Saturday, 20 June 2020

Ελληνίδες, ζωντανές Καρυάτιδες, ζητούν πίσω την κλεμμένη αδελφή

Αυτό που συνέβη στο Λονδίνο ξεπέρασε κάθε προηγούμενη εκδήλωση διαμαρτυρίας. 
Το Σάββατο 7 Ιουνίου η Ελληνίδα σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου συνοδευόμενη από έξι σύγχρονες Ελληνίδες Καρυάτιδες, ντυμένες με αρχαιοελληνικά φορέματα, μπήκαν στο Βρετανικό Μουσείο για να συναντήσουν την αρπαγμένη από τον Λόρδο Έλγιν Καρυάτιδα του Ερεχθείου της Ακρόπολης των Αθηνών.
Η Σόνια Θεοδωρίδου όσο και οι έξι Καρυάτιδες ταξίδεψαν αεροπορικώς φορώντας τους χιτώνες τους και ενδεδυμένες με τα παραδοσιακά μας φορέματα έφτασαν στο Λονδίνο, πήραν το Μετρό κι έφτασαν στο Βρετανικό Μουσείο, όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες που ακολουθούν:
Πολλοί από τους ανθρώπους που βρίσκονταν στις αίθουσες του Βρετανικού Μουσείου έβαλαν τα κλάματα, ενώ η ασφάλεια του Βρετανικού Μουσείου που αρχικά ήταν εχθρική με τη διαμαρτυρία των Ελληνίδων στη συνέχεια άλλαξε στάση και έγινε φιλική, όπως διαβάσαμε στη σελίδα της Σόνιας Θεοδωρίδου στο facebook.
Η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου συνοδευόμενη από έξι πανέμορφες Ελληνίδες ντυμένες στα λευκά, ως άλλες Καρυάτιδες, μπήκαν στο Βρετανικό μουσείο αναζητώντας την χαμένη «αδερφή τους», προκαλώντας το ενδιαφέρον τόσο των τουριστών αλλά και όσων επισκέπτονταν εκείνη την ώρα το μουσείο.
Ο κόσμος έκανε στην άκρη για να περάσουν. Όλοι αναρωτιόνταν τι συμβαίνει. Ακόμη και οι υπεύθυνοι του μουσείου. Μόλις αντιλήφθηκαν πως έψαχναν μέσα στην σιωπή, την έκτη Καρυάτιδα, αφού δεν την έβρισκαν, οι ίδιοι τις οδήγησαν σε αυτήν…
defence-point.gr

Πώς θα μάθετε στο μωρό να τρώει μόνο του

Μπορείτε να ταΐζετε το παιδί και ταυτόχρονα να κρατά ένα δικό του κουτάλι στο χεράκι του
Αν αφαιρέσετε τον εκνευρισμό και την ένταση που προκαλεί σε εσάς αυτή η φάση, είναι ένα πολύ σημαντικό στάδιο για το μωρό για πολλούς λόγους. 
Μαθαίνουν να δρουν ανεξάρτητα για πρώτη φορά και αυτό είναι σημαντικό για όλα τα στάδια της μετέπειτα ζωής τους. 
Εξασκούν τις πρακτικές ικανότητές τους με το να πιάνουν, να ζουλάνε και να ρίχνουν το φαγητό κάτω. 
Ξέρουμε ότι εκνευρίζεστε και μόνο στην ιδέα αλλά είναι αναπόφευκτο να συμβεί κατά τη διάρκεια της εκμάθησης. 
Τέλος, το παιδί ανακαλύπτει τις γεύσεις, τις υφές και τη θερμοκρασία των τροφών. 
Για παράδειγμα, θα διαπιστώσει από μόνο του ότι είναι πιο εύκολο να σηκώσεις ένα κομμάτι μπανάνα από μία χούφτα γιαούρτι ή μακαρόνια με κιμά.
Πότε είναι έτοιμο να φάει χωρίς τη βοήθειά σας; 
Συνήθως το δείχνει από μόνο του όταν προσπαθεί να πιάσει το κουτάλι ή όταν βάζει το χέρι μέσα στο πιάτο σας για να αρπάξει φαγητό. Εσείς πρέπει να δείξετε υπομονή και να ενθαρρύνετε αυτές τις κινήσεις του.

Ξεκινήστε με finger food
To finger food είναι τα μαλακά κομμάτια τροφής, σε μέγεθος μπουκίτσας ώστε να μπορεί να τα κρατάει και να τα σηκώνει εύκολα και φυσικά να τα κόβει με τα δοντάκια του. 
Ενδεικτικές τροφές είναι τα μαλακά φρούτα και τα μαγειρεμένα λαχανικά όπως η πατάτα και η κολοκύθα. 
Σε πρώτη φάση, μπορείτε να αφήνετε επίτηδες μικρά κομμάτια σε σημείο που να τα φτάνει όταν τελειώνει μία μπουκιά, ή όταν την ρίχνει κάτω.

Χρησιμοποιήστε κουτάλι
Συνήθως, ξεκινά να χρησιμοποιεί κουτάλι γύρω στους 18 μήνες αλλά προτείνεται να ξεκινήσει νωρίτερα ώστε να συνηθίζει στην ιδέα και για να δώσει σήμα ότι θέλει να φάει μόνο του με το να προσπαθεί να πιάσει το κουτάλι. 
Μπορείτε να ταΐζετε το παιδί και ταυτόχρονα να κρατά ένα δικό του στο χέρι.

Προσοχή! Για την αποφυγή πνιγμού από φαγητό, ποτέ δεν δίνουμε στο παιδί σκληρές τροφές όπως οι ξηροί καρποί ή τα κομμάτια ωμού καρότου και πάντα πρέπει να κάθεται με όρθιο κορμό και όχι να σέρνεται ή να παίζει ενώ τρώει.

Πώς να χειριστείτε την πολλή ακαταστασία
Αν σας προκαλεί εκνευρισμό, θα βοηθήσει να του βάλετε μία σαλιάρα, να του κόβετε το φαγητό σε λωρίδες ή αρκετά μικρές μπουκιές, να βάλετε εφημερίδες στο πάτωμα και να το αφήνετε να τρώει με τα χέρια του. 
Αν όμως τα κάνει μαντάρα, μην βάλετε τις φωνές γιατί θα το εκλάβει περισσότερο σαν ένα νέο ενθουσιώδες παιχνίδι. Μαζέψτε το φαγητό με ηρεμία και απλά αγνοήστε το συμβάν.

Όταν χρησιμοποιεί ειδικό κουπάκι
Μετά τους 6 μήνες, μαθαίνει να πίνει με ειδικό κουπάκι που είναι μικρό, πλαστικό και ελαφρύ ώστε να το μετακινεί εύκολα. 
Αφήστε το να παίξει με το σκεύος ώστε να το συνηθίσει και δείξτε του πώς να το κάνει. 
Γεμίστε το μέχρι τη μέση ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος να κάνει ζημιά και προτιμήστε κυρίως νερό. Ο ιδανικός τρόπος για να μάθει είναι να βλέπει εσάς να το κάνει ώστε να μιμηθεί τις κινήσεις σας.
Τα παιδιά 6-12 μηνών πρέπει να πίνουν μόνο κρύο ή ζεστό νερό βρύσης και μητρικό γάλα. 
Μετά τον πρώτο χρόνο, το παιδί επιτρέπεται να πιει αγελαδινό γάλα με όλα τα λιπαρά του. 
Αποφύγετε τους φρουτοχυμούς και τα σοκολατούχα γάλατα. 
Η ζάχαρη αυξάνει τις πιθανότητες προβλημάτων στα δόντια.

imommy
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αυτές είναι οι φράσεις που πληγώνουν ένα παιδί

Σίγουρα, κανένας γονιός δεν θέλει να πληγώνει το παιδί του. Αλλά υπάρχουν φορές, που χωρίς να το θέλει με τα λόγια του προκαλεί αυτό: πληγώνει το παιδί του.
1. Κάνω τα πάντα για εσένα
Αυτή η απλή φράση προσθέτει ένα βάρος στο παιδί, που θα το κουβαλάει και πολλές θα νιώθει ενοχικά

2. Με κάνεις έξαλλη
Αν παραδεχτούμε ότι δεν καταφέρνουμε να κρατήσουμε τον έλεγχο, πώς θα μάθουμε στο παιδί να το διατηρεί;

3. Μην το τρως αυτό, θα παχύνεις
Αν το παιδί, ειδικά όταν πρόκειται για κορίτσι, το βάζουμε στη διαδικασία του να μην παχύνει από πολύ μικρό, αργότερα, ενδεχομένως, να εμφανιστούν διατροφικά προβλήματα

4. Σταμάτα να κλαις
Αν θέλει να κλάψει, αφήστε το να κλάψει. Δεν είναι σωστό να επιβληθούμε στα συναισθήματά του.

5. Με απογοήτευσες
Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα για ένα παιδί, από εκείνο που νιώθει ότι απογοήτευσε τους γονείς του.

govastileto.gr

Σχετικά:




Friday, 19 June 2020

Δεν Κρινόμαστε ως “Επαρκείς” Ή “Ανεπαρκείς” Γονείς από την Επίδοση του Παιδιού μας στις Πανελλαδικές

«Αγαπητοί μαθητές… Να θυμάστε λοιπόν ότι, ακόμα και αν δεν έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν αξίζει κάποιος να βυθιστεί σε αρνητικά συναισθήματα» 
Οι συμβουλές μίας φιλολόγου εν όψει των Πανελλαδικών

104.040 χιλιάδες υποψήφιοι μπαίνουν σε θέση… μάχης συναγωνιζόμενοι για 74.692 θέσεις στα πανεπιστήμια της χώρας.

Τα παιδιά και οι οικογένειές τους φτάνουν στο τέλος αυτής της μακρόχρονης και εξαντλητικής προσπάθειας, και τα συναισθήματα είναι πολλά και ανάμικτα. Το άγχος και η αγωνία των εξετάσεων και της «επόμενης μέρας» είναι αισθητά, όσο καλή προετοιμασία κι αν έχει γίνει.

Τι κάνουμε τώρα;…
«"Φέτος δίνουμε Πανελλήνιες", ακούω από πολλές μαμάδες! “Πώς θα τα πάμε άραγε;”… Και φυσικό είναι, όταν κάποιος επενδύει για το μέλλον, είτε γονιός είτε παιδί-υποψήφιος, να μην αρέσκεται στην αποτυχία και να προσδοκά το καλύτερο», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η φιλόλογος Αγγελική Αναγνώστου, και εξηγεί:

«Ας μην ξεχνάμε όμως, αγαπητοί γονείς, ότι δεν “περνάμε εξετάσεις” ως γονείς, δεν κρινόμαστε ως “επαρκείς” ή “ανεπαρκείς” γονείς από την επίδοση του παιδιού μας στις Πανελλήνιες! Δεν χρειάζεται να μπαίνουμε σε συναγωνισμό ή ανταγωνισμό για να αποδείξουμε πόσο “καλοί” γονείς είμαστε…».

Όπως και να έχει πάντως, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εξετάσεων, σύμφωνα με την ίδια, τα παιδιά θα πρέπει να αποχωριστούν από την προστατευτική «φωλιά» του στενού οικογενειακού τους περιβάλλοντος, θα πρέπει να προχωρήσουν, να βρουν τον δικό τους δρόμο, αυτόν που τους ταιριάζει και τα κάνει ευτυχισμένα. 
Και γι΄ αυτό, το πιο πολύτιμο είναι να έχουν πίστη στον εαυτό τους και τις δυνατότητες και τις δυνάμεις τους και, φυσικά, τον αυτοσεβασμό τους.

Πιο αναλυτικά η ίδια συμβουλεύει τους γονείς τα εξής:
«Αυτή την περίοδο της δοκιμασίας, να είστε διατεθειμένοι να μιλάτε για κάθε είδους πράγματα που ευχαριστούν τα παιδιά. Η αποδοχή, η κατανόηση, η στοργή και η ηρεμία είναι τα στοιχεία που χρειάζεται τώρα το παιδί, ένα ευχάριστο περιβάλλον, μια ενθάρρυνση και μια ζεστή αγκαλιά. Κι όταν βγουν από την “πρέσα”, θα είναι μια λαμπρή καλοκαιρινή μέρα για όλους».

