Tuesday, 4 July 2017

Ταινίες που αξίζει να δείτε με τα παιδιά σας

Αν έχετε ξεπεράσει προ πολλού το στάδιο των κινουμένων σχεδίων και έχετε βαρεθεί να βλέπετε το έφηβο παιδί σας να χαζεύει ανοησίες στην τηλεόραση, τότε η παρακάτω λίστα σας είναι πολύ χρήσιμη. Ακολουθούν ταινίες με απλά και σοφά διδάγματα, σφιχτοδεμένη πλοκή που δεν θα τ' αφήσει να βαρεθούν και πολλές συγκινητικές στιγμές.

Το όνομά μου είναι Σαμ
Όλοι λίγο-πολύ έχουμε λιώσει στο κλάμα με τον Σον Πεν και το πιο αθώο χαμόγελο στην ιστορία του σινεμά (όσοι το είδατε και δεν έχετε κλάψει, είστε μάλλον από πέτρα). 
Ο πρωταγωνιστής Σαμ Ντόνσον είναι ένας άντρας με διανοητική καθυστέρηση που μεγαλώνει μόνος την κόρη του. Τα προβλήματα ξεκινούν, όταν η μικρή Λούσι ξεπερνά πνευματικά τον μπαμπά της και τότε η πολιτεία κρίνει τον Σαμ ανίκανο να την αναθρέψει. 
Ο αγώνας του γλυκού, μα λίγο μπερδεμένου Σαμ να πείσει το κράτος ότι είναι υπεύθυνος μπαμπάς είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να έρθει το παιδί πιο κοντά στη διαφορετικότητα και να ευαισθητοποιηθεί.
Το αγόρι πίσω απ’ το συρματόπλεγμα
Βασισμένη στο βιβλίο «Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα», η ταινία διηγείται την βόλτα ενός αγοριού που ονομάζεται Μπρούνο και κάποτε βρίσκεται μπροστά σε ένα συρματόπλεγμα και γνωρίζει ένα αγόρι που ζει πίσω απ’ αυτό. 
Οι ανατροπές και οι εκπλήξεις είναι πολλές και θα ήταν κρίμα να δώσουμε στοιχεία που θα προδώσουν την έξυπνη πλοκή. 
Σημειώστε, ότι πρόκειται για ένα αντιπολεμικό έργο, τοποθετημένο στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που εκτυλίσσεται μέσα από τα μάτια δυο παιδιών.
Forrest Gump
«Δεν γνωρίζω αν ο καθένας έχει ένα πεπρωμένο, ή αν αιωρούμαστε όλοι απλά εδώ και εκεί κατά τύχη στο αεράκι, ωστόσο εγώ, πιστεύω πως ίσως είναι και τα δύο. Ίσως συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα»
O Φόρεστ Γκαμπ (Τομ Χανκς) κάθεται σε ένα παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο και, κάπου εκεί, ξεκινά μια αναδρομική διήγηση όλων των περιπετειών της γεμάτης ζωής ενός ανθρώπου που, όπως λέει ο ίδιος, «Δεν είναι έξυπνος αλλά ξέρει τι είναι η αγάπη». 
Σε μια τρελή αλληλουχία συναντήσεων, ο Φόρεστ θα μάθει στον Έλβις να χορεύει, θα εμπνεύσει τον Λένον να γράψει το «Imagine», θα γνωρίσει δύο Προέδρους της Αμερικής και θα ξεσκεπάσει πολιτικά σκάνδαλα.
Το μακρινό 1948, σ’ ένα σωφρονιστικό οικοτροφείο της Γαλλικής επαρχίας καταφθάνει ένας καινούριος δάσκαλος μουσικής –ο Ματιέ. 
Ο δάσκαλος μουσικής θα βάλει τα δυνατά του για να εξημερώσει τις ψυχές των ταραγμένων αγοριών μέσα από τη μουσική, παρά τα εμπόδια που αντιμετωπίζει λόγω του αυταρχικού διευθυντή του ιδρύματος. 
Η μουσική, η πλοκή, οι μοναδικές παιδικές ερμηνείες, μπορούμε να υπογράψουμε ότι δεν θα αφήσουν κανέναν ασυγκίνητο.
η συνέχεια εδώ

Όταν οι Έλληνες έστειλαν βόλια στους Τούρκους

Οι Τούρκοι, πολιορκημένοι μέσα στην Ακρόπολη, μη έχοντας άλλο μολύβι για βόλια, χαλούσαν τις κολόνες που ‘χαν μέσα τους, για στερεότητα, αυτό το μέταλλο. 
Οι Έλληνες, μόλις πήραν είδηση την καταστροφή, τους έστειλαν μήνυμα να σταματήσουν αυτό το χαλασμό και θα τους στείλουν οι ίδιοι βόλια!
Έτσι κι έγινε. Οι Έλληνες ραγιάδες έστειλαν βόλια στους Τούρκους για να τους σκοτώσουν, παρά να βλέπουν να καταστρέφουν ό,τι σεβάστηκαν οι αιώνες.

Κεφτεδάκια στο φούρνο και γλυκάκι σε μπολάκι πεντανόστιμο. Η μανούλα έφτιαξε ... Μμμμ!!!

photo: Χρυσαυγή Μπόμπολα
Υλικά για περίπου 26 κεφτεδάκια:
😋 600 γραμμάρια κιμά μοσχαρίσιο, περασμένο δύο φορές από τη μηχανή
😋 5 γεμάτες κουταλιές της σούπας νιφάδες βρώμης
😋 3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
😋 1 μικρό κρεμμύδι λιωμένο στο μπλέντερ
😋 1 μικρή ντομάτα (ή μισή μέτρια) λιωμένη στο μπλέντερ
😋 1 μεγάλη σκελίδα σκόρδο λιωμένη με την πρέσα σκόρδου
😋 ½ κουταλάκι του γλυκού ρίγανη ξερή τριμμένη
😋 1 χούφτα δυόσμο φρέσκο ψιλοκομμένο
😋 αλάτι, πιπέρι
..........
για την εκτέλεση στη Μητερούλα
🍨🍨🍨

Γλυκάκι σε μπολάκι, πανεύκολο και πεντανόστιμο!!
Ένα πανεύκολο και γρήγορο γλυκάκι σε μπολάκι με σαβαγιάρ, φανταστική κρέμα και μαρμελάδα φράουλα!!!
Όλα κι όλα 5 υλικά!!!

ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ 6-8 ΜΠΟΛΑΚΙΑ
🍨 1 μόρφατ φυτική σαντιγί κρύα από το ψυγείο
🍨 1/2 ζαχαρούχο γάλα (200 γρ.)
🍨 1 βανίλια
🍨 3-4 κ.σ μαρμελάδα φράουλα
🍨 6-8 μπισκότα σαβαγιάρ
..........
για την εκτέλεση στη Μητερούλα 

Monday, 3 July 2017

Το Κορίτσι κι ο Καθρέφτης

Ο καθρέφτης μας θα έπρεπε να είναι τα μάτια των ανθρώπων που μας αγαπούν. Ο μόνος καθρέφτης όπου θα πρέπει να κοιταζόμαστε.
Συντάκτης: Κυριακή Μπεϊόγλου

Έχω στο μυαλό μου την εικόνα ενός κοριτσιού που ζωγραφίζει έναν πίνακα. Ανάλογα με την εικόνα που έχει για τον εαυτό του, τοποθετεί –δίπλα στο ήδη ζωγραφισμένο σώμα της– τους ανθρώπους, τους δρόμους, τα δέντρα, τα σπίτια, τον ήλιο ή τη συννεφιά, άγρια και ήμερα ζώα, θάλασσες και βουνά.
Πάντα υπάρχει κάτι που κινεί το χέρι της. Κάτι που ξεκινά από την παιδική της ηλικία. 
Είναι η ερώτηση: 
Τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μένα; Η οικογένειά μου; Τα άλλα κορίτσια; Τα αγόρια;
Το κορίτσι γίνεται κοπέλα και εξακολουθεί να σχεδιάζει στον καμβά, που τώρα μοιάζει λίγο πιο ασαφής για να τον κατανοήσω. Ζωγραφίζει το πρόσωπό της έντονα, με μεταλλικά κοσμήματα, τα μαλλιά της έχουν ακαθόριστο σχήμα, περπατά σε σκοτεινούς δρόμους, κι έπειτα σταματά. 
Μουντζουρώνει τον εαυτό της και βάζει ένα τεράστιο Χ πάνω του.

Γυναίκες και άνδρες, απλά σκίτσα, την παρατηρούν από τα πεζοδρόμια. Τους μουντζουρώνει, τους καταδικάζει στην ανυπαρξία. Δεν θέλει να τους βλέπει. Της φαίνονται πάντα πιο όμορφοι, πιο αδύνατοι, πιο καλοντυμένοι. Δεν αναρωτιέται πια τι γνώμη έχουν οι άλλοι γι’ αυτήν. Ξέρει. Ή νομίζει πως ξέρει.
Η κοπέλα γίνεται γυναίκα. Έχει πολλά χρόνια να ζωγραφίσει κάτι πάνω στον πίνακα. Δεν προλαβαίνει. Ίσως έχει παιδιά, ίσως όχι, μια δουλειά, ένα δικό της σπίτι. Πρέπει να τρέξει αν θέλει να τα προλάβει όλα. Πού και πού, όμως, όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη, εμφανίζεται απρόσκλητο το κορίτσι που ήταν και απαιτεί την προσοχή της. Ψάχνει και πάλι τον πίνακα. Φτιάχνει το περίγραμμά της.
Βλέπω πως ξέχασε να ζωγραφίζει γιατί δεν της μοιάζει αυτό που έφτιαξε. Μα δεν το βλέπει; ρωτάω. Όχι, δεν το βλέπει. Στην πραγματικότητα η γυναίκα ζωγραφίζει με κλειστά μάτια. Δεν βλέπει πως γύρω οι άνθρωποι της απλώνουν τα χέρια. Και φυσικά δεν τους ακούει.
Πάντα η ίδια μοναξιά και εκείνο το μεγάλο Χ πάνω από το κεφάλι της. Είναι ακόμα το μικρό κορίτσι που, όπως και πολλά άλλα, «στον καθρέφτη κάθε βράδυ στα κρυφά, βλέπουνε να μεγαλώνουν μ’ ένα φόβο στην καρδιά…»

Ο καθρέφτης δεν είναι μαγικός. Δεν είναι σαν κι αυτούς στα παραμύθια που ξέρει ποια είναι η ομορφότερη. 
Ο καθρέφτης μας θα έπρεπε να είναι τα μάτια των ανθρώπων που μας αγαπούν. Ο μόνος καθρέφτης όπου θα πρέπει να κοιταζόμαστε.

Το φτερό που δεν άντεξε να φορτωθεί η καμήλα
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας


Πολλές φορές μας ερεθίζουν οι υπερβολικές αντιδράσεις των πλησίον μας, αγαπητών και όχι μόνο. 
Κάνουμε ένα μικρό σχόλιο, ένα αστείο και ξαφνικά ο άνθρωπός μας κλαίει ή εξεγείρεται.
🐫🐫🐫🐫🐫
Ένας θρύλος της ερήμου αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που μετακινούνταν από την όαση και άρχισε να φορτώνει την καμήλα του.
Έβαλε τα χαλιά, τα κουζινικά, τα μπαούλα με τα ρούχα … και η καμήλα ανεχόταν τα πάντα.
Καθώς έφευγε θυμήθηκε ένα όμορφο μπλε φτερό που ο πατέρας του τού είχε δωρίσει. 
Αποφάσισε να το πάρει και το έβαλε πάνω στην καμήλα. Αυτοστιγμεί το ζώο κατέρρευσε κάτω από το βάρος του φτερού και πέθανε.
«Η καμήλα μου δεν μπόρεσε να αντέξει το βάρος του φτερού» πρέπει να σκέφτηκε ο άνθρωπος.
Μερικές φορές πιστεύουμε το ίδιο για τον πλησίον μας, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι το αστείο μας μπορεί να ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι του πόνου.

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki