Friday, 10 July 2020

Να τελειώνουμε με την αθλιότητα: Η «σχέση» με ανήλικο είναι αποπλάνηση, είναι έγκλημα!

Κάτω τα χέρια σας, ρε αλήτες, από τα μικρά παιδιά ....
Μέσα στον ορυμαγδό των ειδήσεων τύπου «η λίστα Πέτσα», «ανασχηματισμός», «τουρκικές προκλήσεις», και «κορωνοϊός», σα να μη δώσαμε και μεγάλη σημασία σε μερικές άλλες… κοινωνικού περιεχομένου ειδήσεις.
Ή μάλλον σα να ασχοληθήκαμε περισσότερο με τη λογική της κλειδαρότρυπας. «Τι, ποιος, που, γιατί» και οι γνωστές ερωτήσεις που γίνονται σ’ αυτές τις περιπτώσεις. 

Ας δούμε, λοιπόν τι έχει συμβεί.
Πριν από μερικές εβδομάδες μια γυναίκα παίρνει από το σχολείο ένα 10χρονο κορίτσι, το οδηγεί σπίτι της, του δίνει υπνωτικά και ναρκωτικά και ποιος ξέρει τι άλλο κάνει. Προσοχή. Ένα 10χρονο παιδί.
Πριν από λίγες ημέρες αποκαλύπτεται ότι στην Ηλιούπολη καθηγητής έχει λέει… «σχέση» με 14χρονο κορίτσι.
Πατέρας δύο παιδιών ο ίδιος, το είχε προσεγγίσει από πέρυσι κι ενδεχομένως να είχε κάνει το ίδιο και με άλλα κορίτσια.

Μόλις χθες αποκαλύφθηκε ότι στην Εύβοια 51χρονος δάσκαλος είχε λέει… «σχέση» με 14χρονη εδώ και δύο χρόνια. Μάλιστα το γνώριζε από όταν το παιδί ήταν στο Δημοτικό!
Ακούσαμε επίσης, χωρίς να δοθεί και η πρέπουσα σημασία, ότι πρώην υπουργός διαπραγματευόταν με κάποιον… νταβατζή αν θα έκανε σεξ με 17χρονη. Μάλιστα ο ίδιος φέρεται να λέει ότι είναι λίγο μεγάλη αλλά είναι… έκφυλη.

Πόσες και πόσες τέτοιες υποθέσεις αποκαλύπτονται και ξεχνιούνται σε λίγο καιρό;

Ξεχάσαμε γρήγορα τον γυμναστή στην Κρήτη, καταδικασμένο για παιδεραστία, που βγήκε πρόσφατα από τη φυλακή; Που προσέγγιζε τα παιδιά της ομάδας γιατί απλά μπορούσε;
Αλλά και πόσες ακόμη περιπτώσεις μένουν κρυμμένες στο σκοτάδι μιας «τοπικής, κλειστής» κοινωνίας που γνώριζε τι γινόταν αλλά μετά… έπεσε από τα σύννεφα και στη συνέχεια το συγκάλυψε με πέπλο σιωπής;

Αυτός είναι ο κόσμος μας;

Υπέροχος κόσμος, αγγελικά πλασμένος. Και όλα αυτά εμείς πώς τα αντιμετωπίζουμε; Τι κάνουμε; Απλά ασχολούμαστε με τη λογική της κλειδαρότρυπας ή και ακόμη χειρότερα.
Στο διαδίκτυο έχει ανοίξει συζήτηση αν είχαν λέει «σχέση», αν είναι ή όχι αποπλάνηση, αν το σεξ έγινε κοινή συναινέσει, αν τα κορίτσια είναι στη σημερινή εποχή «ξεβγαλμένα», «έκφυλα», «προκλητικά ντυμένα».
Ρε πάτε καλά; Είστε σοβαροί όλοι εσείς που ανοίγετε τέτοια συζήτηση; Που ζούμε ρε; 
Σε εποχές και σε χώρες που αναγκάζουν τα παιδιά από 8 χρονών να παντρευτούν και να κάνουν «σχέση»;
Τι είδους σχέση μπορεί να έχει ένας ενήλικας με ένα 10χρονο, 12χρονο ή 15χρονο παιδί;

Να τελειώνουμε με την αθλιότητα: Η «σχέση» με ανήλικο είναι αποπλάνηση. Τελεία και παύλα. 
Ακόμη και το… συναινετικό σεξ μπορεί να θεωρηθεί βιασμός διότι κανένα παιδί σ’ αυτή την ηλικία δεν έχει διαμορφώσει στο μυαλό του τις έννοιες «σχέση», «δεσμός», «σεξ». Με απλά λόγια, δεν ξέρουν τι είναι, ακόμη και τα παιδιά της εποχής μας που γνωρίζουν τα πάντα.
Η έννοια «σχέση», «δεσμός», «ερωτική επαφή» στο μυαλό ενός παιδιού είναι διαφορετική. Κι όταν ένας ενήλικας πουλάει «αγάπες και λουλούδια», όταν κάποιος λέει σε 14χρονο «θα σε παντρευτώ», λειτουργεί εντελώς διαφορετικά στο μυαλό ενός ανήλικου παιδιού.
Αυτά πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας, αυτά πρέπει να προσέχουν οι γονείς και αυτά πρέπει να διδάσκουν οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία.
Άλλο ο παιδικός έρωτας, το φλερτ, τα λογάκια αγάπης γραμμένα σε χαρτί, στο κινητό ή στον τοίχο της (του) αγαπημένης, κι άλλο ένας 50χρονος να προσεγγίζει μικρά παιδιά και να συνάπτει σχέσεις μαζί τους.
Σαν πολύ μας έχει φάει η πολιτική ορθότητα και δεν βλέπουμε τα αυτονόητα.
Κοντά τα χέρια σας, ρε, από τα μικρά παιδιά που ακόμη δεν έχουν διαμορφώσει προσωπικότητα και χαρακτήρα.
Ναι, η κοινωνία μας και η εποχή μας είναι πιο ανοικτή από άλλες.
Ναι, τα παιδιά βγαίνουν πιο νωρίς στον κόσμο, τον μαθαίνουν με απίστευτες ταχύτητες.
Ναι, γνωρίζουν νωρίτερα την αγάπη και το σεξ. Αλλά όχι υπό αυτό το καθεστώς.

Όχι με μεσήλικες να φωτογραφίζουν ανήλικα, να τα πλησιάζουν, να τα πηγαίνουν βόλτα και να συνάπτουν σεξουαλικές σχέσεις μαζί τους.
Να τελειώνουμε λοιπόν και με τη λογική της κλειδαρότρυπας και του κουτσομπολιού.
Δεν υπάρχει «σχέση» μεταξύ ανήλικου παιδιού και ενήλικα.
Δεν υπάρχει συναίνεση στο σεξ μεταξύ ενός 14χρονου που άλλη είναι η εικόνα που έχει για τη σεξουαλική ζωή, κι ενός ενήλικα που γνωρίζει τα πάντα.
Όταν ένα κοριτσάκι μιλάει για γάμο ή ότι είναι… ερωτευμένο, πρέπει να το δούμε προσεκτικά.
Κι ας μην τραυματίζουμε άλλο τις ψυχές παιδιών με φράσεις τύπου «τα ήθελε», «ήταν προκλητικό το κοριτσάκι», «ε, τι να κάνει και ο ενήλικας».
Πρόκειται περί αθλιοτήτων που πρέπει να αντιμετωπίζονται καίρια. Η αποπλάνηση ανηλίκου είναι πολύ σοβαρό αδίκημα για να παίζουμε.
Και κυρίως για να κλείνουμε τα μάτια σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται πολιτισμένη.

in.gr

ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΜΠΕΛΩΝΑ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟ ΝΑ ΤΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙ

Στο πάρκο του Δελή, στον Αμπελώνα, μεταξύ των οδών Κρυστάλλη και Παπανδρέου υπάρχει μία παιδική χαρά που περιμένει εδώ και χρόνια να εκσυγχρονιστεί, να καθαριστεί και να γίνει λειτουργική για τα μικρά παιδιά της γειτονιάς.


Αφού είδαν και απόειδαν, σήμερα τα παιδιά, με δική τους πρωτοβουλία για την προσωπική τους υγιεινή, εθελοντικά καθάρισαν τα σκουπίδια τα οποία δεν τα πετούν εκείνα, αλλά οι ενήλικες που τις βραδυνές ώρες επισκέπτονται το χώρο τρώνε και πίνουν αφήνοντας πίσω τους σκουπίδια ακόμα και σπασμένα μπουκάλια που είναι επικίνδυνα για τα μικρά παιδιά.
Αν και είναι ευθύνη του δήμου και όλων των ενήλικων η καθαριότητα και η διαφύλαξη της ασφάλειας στο χώρο κάτι τέτοιο δεν γίνεται οπότε η εθελοντική δράση ήταν μονόδρομος ως απάντηση στην αδιαφορία.


Αξίζει να σημειωθεί ότι στη συγκεκριμένη παιδική χαρά παλαιότερα γονείς και παιδιά έβρισκαν ακόμη και σύριγγες ναρκωτικών αφού ο χώρος ήταν στέκι τοξικομανών.


Τα παιδιά και οι γονείς που επικοινώνησαν με το paidis.com για να γνωστοποιήσουν την πρωτοβουλία τους αλλά και τα αιτήματά τους ζητούν από τη δημοτική αρχή να επισκευάσει σύντομα την παιδική χαρά, που αποτελεί πόλο έλξης για πολλά παιδιά της περιοχής, και η οποία στην κατάσταση που βρίσκεται είναι άκρως επικίνδυνη.

Επίσης ζητούν ανά τακτικά διαστήματα άτομα του Δήμου να φροντίζουν για την καθαριότητα και συντήρηση του χώρου, και ζητούν από το Α.Τ. Τυρνάβου να γίνονται στην περιοχή βραδινές περιπολίες αστυνομικών για να πάψει ο χώρος να είναι στέκι τοξικομανών.

paidis.com

Thursday, 9 July 2020

Μεγαλώστε «έξυπνα» παιδιά με... την καρδιά σας

Όλοι μπορούμε να μεγαλώσουμε “έξυπνα” παιδιά, καλλιεργώντας τους διάφορους δείκτες ευφυΐας όπως το IQ (που σε μεγάλο βαθμό είναι γενετικά προσδιορισμένο), αλλά και το EQ (συναισθηματική ευφυΐα), το SQ (κοινωνική ευφυΐα) και το CQ (δημιουργική ευφυΐα).

Στη συνέχεια παρατίθενται εισηγήσεις για το πώς ένας γονιός μπορεί να μεγαλώσει  “έξυπνα” παιδιάꓽ
  • Δίνουμε στα παιδιά μας πολλά ερεθίσματα κι όχι έτοιμες λύσεις. Τα εκθέτουμε σε περιπέτειες γνώσης, ταξιδιών, μουσικής, ξένων γλωσσών, τέχνης και δημιουργούμε έτσι τις συνθήκες, για να αγγίξουν τα παιδιά μας το μέγιστο των ποιοτικών και ποσοτικών τους δυνατοτήτων.
  • Αφήνουμε τα παιδιά μας να πραγματοποιήσουν τα δικά τους όνειρα, όχι τα δικά μας.  Δικό μας έργο είναι να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, ώστε τα παιδιά μας να είναι σε θέση να ονειρευτούν.
  • Όλοι όσοι έρχονται σε επαφή με τα παιδιά (γονείς, σχολείο κ.λπ.) πρέπει να στοχεύουμε στο να τους μαθαίνουμε πώς να σκέφτονται και όχι τι να σκέφτονται. Η παροχή πληροφορίας δεν έχει νόημα πια στις μέρες μας. Αυτό που μετράει είναι να τα μάθουμε να την επεξεργάζονται σωστά και ηθικά.
  • Τα ενδυναμώνουμε και τα εμπνέουμε, ώστε εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο προβλήματα εκείνα να βλέπουν ευκαιρίες.  Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν δεν τα κρατούμε αποστειρωμένα και μακριά από τα προβλήματα και τους αγώνες της οικογένειας και όταν τα διδάσκουμε ότι προσπαθούμε και νικάμε τις αντιξοότητες και ότι συχνά τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα.
  • O σύνδεσμος μεταξύ παιδιού και γονιού είναι η εμπιστοσύνη. Δείχνουμε στα παιδιά ότι τα εμπιστευόμαστε και να είμαστε σίγουροι ότι θα κάνουν περισσότερα, για να μας τιμήσουν και να συνεχίσουν να χαίρουν της εμπιστοσύνης μας.
  • Να μην έχουμε συνεχώς κριτική στάση απέναντι στα παιδιά. Δεν μπορούμε να διαφωνούμε συνεχώς. Η αποδοχή είναι η καλύτερη αφετηρία, για να ξεκινήσουμε. Έτσι καταφέρνουμε να επικοινωνούμε αληθινά και απρόσκοπτα μαζί τους.
  • Να ακούμε τα παιδιά μας. Το μεγαλύτερο ποσοστό των λύσεων στα ζητήματα που ανακύπτουν είναι ακριβώς μέσα σε αυτά που μας λένε.
  • Να μοιράζουμε αρμοδιότητες, να βάζουμε κανόνες που να σέβονται όλα τα μέλη της οικογένειας και όλες οι ενδιαφερόμενες πλευρές.
  • Τα παιδιά να ακολουθούν το πρόγραμμα των γονιών και ΟΧΙ οι γονείς το πρόγραμμα των παιδιών.
  • Οι κανόνες λειτουργίας του σπιτιού πρέπει να ορίζονται ΜΑΖΙ με τα παιδιά και να υπάρχει κοινή δέσμευση για την τήρησή τους.
  • Σεβόμαστε με θρησκευτική ευλάβεια το δωμάτιό τους. Ρωτάμε πότε μπορούμε να μπούμε, πότε να ταχτοποιήσουμε, αν θέλουν να μετακινήσουμε κάτι κ.λπ. Είναι ο δικός τους χώρος.
  •  Είναι λάθος να πούμε στο παιδί «μην αργήσεις» ή «τι ώρα θα γυρίσεις;». Η σωστή τοποθέτηση είναι «στις 12 θα έρθω να σε πάρω».
  • Το «όχι» αιτιολογείται πάντα ως απάντηση.
  • Πρέπει να βοηθάμε το παιδί μας να επαναστατήσει. Το έχει ανάγκη κι αν δεν το κάνει στην εφηβεία, που είναι και το φυσιολογικό, είναι πάρα πολύ πιθανόν να το κάνει σε άλλες φάσεις της ζωής του, που θα είναι ίσως πιο επικίνδυνο και θα έχει να ρισκάρει περισσότερα.
  • Στην περίπτωση φίλου που δεν εγκρίνουμε συζητάμε μια φορά και λέμε τη γνώμη μας ξεκάθαρα. Συζητάμε, αλλά δεν ελέγχουμε και δεν το αναμασάμε συνεχώς. Τα παιδιά ακούν και υπολογίζουν τη γνώμη μας. Απλά, θέλουν το χρόνο τους, για να επεξεργαστούν.
  • Τα παιδιά επιθυμούν τα όρια. Αισθάνονται ασφάλεια και συναισθηματική σταθερότητα. Ορίζουμε όρια μαζί τους και βάζουμε το πλαίσιο της ομαλής λειτουργίας των σχέσεων της οικογένειας.
  • Καθημερινά δίνουμε με τα παιδιά μας πολλές μάχες. Φροντίζουμε να κερδίζουμε εκείνες που αφορούν την πνευματική, ψυχική και σωματική τους ασφάλεια (τη δική τους και των άλλων παιδιών που τα περιβάλουν) με οποιοδήποτε κόστος. Στα μικρότερης σημασίας θέματα όμως να τους χαρίζουμε νίκες. Το έχουν ανάγκη.   
  • Λειτουργούμε πάντα σύμφωνα με το σύστημα αρχών και αξιών της οικογένειας. Τα παιδιά βλέπουν κυρίως αυτό που κάνουμε και λιγότερο ακούνε αυτό που τους λέμε. Οφείλουμε να γίνουμε ζωντανά παραδείγματα.
  • Να σεβόμαστε τα συναισθήματά μας και να μάθουμε στα παιδιά να κάνουν το ίδιο.
  • Πολλοί δεν κατανοούμε ότι συχνά η εικόνα μας στον κόσμο είναι τα συναισθήματά μας! Ενώ δίνουμε μεγάλη σημασία στους εξωγενείς παράγοντες που επηρεάζουν την ύπαρξη και τη ζωή μας, ξεχνάμε να αξιολογήσουμε την τεράστια δύναμη που έχουν τα συναισθήματά μας.
  • Πρώτα κατανοούμε τα αρνητικά συναισθήματα κι ύστερα τα μετατρέπουμε σε θετικά. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζομαι λίγο χρόνο, για να κάνω πίσω και να συνειδητοποιήσω τα συναισθήματά μου, καθώς και το μήνυμα που μου μεταφέρουν. Ένας εύκολος τρόπος είναι να πάρουμε μερικές ανάσες και μετά απλώς να αναρωτηθούμε τι νιώθω και τι μου λέει αυτό που νιώθω.
  • Βοηθάμε τα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Με αυτό τον τρόπο θα είναι πιο ευτυχισμένα παιδιά. Υπάρχουν πολλοί τρόποι, για να γίνει αυτό π.χ. κλάμα – γέλιο – ημερολόγιο συναισθημάτων.
  • Ωθείστε τα παιδιά να κρατούν ένα είδος συναισθηματικού ημερολογίου. Να καταγράφουν τα διάφορα συναισθήματα που αισθάνονται κάθε μέρα και μετά να κάνουν στον εαυτό τους τις εξής ερωτήσεις: Γιατί νιώθω έτσι; Ποια ήταν η ακριβής αιτία που μου το προκάλεσε; Πόσο συχνά νιώθω έτσι; Πότε ξαναένιωσα έτσι; Ποιος μπορεί να με βοηθήσει; Με αυτό τον τρόπο ακολουθούν τα συναισθήματά τους, τα ορίζουν, τα κατονομάζουν, τα βιώνουν ουσιαστικά και κατόπιν ως αντίδραση παίρνουν καλές αποφάσεις βασισμένες σε αυτά.
  • Αναπτύσσω συναισθηματική νοημοσύνη σημαίνει συμφιλιώνομαι με τα συναισθήματά μου και επιτρέπω στον εαυτό μου να εκφράσω όλη την γκάμα των συναισθημάτων μου. Αποκτώ δηλαδή τη ικανότητα να εκφράζω τα συναισθήματά μου προς τα έξω με την ίδια πιστότητα και ευκολία που τα εκφράζω προς τα μέσα μου.
  • Η κοινωνική νοημοσύνη και η ορθή κοινωνική συμπεριφορά μαθαίνεται από τα παιδιά μέσω της παρατήρησης και της συμμετοχής. Τα παιδιά μαθαίνουν κοινωνική συμπεριφορά από το πώς οι γονείς τους συμπεριφέρονται στα ίδια, αλλά και στους άλλους. Κατόπιν εφαρμόζουν τα ίδια πράγματα μεταξύ τους.
  • Στις μέρες μας που δίνουμε τόση έμφαση στα πνευματικά/γνωστικά ‘κατορθώματα’ είναι πάρα πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι αντιδράσεις στο σπίτι, στο νηπιαγωγείο και στο σχολείο είναι αποφασιστικής σημασίας και επηρεάζουν καταλυτικά την κοινωνική συμπεριφορά των παιδιών μας.
  • Μεγαλώνοντας παιδιά που μαθαίνουν να δείχνουν κατανόηση και ενσυναίσθηση για τα συναισθήματα των άλλων διαμορφώνουμε άτομα με υψηλή κοινωνική νοημοσύνη. Μαθαίνουμε το πώς να είμαστε κοινωνικοί.
  • Τα παιδιά αντιδρούν σε όλα τα ερεθίσματα που τους δίνονται πρώτα από τους γονείς, κατόπιν από το σχολείο και μετά από τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο. Αν λοιπόν διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να καλλιεργούν και να αναπτύσσουν τον εσωτερικό τους κόσμο, τις ψυχές και τις καρδιές τους, μεγαλώνουμε ευτυχισμένα, αξιοσέβαστα και με αυτοπεποίθηση παιδιά που έχουν εξαιρετική δυνατότητα απορρόφησης της γνώσης. Ταυτόχρονα, τους βοηθούμε να αναπτύξουν αλληλεγγύη, κατανόηση, ενσυναίσθηση, υπομονή, ανεκτικότητα, τιμιότητα, καθώς και πλήθος άλλων πολύτιμων αξιών.
  • Πώς θα τονώσουμε την κοινωνική συμπεριφορά των παιδιών μας: Φροντίζουμε, ώστε τα παιδιά να έχουν πολλές κοινωνικές επαφές, κυρίως με παιδιά της ηλικίας τους. Συζητούμε μαζί τους για το πώς πιστεύουν ότι αισθάνονται οι φίλοι τους ή τα αδέρφια τους σε διάφορες περιπτώσεις. Χρησιμοποιούμε παραδείγματα και τους δείχνουμε τι συνέπειες μπορεί να έχουν τα αρνητικά συναισθήματα για τα ίδια, αλλά και τους αγαπημένους τους . Ακόμη, τα κρατάμε μακριά από οποιαδήποτε μορφή επίθεσης και τα διδάσκουμε πόσο κακό είναι αυτό και ότι ποτέ δεν πρέπει να συμμετέχουν σε κάτι τέτοιο. Ακόμη,  τους λέμε να μας ενημερώνουν, αν γίνουν μάρτυρες κάποιας επίθεσης.
Συνοψίζοντας, σύντομα θα καμαρώνουμε ανεξάρτητους άντρες και γυναίκες. Βέβαια, είναι σοκαριστικό, γιατί  θα αλλάξει η ζωή μας και ξαφνικά δε θα μας χρειάζονται τόσο πολύ.  Μα για αυτό δεν τα μεγαλώσαμε; Ας το απολαύσουμε! Άλλωστε, κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε!

paidiatros.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Προστασία των Παιδιών από την Κακοποίηση ξεκινά από το Σπίτι

Η προστασία των παιδιών από την κακοποίηση πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα των γονέων και ενηλίκων εν γένει. Η πρόληψη (κατάλληλη στήριξη των παιδιών για να μπορέσουν να κατανοήσουν τί είναι κακοποίηση ) και η προστασία (εκμάθηση και ενίσχυση δεξιοτήτων αυτό-προστασίας) ξεκινούν από το σπίτι. 
Εκεί που θα μάθουν και ότι δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν κακό στους άλλους.
    Η έννοια της πρόληψης πρέπει να αποτελεί αρχή της οικογένειας
Είναι απαραίτητο να καταλάβουν ότι η πρόληψη είναι σημαντική αλλά όχι ικανή να αποτρέψει κάθε είδους κακοποιητικής συμπεριφοράς. Αν λοιπόν συμβεί, πρέπει να γνωρίζουν τόσο οι γονείς όσο και το παιδί ότι δεν ευθύνεται κανείς τους. 
Και βέβαια αυτή όπως και όλες οι συζητήσεις, πρέπει να προσαρμόζονται στην ηλικία, το επίπεδο ωριμότητας και ικανότητα κατανόησης του παιδιού. 
 Οι γονείς ως υπεύθυνοι ενήλικες, αποτελούν το παράδειγμα όσων μαθαίνουν στα παιδιά. Εμείς πρώτοι δεν πρέπει να πιέζουμε τα παιδιά να εκφράσουν τρυφερότητα μέσω μιας αγκαλιάς ή ενός φιλιού σε κάποιον άλλον, αν δεν είναι δική του επιθυμία, ακόμα κι αν αυτό μπορεί να στεναχωρήσει τον άλλον.

    Στα πλαίσια της πρόληψης, το παιδί πρέπει να μάθει να λέει όχι, ακόμα και σε ενήλικες. Το σώμα του ανήκει, είναι το ίδιο υπεύθυνο για αυτό, άρα εκείνο αποφασίζει ποιος θα το αγγίξει, αγκαλιάσει ή φιλήσει. Αν κάποιος το αγγίξει, του φερθεί απρεπώς ή του ζητήσει να κάνει κάτι για το οποίο νοιώθει αμήχανα, άβολα, ή πίεση, πρέπει να αρνηθεί και να φύγει αν είναι δυνατό. Φράσεις όπως «μην με αγγίζεις» και «άφησε με» βοηθούν.

Είναι απαραίτητο λοιπόν να βοηθήσουμε τα παιδιά να καταλάβουν τί είναι η κακοποίηση και πώς μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους.

    Για να το καταφέρουμε θα χρειαστεί να διατηρούμε ανοιχτή επικοινωνία μαζί τους. Σημαντική παράμετρος της προστασίας τους από όποια κατάσταση κακοποίησης είναι η ύπαρξη δυνατών, άξιων εμπιστοσύνης, σταθερών σχέσεων. Αυτές οι σχέσεις ενθαρρύνουν τα παιδιά να στραφούν στους γονείς, στους οποίους μπορούν να μιλήσουν με ασφάλεια για οτιδήποτε τους απασχολεί, να μοιραστούν απορίες σχετικά με το σώμα τους και την σεξουαλικότητά τους, να συζητήσουν χωρίς ντροπή και φόβο για στιγμές που ένοιωσαν πίεση, κακοποιήθηκαν ή περνούν κάτι δύσκολο στο παρόν.

    Όσον αφορά την ιδιωτικότητα του σώματός του, πρέπει να γνωρίζει ότι οτιδήποτε καλύπτουν τα εσώρουχα, το μαγιό ή και τα ρούχα, αποτελεί ιδιωτικό μέρος του σώματός του και δεν πρέπει να επιτρέπει να το αγγίζουν ή να το φωτογραφίζουν. Ακόμα κι αν κάποιος το ρωτήσει ή του ζητήσει να αγγίξει τα δικά του ιδιωτικά σημεία, μπορεί να πει όχι. Ακόμη κι αν το πιέσει, το απειλήσει ή το δελεάσει μέσω της θέσης του, της δύναμής του, της ηλικίας του, του όγκου του ή όσα γνωρίζει για το παιδί προκειμένου να κάνει αυτό που ο άλλος θέλει. Άλλες μορφές χειρισμού είναι η απειλή ότι δεν θα είναι πια φίλοι, ή ότι δεν θα του επιστρέψουν κάτι δικό του, ότι θα διαδώσει προσωπικές πληροφορίες αν δεν ενδώσει, η προσφορά δώρου, χάρες ή άλλα αντίτιμα, ή ακόμα και να απειλήσουν ότι θα κάνουν κακό στην οικογένειά του.

Το παιδί πρέπει να γνωρίζει τη διαφορά μυστικού και έκπληξης
    Η έκπληξη είναι κάτι που αποκαλύπτεται και το μοιραζόμαστε. Στο μυστικό, κάποιος σου λέει μην το πεις σε κανέναν. Κι εκεί πρέπει να γνωρίζει ότι αν του ζητηθεί από κάποιον που το άγγιξε ή του προκάλεσε πόνο, πρέπει αμέσως να το μοιραστεί με έναν ενήλικα που εμπιστεύεται. Η κακοποίηση δεν είναι κάτι που πρέπει να αποκρύπτεται. Ακόμα κι αν καταφέρει να ξεφύγει από μια βίαιη κατάσταση, πρέπει να μιλήσει για ό,τι συνέβη. 
Αν το διαβεβαιώσουν οι γονείς του ότι θα πιστέψουν ότι κι αν έχει να μοιραστεί όπως και ότι η αγάπη τους για εκείνο δεν επηρεάζεται από ότι συνέβη, το παιδί θα νοιώσει ασφάλεια να μιλήσει. Καλό θα ήταν να ξέρει από τους γονείς του ότι μπορεί να μιλήσει και σε άλλους υπεύθυνους ενήλικες όπως παππούς, δάσκαλος, γιατρός, ψυχολόγος, στενοί οικογενειακοί φίλοι.

    Όμως είναι εξίσου σημαντικό να μάθουμε στα παιδιά να φέρονται με καλοσύνη και σεβασμό στους άλλους. Όπως δεν θέλουμε να μας κάνουν κακό έτσι και δεν έχουμε το δικαίωμα να φερθούμε βίαια – σωματικά, λεκτικά ή συναισθηματικά – όποιος κι αν είναι ο λόγος. Το ίδιο ισχύει και για το άγγιγμα του σώματος του άλλου ακόμα κι αν ρωτήσουμε ή αν μας το ζητήσουν. Όταν κάποιος δεν θέλει να τον αγγίξουμε, να τον πειράξουμε, να τον φιλήσουμε ή θέλει να σταματήσουμε αυτό που κάνουμε ή λέμε, πρέπει να τον ακούσουμε. Όπως δεν θέλουμε να μας πιέζουν ή να μας απειλούν για να κάνουμε κάτι που δεν θέλουμε, έτσι κι εμείς πρέπει να σεβόμαστε την επιθυμία των άλλων.

Μαθαίνουμε στα παιδιά να αυτοπροστατεύονται
    Είναι όμως γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι (γονείς ή ενήλικες) τρομάζουν στην ιδέα ότι το παιδί τους ή όποιο άλλο παιδί μπορεί να υποστεί κακοποίηση. Ιδίως όταν δεν είναι κοντά τους, όπου οι πιθανότητες να δεχτούν επίθεση ή να γίνουν θύματα απαγωγής από αγνώστους δεν είναι μηδενικές. 
 Ο κίνδυνος για τον άγνωστο είναι μια ιδέα που από μόνη της μπορεί να μας παραλύσει και να δυσκολευτούμε να τα βοηθήσουμε να παραμείνουν ασφαλή. Μπορούμε να μάθουμε στα παιδιά πώς να διατηρούν την προσωπική τους ασφάλεια ενώ την ίδια στιγμή δεν τους προκαλούμε τρόμο για τους ανθρώπους. Χρειάζεται να ενισχύσουμε τις δεξιότητες αυτοπροστασίας του παιδιού, την αυτοπεποίθησή του και μηχανισμούς υπεράσπισης του εαυτού του. Με στόχο την αύξηση της ασφάλειας του παιδιού.

    Αξίζει να επισημάνω ότι τα παιδιά είναι πιο πιθανό να βιώσουν κάτι επώδυνο από κάποιον που γνωρίζουν παρά από κάποιον εντελώς άγνωστο. Ο οιοσδήποτε είναι ικανός να κάνει κακό σε ένα παιδί – γείτονας, συγγενής, οικογενειακός φίλος, κάποιος ενήλικας που έχει λόγο και επιρροή στη ζωή των παιδιών, δάσκαλος, ακόμα και κάποιο άλλο παιδί. Οπότε η επιβολή ορίων στους γνωστούς είναι το ίδιο απαραίτητη με τους κανόνες ασφάλειας για τους ξένους.

Είναι απαραίτητο να γνωρίζετε τί συμβαίνει στη ζωή του παιδιού σας

    Κι αυτό απαιτεί χρόνο να μιλάτε συχνά μαζί του σχετικά με οτιδήποτε μπορεί να του προκαλεί ανησυχία ή απορίες. Ακόμα πιο σημαντικό είναι να ακούτε με υπομονή και σεβασμό τις απαντήσεις που δίνει. Εξηγήστε ότι υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες όταν είναι μακριά σας όχι για να ανησυχήσουν αλλά για να γνωρίζουν τί να κάνουν. Δεν αρκεί να τους μιλήσετε μόνο περί ασφάλειας ή να τους δείξετε τί να κάνουν. Όταν τους μιλάμε θεωρητικά για τον κίνδυνο, το άγχος τους μπορεί να αυξηθεί. Οι νέοι άνθρωποι μαθαίνουν καλύτερα όταν έχουν ενεργή συμμετοχή. Η εξάσκηση των προσωπικών δεξιοτήτων προστασίας αυξάνει την αυτοπεποίθηση και την ικανότητα. Είναι απαραίτητο να το κάνετε με τρόπο που δεν θα τα τρομάξει, αλλά που θα το διασκεδάσουν, μέσω διδακτικού παιχνιδιού, δραστηριότητες, κλπ. Υπάρχουν προγράμματα για διάφορες ηλικίες.

Δεν θέλουμε να εστιάσουν στα άσχημα, αλλά στο ότι με τις κατάλληλες συμπεριφορές θα είναι ασφαλή.

    Το πιο σημαντικό είναι να τους μιλάτε με ψυχραιμία. Αν σας ακούσουν αγχωμένους θα καταλάβουν την έντασή σας και θα τρομάξουν. Αν εστιάσετε στην περιγραφή τρομακτικών ιστοριών, θα αυξήσετε το φόβο και το άγχος τόσο το δικό τους όσο και το δικό σας. Μπορείτε να τους μιλήσετε ρεαλιστικά και ότι πιστεύετε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καλοσυνάτοι. Και αυτό σημαίνει ότι και οι ξένοι είναι καλοί αλλά ότι υπάρχουν λίγοι άνθρωποι με προβλήματα τα οποία μπορεί να τους οδηγήσουν στο να βλάψουν τα παιδιά. Τονίστε ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας αν ακολουθούν τους κανόνες ασφαλείας. Οι κανόνες είναι διαφορετικοί όταν υπάρχει κοντά ενήλικας από όταν είναι μόνο. Πάντα σας ρωτάει και ενημερώνει που θα πάει, με ποιόν και για ποιόν λόγο. Όταν είναι μόνο, πρέπει να ζητήσει τη γνώμη του κοντινότερου γνωστού ενήλικα πριν αφήσει κάποιον ξένο να πλησιάσει. Αν είναι αρκετά μεγάλο ώστε να είναι έξω χωρίς κάποιον ενήλικα, καλό είναι να είναι σε μέρη με κόσμο ώστε να ζητήσει βοήθεια αν χρειαστεί κάτι. Δεν δίνει προσωπικές πληροφορίες. Επίσης πρέπει να γνωρίζει τους κανόνες ασφαλείας της οικογένειας όταν είναι μόνο στο σπίτι σχετικά με το πότε ανοίγει την πόρτα, πόσο κρατάει το τηλεφώνημα με άγνωστο, και το είδος ενασχόλησής του στο διαδίκτυο.

Ενισχύουμε την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας

Όλων αυτών προηγείται η ενίσχυση της αυτοπεποίθησής τους μαθαίνοντας πώς να περπατάει με επίγνωση του περιβάλλοντος, να απομακρύνεται από κάποιον που τον πλησιάζει χωρίς λόγο, πώς να τραβάει την προσοχή από έναν απασχολημένο γονέα / ενήλικα αν τρομάξει με κάτι, πώς να κάνει θόρυβο για να το εντοπίσουν αν χαθεί, και πώς να διαχειριστεί έναν άγνωστο που τον ακολουθεί προς το σπίτι.

    Όσον αφορά τους οικείους που μπορεί να το κάνουν να νοιώσει άβολα, τα ιδιωτικά σημεία του σώματος του ανήκουν και σε αυτή την περίπτωση και δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αγγίζουν εκτός αν είναι θέμα υγείας που σαφώς δεν αποτελεί μυστικό. Αν έχει κάποιο πρόβλημα, πρέπει να μιλήσει σε ενήλικα που εμπιστεύεται και να συνεχίσει να του μιλάει μέχρι να λάβει βοήθεια. Δεν είναι ποτέ αργά για να πάρει τη βοήθεια που έχει ανάγκη. Κι εδώ όμως προϋπόθεση για να μπορέσει να επιβάλει τα όριά του είναι να του μάθετε να λέει όχι σε ακατάλληλη ή ανεπιθύμητη συμπεριφορά χρησιμοποιώντας ξεκάθαρες λέξεις, οπτική επαφή και διεκδικητική γλώσσα σώματος. Να επιμένει ακόμα κι αν κάποιος χρησιμοποιεί δωροδοκίες και συναισθηματικούς χειρισμούς για να προσπαθήσει να το πιέσει να κάνει κάτι που θα το κάνει να νοιώσει άβολα. Να επιζητούν την προσοχή απασχολημένων ενηλίκων δίνοντας όλες τις λεπτομέρειες για καταστάσεις που τους μπερδεύουν ή τους κάνουν να νοιώθουν άβολα.

Πώς να μειώσουμε τον κίνδυνο κακοποίησης
Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω μερικές παραμέτρους που φαίνεται να μειώνουν τον κίνδυνο κακοποίησης, συμπεριλαμβανομένης και της παραμέλησης. Οι γονείς και κηδεμόνες θα πρέπει να επενδύσουν στις δικές τους δεξιότητες διαχείρισης των ανεπιθύμητων καταστάσεων όπως η αισιοδοξία, η αυτοεκτίμηση, η ευστροφία, η δημιουργικότητα, το χιούμορ και η ανεξαρτησία. Όταν εμείς ως γονείς μπορούμε να διαχειριστούμε τα άγχη της καθημερινότητάς μας, παραδειγματίζουμε εσωτερική δύναμη και ικανότητα να ανακάμψουμε αν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Επιπλέον η αίσθηση αποδοχής του παιδιού από τους συνομήλικους του, οι θετικές επιρροές από τους δασκάλους, τους προπονητές και εν γένει ενήλικες που έχουν σημαντικό ρόλο στην ημέρα τους, η πρόσβαση σε ασφαλή σχολεία, και η σταθερότητα της γειτονιάς συμβάλλουν στη διατήρηση υποστηρικτικού δικτύου. Τα παιδιά πρέπει να έχουν εφόδια εμπειρίες αγάπης, αποδοχής, θετικής καθοδήγησης από τους ενήλικες καθώς έτσι αυξάνεται η πίστη στους γονείς και τους κηδεμόνες ότι θα του παρέχουν όσα χρειάζεται. Ο σεβασμός στην επικοινωνία με τα παιδιά, η ενεργητική ακρόαση, σε συνδυασμό με σταθερούς κανόνες, προσδοκίες και ευκαιρίες θα προωθήσουν μια ασφαλή ανεξαρτησία. 
 Το κοινωνικό δίκτυο της οικογένειας πρέπει να αποτελείται από συναισθηματικά υποστηρικτικούς φίλους, συγγενείς, γείτονες και συνεργάτες ενδεχομένως όπως και πέραν της δυνατότητας κάλυψης των βασικών αναγκών για τροφή, ρουχισμό, στέγη και μεταφορές, να έχουμε ως οικογένεια πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες σωματικής και ψυχικής υγείας για τη φροντίδα όλων μας.

Γράφει η Ιωάννα Π. Θεοδωρακόπουλου, PsyD, MSc
Συμβουλευτικός Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής, Σύμβουλος γονιμότητας, Επικεφαλής συμβουλευτικών υπηρεσιών του FEELWELLTODAY.com
naftemporiki.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα βοηθήσω το παιδί να κοιμηθεί;

Χρήσιμες συμβουλές για να κοιμηθεί εύκολα το παιδί. 

Ο ύπνος διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην διατήρηση της υγείας μας, ωστόσο τα προβλήματα που σχετίζονται με την αϋπνία ή τις συχνές ενοχλήσεις κατά την διάρκεια του βραδινού ύπνου δεν σχετίζονται μόνο με τους ενήλικες. Τα παιδιά μπορεί να δυσκολεύονται να αποκοιμηθούν, γεγονός που μπορεί να δυσκολέψει και εσάς στην συνέχεια. Ειδικά με την πάροδο του χρόνου, η ώρα του ύπνου μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική πρόκληση αν τα μικρά δεν μπορούν να χαλαρώσουν ώστε να απολαύσουν έναν ποιοτικό βραδινό ύπνο. 
Ωστόσο, μπορείτε να δοκιμάσετε τις ακόλουθες στρατηγικές για να τα βοηθήσετε:

*Ορίστε μια εξατομικευμένη ώρα ύπνου

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας χρειάζονται 9 έως 11 ώρες ύπνου κάθε βράδυ, σύμφωνα με το National Sleep Foundation. Ωστόσο υπάρχει μεγάλη διακύμανση στις ανάγκες και τα πρότυπα ύπνου. Τα περισσότερα παιδιά έχουν μοτίβα που δεν αλλάζουν πολύ, ανεξάρτητα από αυτά που κάνετε. Τα παιδιά που συνήθως ξυπνούν νωρίς το πρωί, θα το κάνουν ακόμα και αν κοιμηθούν αργά, πράγμα που ισχύει και για εκείνα που τείνουν να κοιμούνται αργότερα. Για αυτό είναι σημαντικό να ορίσετε με το παιδί μια συγκεκριμένη ώρα που θα ξαπλώνει, προκειμένου να κοιμάται αρκετά και να ξυπνά εγκαίρως.

*Ορίστε σταθερή ώρα αφύπνισης

Ορίστε την ώρα που θα ξυπνήσει βάσει των ωρών που έχει ανάγκη να κοιμηθεί και της ώρας που θα πρέπει να ξαπλώσει. Είναι σημαντικό να διατηρήσετε με συνέπεια την ώρα που θα ξυπνά και να μην το αφήνετε να κοιμάται περισσότερο, όπως τις μέρες που δεν έχει σχολείο, καθώς έτσι δεν θα διαταραχθεί το πρόγραμμα ύπνου του.

*Κλείστε τις οθόνες τουλάχιστον 2 ώρες πριν

Η μελατονίνη αποτελεί σημαντικό κομμάτι των κύκλων ύπνου-αφύπνισης. Όταν τα επίπεδα μελατονίνης είναι στο υψηλότερο επίπεδο, οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να αισθάνονται έντονη υπνηλία και να έτοιμοι για ύπνο. Επιστημονική μελέτη όμως, έχει διαπιστώσει ότι το μπλε φως από μια οθόνη τηλεόρασης, τηλεφώνου ή οθόνης υπολογιστή μπορεί να επηρεάσει την παραγωγή της συγκεκριμένης ορμόνης. Η τηλεόραση, τα παιχνίδια σε υπολογιστή ή tablet, ακόμα και η απλή περιήγηση σε ιστοσελίδες από το κινητό μπορεί να διατηρήσει το παιδί ξύπνιο για επιπλέον 30 έως και 60 λεπτά. Για αυτό θα ήταν σημαντικό οι οθόνες να μένουν εκτός δωματίου, καθώς έτσι το παιδί θα μάθει να χαλαρώνει φυσικά.

*Βοηθήστε το να χαλαρώσει

Μια άλλη ορμόνη που παίζει ρόλο στον ύπνο είναι η κορτιζόλη, επίσης γνωστή ως «ορμόνη του στρες». Όταν τα επίπεδα κορτιζόλης είναι υψηλά, τότε υπάρχει περίπτωση το παιδί να μην μπορεί να χαλαρώσει και επομένως να κοιμηθεί. Διατηρήστε τις δραστηριότητές του πριν τον ύπνο ήπιες και χαλαρωτικές για να αποφύγετε τις υπερβολικές ποσότητες κορτιζόλης. Αφού μειώσετε το άγχος ή εκτονώσετε την ένταση την οποία μπορεί να αισθάνεται τότε θα μπορεί να κοιμηθεί πιο εύκολα.

imommy.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki