Η αξία των Ανθρωπιστικών Σπουδών στην Εποχή της Παγκοσμιοποίησης

Στην εποχή μας, παρατηρείται ένα διεθνές ενδιαφέρον για εκπαιδευτική αλλαγή και μεταρρύθμιση, στα πλαίσια της τάσης για ποιοτική ισχυροποίηση των ανθρώπων και των κρατών στο «νέο παγκόσμιο χωριό».
Τόσο οι πολλές και γρήγορες αλλαγές σε όλους τους τομείς της ζωής μας, όσο και οι αυξημένες απαιτήσεις της παγκόσμιας κοινότητας που επιτάσσει αναπροσαρμογές παντός είδους, τροποποιήσεις, βελτιώσεις, μεθοδικότητα, οργάνωση και κυρίως βαθύ κριτικό στοχασμό, έχουν επαναφέρει τη βασική παιδεία και μόρφωση στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Οι ανθρωπιστικές επιστήμες, Φιλολογία, Λογοτεχνία, Ιστορία, Φιλοσοφία, Θεολογία, Ανθρωπολογία, Γλωσσολογία, Νομική, Παιδαγωγική κ.α. διδάσκουν τις αξίες του ανθρωπισμού (ουμανισμού), ζητούν να κάνουν τον άνθρωπο περισσότερο άνθρωπο, να τον βοηθήσουν να γίνει πιο ουσιαστικός στις σχέσεις του με τους άλλους, να γνωρίσει σε βάθος τον εαυτό του, να κοινωνικοποιηθεί και να πολιτικοποιηθεί ομαλά, να είναι σε θέση να προάγει το γενικό καλό, να είναι ευαίσθητος δέκτης των κοινωνικών προβλημάτων και να συμμετέχει δημιουργικά και ενεργητικά στη επίλυσή τους, να παραδειγματίζει προσφέροντας θετικά και ηθικά πρότυπα ζωής.
Ιδιαίτερα στις μέρες μας, που διανύουμε μια δύσκολη φάση οικονομικής και κατ΄επέκταση κοινωνικοπολιτικής κρίσης, οι ανθρωπιστικές σπουδές παρουσιάζονται ως μια γνωστική και εσωτερική ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος θεμελιώνοντας μια διαρκή, δημιουργική και κριτική σχέση μαζί τους μπορεί να αναζητήσει και να βρει λύσεις στα ποικίλα προβλήματά του, να υιοθετήσει μια θετική στάση για τη ζωή, να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του, να αποκτήσει θάρρος και δύναμη για να συνεχίσει το δύσκολο και γεμάτο εκπλήξεις δρόμο του, να μιμηθεί αξίες, πρότυπα και θετικές στάσεις ζωής, που θα τον ολοκληρώσουν και θα ισχυροποιήσουν την προσωπικότητά του, θωρακίζοντάς τον από πολλές παγίδες.

Σήμερα είναι αναγκαίο να γίνεται κατάλληλη διδακτική αξιοποίηση της αρχαίας κλασικής γραμματείας από τους καθηγητές, οι οποίοι για να επιφέρουν ουσιαστικό διδακτικό αποτέλεσμα, θα πρέπει να είναι άρτια καταρτισμένοι, τόσο επιστημονικά, όσο και παιδαγωγικά. 

Επίσης, με τη διδασκαλία τους θα πρέπει να αποσκοπούν, όχι μόνο στην απόκτηση γνωστικών δεξιοτήτων, αλλά και στην καλλιέργεια μιας δημιουργικής επικοινωνίας με τα κείμενα. 
Η σωστή επεξεργασία των κειμένων από γλωσσική, πραγματολογική, νοηματική και αισθητική άποψη θα επιφέρει και τη διανοητική, συναισθηματική, βουλητική και ηθική καλλιέργεια των μαθητών.
Οι σύγχρονες ανθρωπιστικές, θα μπορούσαν:
Να μας διδάξουν, στάσεις ζωής, αξίες, θετικά πρότυπα ζωής.
Να μας οδηγήσουν στην απόκτηση εσωτερικού αυτοελέγχου, ελευθερίας, πειθαρχίας και εσωτερικής ηρεμίας.
Να μας βοηθήσουν να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και τα θαμμένα «θέλω» μας.
Να γίνουμε περισσότερο συνεργατικοί, αλτρουιστές και γενναιόδωροι.
Να αντιμετωπίσουμε τη ζωή, όσο δύσκολη κι αν είναι, με θάρρος, δύναμη και πνεύμα αισιοδοξίας.
Να ενισχύσουμε περισσότερο την πίστη μας, κυρίως στον εαυτό μας.
Να ξαναβρούμε τις ρίζες μας και την παράδοσή μας.
Να ενισχύσουμε θετικά το «εγώ» μέσα από το «εμείς» και την προώθηση του κοινού καλού.
Να παραδειγματιστούμε και να εκτιμήσουμε περισσότερο ό,τι έχουμε και όχι ό,τι δεν έχουμε.
Να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρέπει να είμαστε αυστηροί κριτές, τόσο του εαυτού μας, όσο και των άλλων, αλλά ότι θα πρέπει να καλλιεργήσουμε την αλληλεγγύη, την αγάπη και την αλληλοκατανόηση, στηριγμένοι και μιμούμενοι τα δυναμογόνα στοιχεία του παρελθόντος.

