Πώς η αγάπη γίνεται μίσος και χαιρεκακία

Να θυμάσαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: Ότι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. Ότι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο
Από τον π. Ανδρέα Κονάνο

Χώρισε ένας νέος από μια κοπέλα και την αγαπούσε τόσο πολύ, που έλεγε: 
«Μακάρι να 'ναι ευτυχισμένη εκεί όπου θα 'ναι τώρα. Μ' όποιον άλλον βρει. Μακάρι να κάνει ευτυχισμένη ζωή. Της αξίζει. Την αγαπώ τόσο πολύ, που θέλω την ευτυχία της». 
Ένας άλλος όμως που πληγώθηκε πολύ απ' την αγάπη -επειδή δεν ήταν καθαρή η αγάπη του, μα αρκετά ιδιοτελής, σαν τη δική μας- αντέδρασε αλλιώς. Και μη βιάζεσαι, αγαπητέ μου, να πεις ότι οι άλλοι είναι ιδιοτελείς, ενώ εσύ κι εγώ δεν είμαστε.

Όλοι είμαστε. Κι εγώ ιδιοτελής είμαι. 
Οι πιο πολλοί θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο. 
Όταν, λοιπόν, χώρισε ο άλλος νέος, νευρίασε τόσο πολύ και έλεγε: 
«Α, αφού δεν τα κατάφερε μαζί μου, με κανέναν δεν θα ευτυχήσει. Κι αυτό εύχομαι: Να μην ευτυχήσει. Έτσι όπως μου φέρθηκε να της φερθούν. Και τέτοια που μου 'κανε, παρόμοια να πάθει». 
Και του λέει ένας: «Καλά, ρε παιδί μου, εσύ πριν από λίγο αγαπούσες τόσο πολύ την κοπέλα, που έλεγες τα καλύτερα. Τώρα τι έπαθες; Πώς η αγάπη μεταστράφηκε σε μίσος, εκδίκηση και χαιρεκακία; Πού πήγαν όλα αυτά τα αισθήματα και η γλύκα που είχες;» 
Είδες; Αγαπούσες όσο σε αγαπούσα. Αγαπούσες με όρους. Αγαπούσες με προϋποθέσεις: 

«Αν μου φέρεσαι όπως θέλω και αν θέλεις μόνο εμένα, κι αν είσαι μόνο μαζί μου, τότε εντάξει. Τότε, είσαι καλή και σ' αγαπάω».

Η αγάπη μας περιστρέφεται γύρω απ' το «εγώ» μας. 
Ποιος αγαπάει αληθινά και άνευ όρων; 
Ποιος αγαπάει ακόμα κι όταν δεν τον αγαπούν; 
Εγώ δεν μπορώ να πω ότι σε αγαπώ καθαρά. Αυτό ξέρεις πότε θα φανεί; 
Όταν γίνει κάτι και συγκρουστούμε. 
Όταν συμβεί μεταξύ μας μια παρεξήγηση και με βρίσεις. Όταν τσακωθούμε. 
Κι αν συνεχίσω να σε αγαπώ, τότε πράγματι έχω μέσα μου κάτι αληθινό. 
Για να γίνει όμως αυτό, είναι ανάγκη να βλέπω πίσω απ' τα φαινόμενα. Να βλέπω τα κρυπτόμενα. 
Και να θυμάμαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: 
Ότι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. 
Ότι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο. 
Ότι έχεις μια ψυχή όμορφη, παρά το άσχημο φέρσιμό σου. Τώρα η αγάπη μας είναι ανέξοδη κι εύκολη. Τώρα με επαινείς και μου λες συγχαρητήρια. «Τι ωραία που μιλάτε, πάτερ μου. Χάρηκα που σας είδα. Μα τι ωραία που μιλάτε». Κι εγώ σου λέω τα ίδια: «Α, εσείς είστε ο κύριος και η κυρία τάδε, που με ακούσατε; Μπράβο».

