσκαγαν, οι γονείς τους τις έφερναν πίσω με το ζόρι, μέχρι που τελικά τα κατάφεραν στην τρίτη τους απόπειρα. 

Σκοπός τους ήταν, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, να δημιουργήσουν ένα Ίδρυμα στα πρότυπα του Ιδρύματος Πεσταλότσι (Ελβετία), ώστε να προσφέρουν καταφύγιο σε παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά. Μισό αιώνα αργότερα, οι πρωτεργάτιδες του Λυρείου Παιδικού Χωριού στο Νέο Βουτζά Αττικής, συνεχίζουν να περιθάλπουν και να φροντίζουν παιδιά χωρίς βοήθεια από το κράτος και την Εκκλησία.

Η επίσημη πρεμιέρα του Μάνα έγινε στο 18o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το Μάρτιο του 2015, κι από τότε έχει προβληθεί σε διάφορα σημεία της Ελλάδος καθώς και σε φεστιβάλ στην Εσθονία (29th Pärnu International Film Festival) και το Κόσοβο (DokuFest Kosovo, 2015), ενώ ετοιμάζεται να κάνει την πρεμιέρα του στο NYC Greek Film Festival τέλη Οκτωβρίου.

«Το Μάνα είναι μια διαφορετική ιστορία γυναικείας χειραφέτησης», λέει η Βάλερυ Κοντάκου, «… οι ηρωίδες της ταινίας κατέρριψαν τα στερεότυπα για να κάνουν αυτό που θέλουν. Να δημιουργήσουν και να προσφέρουν. Και αυτό που δημιούργησαν έχει αλλάξει τις ζωές εκατοντάδων παιδιών ως τώρα, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια του όρου οικογένεια. Όταν πρωτογνώρισα τις μοναχές πριν από 20 χρόνια, μου έκανε εντύπωση η προσαρμοστικότητά τους και η ικανότητά τους να μεγαλώνουν παιδιά γεμάτα αυτοπεποίθηση, που ήξεραν ότι ανήκουν κάπου. Το Λύρειο ήταν το σπίτι τους και ήταν περήφανα γι’ αυτό. 

Μου προξένησε επίσης ενδιαφέρον ο κόσμος που ερχόταν από κάθε γωνιά της Αθήνας κάθε Σαββατοκύριακο για να επισκεφτεί τα παιδιά, να τους φέρει πράγματα, να παίξει μαζί τους ή απλά να βοηθήσει με το μαγείρεμα. Ήταν μια κοινότητα πολύ ευρύτερη από τα στενά πλαίσια του παιδικού χωριού.»

Λίγα λόγια για τη σκηνοθέτιδα: Μετά από το βραβευμένο Who’s on First? (2006), που προβλήθηκε σε Ελλάδα, ΗΠΑ, Φινλανδία και Κορέα, η Βάλερυ Κοντάκου επιστρέφει με το Μάνα, ένα ντοκιμαντέρ για την πιο ατίθαση συμμορία στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα τελευταία πέντε χρόνια, μέσα από το μη κερδοσκοπικό οργανισμό Exile Room, η δράση της έχει επεκταθεί από την παραγωγή στις προβολές και τα εργαστήρια ντοκιμαντέρ, στηρίζοντας ενεργά την κινηματογραφική κοινότητα.

Συντελεστές: 

σενάριο/σκηνοθεσία: Βάλερυ Κοντάκου, 

διεύθυνση φωτογραφίας: Παντελής Μαντζανάς, Γιάννης Μισουρίδης, 

μοντάζ: Δημήτρης Πεπονής, ήχος: Δημήτρης Κανελλόπουλος, 

σχεδιασμός ήχου: Αλέξανδρος Σιδηρόπουλος, 
μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης, 

μουσική: Έλλη Πασπαλά, 

executive producer: Kathryn Hunter,

παραγωγοί: Βάλερυ Κοντάκου, Δέσποινα Παυλάκη, 

παραγωγή: Exile Films συμπαραγωγοί: ΟΤΕ tv