Σε πρακτικό επίπεδο, βέβαια, εξηγεί, είναι απολύτως αναγκαίο να φροντίσουμε ώστε το παιδί να κοιμάται καλά, να τρώει σωστά και να κάνει κάποια -υποτυπώδη έστω- σωματική άσκηση. Ο καλός ύπνος ξεκουράζει το σώμα, καθαρίζει το μυαλό και εξασφαλίζει τη διαύγεια της σκέψης. Η ισορροπημένη διατροφή εξασφαλίζει καλή σωματική κατάσταση και η άθληση συμπληρώνει και βοηθάει τον οργανισμό να εκτονώνεται. Το σώμα, σαν μια μηχανή που επιτελεί κάποιες λειτουργίες, χρειάζεται την κίνηση. Το να είναι καθηλωμένο τόσες ώρες σε μια καρέκλα (όπως γίνεται κατά τη μελέτη), μπορεί να αποτελεί εμπόδιο και για τη διανοητική λειτουργία… Γι΄ αυτό, μην παραλείπετε να βάζετε το σώμα σε κίνηση, τονίζει επίσης η κ. Αναγνώστου.
Οι Πανελλήνιες είναι ένα βήμα για τη ζωή. Δεν είναι όμως όλη μας η ζωή. Και αυτό χρειάζεται να το καταλάβουμε όλοι, γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές, σημειώνει στη συνέχεια.
Για να καταλήξει λέγοντας:

«Αγαπητοί μαθητές…

Το κατά πόσον θα επιτευχθεί ο στόχος που έχει θέσει κάποιος, κρίνεται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες που δεν αφορούν πάντα και εξ ολοκλήρου τον κάθε μαθητή χωριστά ή την προετοιμασία που έχει κάνει, αλλά ένα σύνολο παραγόντων, όπως το πόσο εύκολα ή δύσκολα, προβλεπόμενα ή απρόβλεπτα θα είναι τα θέματα, ποιες σχολές έχουν αυξημένη ζήτηση και άλλα τέτοια που, όσο και να θέλουμε, ούτε μπορούμε ούτε έχει νόημα να τα ψάχνουμε, αφού κάθε χρόνο αλλάζουν.

Κάντε την καλύτερη προσπάθειά σας, και ας την κάνετε όχι απλά γιατί “πρέπει” να περάσετε στις εξετάσεις, αλλά γιατί είναι μια πρόκληση! Είναι κι αυτό ένα από τα πολλά “παιχνίδια” που καλούμαστε να παίξουμε στη ζωή.

Κι όπως κάθε παιχνίδι, αποτελείται μεταξύ άλλων από “αντιπάλους”, εμπόδια, ελευθερίες και σκοπούς. Και κάποιοι “νικούν” ενώ κάποιοι “χάνουν”. Έτσι είναι φτιαγμένο το παιχνίδι… Κι όταν ξεχνάμε ότι είναι κάπως σαν να παίζουμε μπάλα και προσδίδουμε πολύ μεγάλη σοβαρότητα σε όλο αυτό, τότε επέρχεται πολύ μεγάλη κούραση κι ένα σωρό δυσάρεστα κι ανεπιθύμητα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν…

Να θυμάστε λοιπόν ότι, ακόμα και αν δεν έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν αξίζει κάποιος να βυθιστεί σε αρνητικά συναισθήματα. Για να είναι κανείς ευτυχισμένος, χρειάζεται να μπορεί να αντιμετωπίζει, μ΄ άλλα λόγια να βιώνει, τα πράγματα που συμβαίνουν. Εύχομαι σε όλα τα παιδιά η διαδικασία αυτή να είναι ένα ακόμη βήμα προς τον ορίζοντα των ονείρων τους».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

alfavita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα αξέχαστα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων

Έπινες νερό από το λάστιχο, μέτραγες τα παγωτά και τα μπάνια και τα πόδια σου ήταν γεμάτα μελανιές
Λένε πως καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις, από τις φορές που ανατρέχεις στο παρελθόν και σε αναμνήσεις παλιές. Μπορεί να είναι κι έτσι. Μπορεί, όμως, να είναι και η νοσταλγία που νιώθεις για κάτι πραγματικά όμορφο, αθώο, ανέμελο (ενίοτε και ριψοκίνδυνο) του τότε, που σήμερα λείπει. Κι αν έχεις παιδί, τότε οι διαφορές των δικών σου παιδικών χρόνων με των δικών του, είναι που σου φέρνουν μια μικρή μελαγχολία.
Ο κόσμος αλλάζει. Αυτά τα «μαραφέτια του διαβόλου» που έλεγε η γιαγιά μου κάθε τι καινούργιο τεχνολογικά που ερχόταν, έχουν γίνει πια αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των σημερινών παιδιών. Ο χρόνος που κυλάει και τρέχουν οι ενήλικες να τον προλάβουν,  έχει συμπαρασύρει – αναγκαστικά σε κάποιες περιπτώσεις – και τα σημερινά παιδιά, που ακόμα και τα καλοκαίρια, την εποχή της ξεγνοιασιάς, ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα και ωράριο.
Και πόσο παράξενο αυτό ακούγεται, όταν σε εμάς τα καλοκαίρια δεν υπήρχε χρόνος. Υπήρχε μόνο πρωί, μεσημέρι ανάπαυσης και βράδυ. Ούτε ώρα, μα ούτε και ημερομηνία. Η μόνη φορά που μας ενδιέφερε πόσο του μηνός έχουμε, ήταν μόνο για κάποιο πανηγύρι που περιμέναμε με ανυπομονησία.
Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, στον περιορισμό του αυθορμητισμού των παιδιών, φταίμε κι εμείς οι σημερινοί γονείς. Σε αντίθεση με τους δικούς μας, είμαστε περισσότερο φοβισμένοι, τηρούμε ευλαβικά τους κανόνες προστασίας τους και τρέμουμε στη θέα ενός ματωμένου γόνατου. Όταν εμείς κάποτε τη βγάζαμε στην καρότσα του αγροτικού, κάναμε ποδήλατο χωρίς φρένα (τώρα δε νοείται να μην έχει το παιδί κράνος) και τα πόδια μας ήταν γεμάτα χτυπήματα και μελανιές, ενώ όταν ματώναμε, βάζαμε λίγο σάλιο κι εντάξει η πληγή!
Εντάξει, τρομακτικό. Και τώρα καταλαβαίνω τη γιαγιά μου, που κάθε φορά μου έλεγε «σε φυλάει άγιος με αυτά που κάνεις». Αλλά για να είμαι ειλικρινής, αυτές τις στιγμές που πλέον είναι γλυκές αναμνήσεις, δεν τις αλλάζω με τίποτα. Και αισθάνομαι τυχερή που μεγάλωσα τη δεκαετία του ’80 σε χωριό και συγκεκριμένα στο Κρυονέρι Κορινθίας (να τα λέμε και αυτά). Και όσοι πέρασαν έτσι τα δικά τους παιδικά χρόνια, είμαι σίγουρη πως συμφωνούν. Γιατί, αν δεν έχεις πιει νερό από το λάστιχο και δεν πηγαίνατε όλα τα παιδιά της γειτονιάς για μπάνιο πάνω στην καρότσα του αγροτικού, δεν ανήκεις στο γκρουπ.

Αλλά ας θυμηθούμε τι κάναμε ως παιδιά τα καλοκαίρια:
Μετράγαμε παγωτά και μπάνια
Κλασικά. Το μέτρημα για τα παγωτά ξεκινούσε συνήθως από την Κυριακή του Πάσχα, που τρώγαμε το πρώτο. Και συνεχιζόταν όλο το καλοκαίρι. Τρώγαμε και δύο παγωτά την ημέρα. Δικά μου αγαπημένα: Τρινιτά, Σικάγο, Καραμπόλα (για το δωράκι) και Τόγκο. Τον πύραυλο δεν τον έκανα καλά και άσε που επειδή τρώω αργά, στο τέλος έλιωνε και πασαλειβόμουνα παντού. Οπότε τα κυπελάκια ήταν η ασφαλής επιλογή. Εννοείται, δε, πως στο μέτρημα η κλεψιά πήγαινε σύννεφο και φτάναμε να μετράμε και 200 παγωτά ο καθένας.
Κάπως έτσι ήταν και με τα μπάνια. Επειδή, εγώ μεγάλωσα σε χωριό, δεν πηγαίναμε κάθε μέρα για μπάνιο. Οι Κυριακές ήταν πάντα αφιερωμένες στη θάλασσα, ενώ τις καθημερινές αν οι γονείς δεν είχαν δουλειές στα κτήματα, πηγαίναμε. Μάλιστα, κανονίζαμε όλη η γειτονιά. Όποιος γονιός μπορούσε, μάζευε τα παιδιά της γειτονιάς, ανεβαίναμε στην καρότσα του αγροτικού και πηγαίναμε για μπάνιο στο Κιάτο. Τώρα, που το σκέφτομαι είναι λίγο… ντροπή, αλλά τότε το κατά ευχαριστιόμασταν.
Δεν υπήρχε ωράριο
Ξυπνάγαμε αργά. Συνήθως, γύρω στις 10 το πρωί, πίναμε το γάλα – τα καλοκαίρια είχε κατσικίσιο γάλα, το οποίο σιχαινόμουν όπως μύριζε και είχα ποτίσει όλες τις γλάστρες – και φεύγαμε για παιχνίδι. Επειδή, ο ήλιος ήταν ντάλα, συνήθως καθόμασταν σε σπίτι ή σε κάποια αποθήκη ή υπόστεγο και παίζαμε χαλαρά ή κουβεντιάζαμε και λέγαμε και τα αισθηματικά μας.
Το μεσημέρι μετά το φαγητό ήταν η ώρα της ανάπαυσης. Ο μεσημεριανός ύπνος ποτέ δεν μου άρεσε, αλλά επειδή οι γονείς μου είχαν επιστρέψει από το κτήμα και ήθελαν να ξεκουραστούν, η εντολή ήταν «δεν θα βγάλεις κιχ». Έτσι, καθόμουν στο μπαλκόνι και χωρίς να βγάλω κιχ, διάβαζα το περιοδικό «ΚΑΙ» της μεγάλης αδελφής μου, λίγο «Μανίνα» ή έβαζα τα walkman που είχε φέρει ο θείος μου από τον Καναδά και άκουγα Άννα Βίσση και Αλέξια. Είπατε κάτι;
Το απόγευμα βγαίναμε για παιχνίδι όλα τα παιδιά της γειτονιάς και την κατάσταση τη λες και λίγο… ημί-άγρια. Αγόρια και κορίτσια παίζαμε μαζί. παίζαμε ποδόσφαιρο στα χωράφια που είχαν θερίσει και θυμάμαι τα πόδια μας να είναι όλο γρατσουνιές από τις καλαμιές που είχαν μείνει.
Κάναμε ποδήλατο (βάζαμε και κουτάκι για να κάνει και θόρυβο σαν αγωνιστικό), παίζαμε σχοινάκι, λάστιχο, κουτσό, κρυφτό, χαμένο θησαυρό, κυνηγητό, αλλά και παιχνίδια δικής μας έμπνευσης. Το, δε, παιχνίδι κρατούσε μέχρι αργά το βράδυ.

Αλλά οι αναμνήσεις, εννοείται δε σταματούν εδώ.
Τρώγαμε καρπούζι και φτύναμε τα κουκούτσια. Μάλιστα κάναμε και διαγωνισμό ποιος θα ρίξει πιο μακριά το κουκούτσι.
Σκαρφαλώναμε στα δέντρα.
Αν δεν είχαμε κερασιές στο σπίτι μας, κανένα πρόβλημα. Πηγαίναμε στου γείτονα και κλέβαμε κεράσια. Άλλοι κρατούσανε τσίλιες και οι υπόλοιποι μάζευαν κεράσια. Τα βάζαμε στη μπλούζα μας και φεύγαμε. Κι εδώ θυμάμαι τη μάνα μου να φωνάζει επειδή είχε βάψει η μπλούζα. Ειδικά, όταν μαζεύαμε βύσσινα. «Δύσκολος λεκές» έλεγε, αλλά τότε μού ακούγονταν λέξεις ακαταλαβίστικες.
Πίναμε νερό από το λάστιχο. Σκέτη απόλαυση. Περιμέναμε, βέβαια, να τρέξει πρώτα λίγο το νερό, να φύγει το ζεστό που έκαιγε από τον ήλιο και η πράσινη γλίτσα που έβγαζε το λάστιχο και μετά πίναμε στη σειρά όλα τα παιδιά.
Τρώγαμε χτυπητό αυγό. Μη μου πεις, δεν ξέρεις τι είναι. Λοιπόν, χτυπάγαμε καλά τον κρόκο του αυγού με ένα κουτάλι (γεμάτο γεμάτο) ζάχαρη κι ένα κουτάλι κακάο και γινόταν μια αφράτη κρέμα που τότε την έτρωγα με απόλαυση. Τώρα, ούτε ως ιδέα δεν μπορώ να το σκεφτώ.
Τρώγαμε μία φέτα ζυμωτό ψωμί, την οποία βρέχαμε με νερό και ρίχναμε πάνω ζάχαρη και κακάο. Ή σκέτο με ζάχαρη.
Τρώγαμε τηγανόψωμα από το ζυμάρι που είχε περισσέψει από το ψωμί που είχε ζυμώσει η μαμά.
Πηγαίναμε στη βρύση του χωριού και πιάναμε βατράχια.
Τσακωνόμασταν με τα παιδιά του άλλου μαχαλά. Υπήρχαν και… βεντέτες.
Κάναμε τηλεφωνικές πλάκες. Ειδικά, εμείς τα κορίτσια στα αγόρια που μας άρεσαν.
Ανεβαίναμε – και πάλι – στην καρότσα και πηγαίναμε με τους γονείς στο κτήμα. Από τις χειρότερες δικές μου αναμνήσεις
Περιμέναμε πώς και πώς το πανηγύρι του χωριού. Γουρουνοπούλα, χορός, παιχνίδια. Βάζαμε και τα καλά μας.
Τρώγαμε τα απογεύματα βανίλια (το γνωστό υποβρύχιο). Ένα μεγάλο κουτάλι της σούπας μέσα σε κρύο νερό. Απόλαυση.
Πίναμε σπιτική βυσσινάδα.
Τα βράδια μαζευόμασταν τα παιδιά της γειτονιάς και λέγαμε ιστορίες, κυρίως τρόμου.
Πολλά κορίτσια, τα καλοκαίρι κένταγαν. Έπρεπε να φτιάξουν την προίκα τους.
Και άλλα μάθαιναν να μαγειρεύουν και να κάνουν σωστά τις δουλειές του σπιτιού.
Στη θάλασσα, δε, όταν πηγαίναμε, ήμασταν μικροί Ούνοι. Κάναμε βουτιές από τα βραχάκια, ψάχναμε για αχινούς, κάναμε πατητή ο ένας στον άλλον.
Το καλοκαίρι τα αγόρια είχαν κάνει δεύτερη φύση τους τις στολές Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού και ΑΕΚ. Κι επειδή φορούσαμε και τα ρούχα των μεγαλύτερων αδελφών, έβλεπες και κορίτσια με φανέλα Μαυρίδη! Αμ, πως.
Βέβαια, τα κορίτσια δεν αποχωρίζονταν τα ξύλινα τσόκαρα και τα σανδάλια με τα πολύχρωμα κορδόνια που έδεναν μέχρι το γόνατο.
Και αυτό όταν φορούσαμε παπούτσια, διότι την περισσότερη μέρα τρέχαμε ξυπόλητα.

Γράφει η Δήμητρα Ζάρκου

newsbeast.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki