Μπαμπάαα, μαμάαα, αυτό δεν είναι δίκαιο!

Όταν το παιδί σας λέει ότι «αδικείται», τι πρέπει να κάνετε ως γονείς;
Από τα χρόνια της προσχολικής ηλικίας, πολύ συχνά τα παιδιά άλλοτε μας κάνουν παράπονα, ενώ άλλες φορές μας κρίνουν ότι δεν είμαστε δίκαιοι.

Πολύ συχνά αρχίζουν διαλόγους: 

«δεν είναι δίκαιο μαμά», 

«η Μαρία κάνει πάντα φασαρία αλλά δεν της λέτε τίποτα», 

«όλο εμένα μαλώνετε» 

«εμένα δεν μου παίρνετε ποτέ τίποτα, είστε κακοί γονείς» κλπ.

Όλοι οι γονείς έχουμε στο μυαλό μας και θέλουμε να μη ξεχωρίζουμε τα παιδιά μας.

Βέβαια αυτό δεν είναι πάντα εύκολο γιατί το καθένα έχει τον δικό του τρόπο συμπεριφοράς και επικοινωνίας που μπορεί να μας βοηθάει να κάνουμε περισσότερα πράγματα μαζί του. Χωρίς όμως βέβαια αυτό να σημαίνει ότι το ξεχωρίζουμε από το άλλο. 

Απλά το ένα μπορεί να είναι πιο δεκτικό και πιο κοντά μας σε αντίθεση με το άλλο που μπορεί να είναι πιο απαιτητικό, ανικανοποίητο και απαιτεί πάντα με τον τρόπο και την επιμονή του να καταφέρνει τελικά να παίρνει αυτό που θέλει και το κάτι παραπάνω από το άλλο μας παιδί.

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης , Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής, μας λέει ότι 
η ισότητα μεταξύ των αδελφών είναι ένας αξιέπαινος στόχος και κάθε γονιός θέλει να καλλιεργήσει τις σχέσεις με τα παιδιά του, παρόλο που πολλές φορές δεν είναι πάντα πρακτικός και εφαρμόσιμος.

Τι να κάνετε όταν το παιδί σας παραπονιέται ότι αδικείται

Μη μπαίνετε στο δίλημμα να εμπλέκεστε με συζητήσεις περί δικαιοσύνης και ισότητας γιατί αυτή η συζήτηση δεν θα οδηγήσει 

πουθενά. 

Όταν σας λένε «δεν είναι δίκαιο, αυτή πήρε παραπάνω» μη μπείτε σε αντιπαράθεση. Αποδεχτείτε την καταγγελία του και συζητήστε μαζί του τι θα ήθελε εκείνο και γιατί το επισημαίνει. Εξηγήστε του ότι κάθε κατάσταση είναι διαφορετική, κάποιες φορές θα είναι εκείνη κερδισμένη σε σχέση με τον αδερφό/ή της και κάποιες όχι.

Η συμβουλή του Ειδικού:

Το να μεγαλώνει κανείς αδέρφια με ισονομία και ισότητα είναι πραγματικά δύσκολο γιατί εμπλέκονται πολλοί παράγοντες, όπως η ηλικία, το φύλλο, η προσωπικότητα κ.α. 

Ωστόσο, όταν προκύπτουν παράπονα μη τα αρνηθείτε, ακούστε το αίτημα του παιδιού σας και συζητήστε μαζί του. Ρωτήστε το τη γνώμη του και τις προτάσεις του και στη συνέχεια αποφασίστε από κοινού για το τι θα κάνετε στην πορεία.

Στέλιος Μαντούδης

Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής

Επιστημονικά Υπεύθυνος των Αναπτυξιακών Κέντρων Mandou

www.mandou.gr

mothersblog

Με τα μάτια της ψυχής Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Ένιωσα πως υπάρχω για πρώτη φορά, όταν άνοιξα το παράθυρό μου ένα πρωινό και αντίκρισα τον ήλιο μέσα στην κόκκινη αγκαλιά του ουρανού να ξεπροβάλλει δειλά, σαν το βρέφος όταν γεννιέται. Στέκομαι αμίλητη μπροστά στο θαύμα της φύσης που μόνο η αναπνοή με συνδέει μαζί του.

Κλείνω λίγο τα μάτια μου, καθώς δεν αντέχουν όλο το φως της γης να απλώνεται μπροστά τους. Τη στιγμή εκείνη, οι αισθήσεις μου επιτρέπουν να ακούσω το ρυθμικό ήχο του αέρα που θα συναντηθεί με το κορμί μου και θα το ανατριχιάσει με την δροσιά του. 
Κάποια από τις άπειρες ηλιαχτίδες αυτού του μικρού θεού με ζέστανε, η δική μου ηλιαχτίδα. Κλείνω το παράθυρο και οι σκέψεις μου δεν σταματούν, μάλλον είναι η ανθρώπινη φύση μου που δεν μπορεί να συλλάβει το μεγαλείο του σύμπαντος και αναρωτιέται συνεχώς το πώς και το γιατί.
Ο χρόνος κυλάει σαν το καθαρό νερό της βρύσης που αγγίζει το πρόσωπό μου και σήμερα. Κοιτάζω μέσα στον καθρέπτη που έχω μπροστά, όχι βιαστικά σαν να θέλω να μην αντικρύσω τον εαυτό μου, αλλά σαν να θέλω να παρατηρήσω αυτή τη φορά κάθε πτυχή αυτού του προσώπου. Τόσο τα σημάδια από τα σπυράκια της εφηβείας ως ανεξίτηλη απόδειξη του εσωτερικού μου εφήβου που πάντα αντιστεκόταν για να μην συμβιβαστεί, όσο τις ρυτίδες έκφρασης δημιούργημα των συναισθημάτων μου που αποτυπώνονται στο πρόσωπό μου όπως τα χρώματα στον καμβά. Αφού περιποιήθηκα με στοργή το πρόσωπό μου, ντύθηκα με ένα φόρεμα που το φορώ συχνά, τόσο συχνά που λησμόνησα τον λόγο που το είχα αγοράσει για μένα, όχι από ανάγκη αλλά επειδή μου ταίριαζε.

Η ώρα της αναχώρησης από το σπίτι για τη δουλειά έχει φτάσει. Σήμερα, νιώθω την ανάγκη να περπατήσω με έναν τρόπο διαφορετικό, πιο δικό μου. Ο ρυθμός των βημάτων μου είναι πιο αργός, σε σημείο που μπορεί το βλέμμα μου μπορεί να σταθεί και να κοιτάζει τους άλλους ανθρώπους. Έφτασα στη δουλειά, ξέρω θα συναντήσω ανθρώπους απαιτητικούς. Νομίζω πως είναι σκιές που μοχθούν να τους προσέξει κάποιος για να αποκτήσουν σάρκα και οστά, για αυτό μάλλον απαιτούν για αυτό μάλλον φωνάζουν.

Ένιωσα σαν να είμαι μέσα σε ένα τούνελ στοιχειωμένο από τη βοή των σκιών αυτών, τρόμαξα. Έστρεψα το κεφάλι μου στο παράθυρο που έχω δίπλα στο γραφείο και ξαφνικά συναντήθηκα ξανά με την δική μου ηλιαχτίδα. Υπάρχω, ως ένας πραγματικός άνθρωπος ανάμεσα σε σκιές που αναζητά άλλους πραγματικούς ανθρώπους και ξέρω πλέον να τους ξεχωρίζω. Αυτός που ωρύεται με διάφορους τρόπους τελικά δεν είναι ο δυνατός αλλά ο αδύναμος.

Το μεσημέρι είχε φτάσει στο κατώφλι μου, ήταν η στιγμή που θα άνοιγα τη μεγάλη πόρτα και θα άφηνα πίσω μου ότι είχε προσπαθήσει να δεσμεύσει την προσοχή μου έως εκείνη τη στιγμή, όπως όταν ήμουν παιδί και ανυπομονούσα να χτυπήσει δυνατά το τελευταίο κουδούνι. Επιστρέφοντας, ο ουρανός ξαφνικά συννέφιασε και συνειδητοποίησα πως έχασα την ηλιαχτίδα μου που με συντρόφευε έως εκείνη τη στιγμή. Αυτή η αίσθηση της μοναξιάς με εγκατέλειψε όταν πήρα το βλέμμα μου από τη γη και κοίταξα ξανά ψηλά τον ουρανό. Εκεί ανάμεσα σε τόσα σύννεφα βρήκα το δικό μου που είχε το σχήμα της καρδιάς, έτσι τουλάχιστον ήθελα να μοιάζει. Θαρρώ πως έτσι συμβαίνει και με εμάς τους ανθρώπους, στη γκρίζα πλευρά του ουρανού μας πάντα υπάρχει ένα ασφαλές μέρος για την δική μας καρδιά.

Ξαφνικά, ένιωσα ψιχάλες να προσπαθούν να με δροσίζουν, αυτή τη φορά δεν προέβαλα καμία αντίσταση. Παρά το γεγονός πως οι άνθρωποι γύρω μου έτρεχαν σαν να τους καταδίωκε η βροχή και μου αποσπούσαν την προσοχή, εγώ εστίασα στο να βρω και πάλι κάτι δικό μου. Ο ουρανός δάκρυζε για να μου προσφέρει τις δικές μου ψιχάλες.

Η μέρα δεν σταματά εδώ αλλά συνεχίζεται μέσα από την πραγματικότητα της μοναδικής ζεστής γωνιάς που υπάρχει για τον καθένα, το σπίτι του. Εκεί συναντώ τους δικούς μου ανθρώπους που ασφαλώς διαφέρουμε αλλά μοιραζόμαστε το ίδιο σκοπό, να ζεστάνουμε μαζί αυτή τη γωνιά που δημιουργήσαμε μέσα στην απεραντοσύνη αυτού του κόσμου. Θέλοντας να θρέψω εμένα και εκείνους συνδυάζω διάφορα αρώματα και γεύσεις που θα μας ευχαριστήσουν.

Έτσι, το καθιερωμένο γεύμα μετατρέπεται σε μια πράξη ιεροτελεστίας προκειμένου να γευτώ και να γευτούμε πρώτα μέσα από τις αισθήσεις. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η ικανοποίηση της πείνας που συνδέεται με το αίσθημα της επιβίωσης, αυτό έκανα μέχρι και χτες επιβίωνα δεν βίωνα. Ακολουθούν λίγα λεπτά χαλάρωσης που το σώμα μου δικαιωματικά αποζητά. Ύπνος είναι εκείνο το σημείο του χρόνου που ο εαυτός μου συναντιέται με το τίποτα, χρειάζομαι και τα πάντα και το τίποτα. Νιώθω και στα πάντα και στο τίποτα, αν μου το έλεγαν χτες θα το αμφισβητούσα.

Ο ύπνος με οδήγησε στο να συναντηθώ με το απόγευμα. Σηκώθηκα σχεδόν νωχελικά, γνωρίζοντας όμως πως ήθελα να φροντίσω το σπίτι και τους δικούς μου ανθρώπους όπως με φροντίζουν και εκείνοι. Στη συνέχεια έφτιαξα γρήγορα έναν καφέ που η μυρωδιά του με ξύπνησε για τα καλά. Κρατούσα το φλιτζάνι και περπάτησα μέχρι το μπαλκόνι για να αναζητήσω την ηλιαχτίδα μου, αφού νωρίτερα με είχε σταματήσει η βροχή. Το ουράνιο τόξο που αντίκρισα με καθήλωσε.

Αυτή τη φορά, θα παρατηρήσω τα χρώματά του ένα προς ένα από εκεί που αρχίζει το καθένα μέχρι εκεί που τελειώνει, συνειδητοποιώ πως δεν γνωρίζω ποια είναι ακριβώς τα χρώματα του και πόσα είναι στην πραγματικότητα, μόνο έχω ακούσει για αυτά. Έως και σήμερα, ήξερα πως το ουράνιο τόξο είναι δημιούργημα της βροχής και του ήλιου και ως παιδί με φώναζαν να το κοιτάξω ως ένα μοναδικό φαινόμενο. Σαν ενήλικας αρνήθηκα να συνεχίσω την περιέργεια της παιδικής μου ηλικίας και το δεδομένο με σταμάτησε από το να εξελίσσομαι και να μετασχηματίζω την ανθρώπινή μου φύση.

Συντροφιά με αυτές τις σκέψεις, αρνήθηκα για πρώτη φορά σήμερα να συνεχίσω να βλέπω μόνο με τα μάτια μου, αυτά είχαν κουραστεί τόσα χρόνια. Τα μάτια της ψυχής ήθελαν να ανοίξουν και να δουν πέρα από το αυτονόητο και το δεδομένο. Με τα μάτια της ψυχής αντίκρισα τη δύση του ηλίου, το δευτερόλεπτο εκείνο που το σύμπαν συνωμοτεί με τη μαγεία για να κρύψει τον ήλιο, να τον ξεκουράσει. Είναι το δευτερόλεπτο που πιστεύεις περισσότερο στην ύπαρξη του θεού. Δεν μπορεί η δύση του ηλίου να μην είναι παρά μια θεϊκή παρέμβαση. Το ένα θαύμα ακολουθεί το άλλο και ο ουρανός γίνεται μαύρος με μοναδικό σκοπό να αναδείξει το φως των αστεριών και του φεγγαριού. Και εγώ που πάντα φοβόμουν το σκοτάδι, δεν είχα καταλάβει πως χωρίς αυτό δεν θα ξεχώριζα το δικό μου αστέρι, ανάμεσα σε τόσα.

Αυτή η αλληλουχία θαυμάτων δεν μου αφήνει να περιθώρια να σκεφτώ μήπως είμαι και εγώ ένα μέρος αυτής της συμπαντικής τελειότητας και δεν το γνωρίζω. Αισθάνομαι πως τόσα χρόνια με το να αρνούμαι συστηματικά και πολλές φορές κατηγορηματικά να αφιερώσω λίγα λεπτά για να παρατηρήσω την καθημερινή θεϊκή έκβαση, είναι σαν να μην αποδέχομαι τη θεϊκή μου φύση, το θαύμα της ζωής, εμένα.

«Το άζωτο στο DNA μας, το ασβέστιο στα δόντια μας, ο σίδηρος στο αίμα μας, ο άνθρακας… Είμαστε φτιαγμένοι στο εσωτερικό των αστεριών. Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των αστεριών» – Carl Sagan

Ελένη Πλούμπη, MSc, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, Γνωστική Συμπεριφορική Προσέγγιση, 
enallaktikidrasi.com

Κέικ Άη-Βασίλης

Δεν χρειάζεται να έχετε ακριβά υλικά, και ζαχαρόπαστα για να στολίσετε ένα κέικ. Με λίγη φαντασία το κέικ μπορεί να μεταμορφωθεί σε Άη-Βασίλη με απλά υλικά.

Φτιάξτε ένα απλό κέικ βάλτε σαντιγί  για τα γένια, 

λίγη μαρμελάδα φράουλα στο καπέλο, 

κρέμα στιγμής για το πρόσωπο 

και καραμέλες για μάτια μύτη και στόμα ... και ...

Καλή σας όρεξη ! !

 

Αναρτήθηκε από BIKY

Εσύ τι θα κάνεις με τα εφόδια που σου δόθηκαν; Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Θα τα χρησιμοποιήσεις ως αλυσίδες 

ή θα τα μεταμορφώσεις σε φτερά;

Το βαρύτερο φορτίο για ένα παιδί είναι η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του

Χαρά Βλαχοδήμου

Ξέρεις τι είναι να είσαι παιδί και να προορίζεσαι για μια ζωή που δεν έχεις επιλέξει; 
Να γεννιέσαι και να έχουν αποφασιστεί όλα για σένα από πριν; 
Είσαι ακόμα στην κοιλιά της μαμάς σου, σε αυτό το απίστευτα ασφαλές μέρος και όλοι μιλάνε γύρω από το όνομα σου, δίχως να έχεις ακόμα όνομα. 
Θα είσαι το άψογο παιδί, ο τέλειος επαγγελματίας, ο υπέροχος άνθρωπος, θα είσαι ο ιδανικός υποψήφιος. 
Θα κάνεις πράγματα που δεν ξέρεις ακόμα αν σου αρέσουν. 
Θα επιβεβαιώσεις κάθε προσδοκία των γονέων σου. 
Και όλα αυτά γιατί; 
Μα, φυσικά γιατί αυτοί ξέρουν με ποιο τρόπο θα γίνεις εσύ ευτυχισμένος.

Οι γονείς, δύο άνθρωποι που σκέφτονται για εσένα πριν από εσένα. Προγραμματίζουν τις ζωές τους με βάση το δικό σου πρόγραμμα, σε αγαπούν ό,τι και αν γίνει, είναι εκεί για να αντέξουν τα σκοτάδια σου και να χαρούν πριν από εσένα για τις επιτυχίες σου. 

Είναι οι άνθρωποι που σε έφεραν σε αυτό τον κόσμο. Σου χάρισαν την πνοή και τη δυνατότητα να ζήσεις. Μέχρι εκεί. 

Οι γονείς μας είναι κοινοί θνητοί, ας μη μπερδευόμαστε. Είναι άνθρωποι με τις δικές τους ιστορίες, τους δικούς τους φόβους, ανασφάλειες, όνειρα και πάθη. Πριν από εμάς, είχαν την δική τους προσωπική ζωή.
Είναι σύντροφοι, εραστές, επαγγελματίες, φίλοι και όλα όσα είμαστε και εμείς. 

Το ότι γίνονται γονείς δεν σημαίνει πως διαγράφονται από τη λίστα όλων όσων έχουν το δικαίωμα να κάνουν λάθη. Άλλωστε και αυτοί από μόνοι τους είναι παιδιά κάποιων άλλων, έχουν μεγαλώσει με τα πρότυπα άλλων ανθρώπων. Και εκεί κάπου μπλεκόμαστε όλοι. 

Το βαρύτερο φορτίο για ένα παιδί, είναι η ζωή που δεν έζησαν οι γονείς του. Μαμάδες που δεν έγιναν οι μπαλαρίνες που θα ήθελαν, μπαμπάδες που συμβιβάστηκαν και δε κυνήγησαν το δικό τους όνειρο, άνθρωποι που είτε βολεύτηκαν σε ετοιμοπαράδοτες πραγματικότητες, ή φυλακίστηκαν δίχως να το καταλάβουν.

Στον βωμό του «καλού» του παιδιού, του «εγώ ξέρω καλύτερα», του «μα είναι δυνατόν η μαμά να θέλει το κακό σου;», έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα. 

Γιατί οι σημερινοί γονείς κάνουν τα πάντα για το παιδί τους εκτός από το να το αφήσουν ελεύθερο να επιλέξει αυτό που θέλει να γίνει. 

Ό,τι τους έλειψε, προσπαθούν να το δουν μέσα από τα δικά σου μάτια. Αυτό που δεν κατάφεραν να φέρουν κοντά, οι παραλίγο ευτυχίες τους, γίνονται τώρα ο δικός σου αυτοσκοπός. Και εσύ παίζεις το ρόλο του πρωταγωνιστή, στο έργο που είναι φτιαγμένο για κάποιον άλλο.
Απόψεις για τον έρωτα, πολιτικές, θρησκευτικές πεποιθήσεις, καταπιεσμένες ανάγκες που σφαγιάστηκαν στα πρέπει των δικών τους γονέων, τώρα φορτώνονται στις δικές σου πλάτες. Και εσύ σαν άλογο σε κούρσα, τρέχεις να φτάσεις στο τέρμα για να ευτυχήσουν, να ευτυχήσεις. Ναι, να ευτυχήσεις, μάλλον δηλαδή, από ό,τι σου έχουν πει.
Και φτάνεις εκεί, έχεις ζήσει όλα όσα ήθελαν να ζήσουν οι ίδιοι, γιατί θέλησες να τους κάνεις περήφανους, να τους επιβεβαιώσεις, να ακούσεις το μπράβο τους, να δεις το χαμόγελο στα πρόσωπα τους. 

Αφού τα έκανες όλα για την ευτυχία σου γιατί καταλήγεις εσύ, ο δυστυχισμένος; Γιατί, δε σε γεμίζει τίποτα από αυτά που γράφτηκαν για εσένα. Εσύ είσαι ο συγγραφέας του δικού σου βιβλίου και μέχρι να κρατήσεις την πένα στα χέρια σου, οι σελίδες θα μένουν άγραφα χαρτιά. Άδειες μέρες που αδημονούν να γεμίσουν με όσα ΕΣΥ αγαπάς.

Το καλό σου κρύβεται κάπου εκεί, ανάμεσα σε όσα αγαπάς και όσα σε αγαπούν γι’ αυτό που πραγματικά είσαι και όχι γι’ αυτό που θέλει ο καθένας να γίνεις. 

Ο κάθε άνθρωπος οφείλει να ζει αυτό που θέλει να ζήσει και να αφήνει το παιδί του να επιλέγει, να μάθει να επιλέγει για το δικό του καλό. Άλλωστε πώς μπορεί ο γονέας να ξέρει ότι αυτό θα είναι καλό για σένα, από τη στιγμή που αυτός δε το έκανε ποτέ; Και πώς μπορεί να ξέρει πως εσύ θα είσαι ευτυχισμένος, με όσα κάνουν αυτόν ευτυχισμένο;

Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, νιώθει την σιγουριά πως αυτός ξέρει καλύτερα. Αποκτάει την τάση να απαντάει με απόλυτο τρόπο στο καθετί. Αντιθέτως, θα έπρεπε όσο μεγαλώνουμε να ρωτάμε περισσότερο και να απαντούμε λιγότερο. Οι γονείς να ρωτάνε τα παιδιά και τα παιδιά να εμπνέονται από τις ερωτήσεις. 

Να βρίσκουν τροφή για σκέψη στα χέρια των γονιών τους και όχι στρωμένους δρόμους που τελικώς, οδηγούν σε αδιέξοδα.
Να θυμάσαι, λοιπόν, πως οι γονείς σου έδωσαν ακριβώς αυτά που είχαν να σου δώσουν. Το σημαντικό είναι τι θα κάνεις εσύ με αυτά που σου δόθηκαν έως εφόδια. Θα τα χρησιμοποιήσεις ως αλυσίδες ή θα τα μεταμορφώσεις σε φτερά;

enallaktikidrasi

Εγκαινιάστηκε το πρώτο κοινωνικό πλυντήριο στην Αθήνα για περίπου 10.000 οικογένειες

Εγκαινιάστηκε σήμερα το πρώτο κοινωνικό πλυντήριο στην Αθήνα, το οποίο στοχεύει να δώσει τη δυνατότητα σε συμπολίτες μας, που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και δεν έχουν πρόσβαση σε ρεύμα και νερό, να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις του ώστε να μπορούν να πλένουν τα ρούχα εκείνων και των παιδιών τους.

Τα εγκαίνια έγιναν από το δήμαρχο Γ. Καμίνη αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Πρόκειται για ευπαθείς κοινωνικά ομάδες, οικογένειες που δεν έχουν ρεύμα και νερό αλλά και αστέγους. Ήταν μια απολύτως αναγκαία υπηρεσία που έπρεπε να έχουμε».

Το σημαντικό αυτό εγχείρημα, το οποίο χρηματοδότησε η ΕΛΑΪΣ – UNILEVER HELLAS, φιλοξενείται στον Κόμβο Αλληλοβοήθειας Πολιτών του δήμου Αθηναίων και περιλαμβάνει πλυντήρια αλλά και στεγνωτήρια για το κοινό.
Το κοινωνικό πλυντήριο άνοιξε τις πόρτες του, για τις περίπου 10.000 οικογένειες που δέχονται βοήθεια από τον Κόμβο Αλληλοβοήθειας Πολιτών, του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ), λειτουργώντας πιλοτικά μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου όπου και θα τεθεί σε πλήρη εφαρμογή εξυπηρετώντας τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

enallaktikidrasi