Δηλαδή αγαπιόμαστε καθώς χαμογελάμε ο ένας στον άλλον. 
Έτσι, είναι εύκολη η αγάπη. Και ποιος δεν αγαπάει τον άλλον με τέτοιες συνθήκες; Κουτός θα ήμουν να μη σε αγαπούσα έτσι κι εσύ να μη με αγαπούσες έτσι. 
Το θέμα είναι πώς θα αντιδράσεις όταν σε πονέσω! 
Και πώς θα αντιδράσω στον πόνο που θα μου προκαλέσεις. 
Εκεί είναι που θα φανεί η ποιότητα της αγάπης μας. Εκεί θα δείξεις αν πράγματι μπορείς να μ' αγαπάς.

*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»

dimokratianews.gr

Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα με χιούμορ

Θέλετε να βοηθήσετε τα μικρά σας να απορροφήσουν περισσότερες γνώσεις; Επιστρατεύστε το χιούμορ σας. Γάλλοι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όταν οι ενήλικες χρησιμοποιούμε το χιούμορ για να διδάξουμε κάτι στα νήπια, αυτά καταφέρνουν να ανταποκριθούν καλύτερα στις νέες γνώσεις.
Για να φτάσουν σε αυτό το συμπέρασμα οι ειδικοί εξέτασαν παιδιά 18 μηνών, τα οποία άφηναν να παρατηρούν έναν μεγάλο που προσπαθούσε να πιάσει ένα παιχνίδι που ήταν μακριά του. Στην έρευνα σχηματίστηκαν δύο ομάδες. Στην πρώτη, οι ενήλικες που έπρεπε να φτάσουν το παιχνίδι απλώς έπαιζαν λίγο μαζί του μόλις τα κατάφερναν. Στη δεύτερη ομάδα όμως, οι ενήλικες προσποιούνταν ότι το παιχνίδι τους ξανάπεφτε με το που το έπιαναν, γεγονός που έκανε τα νήπια να γελάσουν.
Στο τέλος της έρευνας, οι ειδικοί αποφάνθηκαν ότι τα παιδιά που γελούσαν, μπορούσαν να μιμηθούν τους ενήλικες πολύ πιο εύκολα από τα παιδιά που δεν είχαν κάποιο κίνητρο για να γελάσουν στην αρχή του πειράματος.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι τρόποι με τους οποίους το χιούμορ φαίνεται να συνδράμει στη διαδικασία της μάθησης είναι δύο. Πρώτον, τα παιδιά που γελάνε πιο συχνά είναι πιθανό να έχουν μεγαλύτερες κοινωνικές ή/και γνωστικές δεξιότητες που τους επιτρέπει να αλληλεπιδρούν καλύτερα με το περιβάλλον τους. Η δεύτερη εξήγηση που δίνουν συνδέεται με τη χημεία του εγκεφάλου. Είνα γνωστό πώς τα θετικά συναισθήματα αυξάνουν τα επίπεδα της ντοπαμίνης, η οποία με τη σειρά της επιδρά θετικά στην ικανότητα εκμάθησης.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, το γέλιο μόνο καλό κάνει και οι ειδικοί συστήνουν ανεπιφύλακτα στους γονείς να γελάνε όσο περισσότερο μπορούν μαζί με τα παιδιά τους.
Δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Cognition and Emotion.
sciencedaily.com
akappatou.gr

Το Χαμομηλάκι

Μητρικές ενοχές: Η σιωπηλή επιδημία

Οι μητρικές ενοχές είναι ένα σημείο των καιρών και πάρει τη μορφή επιδημίας

Δεν υπάρχει κανείς πάνω σε αυτή τη γη που να προσπαθεί τόσο σκληρά, όσο μια μαμά.. Παρ' όλη όμως τη σκληρή προσπάθεια δεν υπάρχει και καμία μαμά που να μην υποφέρει από το γνωστό μητρικό ενοχικό σύνδρομο, ευρύτερα γνωστό και ως GΜS (guilty mom syndrome). 

Και, αν πιστέψουμε τους ψυχολόγους, το σύνδρομο αυτό οφείλεται στις εξιδανικευμένες εικόνες που έχουμε στο μυαλό μας, για το τι σημαίνει να είναι μια γυναίκα καλή μητέρα.

Οι κοινωνιολόγοι πάλι θεωρούν τις μητρικές ενοχές «μολυσμένο» χρόνο. Θεωρούν ότι οι ενοχές λειτουργούν ως «συναισθηματική φορολογία» που πληρώνει κάθε μητέρα, όταν φεύγει για την δουλειά ή επιβάλλει στα παιδιά να κάτσουν μπροστά στην τηλεόραση. Με άλλα λόγια, οι ενοχές λειτουργούν σαν μια πληρωμή τελών που τους δίνει το εξιτήριο για τις δικές τους δραστηριότητες.

Μητρικές ενοχές. Μια απόλυτα σύγχρονη ασθένεια.
Ε, ναι οι μητρικές ενοχές αποτελούν την απόλυτα μοντέρνα «ασθένεια», αν μπορεί κανείς να τη χαρακτηρίσει έτσι. Και αυτό, σύμφωνα με τον διακεκριμένο ψυχολόγο και συγγραφέα Robin Grille, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όλοι πλέον έχουμε περάσει ώρες διαβάζοντας σωρούς βιβλίων αυτο-βοήθειας.

Στο βιβλίο του Parenting for a Peaceful World, ο δόκτωρ Grille, μας υπενθυμίζει ότι είμαστε η πρώτη γενιά που γνωρίζουμε «τι να μην κάνουμε ως γονείς, επειδή το έκαναν οι γονείς μας». Βέβαια κάποια στιγμή και, ενώ πιστεύουμε ότι τα κάνουμε όλα σωστά, σίγουρα θα αναρωτηθούμε τι θα πει αύριο το παιδί μας στον δικό του ψυχοθεραπευτή!!!

Έχω τύψεις ή ενοχές επειδή είμαι κακή μαμά;
Σύμφωνα με τον δόκτωρ Robin Grille, οι ενοχές και οι τύψεις είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Οι τύψεις είναι η συναισθηματική κατάσταση που βιώνουμε όταν έχουμε κάνει κακό και έχουμε βλάψει με τα λόγια ή τις ενέργειές μας έναν ή άλλους ανθρώπους. Μιλάμε για ένα κακό το οποίο υφίσταται, είναι γεγονός αληθινό και έχει προκαλέσει αρνητικές συνέπειες.
Τύψεις μπορεί να νοιώθει εκείνος που έδωσε μία ψευδή κατάθεση και καταδίκασε έναν αθώο, ή εκείνος που χτύπησε με το αυτοκίνητό του κάποιον και τον παράτησε αβοήθητο. Οι τύψεις αφορούν ένα πραγματικό κακό για το οποίο ευθυνόμαστε απόλυτα.

Οι ενοχές από την άλλη, δεν υπονοούν ότι το άτομο που τις νοιώθει, έχει φταίξει και εκείνο υποχρεωτικά, ούτε ότι αυτό που έχει πράξει κάποιος είναι κακό. Η ενοχή δε συνδέεται πάντα με τη δική μας υπαιτιότητα, αλλά με τη χαμηλή μας αυτοεκτίμηση. Αυτό δηλαδή το συναίσθημα που πολλές φορές διακατέχει το ενοχικό άτομο, αλλά και από το σύστημα αξιών που έχουμε και το οποίο συνδέεται με τον τρόπο που έχουμε μεγαλώσει αλλά και πόσο υγιής και συναισθηματικά επαρκής ήταν η σχέση με τους γονείς μας. 
Ενοχή μπορεί να νοιώσει μια μαμά γιατί ξέχασε να πάρει το βιβλίο που της είχε ζητήσει η μικρή της κόρη για το σχολείο, ή γιατί έκαψε το φαγητό, αλλά τύψεις, όχι δα! 
Η ενοχή συνήθως απορρέει από την πεποίθηση μας, ότι πάντα πρέπει να είμαστε διαθέσιμες και να δίνουμε τα πάντα στα παιδιά μας! Αυτή η στάση ζωής οφείλεται στην ανάγκη του ενοχικού ατόμου να νοιώσει και να δεχτεί αγάπη, επειδή πιστεύει ότι μόνο έτσι θα την αξίζει.

Πηγή της ενοχικής αυτής στάσης είναι τα πρώιμα παιδικά βιώματα, όταν το παιδί ένοιωθε ότι έπαιρνε αγάπη μόνο όταν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες των γονιών. Αυτό καλλιέργησε μέσα του την πεποίθηση ότι η αξία δεν είναι κάτι που υπάρχει μέσα του, αλλά βρίσκεται στην εμφάνιση, στις επιτυχίες, στην ικανότητα εκπλήρωσης των προσδοκιών των άλλων. Η νοσηρά ενοχική συμπεριφορά καλλιεργείται από το φόβο του ότι θα πάψουν οι άλλοι να αγαπούν και μας οδηγεί στην υιοθέτηση λανθασμένων συμπεριφορών και αντιλήψεων.

Λοιπόν, τι μας κάνει καλές μαμάδες;
Ως μητέρα μπορεί να έχετε κάνει πολλά λάθη. Να είχατε νεύρα με τα παιδιά, να τους φωνάζατε συχνά, να ξεχνάγατε να κάνετε πράγματα γι’ αυτά, αλλά αν στηρίζατε την προσωπική σας αυτοεκτίμηση σε αυτό, τότε θα υπήρχε μάλλον πρόβλημα. 
Σύμφωνα με τον δόκτωρα Grille, το πρώτο βήμα που θα πρέπει να κάνουμε για να εξαφανίσουμε τις ενοχές μας, είναι να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει καλή μητέρα. 
Καλή μαμά δε σημαίνει αλάνθαστη μαμά. 
Καλή μαμά είναι εκείνη που αναγνωρίζει τα λάθη της, τις αδυναμίες της, εκείνη που διαθέτει ενσυναίσθηση και είναι αρκετά… ταπεινή, ώστε να ζητάει συγγνώμη από τα παιδιά της. 
Καλή μαμά είναι εκείνη που είναι πάντα πρόθυμη να αναπτυχθεί προσωπικά, να μάθει καινούρια πράγματα και να επουλώσει τις πληγές των παιδιών της, αν αυτό χρειαστεί. 
Και δεν μπορούμε να βασανιζόμαστε πάντα από την παγίδα της τελειότητας. 
Αργά ή γρήγορα ...

Δεν θα παίξεις, «Είσαι μαύρος, δεν είσαι λευκός» - Spanish white kids being racist to a Black kid in a playground

Το περιστατικό συνέβη σε παιδική χαρά στην Ισπανία. 

Ένα μαύρο παιδάκι θέλησε να κάνει τσουλήθρα και τα υπόλοιπα παιδιά που δεν ξεπερνούν τα 6 χρόνια, του έκλεισαν τον δρόμο και δεν το άφηναν να παίξει.

Μάταια η μητέρα του προσπαθούσε να βρει μια λύση. Από όλους τους γονείς που καθόντουσαν στα παγκάκια της παιδικής χαράς, μόνο μια φιλοτιμήθηκε να σηκωθεί και να πάρει το παιδί της για να κάνει χώρο στο μαύρο αγοράκι.

Τα παιδιά βέβαια δεν φταίνε σε τίποτε. Τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια που ρουφάνε και μαθαίνουν από τη συμπεριφορά των γονιών τους. 

Το μαύρο παιδάκι αποφασίζει να ανέβει άλλο ένα σκαλοπάτι στην τσουλήθρα και τότε τα άλλα παιδιά αρχίζουν να το χτυπούν και να του τραβάνε τα μαλλιά.

Η μητέρα του με αξιοπρέπεια το παίρνει μακριά και πάει σε μια άδεια τραμπάλα όπου νόμιζε ότι μπορεί να παίξει ο γιος της. 

Τα παιδιά όμως από την τσουλήθρα άρχισαν να φωνάζουν και να κοροϊδεύουν το παιδί: «Είσαι μαύρος, δεν είσαι λευκός»

Τότε κατέβηκαν από την τσουλήθρα πήγαν στην τραμπάλα και άρχισαν πάλι να του τραβάνε τα μαλλιά. 

Η μητέρα που είναι προφανώς πρόσφυγας, δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. 

Παίρνει το παιδί της με δάκρυα στα μάτια και φεύγει από την παιδική χαρά. 

Ο φασισμός και ο ρατσισμός δυστυχώς αρχίζει να ριζώνει στις καρδιές και μικρών παιδιών…

reporter

Το Χαμομηλάκι

«18 ΑΝΩ» και «ΟΚΑΝΑ»: SOS για τη Συνθετική Κάνναβη

Η επικίνδυνη και θανατηφόρα συνθετική κάνναβη

SOS για την συνθετική κάνναβη εκπέμπουν οι εκπρόσωποι των φορέων απεξάρτησης. 

Όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή «υπάρχει πλέον συνθετική κάνναβη σε πολύ μεγαλύτερη περιεκτικότητα», ενώ αίσθηση προκάλεσε η αναφορά ότι η ψυχική κατάσταση των συγκεκριμένων χρηστών θυμίζει ηρωινομανείς. 

Συγκεκριμένα, ο εκπρόσωπος του Συμβουλευτικού Σταθμού «18 ΑΝΩ» Δ. Υφαντής είπε ότι η κατάσταση σχετικά με την κάνναβη «μας προβληματίζει και μας ανησυχεί». Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, μέχρι πριν λίγα χρόνια περίπου 4% αυτών που απευθύνονταν στο «18 ΑΝΩ», το κύριο ζήτημά τους είχε να κάνει με την κάνναβη. 

Κατά κύριο λόγο ήταν έφηβοι, δηλαδή 14, 15, 16 ετών, που το πρόβλημα εστιαζόταν μάλλον στα ζητήματα της οικογένειας και της εφηβείας παρά στην εξάρτηση ή την προβληματική χρήση. 

«Απλώς, η κάνναβη ήταν ένα μέσο ώστε να βγουν στην επιφάνεια ζητήματα που πιθανόν αντιμετώπιζε η οικογένεια και η εφηβεία», σημείωσε. Σήμερα, όμως, υπάρχει ένα ποσοστό 12% που απευθύνεται στο «18 ΑΝΩ» και ζητά βοήθεια για την κάνναβη και είναι ενήλικες. 

«Έχει σημασία αυτό. Έρχονται και ζητούν βοήθεια, διότι το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν είναι σχετικά με την κάνναβη. Αυτό είναι ένα στοιχείο, το οποίο θα πρέπει να το λάβουμε υπόψη, δηλαδή δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, τουλάχιστον σε αυτό που αντιμετωπίζουμε εμείς στην καθημερινότητα», υπογράμμισε ο εκπρόσωπος του «18 ΑΝΩ», ενώ αναφέρθηκε στα νέα χαρακτηριστικά που έχουν παρατηρηθεί λόγω της χρήσης συνθετικής κάνναβης και έχουν προκαλέσει εντύπωση. 

«Πρώτον, τους βρίσκουμε σε μια ψυχική κατάσταση που μας θυμίζουν ηρωινομανείς και δεύτερον, έχουμε πάρα πολλές περιπτώσεις με την κάνναβη, που είναι διπλή διάγνωση. 

Στις περισσότερες περιπτώσεις έχουμε διαπιστώσει ότι αυτό προέκυψε λόγω της συγκεκριμένης ουσίας που χρησιμοποιούν, η οποία είναι σε πολύ μεγάλη περιεκτικότητα, ίσως, επειδή είναι συνθετική», ανέφερε. 

Όσον αφορά την γενική εικόνα, ο πρόεδρος του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ) Ευ. Καφετζόπουλος, μετέφερε μια κάπως αισιόδοξη κατάσταση, όσον αφορά την αντιμετώπιση του φαινομένου, παρά τις σοβαρές ανάγκες που υπάρχουν σε γιατρούς και προσωπικό των φορέων απεξάρτησης. 

Επικαλέστηκε δύο δείκτες: 

......

η συνέχεια εδώ

Το Χαμομηλάκι