Σοφία Σκλείδα, ΜΑ, Διδάκτωρ Συγκριτικής Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Αθηνών
Πηγή

Με ποιον τρόπο χειραγωγούν το παιδί τους οι Τοξικοί Γονείς;

Κανένας γονιός δεν είναι τέλειος. Ωστόσο αν η συμπεριφορά κάποιων γονιών είναι διαρκώς υπονομευτική προς την προσωπικότητα ή τη συναισθηματική υγεία του παιδιού, τότε αυτοί οι γονείς χαρακτηρίζονται τοξικοί. 

Ας δούμε ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
Ενισχύουν την εξάρτηση του παιδιού, 

κάνοντάς το να πιστεύει ότι δεν θα τα καταφέρει μακριά τους. Αντιλαμβάνονται, επίσης, ότι τη διαφοροποίηση του παιδιού στις συνήθειες ή στις αντιλήψεις ειδικά όσο μεγαλώνει, ως «επίθεση» προς τους ίδιους.
Σαμποτάρουν τις επιλογές του παιδιού, 

αποφεύγοντας να πουν καλό λόγο για τις αποφάσεις τους, ή προσπαθώντας να βάλουν εμπόδια. Σε κάποιες περιπτώσεις το απειλούν ή το εκβιάζουν.
Ρίχνουν την ευθύνη στο παιδί 

για ό,τι κακό συμβαίνει, φορτώνοντάς το με ενοχές για την ίδια τους ανεπάρκεια. Μελλοντικά αυτό το παιδί θα θεωρεί πως διαρκώς με τις πράξεις μπορεί να επιβαρύνει τους άλλους.
Υποβαθμίζουν την ικανότητα του να κρίνει 

και δεν διστάζουν να δείξουν ότι μιλούν από θέση ισχύος, επαναλαμβάνοντάς του ότι «εκείνοι ξέρουν καλύτερα», «τώρα εγώ μιλάω» ή «αυτό θα γίνει, επειδή έτσι θέλω εγώ».
Τιμωρούν ασκώντας συναισθηματική βία, 

όπως πετώντας τα παιχνίδια του, καταστρέφοντας κάτι που αγαπάει ή πληγώνοντάς το γιατί με αυτόν τον τρόπο θεωρούν ότι έτσι θα γίνει «δυνατότερο».
Μεταφέρουν τα ενήλικα προβλήματά τους στο παιδί 

και τους ζητούν «εμμέσως» να τους βρουν μια λύση.

altsantiri

Οι Εχθροί της Ευτυχίας: Ο φθόνος και η έλλειψη αυτογνωσίας

Φθόνος, ο εχθρός της ευτυχίας

Πρόσφατα ήταν που διαβάζοντας το βιβλίο του Σοπενχάουερ «Η Τέχνη του να είσαι ευτυχισμένος» και μετά από εκτεταμένες συζητήσεις με φιλικά πρόσωπα αντιλήφθηκα σε μεγάλο βαθμό ένα χαρακτηριστικό που απομακρύνει τον άνθρωπο από την ευτυχία! 

Αυτό δεν είναι άλλο από τον φθόνο για τους άλλους και την έλλειψη αυτογνωσίας.

Πόσες φορές δεν έχεις μπει στη διαδικασία να συγκρίνεις τη ζωή σου με τη ζωή των άλλων; 

Πόσες στιγμές έχεις νιώσει έντονα το αίσθημα της ζήλειας να σε κατακλύζει για κάποιον συνάνθρωπο; 

Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο αλλά όλοι σε κάποιο βαθμό έχουμε αισθανθεί μειονεκτικά και ζηλόφθονα κάποια στιγμή στη ζωή μας. 

Έχετε αναρωτηθεί αν αυτή η μορφή ζήλειας είναι απόρροια ενός κακού χαρακτήρα και έχετε νιώσει άσχημα εκ των υστέρων για όλα αυτά τα συναισθήματα;

Αν ναι, αρχικά και μόνο, το συναίσθημα της στενοχώριας επειδή φθονήσατε κάποιον δείχνει ότι είστε άτομο που έχετε πολύ καλή ψυχή οπότε θα ήταν καλό, για τη δική σας ψυχική ηρεμία να «συγχωρέσετε» σε πρώτο στάδιο τον εαυτό σας. 

Η συγχώρεση του εαυτού μας και η απαλλαγή από τέτοιου είδους τύψεις είναι η αρχή ώστε να κατορθώσουμε να φτάσουμε στην αυτογνωσία που αποτελεί το πρώτο βήμα προς την ευτυχία.

Η αλήθεια είναι ότι εκεί κρύβεται η ευτυχία, στην αυτογνωσία και στην «συνειδητοποίηση του επίκτητου εαυτού μας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σοπενχάουερ. 

Αν φτάσεις στο επίπεδο να κατανοήσεις πραγματικά ποιος είσαι, τι πραγματικά επιθυμείς από τη ζωή σου, ποιες είναι οι αδυναμίες και τα όπλα σου, έχεις κατορθώσει να ανακαλύψεις το πιο σημαντικό άτομο για τη ζωή σου. Το άτομό σου. 

Φυσικά και όλοι μας περνούμε από το στάδιο στο οποίο επηρεαζόμαστε από τους άλλους, ζηλεύοντας τη στάση τους στη ζωή, τα όνειρα τα οποία δείχνουν, στα δικά μας μάτια, πολύ ξεκάθαρα και πραγματοποιήσιμα.

Αυτοί όμως δεν είναι μικροί Θεοί, είναι άνθρωποι όπως εμείς και έχουν σίγουρα περάσει και εκείνοι από το στάδιο της αναζήτησης του εαυτού τους. Οπότε, παρατηρώντας τη δική τους ζωή, μπαίνουμε σε ένα πλαίσιο αντιγραφής της καθημερινότητάς τους, ενδεχομένως και επίτευξης στόχων παρόμοιων με εκείνους, και εκεί είναι που έρχεται η συνειδητοποίηση! 

Μέρα με την ημέρα συνειδητοποιούμε ότι δεν πρόκειται μέσα από τα όνειρα των άλλων να γίνουμε ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι! 

Σιγά σιγά όμως, από την εμπειρία, το διάβασμα, τη συναναστροφή με άλλα άτομα, τον εσωτερικό μας διάλογο μπαίνουμε στη διαδικασία να ανακαλύψουμε τα «θέλω» μας.

Είναι μια χρονοβόρα διαδικασία και θέλει υπομονή και αφοσίωση, αλλά μόλις το συνειδητοποιήσουμε και ολοκληρωθούμε ψυχικά θα πάψουμε να γεμίζουμε τον εαυτό μας με το άγχος για την επίτευξη στόχων που εμάς δε θα μας ολοκληρώσουν ποτέ και δε θα μας δώσουν την ευτυχία. Είναι όπως τα όνειρα που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους. 

Όνειρα, τα οποία οι ίδιοι δεν κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν και νομίζουν ότι μέσα από τους απογόνους τους θα γίνουν πραγματικότητα. Αυτή η συμπεριφορά των γονέων πνίγει τα παιδιά και δεν τα αφήνει ελεύθερα να ονειρευτούν και να ολοκληρωθούν νοητικά και ψυχικά, αναπτύσσοντας τον δικό τους χαρακτήρα.

Τέλος θα ήθελα να κλείσω με ένα γνωμικό του Σένεκα, στο περί Οργής:

«Ποτέ δεν θα γίνεις ευτυχισμένος αν σε νοιάζει αν κάποιος είναι πιο ευτυχισμένος από σένα».

Προσπάθησε λοιπόν να ανακαλύψεις εσένα και να θυμάσαι πως η απόλυτη ευτυχία δεν υπάρχει πουθενά ποτέ και σε κανέναν, ζήσε λοιπόν την σημερινή ευχάριστη μέρα σου και άσε τους άλλους να ζήσουν και εκείνοι. 

Βγάλε το φθόνο όσο μπορείς από μέσα σου ακόμα και αν θεωρείς ότι είναι ακατόρθωτο… αυτό είναι το πρώτο βήμα για μια χαρούμενη, βιώσιμη και πραγματική ζωή. 

Μη χάνεις τη ζωή σου αναλώνοντάς την στο να ζεις ζωές άλλων. Ανακάλυψε τώρα σιγά σιγά το χαρακτήρα σου και επικεντρώσου σε εσένα αφού η ζωή σου, σου ανήκει!

Ακριβή Αλεξανδράκη – Φοιτήτρια στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών στο ΑΠΘ

enallaktikidrasi

Αρνήθηκε να εγκαταλείψει το «χαμηλής νοημοσύνης» παιδί της και σήμερα είναι φοιτητής στο Χάρβαρντ

Κίνα
Η Ζου Χονγκουάν έφερε τον μοναχογιό της στον κόσμο, το 1988. Οι επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού, άφησαν το μωρό με εγκεφαλική παράλυση.
Οι γιατροί της επαρχίας Χουμπέι, την προέτρεψαν να δώσει το βρέφος. Την ίδια άποψη είχε και ο σύζυγός της που θεωρούσε πως η κατάστασή του θα τον οδηγούσε σε μια άθλια, σκληρή ζωή. 

Η μητέρα απέρριψε τους ισχυρισμούς, χώρισε τον πατέρα του παιδιού και έβαλε στόχο ζωής να υποστηρίξει το παιδί της.

Έκανε τουλάχιστον 3 δουλειές ταυτόχρονα για να υποστηρίξει την οικογένειά της. Επιπλέον, έπαιζε παιχνίδια που ενισχύουν τις εγκεφαλικές λειτουργίες ώστε να τονώσει τις αισθήσεις και την νοημοσύνη του γιου της.
Τον δίδαξε ακόμη και πώς να χρησιμοποιεί τα ξυλάκια του φαγητού, ενώ τα άκαμπτα χέρια του δεν μπορούσαν να τα πιάσουν. 

Η μητέρα αναφέρει: 

«Δεν ήθελα να νιώθει ντροπή για τα σωματικά του προβλήματα. Επειδή είχε κατώτερες ικανότητες σε πολλούς τομείς, ήμουν πολύ αυστηρή για να δουλέψει σκληρά και να καλύψει τα κενά και τις δυσκολίες που είχε.»
29 χρόνια αργότερα, ο Ντινγκ Ντινγκ είναι πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Πεκίνου, στις περιβαλλοντικές επιστήμες και τη μηχανική. Πρόσφατα, ξεκίνησε σπουδές Νομικής στο Χάρβαρντ.

Η δυνατή μητέρα πρέπει να είναι απίστευτα περήφανη για τον γιο της και όσα κατάφεραν. 

Σίγουρα όμως και ο Ντινγκ Ντινγκ είναι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της.
typos
South China Morning Post

«Μήνυμα ζωής»: Το τραγούδι των Κωφών-Βαρηκόων παιδιών στη νοηματική γλώσσα

Ο τραγουδοποιός Γιώργος Παράμερος είχε την ιδέα να ερμηνεύσει ένα τραγούδι παρέα με τα παιδιά του δημοτικού σχολείου Κωφών-Βαρηκόων.

Έτσι δημιουργήθηκε το συγκινητικό «Μήνυμα ζωής», όπως λέγεται το κομμάτι, που ραγίζει καρδιές με τα μηνύματα και την αισθαντικότητά του.

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Κωφών – Βαρηκόων της Πάτρας και έγινε τραγούδι στη νοηματική και την ομιλούμενη γλώσσα, χάρη σε μία συνέργεια με το 26ο Δημοτικό Σχολείο Πάτρας.

Η ιδέα, οι στίχοι και η μουσική ανήκουν στον Γιώργο Παράμερο.

Το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Κωφών – Βαρηκόων είναι ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Κοινωνικών Φορέων «ΠΥΛΩΝΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ», η οποία ιδρύθηκε από τη ΓΕΦΥΡΑ Α.Ε. το 2010. 

Το τραγούδι έκανε «πρεμιέρα» το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2014, στο κάστρο Αντιρρίου, ανοίγοντας τη μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης με τη Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης». 

Η συναυλία αυτή διοργανώθηκε για την ενίσχυση δύο άλλων φορέων – μελών των «Πυλώνων» («ΑΛΚΥΟΝΗ» Ναυπάκτου & «ΙΡΙΣ» Ρίου) και αποτέλεσε την κεντρική εκδήλωση της δεκαετηρίδας της Γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου «Χαρίλαος Τρικούπης». 

Από τότε το «Μήνυμα ζωής» έγινε επίσημα το τραγούδι των δέκα χρόνων της εθνικής μας Γέφυρας.

paidikigonia