Δεν γίνεται ένα παιδί ενός έτους να είναι χειριστικό The Manipulation Myth

The Manipulation Myth

Εδώ και αρκετά χρόνια επικρατεί η άποψη ότι τα παιδιά είναι χειριστικά από κούνια και για να μην μας “πάρουν τον αέρα”, πρέπει από βρέφη να τους βάζουμε όρια, να μην τα παίρνουμε αγκαλιά γιατί θα μάθουν στα χέρια και θα γίνουν κακομαθημένα. 

Αργότερα ως νήπια, αν εκδηλώσουν μια κρίση θυμού, βιαζόμαστε να πούμε ότι προσπαθούν να μας χειριστούν και να μας “εξουσιάσουν”. 

Πόσο εύκολο είναι να δεχτούμε ότι ΔΕΝ υπάρχουν χειριστικά παιδιά, αλλά παιδιά που εκφράζουν ανεκπλήρωτες ανάγκες με τρόπο που μόνο τα ίδια ξέρουν;

Αν το προσεγγίσουμε με την βοήθεια των νευροεπιστημών, θα δούμε ότι η δομή του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για τις εκτελεστικές λειτουργίες, όπως είναι η λήψη αποφάσεων, η επίλυση προβλημάτων κλπ. ενεργοποιείται πολύ μετά τη γέννηση του βρέφους. 

Παρ' ότι ο ευαίσθητος στην αφή σωματοαισθητικός φλοιός είναι ενεργός πριν από τη γέννηση, η εμφάνιση άλλης δραστηριότητας στον συγκεκριμένο φλοιό, ο οποίος τελικά ελέγχει την εκούσια κίνηση, τον συλλογισμό και την αντίληψη, αρχίζει δύο ή τρεις μήνες ύστερα από αυτήν.
Οι πρόσθιοι λοβοί αρχίζουν να ενεργοποιούνται ανάμεσα στους έξι μήνες και το ένα έτος, πυροδοτώντας την ανάπτυξη των συναισθημάτων, των δεσμών, του σχεδιασμού, της εν ενεργεία μνήμης και της προσοχής. 

Μια αίσθηση του εαυτού του αρχίζει να αναπτύσσει το παιδί καθώς τα κυκλώματα του βρεγματικού και του μετωπιαίου λοβού αρχίζουν να γίνονται πιο ολοκληρωμένα, γύρω στους 18 μήνες, ενώ μια αίσθηση ότι οι άλλοι άνθρωποι έχουν το δικό τους, ξεχωριστό πνεύμα, αναπτύσσεται στην ηλικία των τριών ως τεσσάρων ετών.
Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι ένα παιδί 1 έτους δεν μπορεί να είναι χειριστικό.

Πολλοί δυστυχώς γονείς καταφεύγουν στο να προσπαθούν να επιβληθούν στα παιδιά τους. 

Ο φαύλος κύκλος της εξουσίας και της επιβολής ορίων, μας κάνει να χάνουμε τον έλεγχο και να ματαιωνόμαστε ως γονείς. Όσο συνεχίζουμε και στηρίζουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο εξουσίας, τόσο θα νιώθουμε ότι χάνουμε το παιχνίδι. Και θα προσπαθούμε να επιβληθούμε περισσότερο! 

Τα παιδιά μας, σε όποια ηλικία και να είναι, το μόνο που έχουν ανάγκη, είναι γονείς που να μπορούν να αποκωδικοποιούν την συμπεριφορά τους και να λεκτικοποιούν τις ανάγκες τους. 

Όταν ένα 2χρονο παιδί αλλάζει συμπεριφορά ή είναι “άτακτο”, δε σημαίνει ότι είναι κακομαθημένο. 

Αλλά ότι προσπαθεί να μας επικοινωνήσει μία ανάγκη του. Συνεπώς δεν έχει νόημα να του βάλουμε όρια, αλλά να δούμε τι είναι αυτό που αντιμετωπίζει. 

Και πώς μπορούμε να το βοηθήσουμε. Η εξουσία είναι η εύκολη λύση! Είναι όμως βοηθητική μακροπρόθεσμα ή αντίθετα όταν φτάσουν στην εφηβεία θα γίνει η έκρηξη;

Τις περισσότερες φορές, η αντιδραστική συμπεριφορά που εκδηλώνουν τα παιδιά είναι ο καθρέπτης του οικογενειακού κλίματος. 

Καθώς συντονίζονται με το οικογενειακό συναίσθημα. Όταν επικρατεί ένταση στην οικογένεια (πχ. καβγάδες μεταξύ των γονέων, η ένταση της δουλειάς να μεταφέρεται και σπίτι και να ξεσπάμε με το παραμικρό στα παιδιά), εκείνα το εισπράττουν. 

Δεν ξέρουν πώς να το εξωτερικεύσουν και γι’ αυτό η συμπεριφορά τους αλλάζει. Στην ουσία αγχώνονται, καθώς βλέπουν ότι οι ανάγκες τους για στοργή, αγάπη και σημασία δεν καλύπτονται. Και το διεκδικούν με τρόπο γνώριμο για τα ίδια. 

Είναι πολύ σημαντικό να δούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας ως γονείς να γίνουμε καλύτεροι, δρώντας με συνέπεια. Κι αν δεν αλλάξει η συμπεριφορά των παιδιών μας, τότε να δούμε τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε.

Μαρίνα Κρητικού
Ψυχολόγος Υγείας – Οικογενειακη/ Συστημική Σύμβουλος
themamagers

Γράμμα σε σένα αγαπημένε/η μου που βρίσκεσαι δίπλα από το παιδί σου στο παιδοογκολογικό...

12/01/2018 
Αγαπημένε μου φίλε/η
Ξέρω ότι το τελευταίο πράγμα που έχεις όρεξη να κάνεις αυτές τις ώρες, είναι να διαβάζεις γράμματα.

Ξέρω, ακόμα, ότι είσαι κουρασμένος και ξενυχτισμένος με την απελπισία να βρίσκει απάνω σου πρόσφορο έδαφος.
Ξέρω ότι οι στιγμές που κατάφερες να κλείσεις τα μάτια σου καθισμένος σε μια καρέκλα όλο το βράδυ δίπλα από το κρεβάτι του παιδιού σου, για ακόμα ένα βράδυ από  τα τόσα πολλά που βρίσκεσαι εκεί, είναι μετρημένες.
Τις περισσότερες στιγμές, το ξέρω αγαπημένε/η μου, έχεις τα μάτια σου ανοικτά και καρφωμένα πάνω στο παιδάκι σου που κοιμάται.
Κάθε ανάσα του, κάθε αυθόρμητο άγγιγμα απάνω σου, κάθε λεξούλα που θα ψελλίσει  στον ύπνο του, για σένα είναι υπερπολύτιμα και δεν θέλεις να τα χάσεις.
Και λίγο πριν από το κάθε ξημέρωμα, όταν από την κούραση πλέον τα μάτια σου κλείσουν, η σκέψη σου στο παιδί σου τρέχει.
Και ευχόσουν όλο αυτό να είναι ένα κακό όνειρο.
Ένας εφιάλτης που θα ξεχαστεί με το πρώτο φως του ήλιου
Ξέρω αγαπημένε μου φίλε/η ότι παρακαλείς μέρα νύχτα να σήκωνες εσύ τον σταυρό του σπλάχνου σου και να ένιωθες στο πολλαπλάσιο τον κάθε του πόνο…
Εύχεσαι κάθε μέρα με όλη την δύναμη της ψυχής σου να γινόταν να βρεθεί ένας τρόπος να μπορούσαν οι γιατροί να  χορηγούσαν σε σένα  όλα εκείνα τα φάρμακα που κάνουν το παιδί σου αδύνατο και ευάλωτο.
Που του προκαλούν πόνους, αναγούλες, χλομιάζουν το προσωπάκι του και κάνουν τα μαλλάκια του να πέφτουν.
Ξέρω ότι παρακαλείς να βρισκόταν ένας τρόπος όλο αυτό να γινόταν να το υποστείς εσύ και όχι το σπλάχνο σου.
Παρακαλείς να γινόταν να τρυπούσαν εσένα οι νοσοκόμες κάθε βράδυ και όχι το παιδάκι σου.
Βλέπεις ... ξέρω ότι σου έλειψαν τα ψέματα και οι υποσχέσεις που δίνεις κάθε βράδυ στο μωράκι σου ότι αυτή την φορά δεν θα πονέσει…
 Ξέρεις ότι και πάλι  θα πονέσει και σε σκοτώνει που αναγκάζεσαι να του πεις ψέματα..
 Πρέπει όμως... Και αυτό κάνεις κάθε βράδυ δεχόμενος μια μαχαιριά  στην καρδιά κάθε φορά που σε κοιτά με παράπονο στα μάτια και σε ρωτά γιατί το επέτρεψες...
Και ξέρω ότι εκεί οι αντοχές σου εξατμίζονται και πας να λυγίσεις ενώ δεν σου επιτρέπεται να λυγίσεις...
Και εκεί κατορθώνεις αγαπημένε/η μου το ακατόρθωτο. Να μην λυγάς, να στέκεσαι στα πόδια σου και να χαμογελάς, μαζεύοντας από το πάτωμα το κάθε σκόρπιο κομμάτι της ψυχής σου.
Και ας διερωτώνται, όσοι δεν ξέρουν, που βρίσκεις την δύναμη. Που βρίσκεις την δύναμη να χαμογελάς να λες ιστορίες να παίζεις με το μωρό σου και να μην λυγάς.
Να μην λυγάς…
Οι μόνοι που σε καταλαβαίνουν είναι οι άλλοι γονείς που σας έφερε μαζί η μοίρα στον θάλαμο του παιδοογκολογικού. Με αυτούς αγαπημένε/η μου ξέρω ότι δεν χρειάζεται να λες πολλά. Μιλάτε με τις σιωπές σας. Μιλάτε με τα μάτια σας.
Με το πάρετε ο ένας τον άλλο μια αγκαλιά και σκουπίζοντας προσεκτικά τα μάτια σας πριν ξαναμπείτε στο δωμάτιο του παιδιού σας..
Εκεί που μπαίνετε, πάντα, χαμογελώντας.
Διότι δεν γίνεται διαφορετικά. Και ξέρω ότι όλο αυτό σου είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά δεν έχεις επιλογή.
Μακάρι να είχες.
Όλα αυτά τα ξέρω αγαπημένε/η μου αλλά αν σου γράφω αυτό το γράμμα είναι για να σου πω κάποια πράγματα  που εσύ ίσως δεν ξέρεις και θέλω να τα μάθεις.
Είναι πολύ σημαντικό να τα μάθεις πίστεψε με.
Διότι όταν τα μάθεις, ίσως, καταλάβεις  από που παίρνεις αυτή την δύναμη που σε κάνει να μην λυγάς.
Άκου λοιπόν αγαπημένε/η μου.
Εκεί έξω από τον δεύτερο όροφο του παιδοογκολογικού υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που δεν ξέρεις καν ούτε συνάντησες καμία φορά στη ζωή σου που σε έχουν συνέχεια στο μυαλό τους και προσεύχονται κάθε βράδυ για το παιδί σου και για σένα.
Εκεί έξω, λοιπόν,  υπάρχουν άνθρωποι που χωρίς να έχουν δει έστω και μια φορά το μωρό σου, το έχουν ήδη υιοθετήσει και παρακαλούν με τόση αγάπη  τον θεό να το βοηθήσει λες και είναι δικό τους.
Μάθε, λοιπόν, αγαπημένε/η μου, ότι δεν είσαι μόνος όταν κάθεσαι όλες εκείνες τις αμέτρητες και σκληρές  ώρες πάνω σε εκείνη την καρέκλα δίπλα από το παιδί σου. Χιλιάδες άνθρωποι είναι εκεί δίπλα σου και μοιράζονται μαζί σου ένα κομμάτι από την ψυχή τους.
Όταν το παιδάκι σου πονά, χιλιάδες άνθρωποι μικροί και μεγάλοι που εσύ δεν συνάντησες ποτέ εύχονται να είναι δικός τους ο πόνος.
Μάθε λοιπόν αγαπημένε/η μου, ότι όλες αυτές οι χιλιάδες των καλών ανθρώπων εκεί έξω δεν θα σε αφήσουν ποτέ μόνο σου.
Και αυτό επέτρεψε μου να το ξέρω καλά.
Και τώρα που το ξέρεις και σύ ίσως έχεις πλέον συνειδητοποιήσει από πού αντλείς όλη αυτή την δύναμη την οποία δεν ήξερες ποτέ ότι είχες,  πριν το αγγελούδι σου περάσει την πόρτα του παιδοογκολογικού.
Λουκάς.

2011: Ο  Λουκάς Φουρλάς γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1969, και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης και παρουσιαστής του Κεντρικού Δελτίου Ειδήσεων και ενημερωτικών εκπομπών για επτά χρόνια στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου.  Συνεργάστηκε ως αρθρογράφος με τις εφημερίδες “Ο Φιλελεύθερος”, “Νέος Τύπος” και “Αλήθεια”. Σήμερα εργάζεται ως αρχισυντάκτης στο τμήμα Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού MEGA ONE (κανάλι του Αρχαγγέλου). Είναι παντρεμένος με την Ηλέκτρα Φωτιάδου. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο “Μια θάλασσα και έναν καιρό...” από τις εκδόσεις ΠΑΡΓΑ.

22.08.2017: Ο δημοσιογράφος Λουκάς Φουρλάς και η γνωστή ηθοποιός Ηλέκτρα Φωτιάδου οδήγησαν σήμερα την κόρη τους στην τελευταία της κατοικία μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο…

12.11.2017: ο Λουκάς Φουρλάς αποφάσισε να αποχωρήσει από το κανάλι του Αρχαγγέλου και να ασχοληθεί με κάτι εκτός τηλεόρασης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο παρουσιαστής υπέβαλε την παραίτησή του και άφησε πίσω του την πολύχρονη καριέρα του στη δημοσιογραφία και το πόστο του κεντρικού παρουσιαστή ειδήσων, προκειμένου να αναλάβει τη θέση του εκπροσώπου Τύπου της Βουλής.

19.12.2017: Ο Λουκάς Φουρλάς, συγκίνησε αποκαλύπτοντας πού χάρισε τα χρήματα από τις εισφορές στην κηδεία της κόρης τους, Άρτεμις. «Η ιστορία αφορά ένα παιδάκι από το Νεπάλ το οποίο κάνει θεραπεία στη Γερμανία και χρειάζονται πάρα πολλά χρήματα για την παρουσία της οικογένειας στη χώρα. Θεωρήσαμε, μαζί με την σύζυγό μου Ηλέκτρα, ότι το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να χαρίσουμε όλα τα χρήματα που έδωσε απλόχερα ο κόσμος εις μνήμη του μωρού μας, για τη θεραπεία του συγκεκριμένου παιδιού», είπε ο Λουκάς Φουρλάς και τα χρήματα δόθηκαν στο συγκεκριμένο αγοράκι από το Νεπάλ, που νοσηλευόταν το ίδιο διάστημα με την κορούλα του ζευγαριού στη Παιδοογκολογική Κλινική του Μακάρειου Νοσοκομείου.

23/12/2017: Ο γνωστός δημοσιογράφος/παρουσιαστής και πλέον εκπρόσωπος Τύπου της Βουλής Λουκάς Φουρλάς, βούτηξε το πρωί του Σαββάτου δυο ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα στα νερά της Λεμεσού μαζί με μέλη των ΟΥΚ. Η κίνηση αυτή είχε ιερό σκοπό αφού οι βουτιές έγιναν για χάρη των παιδιών με λευχαιμία. Τα έσοδα από τη συγκινητική αυτή ενέργεια που έλαβε χώρα στο Μόλο της Λεμεσού θα δοθούν για το Ίδρυμα «Ελπίδα» Κύπρου.

«Ice Boy»

Μια έντονη διαμάχη σχετικά με την παιδική φτώχεια έχει πυροδοτήσει η φωτογραφία ενός 8χρονου μαθητή από την Κίνα, που έφτασε στο σχολείο έχοντας χέρια πρησμένα από το κρύο και με πάγο στα μαλλιά και τα φρύδια του. 

Η εικόνα του «Ice Boy», όπως αναφέρονται πλέον σε αυτό οι χρήστες στο ίντερνετ και τα social media, έγινε viral μόλις κυκλοφόρησε. 

Ταυτόχρονα όμως έγινε και αφορμή για μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το αν επαρκούν οι ενέργειες σχετικά με την καταπολέμηση της φτώχειας, ειδικά στις άπορες οικογένειες της Κίνας που ζουν στην ύπαιθρο. 

Ο «μικρός Wang» και η καθημερινή του οδύσσεια για φτάσει στο σχολείο του στην περιοχή Γιουνάν, υπό δύσκολες καιρικές συνθήκες, συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους. 
 Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων China News Service, το αγόρι περπατά καθημερινά 4.5 χιλιόμετρα για να φτάσει στο σχολείο, κάτι που του παίρνει περίπου μία ώρα. Την ημέρα που τραβήχτηκε η φωτογραφία η θερμοκρασία ήταν -9 βαθμοί Κελσίου. 

Στην εικόνα ο 8χρονος, που τα μάγουλά του έχουν γίνει κόκκινα από το πολύ κρύο και πάγος έχει σταθεί στα μαλλιά και τα φρύδια του, δείχνει να φορά ένα πολύ λεπτό μπουφάν ενώ πίσω του οι συμμαθητές τους φαίνονται να γελούν μαζί του. 
Μια δεύτερη φωτογραφία δείχνει τα βρώμικα και πρησμένα χέρια του αγοριού, δίπλα σε μια σχολική εργασία, στην οποία δεν έχει σχεδόν κανένα λάθος, κάτι που σημαίνει πως είναι ενδεχομένως ένας πολύ καλός μαθητής. 

Τις φωτογραφίες τράβηξε ο δάσκαλος του Wang στις 8 Ιανουαρίου και στη συνέχεια τις έστειλε στον διευθυντή και με μερικούς άλλους φορείς. 
Ωστόσο πολύ σύντομα έγιναν αντιληπτές από τα τοπικά και μετά τα εθνικά μέσα ενημέρωσης, με αποτέλεσμα σε λίγο διάστημα να γίνουν viral και να αναπαραχθούν από χιλιάδες ανθρώπους. 

Η τραγική εικόνα του μικρού αγοριού προκάλεσε την οργή μιας μεγάλης μερίδας ατόμων, που επιτέθηκαν στην κυβέρνηση για τις απαράδεκτες συνθήκες, ενώ πολλοί ήταν εκείνοι που ζήτησαν περισσότερα στοιχεία για τον Wang ώστε να του στείλουν χρήματα και ρούχα. 

Δημοσιογράφοι του Pear Video επισκέφθηκαν τον 8χρονο για να δουν πώς ζει και ανακάλυψαν πως μένει σε ένα σπίτι φτιαγμένο από λάσπη και ξύλα, το οποίο είναι σχεδόν ερείπιο. Επίσης διαπίστωσαν πως πρόκειται για ένα ακόμη «εγκαταλελειμμένο παιδί» όπως δεκάδες ακόμη εκατομμύρια παιδιά στη Κίνα που βλέπουν σπάνια τους γονείς τους, οι οποίοι μετακόμισαν σε μεγαλουπόλεις για να βρουν δουλειές και να στηρίξουν οικονομικά τις οικογένειές τους. 

Ο Wang ζει με την γιαγιά και την αδερφή του και βλέπει σπανίως τον πατέρα του, που έχει μεταναστεύσει για δουλειά και καταφέρνει να επιστρέψει σπίτι μόλις κάθε τέσσερις ή πέντε μήνες. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του παιδιού, η μητέρα του τον εγκατέλειψε όταν ήταν ακόμη πολύ μικρός σε ηλικία. 
Η ιστορία του Wang προκάλεσε κατακραυγή στα κινεζικά μέσα ενημέρωσης, πυροδοτώντας έντονες πιέσεις σχετικά με τα όσα πρέπει να γίνουν άμεσα για όλα αυτά τα παιδιά. 
Το κρατικό CCTV μετέδωσε πως ήδη ντόπιες εταιρίες δώρισαν 100.000 γουάν (περίπου 12.800 ευρώ) στο σχολείο του 8χρονου, ώστε κάθε παιδί να μπορεί να έχει καλύτερη ένδυση αλλά και προκειμένου να βελτιωθεί το σύστημα θέρμανσης στις αίθουσες. 

Με πληροφορίες από BBC
lifo

Προσέξτε το λεξιλόγιό σας, τα παιδιά καταγράφουν τις... παλιοκουβέντες

Συνήθως «παπαγαλίζουν» αυτά που ακούνε σε συζητήσεις των μεγάλων, χωρίς να καταλαβαίνουν τη σημασία τους. Ένα άκρως ενοχλητικό και επικίνδυνο «παιχνίδι» που κάθε γονιός θα ήθελε να σταματήσει άμεσα:

Προσέξτε το λεξιλόγιό σας: 

πολλές φορές μπορεί να σας ξεφεύγουν κάποιες άσχημες κουβέντες μπροστά στο παιδί, ενδεχομένως σε μια συζήτηση με το σύζυγο. Στο εξής, να είσαστε πιο προσεκτικές, αφού το παιδί καταγράφει τις… παλιοκουβέντες.

Προστατέψτε το παιδί από κακές επιρροές: 

σίγουρα θα υπάρχουν στον κύκλο του φίλοι ή συγγενείς που συνηθίζουν να βρίζουν, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το παιδί σας είναι μπροστά. Ακόμα χειρότερα, δήθεν για πλάκα, του μαθαίνουν να βρίζει κι εκείνο. Καλό θα είναι λοιπόν να μην έχει συχνή επαφή με αυτούς.

Ψυχραιμία, όταν πει άσχημες λέξεις: 

το παιδί, με τις άσχημες κουβέντες, προσπαθεί να σας τραβήξει την προσοχή. Το μόνο λοιπόν που έχετε να κάνετε είναι να δείξετε αδιαφορία και όχι να αντιδράσετε έντονα. Για να ολοκληρώσετε τη συνταγή της επιτυχίας, εξηγήστε του πιο μετά με ήρεμο τρόπο τους λόγους που είναι λάθος να χρησιμοποιείς τέτοιες λέξεις.

Σε κάθε περίπτωση, δε χρειάζεται πανικός. 

Όλα τα παιδάκια κάποια στιγμή στη ζωή τους χρησιμοποιούν για πλάκα άσχημες λέξεις, οπότε το θέμα είναι να μην τις βάλουν οριστικά στο ρεπερτόριό τους.
akappatou.gr

"Για ποια σημερινή σου πράξη στο σχολείο είσαι περήφανος;"

"Αυτή είναι η μοναδική ερώτηση που κάνω στο παιδί μου όταν επιστρέφει από το σχολείο"

«Από την πρώτη μέρα που το παιδί μου πέρασε τη πόρτα του σχολείου, άρχισαν να με απασχολούν μια σειρά από ζητήματα και θέματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τα είχα άμεσα κατά νου. Βλέπετε, είχα συνηθίσει τη καθημερινότητα του παιδιού στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς και ήξερα ότι εκεί είναι κάθε μέρα με τους φίλους του. Δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα στην προσαρμογή του στο νηπιαγωγείο και όπως καταλαβαίνετε δεν ήξερα πώς θα αντιμετωπίσει τη νέα του πραγματικότητα στο "μεγάλο" σχολείο.

Πριν από την πρώτη ημέρα, του είχαμε δώσει με τον μπαμπά του διάφορες συμβουλές και οδηγίες για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στο σχολείο, πώς πρέπει να επικοινωνεί με τους συμμαθητές του, πώς να μιλά στο δάσκαλο και γενικότερα ποια πρέπει να είναι η σχολική διαγωγή του.

Τώρα, θα μου πείτε σιγά το σπουδαίο πράγμα που έκανες. Κι όμως κατόπιν συζητήσεων με τον άντρα μου καταλήξαμε στην οποία ουσιαστική απόφαση για την κατευθυντήρια γραμμή που θα κρατήσουμε αναφορικά με την σχολική συμπεριφορά του γιου μας.

Από εκείνη τη μέρα κι έπειτα όταν πάω στο σχόλασμα να παραλάβω το παιδί μου τού κάνω μία και μοναδική ερώτηση. Μια ερώτηση που συνοψίζει μέσα της όλο το ενδιαφέρον μου για την παρουσία του στο σχολικό πλαίσιο.

Όχι, δεν τον ρωτάω αν πήγε καλά στα μαθήματα. Ούτε ζητώ να μου πει τι συνέβη στο σχολείο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Δεν αδιαφορώ για τις σχολικές του επιδόσεις ούτε σνομπάρω την εκπαιδευτική διαδικασία θεωρώντας την ως κάτι αμελητέο.

Εντούτοις, αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει και θεωρώ ότι θα έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα καθε γονιού που επιθυμεί να αναθρέψει ένα σωστό και καλό παιδί είναι οι τρόποι του και κάτα πόσο έχει κατακτήσει την ενσυναίσθηση.

Οπότε η πρώτη κουβέντα που λέω στο παιδί μου όταν σχολάσει, αφού πρώτα του κάνω μια μεγάλη αγκαλιά είναι η εξής "Για ποια σημερινή σου πράξη στο σχολείο είσαι περήφανος;"

Αυτή η μικρή κι όμως τόσο ουσιώδης ερώτηση κρύβει μέσα της όλα τα διδάγματα και τα μαθήματα ζωής που θέλουμε να του εμφυσήσουμε. Μέσα από την ερώτηση αυτή δίνω στο παιδί μου την αφορμή να σκεφθεί όλα όσα έζησε κατά τη διάρκεια της ημέρας στο σχολείο αλλά και μέσα στη τάξη και να αναλογιστεί πόσο βοηθητικός, πόσο φιλικός και πόσο ευγενικός ήταν.

Δεν του κάνω ανάκριση ούτε το βομβαρδίζω με χίλιες δυο ερωτήσεις. Ένα παιδί όταν νιώθει ότι ο γονέας συνεχώς τον ρωτά πράγματα και το υποβάλει σε μια διαδικασία ανάκρισης, τηρεί αμυντική στάση και απαντά με μισόλογα και υπεκφυγές.

Στη δική μας περίπτωση, το παιδί αντιλαμβάνεται τη σημασία του να είναι πρωτίστως καλό παιδί και δευτερευόντως ο άριστος μαθητής που έχει τετράδια με επαίνους της δασκάλας.

Θέλουμε να του δείξουμε πώς οι καλοί τρόποι και η πρέπουσα συμπεριφορά είναι η αφετηρία κάθε σωστού ανθρώπου.

Μέσω αυτής της ερώτησης χτίζουμε μια σχέση επικοινωνίας με το παιδί μας και του δείχνουμε ότι δεν το αγαπάμε γιατί φέρνει άριστα αλλά το αγαπάμε και μας κάνει υπερήφανους γιατί του έχουμε διδάξει να νοιάζεται για τους άλλους και οι πράξεις του δείχνουν ότι το έχει αφομοιώσει.

Θέλουμε να κατανοήσει ότι οι πράξεις είναι αυτές που καθορίζουν την ποιότητα και το ήθος ενός ανθρώπου. Το "άριστα" και το "μπράβο" βαθμολογούν σχολικές επιδόσεις και τίποτα παραπάνω. Η συμπεριφορά όμως και το ήθος είναι μια καθημερινή κατάκτηση που πρέπει διαρκώς να στοχεύει.

Μέσα από τις απαντήσεις που μου δίνει κάθε φορά, παίρνω αφορμή για συζητήσεις μαζί του. Βλέπετε είμαι φανατική της άποψης, ότι η επικοινωνία ανάμεσα στους γονείς και το παιδί, χτίζεται κομμάτι-κομμάτι, από την αρχή της ζωής του παιδιού.

Ακόμα κι αν η απάντηση που θα δώσει για ένα "κατόρθωμά" του που για τα δικά μου δεδομένα δεν είναι σωστό, δεν είμαι επικριτική ούτε αφοριστική. Προσπαθώ να του εξηγήσω με σαφή επιχειρήματα τι έπρεπε να κάνει και φυσικά δεν τον κατηγορώ ανοιχτά γιατί ξέρω ότι όσο εύκολα ανοίγει η πόρτα της επικοινωνίας αντίστοιχα ευκολότερα κλείνει μια για πάντα και το παιδί σε αντιμετωπίζει με καχυποψία και άρνηση.

Με νοιάζει να έχω ένα καλό παιδί κι ας είναι λιγότερο καλός μαθητής. Με νοιάζει να είναι καλός μαθητής στη ζωή. Να κάνει κτήμα του το σεβασμό, την υπακοή, την αγάπη, την αλληλεγγύη, όχι από καταναγκασμό αλλά από επιλογή.

Ξέρω ότι σε γενικές γραμμές τα παιδιά από την φύση τους είναι αυθόρμητα πλάσματα και δεν έχουν ξεκάθαρα τα κριτήρια για το «καλό» και το «κακό» όμως αν από μικρά έρχονται σε επαφή με αυτές τις έννοιες και διδάσκονται τη σημασία του να δείχνουν το φωτεινό τους πρόσωπο σίγουρα μεγαλώνοντας θα ξέρουν πότε πράττουν ορθά και πότε όχι.

Με αυτή την απλή ερώτηση καταφέραμε με το σύζυγό μου να δείξουμε στο παιδί μας το δρόμο του καλού. Με κουβέντα καθημερινή και όχι με απειλές ή τιμωρίες.

Την επόμενη φορά που το παιδί σας θα επιστρέψει από το σχολείο σας προτρέπω να ακολουθήσετε το παράδειγμα μου. Τα παιδιά μας είναι η καλύτερη παρακαταθήκη για το μέλλον οπότε αξίζει να τα προετοιμάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και ηθικότερα για την ενηλικίωσή τους.»

Πηγή Tromaktiko

newsnowgr