«Πώς επιβίωσα όταν ο γιος μου ήταν στην εφηβεία»

Η εφηβεία είναι δύσκολη περίοδος για όλους τους γονείς, γιατί πολύ απλά ενώ ξέρουμε ότι οι λεπτοί χειρισμοί είναι απαραίτητοι, η υπομονή μας εξαντλείται πολύ πιο εύκολα απ’ όσο θα θέλαμε. Μπροστά μας δεν έχουμε το μικρό υπάκουο παιδί που είχαμε συνηθίσει, αλλά έναν εκκολαπτόμενο ενήλικα που προσπαθεί να βρει τη δική του ταυτότητα. Πρέπει να είμαστε δίπλα του και να τον καθοδηγούμε, όμως αρκετές είναι οι φορές που τα χάνουμε και να τον προσεγγίσουμε γίνεται δύσκολο. Μια μαμά που πέρασε δύσκολη εφηβεία με τον γιο της εξομολογείται ότι ήταν από τις πιο απαιτητικές περιόδους στη ζωής της και δίνει τα «φώτα» της, στις άλλες παθούσες.

«Υπήρχαν στιγμές κατά τη διάρκεια της εφηβείας του γιου μου που πίστευα ότι δεν θα τα βγάλω πέρα. Μάλιστα, σκεφτόμουν ότι μόνο ένας απ’ τους δύο μας θα επιβίωνε! Ευτυχώς, τώρα που ο πρωτότοκός μου βρίσκεται ένα βήμα πριν την ενηλικίωση, μπορώ να πω «αντίο» στην εποχή εκείνη. Και κάτι ακόμα, γιατί κανείς ποτέ δεν μου είπε πόσο δύσκολη περίοδος είναι;
Οι ηλικίες των 2 και 3 ετών είναι γνωστές για το πόσο απαιτητικές και εξαντλητικές  είναι. Πολλές μαμάδες, οι οποίες παραδέχονται την δυσκολία, μοιράζονται με χαρά συμβουλές-απόσταγμα των εμπειριών τους. Αλλά τι γίνεται με τους εφήβους; Ένιωσα αρκετές φορές χαμένη, σ’ έναν άγνωστο κόσμο χωρίς καμία μαμά να μπορεί να με καθοδηγήσει. Και παρόλο που είναι ωραίο να έχεις μεγάλα και σχετικά ανεξάρτητα παιδιά, αυτά τα τελευταία χρόνια θέλω να… τα ξεχάσω και να μην τα ξαναζήσω ποτέ! Αυτό το τελευταίο ήταν ειρωνικό, μιας και πρόκειται να το ζήσω άλλες 3 φορές. Με τη μόνη διαφορά ότι αυτή τη φορά ξέρω καλύτερα, χάρη στις εμπειρίες μου και τις αφοπλιστικά ειλικρινείς συμβουλές των μανάδων.
Γι ‘αυτό λοιπόν εάν περιφέρεται ένας 13χρονος στο σπίτι σας, κρατήστε αυτές τις συμβουλές σαν φυλαχτό για τη δική σας ψυχική ηρεμία. Όταν βρεθείτε σε απόγνωση και δεν ξέρετε τι να κάνετε, αυτές θα σας καθοδηγήσουν:

Καταλάβετε ότι οι έφηβοι είναι ανώριμοι

Το έχεις διαβάσει, πιθανόν να το γνωρίζεις ήδη ή ετοιμάζεσαι να το ζήσεις: τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει τη στιγμή που θα δεις το ήσυχο και ''ώριμο'' παιδί σου να συμπεριφέρεται αλλοπρόσαλλα, σαν να μην υπάρχουν συνέπειες. Θα ακούσεις παράλογες φράσεις όπως ''Γιατί δεν μπορώ να μείνω έξω μετά τις 12; Έλεος, μαμά!''. Πραγματικά, έχουν άγνοια κινδύνου!

Όταν απαγορεύετε το ο,τιδήποτε, να είστε συνεπείς

Υιοθετήστε αυτήν τη συμπεριφορά και αγαπήστε την, γιατί θα χρειαστεί πολλές φορές σ’ αυτά τα χρόνια.

Μην αντιδράτε υπερβολικά

Και πραγματικά θα θέλετε! Θα νιώθετε την ανάγκη να έχετε τον τελευταίο λόγο και να βρείτε λογική. Απλώς ηρεμήστε.

Διαλέξτε τις μάχες σας

Σιγά-σιγά θα αρχίσετε να καταλαβαίνετε για ποια θέματα αξίζει τον κόπο να τσακώνεστε. Για τα πεταμένα ρούχα στο πάτωμα; Ανόητο. Κακή συμπεριφορά στο σχολείο; Σημαντικότατο. Μην χάνετε την υπομονή σας για τα ρούχα.

Χτυπάτε πάντα την πόρτα

Αντισταθείτε στον πειρασμό να…κάνετε έφοδο στο δωμάτιό του. Πιστέψτε με, είναι απαραίτητο να προειδοποιείτε πριν μπείτε στο δωμάτιό τους!

Δώστε τους σημασία

Θα προσπαθήσουν να σας πείσουν ότι είναι μεγάλα παιδιά. Θα σας πουν ότι δεν χρειάζεται να τους πάτε στην προπόνηση ή να δείτε τον αγώνα τους, ωστόσο δεν το εννοούν! Είναι απαραίτητο να είστε δίπλα τους!

Βγείτε-επικοινωνήστε μαζί τους

Ο χρόνος που θα περάσετε μαζί του είναι πολύτιμος. Βγείτε, επικοινωνήστε, δώστε του την ευκαιρία να ανοιχτεί σε εσάς και το κυριότερο, ακούστε. Όσο πιο σιωπηλή είστε εσείς, τόσο περισσότερο ομιλητικός θα είναι.

Μην παίρνετε προσωπικά ό,τι σας λένε…

… ή δεν σας λένε. Μπορεί να κάνουν να σας μιλήσουν καιρό, ή να γυρίσουν τα μάτια προς το θεό, να μουγκρίσουν, να φωνάξουν. Τη μια στιγμή θα είστε η καλύτερή τους φίλη και την αμέσως επόμενη, ο χειρότερος εχθρός τους. Δεν είναι ότι έχουν κάτι προσωπικό μαζί σας, είναι της ηλικίας τους.

Αφήστε τους να βρίσκουν μόνοι τους τις λύσεις στα προβλήματά τους

Εκτός κι αν δεν πρόκειται για κάτι σοβαρό ή επικίνδυνο, μην επεμβαίνετε στα προσωπικά τους. Αφήστε τους να βρουν μόνοι τους τη λύση.

Βγάλτε απ’ το λεξιλόγιό σας τη φράση: ''Τα δικά μου παιδιά ποτέ δεν θα…''

Κάντε το νωρίς, για να μην απογοητευτείτε αργότερα! Κάποια στιγμή ο μικρός Γιάννης θα κάνει κάτι που δεν περίμενες. Και πίστεψέ με, θα το κάνει! Κι όταν συμβεί και στη φίλη σου, φρόντισε να την στηρίξεις γιατί χρειάζεσαι στήριξη όταν το παιδί σου είναι στην εφηβεία.

Εξηγήστε τα απλά…ακόμη πιο απλά

Θυμάστε αυτό που αναφέραμε αρχικά περί ανωριμότητας; Όταν προσπαθείτε να τους εξηγήσετε ή ακόμα και να τους διδάξετε κάτι πολύ απλό, μιλήστε τους απλά. Χρειάζονται καθοδήγηση βήμα-βήμα και εσείς υπομονή!

Να θυμάστε ότι κάποια στιγμή θα σας ευγνωμονούν

Πώς το ξέρω; Γιατί μόλις τα παιδιά μου μπήκαν στην εφηβεία, έπαιρνα τηλέφωνο καθημερινά τη μητέρα μου και της έλεγα «συγγνώμη». Και ήταν μεγάλη ευχαρίστηση για εκείνη. Θα την έχουμε, όμως, κι εμείς κάποια στιγμή.
Το τελευταίο και πιο σημαντικό που χρειάζεται να έχετε στο μυαλό σας είναι, ότι δεν είστε μόνοι. Παρόλο που νιώθετε έτσι, δεν είστε! Μπορεί να μην το καταλαβαίνετε, αλλά και οι έφηβοι γιοι της φίλης σας είναι εξίσου ''δύσκολοι''.  Όταν κλείνει η πόρτα ενός σπιτιού θα υπάρξουν έντονες στιγμές χαράς, αλλά και λύπης. Θέλετε να επιβιώσετε αυτήν την περίοδο; Συναναστραφείτε γονείς που σας καταλαβαίνουν, που περνούν τα ίδια και έχουν τις ίδιες ανασφάλειες με εσάς. Οι πιθανότητες είναι να κάνουν τρομερή δουλειά. Όπως κι εσείς.»

Πηγή: scarymommy.com

από Ιόλη Πολύζου 
mama365.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς να διαχειριστώ τον θυμό μου όταν ο έφηβος με φτάνει στα όριά μου

Συχνά δέχομαι παράπονα από γονείς εφήβων για συμπεριφορές των παιδιών τους που αισθάνονται ότι αδυνατούν να διαχειριστούν. Είναι αλήθεια ότι καθώς οι έφηβοι μεγαλώνουν στρέφονται περισσότερο προς τον έξω κόσμο και τις παρέες και απαιτούν μεγαλύτερη αυτονομία. Αυτή η διαδικασία της πορείας προς την ενηλικίωση τους φέρνει συχνά σε αντιπαράθεση με τους γονείς.  Τι γίνεται όταν η επικοινωνία με τον έφηβο φτάνει τους γονείς στα όριά τους; Τι θυμώνει τους γονείς;

Αρχικά ας αναγνωρίσουμε ότι η εφηβεία είναι φάση επαναστατικότητας και διεκδίκησης. Ο έφηβος αρχίζει να διαμορφώνει την δική του άποψη για τον κόσμο και θέλει να την εκφράσει. Οι τρόποι με τους οποίους εκφράζονται οι έφηβοι μπορεί  να εκλαμβάνονται από τους ενήλικες ως  εκκεντρικοί και υπερβολικοί.  Μπορεί  ακόμα να έρχονται σε αντίθεση με επιθυμητά από την οικογένεια πρότυπα.  Η εφηβεία είναι ακόμα μια φάση ζωής που περισσότερο από άλλες χαρακτηρίζεται από διακυμάνσεις. Έτσι, δεν είναι ασυνήθιστο για τους εφήβους να εκδηλώνουν μεταπτώσεις στη διάθεση και το συναίσθημά τους αλλά, και να εκφράζουν ασυνέπεια ως προς τη στάση και τις απόψεις τους για τη ζωή και τις συμπεριφορές τους που απορρέουν από αυτές. Όλα αυτά σχετίζονται με το γεγονός ότι η εφηβεία είναι επίσης μια μεταβατική  φάση ζωής. Λόγω ακριβώς αυτού του γεγονότος, του ότι δηλαδή ο έφηβος δεν είναι πια παιδί αλλά δεν είναι ακόμα και ενήλικας  πρέπει να πειραματιστεί ώστε να μπορέσει τελικά να διαμορφώσει την ταυτότητά του και να ορίσει τη θέση του στον κόσμο. Αν λοιπόν δούμε την επαναστατικότητα και την διεκδίκηση αυτονομίας από πλευράς του εφήβου ως φυσιολογικές πλευρές της ανάπτυξης και της διεργασίας ωρίμανσης, τότε θα μπορούμε πιο εύκολα να κατανοήσουμε τα κίνητρά του και να τον υποστηρίξουμε στις αναζητήσεις του.
Τι γίνεται αν οι γονείς διαφωνούν με τις απόψεις που εκφράζει ο έφηβος; Τι γίνεται όταν γονείς και έφηβοι έρχονται σε σύγκρουση; Είναι απόλυτα φυσιολογικό βέβαια και το να διαφωνήσουν οι γονείς και το να έρθουν σε σύγκρουση με τον έφηβο. Οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις δεν είναι απαραίτητα καταστάσεις προς αποφυγή. Εννοώ με αυτό ότι εκφράζοντας την διαφωνία μας μπορεί να εισάγουμε νέες οπτικές σε ένα ζήτημα. Έτσι, η σύγκρουση μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός για την αλλαγή καταστάσεων. Η σύγκρουση δεν είναι άρα απαραίτητα αρνητική. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα οδηγήσει σε θετικά αποτελέματα αν στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης δεν τηρείται απόλυτος σεβασμός του ενός προς τον άλλο. Δεν χρειάζεται  να αισθάνεστε ενοχές επειδή κάποιες συμπεριφορές και αντιδράσεις του παιδιού σας, σας θυμωνουν. Ο θυμός είναι συναίσθημα, ο τρόπος όμως με τον οποίο εκφράζεται είναι συμπεριφορά και τις συμπεριφορές τις επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι. Εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε πώς θα εκφράσουμε τον θυμό μας και πώς θα συμπεριφερθούμε σε μια αντιπαράθεση.
Ως ένα βαθμό, είναι αναμενόμενο για τους εφήβους να μην έχουν πάντοτε τη δυνατότητα να διαχειριστούν τα αρνητικά τους συναισθήματα με τρόπους λειτουργικούς. Μπορεί να ξεσπούν υπερβολικά και να εκφράζουν το θυμό τους με τρόπους που δεν προάγουν την θετική επικοινωνία, που δυσκολεύουν τον περίγυρο και που ακόμα και οι ίδιοι τους μετανιώνουν αν σκεφτούν τις αντιδράσεις τους αργότερα. Βρίσκονται όμως στην κατάλληλη φάση ζωής για να μάθουν να διαχειρίζονται το θυμό, την ματαίωση και την απογοήτευσή τους από καταστάσεις που τους δυσκολεύουν. Η διαδικασία της έκφρασης και της διαχείρισης των συναισθημάτων ξεκινά φυσικά από την οικογένεια. Τα παιδιά εκπαιδεύονται στην συναισθηματική έκφραση από μικρή ηλικία μέσα από τα μηνύματα που λαμβάνουν από τους γονείς τους. Περισσότερο σημαντικά από τα λεκτικά μηνύματα είναι φυσικά τα μηνύματα που λαμβάνουν μέσα από την συμπεριφορά των γονέων. Μην ξεχνάτε λοιπόν ότι λειτουργείτε με την συμπεριφορά σας ως πρότυπα για τον έφηβο. Αν χάνετε την ψυχραιμία σας συχνά ο έφηβος παίρνει το μήνυμα ότι δεν είναι αποδεκτές οι απόπειρες που κάνει για την υιοθέτηση προσωπικών απόψεων και τρόπων έκφρασης. Αν σε συστηματική βάση αντιδράτε με θυμό στα αιτήματά του, τότε ο έφηβος εισπράττει μήνυμα απόρριψης και γίνεται και ο ίδιος αντιδραστικός. Αν στα πλαίσια των συγκρούσεών σας με τον έφηβο ξεσπάτε και εκφράζετε τον θυμό σας με υπερβολικούς και ακραίους τρόπους, τότε αυτό ακριβώς το μήνυμα λαμβάνει ο έφηβος: Ότι επιλύουμε τις συγκρούσεις μας με ξεσπάσματα. Αυτό το μήνυμα θα μεταφέρει και στην επικοινωνία του με άτομα εκτός της οικογένειας με επιβαρυντικές βέβαια συνέπειες για την κοινωνική του ζωή. Θα δυσκολευτεί πιθανόν στην επικοινωνία του με τους συνομηλίκους του στην παρούσα φάση αλλά  και στην ενήλικη ζωή του αν αυτά τα πρότυπα δεν ανατραπούν.
Είναι φυσικά αυτονόητο ότι δεν μπορείτε να έχετε απαιτήσεις από τον έφηβο όταν εσείς οι ίδιοι ως γονείς είστε ασυνεπείς. Δηλαδή, δεν μπορείτε να απαιτείτε από τον έφηβο να διατηρεί την ψυχραιμία του σε καταστάσεις που τον θυμώνουν, αν εσείς οι ίδιοι δεν διατηρείτε την ψυχραιμία σας. Δεν μπορείτε να απαιτείτε από τον έφηβο να μην βρίζει και  να μην ξεσπάει με υπερβολικούς τρόπους αν εσείς οι ίδιοι δεν καταφέρνετε να αποφύγετε τέτοιου είδους αντιδράσεις. Ως γονείς οφείλετε να θέσετε όρια και κανόνες για το τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται στο πλαίσιο μιας σύγκρουσης. Αν δεν θέλετε να βρίζει το παιδί σας, τότε μην βρίζετε. Αν δεν θέλετε να ξεσπάει βίαια τότε μην ξεσπάτε έτσι ούτε και εσείς.
Τα συναισθήματα μέσα σε μια οικογένεια είναι μεταδοτικά. Οι συμπεριφορές του κάθε μέλους επηρεάζουν τις συμπεριφορές όλων των άλλων και επηρεάζουν σε συνολικό επίπεδο και το συναισθηματικό κλίμα που επικρατεί στην οικογένεια. Οι συχνές εκρήξεις θυμού επιβαρύνουν το συναισθηματικό κλίμα της οικογένειας. Ως γονείς όμως εσείς είστε υπεύθυνοι για την καλλιέργεια  μέσα στην οικογένεια ενός θετικού κλίματος για  την έκφραση συναισθημάτων και την επικοινωνία.
Σας προτείνω  να κρίνετε προσεκτικά για ποια ζητήματα αξίζει πραγματικά τον κόπο να έρθετε σε αντιπαράθεση με τον έφηβο.  Ο γενικός κανόνας στην προσέγγιση των γονέων είναι το να επικεντρώνουν στην τήρηση  των ορίων που αφορούν την φυσική και συναισθηματική ασφάλεια του εφήβου. Με απλά λόγια, όταν μια συμπεριφορά του εφήβου δεν τον θέτει σε κίνδυνο, του αφήνουμε το περιθώριο να εκφραστεί ακόμα και αν διαφωνούμε. Φυσικά και  η κάθε οικογένεια έχει τους δικούς της κανόνες που απορρέουν από το σύστημα αξιών της  και απαιτεί από τα παιδιά να εκφράζονται στο πλαίσιο αυτού του αξιακού συστήματος. Το σύστημα αξιών σας το μεταδίδετε στα παιδιά σας μέσα από την προσωπική σας στάση απέναντι σε σημαντικά ζητήματα ζωής. Αν ο έφηβος εκφράσει διαφωνία ως προς τις οικογενειακές αξίες, τότε οφείλετε να τον ακούσετε και να κατανοήσετε τι τον απομακρύνει από τις οικογενειακές αξίες. Στη συνέχεια και μέσα από διάθεση προσέγγισης και κατανόησης,  μπορείτε  είτε να προσπαθήσετε να τον πείσετε να σας πλησιάσει, είτε να δείξετε ευελιξία και να προσαρμόσετε το σύστημα αξιών ώστε να πλησιάσετε εσείς τον κόσμο του παιδιού σας.
Σας έχει συμβεί ποτέ να τσακωθείτε με το παιδί σας και την επόμενη μέρα να μην θυμάστε τον λόγο για τον οποίο τσακωθήκατε; Μαντεύω ότι η απάντησή σας θα είναι θετική. Αναρωτηθείτε λοιπόν ποιες καταστάσεις σας οδηγούν στα όρια της υπομονής σας και διαχωρίστε τα σοβαρά από τα λιγότερο σοβαρά ζητήματα. Προσπαθείστε να αντιμετωπίσετε κάποιες καταστάσεις με χιούμορ. Δείξτε κατανόηση  και ανεκτικότητα για τη φάση ζωής την οποία διανύει το παιδί σας. Θυμηθείτε τον εαυτό σας και τους δικούς τρόπους έκφρασης όταν ήσασταν έφηβοι. Είναι πολύ σημαντικό να μην παίρνετε τις αντιδράσεις του εφήβου προσωπικά. Όταν εκλαμβάνετε τα ξεσπάσματα του εφήβου ως προσωπικές επιθέσεις απέναντί σας, τότε είναι εύκολο να πέσετε στην παγίδα του θυμού. Όταν συγκρούεστε με τον έφηβο, φροντίστε να μην παρασύρεστε από το θυμό σας στο να πείτε πράγματα για τα οποία θα μετανιώσετε αργότερα. Ακόμα  όμως και αν αυτό συμβεί, μιλήστε με τον έφηβο αφού τα πράγματα θα έχουν ηρεμήσει. Εξηγείστε του ότι χάσατε τον έλεγχο και δώστε του να καταλάβει ότι δεν εννοούσατε αυτά που είπατε.
Για να διαχειριστείτε τον θυμό σας χρησιμοποιείστε  το απλό τέχνασμα της καθυστέρησης στην αντίδρασή σας. Δηλαδή, αποχωρείστε όταν αισθάνεστε πολύ θυμωμένοι για να  μπορέσετε να επανέλθετε για μια ήρεμη συζήτηση σε μεταγενέστερη φάση όταν θα έχει υποχωρήσει το ερέθισμα που σας έφερε στα όριά σας. Αν δεν μπορείτε να αποχωρήσετε, στρέψτε την προσοχή σας αλλού. Δεν βλάπτει ακόμα και το να πάρετε μερικές βαθιές ανάσες ή να μετρήσετε μέχρι το 100 για να δώσετε στον εαυτό σας χρόνο ώστε να μην ξεσπάσετε με τρόπους επιζήμιους για τη σχέση με το παιδί σας. Θυμηθείτε ότι το ζητούμενο είναι η διατήρηση της σύνδεσης με το παιδί σας.
Σε μια σύγκρουση προσπαθήστε να αποφύγετε την κριτική απέναντι στον έφηβο. Προσπαθήστε να αποφύγετε τα παράπονα για όλα τα ζητήματα που σας απασχολούν μαζί. Εστιάστε στην συμπεριφορά του εφήβου που σας θυμώνει στην  παρούσα φάση και προσπαθήστε να ερμηνεύσετε την στάση σας και  τον θυμό σας τόσο απέναντι στον έφηβο, όσο και απέναντι στον εαυτό σας. Αναρωτηθείτε πρώτα εσείς οι ίδιοι γιατί δεν εγκρίνετε τη συμπεριφορά του εφήβου και δώστε του να καταλάβει την οπτική σας όσο το δυνατό πιο ήρεμα. Κρίνετε την συμπεριφορά και όχι την προσωπικότητα του παιδιού σας. Ο διαχωρισμός αυτός είναι κρίσιμος αν θέλουμε να διατηρήσουμε ανοιχτή τη δίοδο της επικοινωνίας με τον έφηβο. Αν πλησιάσετε τον έφηβο με ανοιχτή δάθεση είναι πολύ πιθανό να κατανοήσετε τα κίνητρα πίσω από τις εκφράσεις και τις συμπεριφορές του. Σίγουρα η κατανόηση θα μειώσει τις αφορμές για το αίσθημα και την εκδήλωση  θυμού. Άλλωστε αυτό είναι και το ζητούμενο στη σχέση με τον έφηβο: Να κατανοήσουμε τα κίνητρά του  και να τον καθοδηγήσουμε στην πορεία προς την διαμόρφωση και την έκφραση του δικού του κόσμου. Προϋπόθεση για αυτά βέβαια, είναι να διατηρήσουμε τη σχέση και τη σύνδεσή μας με τον έφηβο μέσω της ανοιχτής επικοινωνίας. Μέσα από μια τέτοια οπτική δεν έχει νόημα η αντιπαράθεση δυνάμεων στην οποία οδηγούν τα ξεσπάσματα θυμού.
Αν ο έφηβος είναι συστηματικά προκλητικός ή αν εκφράζεται συχνά με ακραίους τρόπους, τότε θα πρέπει να διερευνήσετε τι μπορεί να υποκρύπτουν αυτές του οι αντιδράσεις. Συχνά τα παιδιά εκφράζονται με προκλητικούς τρόπους επειδή αδυνατούν να εκφράσουν με άλλο τρόπο τα συνασισθήματά τους. Αν αποκρυπτογραφήσουμε λοιπόν το συναισθηματικό μήνυμα που βρίσκεται στο υπόβαθρο των συμπεριφορών του, τότε μπορούμε να καθοδηγήσουμε τον έφηβο στην αναγνώριση και έκφραση των συναισθημάτων του.
Αν εσείς αισθάνεστε ότι τα ξεσπάσματα του θυμού σας είναι συχνά και υπερβολικά, τότε θα πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια ώστε να καθοδηγηθείτε στην έκφραση και διαχείριση του θυμού σας.
Τέλος, αν συνειδητοποιείτε ότι το συναισθηματικό κλίμα στην οικογένειά σας είναι αρνητικό και συγκρουσιακό, τότε θα πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια από ειδικό ο οποίος θα καθοδηγήσει την οικογένεια προς την υιοθέτηση πιο λειτουργικών προτύπων επικοινωνίας και  συμπεριφοράς.

Γράφει στο efiveia.gr η Δρ. Αναπτυξιακής Ψυχολογίας – Ψυχοθεραπεύτρια Ευφροσύνη Αλεβίζου
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί μου παρακαλάει συνέχεια για γλυκά. Τι να κάνω;

Αν το παιδί παρακαλάει συνέχεια για γλυκά με κάθε ευκαιρία, εσείς φτάνετε στα όριά σας, γιατί δεν ξέρετε πώς να περιορίσετε αυτήν την ανάγκη χωρίς να απαγορεύσετε εντελώς τη ζάχαρη. 

Είναι όμως πολύ σημαντικό να βρείτε μία λύση από νωρίς, ώστε να μην δυσκολευτεί αργότερα να κόψει τη συνήθεια.

Πότε τα πολλά γλυκά είναι πολλά;

Μετά τα 5 έτη, το παιδί μπορεί να τρώει γλυκό κάποιες φορές, αλλά σε μέγεθος αναλογικό με το βάρος του. 

Αν απαιτεί να τρώει σε καθημερινή βάση, τότε θα πρέπει να θέσετε όρια. 

Αν έχει ήδη φάει κάτι μέσα στη μέρα και ζητήσει κι άλλο, ρωτήστε το πόσες μερίδες γλυκού έχει ήδη καταναλώσει. 

Αν δείχνει να πεινάει, η ιδανική λύση είναι να του φτιάξετε ένα υγιεινό σνακ για να ικανοποιήσει την πείνα του. 

Τέλος, υπενθυμίστε του ότι αν τρώει πολλά γλυκά, δεν θα μπορεί να τρέχει ή να παίξει το αγαπημένο του άθλημα.

Πώς θα διαχειριστείτε το επιδόρπιο; 

Καταρχάς, μην το χρησιμοποιείτε σαν επιβράβευση ή τιμωρία. Αυτό απλά το εξυψώνει στα μάτια ενός παιδιού και το κάνει πιο σημαντικό από τα κυρίως γεύματα. 

Το αν και πώς θα φάει επιδόρπιο έχει να κάνει με το πώς έφαγε στο γεύμα. 

Αν φάει ελάχιστα, είναι προτιμότερο να του σερβίρετε φρούτα ως επιδόρπιο. 

Αν φάει όλο του το γεύμα, τότε μπορεί να έχει ένα κομμάτι κέικ.

Ποιες είναι οι υγιεινές εναλλακτικές στα γλυκά;
🍎 Τα φρέσκα ή αποξηραμένα φρούτα, όπως οι σταφίδες, τα βερίκοκα ή τα αχλάδια.
🍏 Το γιαούρτι χωρίς γεύσεις. Μπορείτε να προσθέσετε φρέσκα φρούτα ή ένα κουταλάκι του γλυκού μαρμελάδα.

🍐 Τα smoothies με χυμό φρούτων, γάλα ή γιαούρτι και φρέσκα φρούτα.

🍪 Τα κρακεράκια με φιστικοβούτυρο ή κρέμα τυριού.
🍇 Ένα μπολ με δημητριακά με λίγη καστανή ζάχαρη και μερικές σταφίδες.

Πηγή: vita.gr
tempo24
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καταγγελίες δίχως νόημα από γονείς ταλαιπωρούν τους εκπαιδευτικούς

Η παρέμβαση για το σοβαρό αυτό θέμα της σχέσης εκπαιδευτικού και γονέα γίνεται από τα Προοδευτικά Ρεύματα Εκπαιδευτικών.

Το κείμενο:
Καθημερινά τα γραφεία των διευθυντών των σχολείων μας δέχονται ένα μεγάλο αριθμό τηλεφωνημάτων και επισκέψεων από γονείς που διατυπώνουν παράπονα για τη συμπεριφορά κάποιου εκπαιδευτικού ή άλλου παιδιού απέναντι στο παιδί τους. 

Κάνουν υποδείξεις για τον δάσκαλο της αρεσκείας τους, για τον τρόπο διδασκαλίας, για την παιδαγωγική αντιμετώπιση των παιδιών. 

Χρησιμοποιούν εκφράσεις απαξίωσης για τα άλλα παιδιά μιλώντας για «κακούς συμμαθητές», ζητούν την απομάκρυνση παιδιών από το σχολείο, «απαγορεύουν» σε παιδιά να κάθονται με το παιδί τους στο ίδιο θρανίο, «απαιτούν» την παραδειγματική τιμωρία άλλων παιδιών. 

Ενίοτε δε διατυπώνουν ανοίκειους χαρακτηρισμούς για τους εκπαιδευτικούς και απευθύνουν ανυπόστατες κατηγορίες ότι δήθεν ο εκπαιδευτικός «έχει στοχοποιήσει» το παιδί τους επειδή του έκανε παρατήρηση ή επίπληξη για μη αποδεκτή συμπεριφορά, και τόσα άλλα. 

Στην επαγγελματική τους εμπειρία, όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουν βιώσει πολλά παραδείγματα τέτοιων γονεϊκών παρεμβάσεων.

Δυστυχώς το «φαινόμενο» αυτό παρατηρείται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια στα σχολεία. 

Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών φαίνεται να επιτείνει το πρόβλημα. Οι εκπαιδευτικοί, αισθάνονται απροστάτευτοι μπροστά στις καταγγελίες και ,σε ορισμένες περιπτώσεις, μπροστά στις εριστικές διαθέσεις των γονιών των μαθητών τους. 

Δεν μιλάμε για τις περιπτώσεις εκείνες που πιθανόν ένας εκπαιδευτικός να έχει «ξεφύγει από τα όρια». 

Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων μιλάμε για απλά καθημερινά θέματα που όμως αρκετές φορές παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις και συχνά εκπαιδευτικοί σέρνονται σε πειθαρχικά όργανα, ακόμη και στα δικαστήρια, για ασήμαντες αφορμές, για καταγγελίες και απαιτήσεις που τις περισσότερες φορές ξεπερνούν κάθε φαντασία.

Δυστυχώς, ορισμένοι γονείς αδυνατούν να αποδεχτούν ότι ο εκπαιδευτικός διαθέτει την επιστημονική κατάρτιση και έχει την απόλυτη ευθύνη στην καθημερινή λειτουργία του σχολείου για την εφαρμογή παιδαγωγικών μέτρων που κρίνει αναγκαία. 

Με μοναδικό κριτήριο στενές προσωπικές αντιλήψεις για το ρόλο της εκπαίδευσης, γίνονται τιμητές των εκπαιδευτικών και του έργου τους. Θεωρούν ότι αυτοί γνωρίζουν καλύτερα τι είναι καλό για το παιδί τους ακόμα και σε πολύ εξειδικευμένα παιδαγωγικά θέματα και απαιτούν από τους εκπαιδευτικούς να προσαρμοστούν στις δικές τους απόψεις! 

Έτσι, συχνότατα, παρεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό έργο «πραξικοπηματικά», παρακωλύοντάς το. 

Οι παρεμβάσεις αυτές, ωστόσο, έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε όλη τη σχολική μονάδα.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι Σύλλογοι Διδασκόντων ταλαιπωρήθηκαν επί μακρόν δαπανώντας πολύτιμο χρόνο για να απαντήσουν σε ανυπόστατες πολυσέλιδες καταγγελίες και ανεδαφικές αιτιάσεις γονέων. 

Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα, όταν τα κίνητρα των γονέων υποκρύπτουν άλλες σκοπιμότητες, προσωπικές, ιδεολογικές ή κοινωνικές τις οποίες ανεύθυνα επιχειρούν-και καταφέρνουν- να μεταφέρουν στο χώρο του σχολείου. 

Το συχνότερο είναι να καταλήγουν σε δικαίωση του εκπαιδευτικού και των επιλογών του σχολείου, όμως, το κόστος για τη σχολική μονάδα και το έργο της είναι σε κάθε περίπτωση μεγάλο.

Καλό θα είναι οι γονείς να αποδεχτούν τους διακριτούς ρόλους και να εμπιστευτούν τους εκπαιδευτικούς στα θέματα που αφορούν την εκπαίδευση του παιδιού τους. 

Οι εκπαιδευτικοί, σήμερα, είναι καλύτερα καταρτισμένοι από ποτέ και μπορούν να διακρίνουν πράγματα που οι γονείς δεν μπορούν να δουν είτε γιατί δεν έχουν τις απαραίτητες παιδαγωγικές γνώσεις είτε γιατί δεν διαθέτουν την εμπειρία και τα συγκριτικά στοιχεία από την καθημερινή επικοινωνία με πολλά και διαφορετικά παιδιά που έχουν κατά τεκμήριο οι εκπαιδευτικοί.
Γονείς και εκπαιδευτικοί μπορούν και οφείλουν να έχουν στενή συνεργασία και όχι σχέση αντιπαλότητας γιατί αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό: την ουσιαστική μόρφωση και διάπλαση του χαρακτήρα των παιδιών. 

Τέτοιες συμπεριφορές και στάσεις δεν υπηρετούν τον παραπάνω σκοπό.
Ενώ τα προβλήματα αυτά αρκετές φορές παίρνουν πειθαρχικές και νομικές διαστάσεις το νομικό πλαίσιο στη χώρα αφήνει εντελώς απροστάτευτους τους εκπαιδευτικούς και αναγκάζει τους διευθυντές να ερευνούν ακόμα και την παραμικρή παράλογη καταγγελία του γονέα ο οποίος όμως ενθαρρύνεται από μια τέτοια αμυντική συμπεριφορά των διευθυντών. 

 Οι δύσκολες εποχές που ζούμε ενισχύουν τάσεις «ανθρωποφαγίας» και μετάθεσης των προβλημάτων σε ομάδες ή πρόσωπα που κατά προτίμηση έχουν μικρή δυνατότητα αντίστασης, όπως οι εκπαιδευτικοί.
Καλούμε την πολιτεία να ασχοληθεί συστηματικά με τέτοια ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια και την προστασία εκπαιδευτικών αλλά και μαθητών και να προασπίσει το κύρος και τη θεσμική θέση που αρμόζει στους εκπαιδευτικούς μέσα στην κοινωνία.
Καλούμε τη Δ.Ο.Ε. να αναδείξει το θέμα συνδικαλιστικά και παιδαγωγικά αλλά και να σταθεί δυναμικά δίπλα σε συναδέλφους που οδηγούνται στα δικαστήρια ενεργοποιώντας και αξιοποιώντας το «Ταμείο νομικής στήριξης συναδέλφων» της Ομοσπονδίας.
Καλούμε τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων να είναι επιφυλακτικοί στην υιοθέτηση τέτοιου είδους καταγγελιών.

Προοδευτικά Ρεύματα Εκπαιδευτικών
Η Ανεξάρτητη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη

alfavita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το έξω και το μέσα της φωλιάς

Για να κατανοήσουμε την προστατευτική ενέργεια των δύο γονέων, ας χρησιμοποιήσουμε την αναλογία της φωλιάς των πουλιών.

Η φωλιά των πουλιών αποτελείται από δύο μέρη:
Το έξω στρώμα είναι σκληρό, συμπαγές, δομημένο από πιο σκληρά υλικά, κομμάτια ξύλο, πετρούλες, λάσπη κλπ., που αποτελούν ένα συγκεκριμένο οικοδόμημα που επιτρέπει στη φωλιά να αντέχει στις καιρικές συνθήκες, να είναι στερεή και ασφαλής. 

Μηχανισμός που φέρνει δομή στο αδόμητο.
Το εσωτερικό στρώμα είναι πιο μαλακό, φτιαγμένο από πούπουλα κι άλλα μαλακά υλικά. Είναι το μητρικό πλαίσιο.

Το έξω είναι ο πατέρας, το μέσα η μητέρα.

Ένα παιδί μεγαλώνει και αναπτύσσεται μέσα στη μήτρα της μητέρας και εκεί προστατεύεται από τις απαιτήσεις και ιδιαιτερότητες του έξω κόσμου. 

Μετά τη γέννα, μέχρι να αυτονομηθεί το παιδί χρειάζεται ακόμα την προστασία της μητέρας.

Εδώ έρχεται ο πατέρας, μέσα από την καλή σχέση μεταξύ τους, να βοηθήσει το παιδί να χαλαρώσει τους δεσμούς του με την μητέρα και να αρχίσει τα δικά του βήματα στον κόσμο, να αναπτύξει την αυτοεκτίμησή του, την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και να αυτονομηθεί από την μητέρα. 

Υπό την προστασία του πατέρα το παιδί εξερευνά τον έξω κόσμο, έτσι ώστε να μην παλινδρομήσει στην ενδομήτρια εμπειρία. 

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ. 

Ανεξάρτητα από το φύλο του παιδιού, ο πατέρας στην αρχή της ζωής του παιδιού, είναι η πηγή της προστασίας από τις δυνάμεις της παλινδρόμησης. 

Βοηθά να δομήσει το παιδί τα όριά του, την ταυτότητά του, λύνοντας το συμβιωτικό στάδιο με την μητέρα, να έχει αίσθηση του εαυτού του, να λέει ναι ή όχι, τόσο στον έξω κόσμο, όσο και στον κόσμο των ενστίκτων και των επιθυμιών.

Η αρσενική αρχή είναι αυτή που βοηθά τον άνθρωπο να εδραιώσει τα όριά του, να βρεί την ταυτότητά του και αυτή η αρσενική δύναμη επίσης, (animus), φέρει τη θηλυκή αρχή έξω στον κόσμο, για να εκφραστεί. 

Ο γάμος αυτών των δύο αρχών επιφέρει την ισορροπία και την αρμονία.
Ο πατέρας δημιουργεί ένα ασφαλές μέρος για το παιδί που έχει γεννηθεί, στη θέση της ασφάλειας που το παιδί βίωνε στην μήτρα. Μεγαλώνοντας το παιδί, το βοηθά να διαπραγματευθεί με τον έξω κόσμο και να δομήσει την δική του Persona.

Η δημιουργία της Persona γίνεται σιγά σιγά από τα υλικά των γονεϊκών αξιών. Το πρώτο πρότυπο της διαμόρφωσης του εγώ είναι να συμπεριφερθώ με τον τρόπο που προσδοκούν οι γονείς μου.

Έτσι, η πρώτη persona, είναι οι συλλογικοί πολιτιστικοί κώδικες συμπεριφοράς και κρίσεων αξιών που εκφράζονται και μεταδίδονται από τους γονείς.

Στην πορεία της φυσιολογικής ψυχολογικής ανάπτυξης, πρέπει να υπάρξει μια διαφοροποίηση ανάμεσα στο εγώ και στην persona. 

Το παιδί χρειάζεται να συνειδητοποιήσει ποιο είναι ξέχωρα από τις εξωτερικές συλλογικές απαιτήσεις της κοινωνίας. 

Να γίνει ένα άτομο που έχει τις δικές του ιδέες και τον δικό του κώδικα συμπεριφοράς και ταυτόχρονα να ζει στον κόσμο και να προσαρμόζεται στις συλλογικές νόρμες. Αν δεν επιτευχθεί κάτι τέτοιο, εμφανίζεται ένα ψευδο-εγώ και ο άνθρωπος ταυτίζεται με τον ρόλο του.

Η persona δεν πρέπει να είναι υπερβολικά άκαμπτη ή λαμπρή γιατί αυτή η υπερβολή θα οδηγήσει στην δημιουργία μιας πιο σκοτεινής σκιάς.

Αν λοιπόν είμαστε μόνο persona, τότε δεν είμαστε γνήσιοι, γιατί δεν έχουμε επαφή με τον εσωτερικό, πραγματικό εαυτό μας. 

“Ο άνθρωπος -persona είναι τυφλός και δεν βλέπει την εσωτερική του πραγματικότητα, ακριβώς όπως ο άνθρωπος που δεν έχει καθόλου persona είναι τυφλός και δεν βλέπει την πραγματικότητα του κόσμου.”

Πηγή: renakomninou.blogspot.gr
by Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι