Γιατί οι Έφηβοι είναι Αντιδραστικοί…

Η εφηβεία είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι της ανθρώπινης ζωής, ίσως από τα πιο όμορφα. Το λιγότερο, αλλά και περισσότερο αθώο. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για το πιο εύθραυστο κομμάτι στη ζωή του ανθρώπου. 

Ενδιάμεσα στην ανωριμότητα της παιδικής ηλικίας και στην ωριμότητα του ενήλικα, εκτείνονται τα 6-7 χρόνια της εφηβείας. 

Εφηβεία: Πότε αρχίζει και πότε τελειώνει;

Τι να περιμένουμε από το κάθε στάδιο.

Σ’ αυτή την αναπτυξιακή φάση, ο έφηβος βιώνει εκτός από τις βιοσωματικές αλλαγές που υφίστανται, έντονες ψυχολογικές συγκρούσεις και κατακλύζεται από αισθήματα ανασφάλειας, φόβου, αμφισβήτησης, επιθετικότητας και αμφιθυμίας, που προκαλούνται ή και εντείνονται από την τάση του για ανεξαρτησία. Χαρακτηριστικό στοιχείο της εφηβείας είναι η επαναστατικότητα του εφήβου ως προς τους γονείς τους, το σχολείο αλλά και την κοινωνία.

Είναι γνωστό ότι κατά τη διάρκεια της εφηβείας ο/η νέος/α επαναστατεί και αμφισβητεί τα όρια που του θέτουν οι γονείς του. 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα της αμφισβήτησης στο πρόσωπο των γονέων αποτελούν η ώρα επιστροφής μετά τη βραδινή έξοδο, η επιλογή των φίλων, η αγορά μηχανής, το κάπνισμα, το είδος της μουσικής, η ένταση της μουσικής, η διάρκεια των τηλεφωνημάτων, οι ώρες που ξοδεύονται για διάβασμα, η σεξουαλική συμπεριφορά κ.ά. 

Όσο δημοκρατικοί και μοντέρνοι και αν είναι οι γονείς, ο νέος λειτουργεί ανταγωνιστικά στο ρόλο τους και προκαλεί, παραβιάζοντας τα όρια που θέτουν. 

Ανάλογη είναι η αμφισβήτηση που εκδηλώνει ο έφηβος στους καθηγητές και κατ’ επέκταση στο ίδιο το σχολείο. 

Συμβαίνει συχνά οι νέοι κατά την αναπτυξιακή αυτή φάση να κάνουν αδικαιολόγητες απουσίες από το μάθημα, να παρουσιάζουν επιδεικτική αδιαφορία στην ώρα της παράδοσης, άρνηση να συμμορφωθούν με τους κανόνες του σχολείου, ενώ συχνά παρατηρούνται και συγκρούσεις με τους καθηγητές.

Παράλληλα, υπάρχει μία γενικότερη αμφισβήτηση της κοινωνίας από την πλευρά των νέων 

που εκδηλώνεται κυρίως μέσα από το ντύσιμό τους, το λεξιλόγιο και τις συμπεριφορές τους και έχει ως στόχο την πρόκληση.

Ποια μπορεί να είναι όμως τα αίτια που προκαλούν αυτή την αντιδραστικότητα των νέων; 

Το «παιδί» νιώθει πως αποκτά περισσότερη δύναμη στη σχέση του με τους γονείς του και προσπαθεί να επιβληθεί και να διεκδικήσει μέσα από τη σύγκρουση. 

Ο νέος διαπιστώνει την ασυνέπεια των μεγάλων. Όσο το παιδί είναι μικρό δέχεται τα "πρέπει" που του επιβάλλονται αδιαμαρτύρητα. Αυτό συμβαίνει, όχι μόνο γιατί δεν έχει τη δύναμη να τα αμφισβητήσει, αλλά γιατί πιστεύει ότι εκείνοι που τα διδάσκουν τα τηρούν κιόλας. 

Μεγαλώνοντας ανακαλύπτει ότι οι μεγάλοι του διδάσκουν αρχές που τις παραβιάζουν οι ίδιοι, ενώ παράλληλα περιορίζουν εκείνον. 

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, ο έφηβος να απορρίπτει τους μεγάλους και τις αρχές τους. Ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο ο νέος αντιδρά είναι το ότι οι προσδοκίες που του προβάλλουν οι άλλοι, κυρίως οι γονείς, του προκαλούν θυμό και αντιδρά προκειμένου να απαλλαχτεί τουλάχιστον προσωρινά από τις προσδοκίες τους.

Ο νέος είναι επιπλέον δυνατόν να συναντά δυσκολίες στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του λόγω των πολλαπλών, διαφορετικών και αντιφατικών πληροφοριών και μηνυμάτων.

Ακόμη υπάρχει περίπτωση ο νέος να παρουσιάζει αδυναμία στην ισόρροπη συσχέτιση του «θέλω» και του «πρέπει». Ο εφηβικός εγωκεντρισμός που αποσκοπεί στην ανάπτυξη της εικόνας του σωματικού εαυτού και στη διαμόρφωση ταυτότητας του «εγώ» αποτελεί αιτία της αντιδραστικότητας των νέων κατά τη διάρκεια της εφηβείας. 

Ο νέος έφηβος κυριεύεται από την έντονη επιθυμία να στραφεί στον εαυτό του, που του φαντάζει πια άγνωστος εφόσον αρχίζει τώρα να μπαίνει στη διαδικασία συνειδητοποίησης του ποιος είναι, ποια στοιχεία τον εκφράζουν και τον αποτελούν ως προσωπικότητα. Θέλει να μάθει περισσότερο για τους επιθυμίες του, τα θέλω του, τι του ταιριάζει και τι όχι. 

Ο έφηβος αντιδρά όταν διαισθάνεται και αντιλαμβάνεται την αναντιστοιχία των προτύπων που του προβάλλονται και τα μέσα που του παρέχονται για την υλοποίηση των στόχων του.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η επαναστατικότητα σε αυτή την ηλικία συνδέεται με την ανάπτυξη της σεξουαλικότητας, τις διακυμάνσεις στην αυτοεκτίμηση των εφήβων και με την υποτίμησή τους στις απόψεις των γονέων. 

Όσο μεγαλύτερη η εξιδανίκευση των γονέων σε προηγούμενα στάδια, τόσο πιο αντίθετες οι απόψεις που υιοθετούν οι έφηβοι στην προσπάθειά τους να οργανώσουν τις δικές τους επιλογές, δοκιμάζοντας τον εαυτό τους σε ακρότητες, εκκεντρικότητες, αποκλίνουσες ή και επικίνδυνες συμπεριφορές. 

Οι έφηβοι χρειάζονται χώρο και χρόνο για να μπορέσουν να ενηλικιωθούν αρμονικά. 

Και σε αυτό μπορούν να τους υποστηρίξουν οι γονείς, οι οποίοι θα πρέπει να είναι σταθεροί στις πράξεις και τα λόγια τους απέναντι στις παρορμητικές και πολλές φορές παράλογες απαιτήσεις του έφηβου. θέτουν όρια και να τα τηρούν, θα πρέπει να θέτουν όρια και να τα τηρούν. 

Είναι σημαντικό οι γονείς να αποφεύγουν τις συγκρίσεις των έφηβων παιδιών τους με άλλους, ενώ κρίνεται απαραίτητο να καυτηριάζουν τη συμπεριφορά τους, όταν «ξεφεύγει» από τα όρια, αλλά να μην απορρίπτουν τους εφήβους ως άτομα.

Tης Μαρίζας Στ. Χατζησταματίου,
Ψυχολόγου, M.Sc, PhD, Διδάκτορος Παν/μίου Θεσσαλίας
www.my-psychology.gr

Διαβάστε περισσότερα στο:
taxydromos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συγκλονιστική φωτογραφία!

Απ' τις πιο συγκλονιστικές φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι αυτή που παραθέτουμε.

Την αλιεύσαμε από χρήστη του facebook και η λεζάντα που την συνοδεύει αναφέρει: 

«Αυτή η εικόνα θα στοιχειώνει την ανθρωπότητα για πάντα. Πόλεμος σημαίνει, θάνατος, σκοτάδι και δυστυχία. Αυτή η μάνα δίπλα από το όπλο της ελευθερίας, σε συνθήκες θανάτου διασώζει την ίδια την ζωή και την ελπίδα θηλάζοντας το παιδί της. Το παιδί όλης της ανθρωπότητας. Την ίδια την ζωή»..

mygdalia.blogspot.com

«Κατηγορώ» Κούρδισσας μάνας κατά Αμερικανών στρατιωτών: Πόσα παιδιά θα θάψουμε ακόμα για να κάνετε κάτι;

Ολοένα και αυξάνεται ο αριθμός των αμάχων που έχασαν την ζωή τους εξαιτίας της πολεμικής επιχείρησης που έχει εξαπολύσει η Τουρκία στην Β. Συρία.
Η αγωνία για επιβίωση και η οργή για το άδικο αυτού του άνισου πολέμου οδήγησε σε ένα συγκλονιστικό ξέσπασμα μιας Κούρδισσας μάνας εναντίον Αμερικανών στρατιωτικών στο Κομπάνι της Συρίας.

Μάλιστα η στιγμή έχει καταγραφεί σε βίντεο το οποίο και κάνει εδώ και αρκετές ώρες το γύρο του twitter. 
«Τα παιδιά μας είναι ορφανά τώρα. Προστατεύαμε την πόλη μας πέντε χρόνια. Εσείς γιατί είστε εδώ; Τι κάνετε εδώ; Καταλαβαίνετε ότι αυτή είναι η γη μας. Οι Τούρκοι μας δολοφονούν. Μέχρι πότε θα επιτρέπεται να συμβαίνει αυτό;», φωνάζει αρχικά. 
Με τη φωνή να σπάει συνεχίζει: «Καλύτερα να μας αφήσετε μόνους αν πραγματικά δεν θέλετε να σταματήσετε αυτόν τον πόλεμο. Εμείς μέχρι πότε θα ζούμε έτσι; Θα πρέπει να δολοφονήσουν και τα παιδιά μας για να κάνετε, επιτέλους, κάτι; Και ποιος είναι ο Ερντογάν που μας επιτίθεται; Αυτή η γη είναι δική μας, όχι του Ερντογάν. Πόσα παιδιά θα θάψουμε ακόμα; Πόσο θα μας λέτε να περιμένουμε;»

Απαντήσεις δεν ήρθαν ποτέ...

topontiki.gr

ΣΥΡΙΑ: Κρατά το ετοιμοθάνατο παιδί της και διερωτάται: «Τι θέλει από εμάς ο Ερντογάν»

Τα δεινά του πολέμου αποδίδει VIDEO που έχει αναρτηθεί τις τελευταίες ώρες σε κοινωνικά μέσα δικτύωσης…

Μια νέα γυναίκα κουρδικής καταγωγής κρατά το την βαριά άρρωστη κορούλα της και θρηνεί… Όπως εξηγεί εγκατέλειψε το Κομπανί μετά την εισβολή της Τουρκίας, με το παιδί της να αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Το tweet εντοπίσαμε στον λογαριασμό του γνωστού Κούρδου δημοσιογράφου Κουτλού Τσιβίρογλου, ο οποίος σχολιάζει ότι δεν είναι σε θέση να γράψει συνοδευτικό σχόλιο για το video, καθώς μόλις το έλαβε έμεινε άναυδος. Έχει γίνει retweet 4.1 χιλιάδες φορές...

Διευκρινίζει ακόμη ότι αν και το VIDEO παρουσιάζει την κουρδικής καταγωγής μάνα να λέει ότι η κόρη της είναι νεκρή, εντούτοις το κορίτσι είναι βαριά άρρωστο. Εξηγεί πως στα Κουρδικά η λέξη «θάνατος» και «ετοιμοθάνατος» εκφέρονται με τον ίδιο τρόπο (janaza). «Ο άνδρας της γυναίκας λείπει και η κόρη της πεθαίνει Το VIDEO είναι αυθεντικό» σημειώνει μεταξύ άλλων.

Παρουσιάζουμε αυτούσια τα λόγια της μάνας: «Άφησα πίσω μόνο τον άνδρα μου και δεν ξέρω αν είναι ζωντανός. Τι θέλει από εμάς ο Ερντογάν; Κουβάλησα την κόρη μου και έφυγα. Τι θέλει; Η Αμερική μας πούλησε στους Τούρκους.

Αυτοί (σημ. οι Τούρκοι) δολοφονούν εμάς και τα παιδιά μας. Πού είναι τα δικαιώματα του κουρδικού λαού; Πού είναι τα δικαιώματά μας; Δεν είμαστε άνθρωποι επειδή είμαστε Κούρδοι που μιλούν κουρδικά;
Κοιτάξτε εδώ! Κουβαλώ το σώμα της άρρωστης κόρης μου. Δεν έχω πού να πάω, δεν έχω πού να μείνω. Πού θα πάω αν μου κλέψουν το σπίτι μου στο Κομπανί; Τι θέλει από εμάς ο Ερντογάν; Γιατί δεν κάνει κάτι τη στιγμή που ο ISIS επιτίθεται στο Κομπανί και αποκεφαλίζει τα παιδιά μας;».

tothemaonline.com

Γονέας παιδιού με αναπηρία: Ήρωας ή ισορροπιστής;

Έχει προωθηθεί έντονα η άποψη ότι ο γονέας παιδιού με αναπηρία, είναι ήρωας.

Πώς νιώθει όμως ένας γονέας όταν μαθαίνει ότι το παιδί του έχει αναπηρία; Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις που περνάνε από το μυαλό του; Αναμφισβήτητα, πρόκειται για μια πάρα πολύ δύσκολη στιγμή. Ο ψυχισμός του υφίσταται ένα σοκ, καθώς με βίαιο τρόπο ματαιώνονται οι προσδοκίες και τα όνειρα που έχει για το παιδί του.

Διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης

Ο κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει με το δικό του τρόπο τις προκύπτουσες δυσκολίες ή/και κρίσεις. Ανάλογα με τα πιστεύω του, τις αντιλήψεις, τις εμπειρίες κ.α, έχει διαμορφώσει έναν εξατομικευμένο μηχανισμό επεξεργασίας των πληροφοριών που βοηθάει στη λήψη αποφάσεων. Μπορεί όμως ο γονέας παιδιού με αναπηρία να εκτιμήσει ορθά μια τέτοια κατάσταση και να ιεραρχήσει τις ανάγκες;
Ο γονέας παιδιού με αναπηρία, βρίσκεται διαρκώς σε μία εσωτερική σύγκρουση. Υπάρχουν στιγμές που η αμείλικτη πραγματικότητα συνθλίβει το συναίσθημα αλλά και το αντίστροφο. Ποιος αντέχει ν’ αντιμετωπίζει μια διαρκή κατάσταση δυσκολιών η οποία περιορίζει την κοινωνική ενσωμάτωση του παιδιού του; Το σίγουρο είναι ο,τι κανείς γονέας δεν τη θέλει.

Υπάρχουν γονείς που καταρρέουν στην είδηση ότι το παιδί τους είναι διαφορετικό. Άλλοι αρνούνται πεισματικά να δεχθούν ότι το παιδί τους έχει αναπηρία και προσποιούνται ότι όλα είναι φυσιολογικά. Κάποιοι, δεν αντέχουν το “φορτίο” κι απομακρύνονται ή μπορεί ακόμα και να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους.

Αντίθετα, υπάρχουν γονείς που βρίσκονται δίπλα στο παιδί τους αλλά αδυνατούν να διαχειριστούν επαρκώς μια τόσο απαιτητική κατάσταση. Επιπλέον, συμβαίνει το εξής παράδοξο, όπου οι γονείς ενός παιδιού με αναπηρία, βιώνουν την ίδια κατάσταση, ο καθένας μ’ εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Επίκριση ή επιδοκιμασία;
Ποιος όμως μπορεί να επικρίνει ένα γονέα που εγκαταλείπει τη μάχη, μη αντέχοντας να βλέπει την αναπηρία του παιδιού του; Εσύ πώς θ’ αντιμετώπιζες το ενδεχόμενο το παιδί σου να γεννηθεί με σπάνιο σύνδρομο ή σε νεαρή ηλικία ν’ απολέσει την όραση του; Πώς θ’ αντιδρούσες εάν μάθαινες ότι το παιδί σου βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού ή πώς έχει βαριά νοητική υστέρηση; Θ’ άλλαζαν τα συναισθήματα σου; Θα το αγαπούσες λιγότερο;

Από την άλλη, ποιος μπορεί να επιδοκιμάσει ένα γονέα που κινεί γη και ουρανό για να βοηθήσει το παιδί του; Εσύ, δεν βοηθάς το παιδί σου που δεν έχει αναπηρία; Είσαι “λιγότερο” γονέας από εκείνον που το παιδί του έχει αναπηρία;

Ουδείς γονέας είναι προετοιμασμένος ν’ αντεπεξέλθει ψυχικά στο γεγονός ότι το παιδί του έχει αναπηρία. Ουδείς γονέας γνωρίζει πως ν’ αντιμετωπίσει πρακτικά μια τέτοια κατάσταση. Ενδεχομένως, να απαιτηθεί χρόνος ή/και ψυχολογική απόσταση. Πάρ’ αυτά, η συνεννόηση κι η συνεργασία μεταξύ των γονέων θεωρούνται εκ των ων ουκ άνευ για την αποτελεσματική υποστήριξη του παιδιού.

Αναμφίβολα, προτεραιότητα έχει το παιδί κι όχι η ψυχολογική κατάσταση του γονέα. Όμως, ο βαθμός υποστήριξης του παιδιού κι η ικανότητα λήψης των ιδανικών αποφάσεων για την αντιμετώπιση των δυσκολιών, σχετίζονται άμεσα με την ψυχολογική κατάσταση του γονέα. Ενίοτε και τη σωματική κούραση.

Επί της ουσίας, πρόκειται για μία διαρκή πάλη με έντονες διακυμάνσεις ανάμεσα στο συναίσθημα και στην πραγματικότητα, ώστε να επιτευχθεί και να διατηρηθεί η πολυπόθητη ισορροπία.

maxmag.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι