Να φτάνεις σε σημείο να μην έχεις ούτε λάδι στο ντουλάπι...

«Πολλές φορές δημοσίευσα.
Μα αυτή την φορά επιλέγω να το κάνω ανώνυμα.
Από ντροπή κυρίως.

    Να φτάνεις σε σημείο να μην έχεις ούτε λάδι στο ντουλάπι.
Η φέτα να είναι μακρινό όνειρο γιατί έχει φτάσει στα 10€ το κιλό.
Περιμένεις τα τιπς της ημέρας του συζύγου για να πάρεις γάλα στο παιδί.

Τρως κριθαράκι τρεις μέρες γιατί δεν έχεις ούτε μακαρόνι να βράσεις και παίρνεις δανεικά για να πας το παιδί παιδίατρο.

    2 δουλειές και να μην μπορείς να ζήσεις μιας και το ενοίκιο είναι σχεδόν ο ένας μισθός (παρά 180€).
Πηγαινοέρχεσαι στην δουλειά με τα πόδια 40 λεπτά γιατί δεν έχεις ούτε για ένα @@μ@@νο εισιτηριο.

    Και καθώς μιλάς με την κολλητή σε ρωτάει η θεία από μέσα που έχεις το λάδι και της λες δεν έχω, βάλε βούτυρο, και ακούει η κολλητή, και την άλλη μέρα στέλνει ένα τενεκε λάδι από το χωριό.

Και βλέπει η μαμα με την θεία ότι το σπίτι δεν έχει φαΐ και φορτώνονται τσάντες με σούπερ μάρκετ και σου γεμίζουν το ψυγείο και το ντουλάπι.

Και μια συνάδελφος σε βλέπει να κλαις γιατί δεν έχεις να πας το παιδί παιδίατρο και σου δανείζει. "όλα για τον μικρό σου λέει" και νιώθεις ότι το κάνει με την ψυχή της.

Και εκεί που έχεις απελπιστεί σε παίρνει ένας παλιός εργοδότης να ρωτήσει αν ενδιαφέρεσαι για δεύτερη δουλειά.
Και δέχεσαι γιατί έχεις ανάγκη.

    Και πάει 11 την νύχτα και εκεί που καπνίζεις τα αφορολόγητα τσιγάρα σου, σκέφτεσαι ότι έχεις πολύ κόσμο να σε αγαπάει τελικά.
Και έχεις και έναν Θεό που σε αγαπάει περισσότερο.
Και τελικά ίσως να μην πρέπει να απελπίζεσαι, απλά να ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο.
Και να παλεύεις για αυτό. Και ας είσαι κουρασμένος, σωματικά και ψυχικά.
Να παλεύεις για όσα δημιούργησες.
Για όσα ονειρεύτηκες.
Γιατί κάποιος εξαρτάται από εσένα.
    Να παλεύεις γιατι αυτή είναι η ζωή, ένας αγώνας.
Να παλεύεις να μην ντρέπεσαι γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να πέφτεις στην ανάγκη του άλλου, ακόμα και αν αυτός ο άλλος είναι η ίδια σου ή μάνα.

    Εύχομαι να μην βρεθεί κανένας στην θέση μου αν και ξέρω πως υπάρχουν και χειρότερα. Εύχομαι να έχετε όλοι ανθρώπους να σας αγαπούν και όσες φορές και αν πέφτετε να σηκώνεστε!
Εύχομαι ένα καλύτερο αύριο σε όλους μας.
Σε όσους είστε εδώ, φάροι αναμμένοι στο πλευρό μου, σας εύχομαι να σας τα ανταποδώσει η ζωή στο δεκαπλάσιο όσα κάνατε και να ξέρετε πως σας αγαπώ και είμαι ευγνώμων!!!»

(Edit: ως διαχείριση επικοινωνήσαμε με την κοπέλα για να βοηθήσουμε εμείς κ τα μέλη μας όσο μπορούμε.
" Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους σας αλλά κ το κάθε μέλος ξεχωριστά,για την αγάπη που μου δώσατε μέσα απτά σχόλια σας.
Πραγματικά είναι σαν να μου δώσατε εκατομμύρια κ ήδη νιώθω πιο δυνατή.
Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Να ξέρεις πως υπάρχουν άνθρωποι που συμμερίζονται.
Δεν θα χρειαστώ κάτι άλλο, με συγκινήσατε.
.. αυτό που έψαχνα, το πήρα μέσα από την αμέριστη ανθρωπιά που έλαβα.
Σας ευχαριστώ όλους")

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαθαίνουν ποτέ πραγματικά τα παιδιά...

... τι έχουν κάνει οι γονείς για εκείνα;

Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου

Οι σημερινοί γονείς είναι τα πιο σύγχρονα πολυμηχανήματα. Οι περισσότεροι ενημερώνονται και προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν ως ενήλικες να ανταπεξέλθουν στη σκληρότητα του κόσμου και στις απαιτητικές προσδοκίες για έναν γεμάτο και ευήμερο βίο.

Οι περισσότεροι γονείς κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τους γονείς τους απασχολούν θέματα που δεν αφορούν μόνο το μεγάλωμα του παιδιού τους όσον αφορά την ανατροφή, αλλά και θέματα που σχετίζονται με την πνευματική του ισορροπία, τη συναισθηματική του νοημοσύνη και, γενικότερα, τον όλο ψυχισμό του.

Οι περισσότεροι από εμάς συχνά διερωτόμαστε: είμαστε αρκετοί; Και όλα εκείνα που προσπαθούμε να εμφυσήσουμε στα παιδιά μας, θα είναι άραγε ποτέ αντιληπτά από αυτά;

Η ουσία δεν είναι το παιδί να καταλάβει τι κάνουμε για εκείνα. Κανένα παιδί δε χρωστάει στον γονιό του τη γέννησή του, αλλά ο γονέας οφείλει να δημιουργήσει ένα υγιές περιβάλλον, γεμάτο θαλπωρή και ασφάλεια για τους απογόνους του.

Τα παιδιά όσο ζουν κάτω από το δικό μας καταφύγιο, δεν πρόκειται να αισθανθούν σε ρεαλιστικό χρόνο τις ανησυχίες μας και τις ανασφάλειές μας. Όσο τα παιδιά εξακολουθούν να είναι τα προστατευόμενα μέλη μας και δεν ανοίγουν τα δικά τους φτερά σε ξένους ορίζοντες, δεν δύνανται να καταλάβουν τον κόπο και τις ψυχικά αποθέματα που εξάντλησες στο μεγάλωμά τους.

Δεν μπορεί και δεν πρέπει ίσως ένα παιδί να ξέρει πόση κούραση έκρυβαν τα παιχνίδια σας, πόση αμφιβολία και εσωτερική διαμάχη περικύκλωναν τις μεγάλες αποφάσεις, πόσα νεύρα και κλάματα πνίγονταν, όταν κουρασμένοι από τις υπόλοιπες υποχρεώσεις μας, έπρεπε να φανείτε ψύχραιμοι μπροστά στα πιο παράλογα πράγματα.

Κανένα παιδί δε χρειάζεται να γνωρίζει όλα αυτά που κάνεις εσύ ως γονιός, τους δαίμονες που κατά διαστήματα σε περιζώνουν και τα εμπόδια που καλείσαι να αντιμετωπίσεις. Το παιδί πρέπει να είναι εκεί έξω και να απολαμβάνει την παιδική και εφηβική του ηλικία και όχι να γίνεται ο κάδος στον οποίο αδειάζεις όσα βαραίνουν εσένα.

Ο, τι κάνεις για τα παιδιά σου, δεν σε καθιστούν αυτόματα οσιομάρτυρα, γιατί η γονεϊκή αγάπη είναι η υψηλότερη μορφή ανιδιοτέλειας και προσφοράς. Κανένα παιδί, λοιπόν, δε χρειάζεται να γνωρίζει για τις στερήσεις σου, για τις προσπάθειές σου, για εκείνα που άφησες πίσω σου, για τα όνειρα που πάγωσαν, για τα σχέδια που λαχταράς να υλοποιήσεις και για εσένα, για τον πόνο στο σώμα σου από την κούραση, για τις ανασφάλειές σου για το οικονομικό μέλλον, για τις ώρες που νιώθεις πως πονάει το μυαλό σου από εξάντληση.

Αν θέλεις να πλάσεις ένα ενήλικα που δε θα νιώθει διαρκώς πως χρωστάει τη ζωή του σε κάποιον, αλλά να πατάει γερά στα πόδια του, δεν πρέπει να βγάλεις άχνα, ούτε να κουνήσεις προκλητικά το δάχτυλο μπροστά του για όσα του προσφέρεις.

Τα παιδιά μαθαίνουν για όλα αυτά που εσύ έκανες για εκείνα, όταν έρθει η σειρά τους να γίνουν γονείς και να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια. Και τότε δε θα θέλεις να είσαι παράδειγμα προς αποφυγή, αλλά ο γονιός που θα αναζητήσουν με μάτια γεμάτα κατανόηση από τη διαπίστωση των τεράστιων αποθεμάτων αγάπης που δέχτηκαν όλα αυτά τα χρόνια.

Θα είσαι ο γονιός που θα τρέχουν να συμβουλευτούν και να ζητήσουν τη στήριξή του, γιατί όλα τα χρόνια τους δίδασκες πως η μεγαλύτερη αρετή που μπορεί να έχει ένας γονιός είναι η ηρεμία που μεταδίδει στα παιδιά του τη στιγμή που όλα γύρω του μοιάζουν να καταρρέουν.
Τότε θα είναι η ώρα να δεχτείς πίσω όλα τα μεγάλα κύματα αγάπης και κατανόησης με τα οποία μπόλιασες την παιδική τους ψυχή και να νιώσεις υπερήφανος για τον εαυτό σου.

Τα παιδιά δε μαθαίνουν ποτέ τι κάναμε για εκείνα, γιατί οι αληθινοί γονείς δεν έπραξαν ποτέ ιδιοτελώς και χαριστικά. Ας σταματήσουμε να αντιλαμβανόμαστε τη γονεϊκότητα σαν μια περίοδο κατά την οποία θυσιαζόμαστε για τα παιδιά μας και ας ανοίξουμε λίγο χώρο στον εγωισμό μας για να δούμε πόσο μεγάλο θαύμα είναι να κρατάς στα χέρια σου τη μελλοντική ζωή του παιδιού σου.

Αν δε νιώθεις ήδη ευλογημένος που μπορείς να μεγαλουργήσεις πλάθοντας έναν άνθρωπο σταδιακά με κομμάτια από την καρδιά σου, τότε σίγουρα χάθηκες σε ψιλά γράμματα.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θες να κάνεις τα ίδια λάθη με τον πατέρα και την μητέρα σου;

Η γονεϊκή μας συμπεριφορά χτίζεται πριν αποκτήσουμε συνείδηση. Η άδηλη μας μνήμη γνωστή ως ασυνείδητη μνήμη τίθεται σε λειτουργία τη στιγμή της γέννησης.

    Η άδηλη μνήμη δεν εμπεριέχει την ανάκληση της μνήμης, ωστόσο, συμπεριλαμβάνει την σωματική μνήμη. Στην άδηλη μνήμη δεν εμπλέκεται ο ιππόκαμπος. Ο ιππόκαμπος είναι υπεύθυνος για την κωδικοποίηση της μακροπρόθεσμης μνήμης του ανθρώπου.

    Συνθέτοντας ιστορίες από τη ζωή μας κατανοούμε καλύτερα το πως ζήσαμε κάποια γεγονότα. Σε όλη μας τη ζωή θα ακούσουμε πολλές ιστορίες και θα αφηγηθούμε άλλες τόσες. Οι αυτοβιογραφικές αφηγήσεις μας βοηθούν να ανακαλύψουμε το νόημα της ζωής μας. 

Ο τρόπος που αφηγούμαστε την ζωή μας αποκαλύπτει αν και κατά πόσο έχουμε κατανοήσει τη ζωή μας. 
    Μεγάλη σημασία έχει αυτό το βίωμα που έρχεται στην επιφάνεια όταν μιλάμε για όσα μας έχουν συμβεί. Αν την ώρα που διηγούμαστε μια προσωπική ιστορία που βιώσαμε νιώθουμε ένα κόμπο στον λαιμό και ένα σφίξιμο στο στομάχι ενδεχομένως αυτό να σημαίνει πως αυτό που διηγούμαστε δεν το έχουμε ξεπεράσει. 

    Συνήθως η επαναδιήγηση μιας δύσκολης προσωπικής εμπειρίας ξανά και ξανά μειώνει την ένταση του συναισθήματος μας, βοηθά τον εγκέφαλο μας να επεξεργαστεί νοητικά το βίωμα και μας βοηθά να βγούμε από το γνωστικό και συναισθηματικό αδιέξοδο.

    Οι ιστορίες που αφηγούμαστε δεικνύουν το πώς και το πόσο το παρελθόν μας έχει διαμορφώσει το τώρα μας. Το γλωσσικό στυλ αφήγησης, η έμφαση που δίνουμε, η γλώσσα του σώματος την ώρα της αφήγησης αποκαλύπτουν το πως κατανοούμε τον εαυτό μας και τον κόσμο. 

    Ο τρόπος που βιώσαμε κάποια γεγονότα, οι αντιδράσεις της οικογένειας μας σε αυτά τα βιώματα, ο βαθμός που αυτά τα βιώματα καθόρισαν την ζωή μας συνθέτουν τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε.

Ωστόσο, αν δεν έχουμε συναισθηματική επίγνωση, δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε πως η συμπεριφορά μας είναι λανθασμένη. 

    Κάθε φορά που πνιγόμαστε από σφόδρα συναισθήματα ή βυθιζόμαστε σε ανομολόγητες μνήμες οδυνηρών γεγονότων ή ανείπωτων απωλειών απλά επαναβιώνουμε ανεπεξέργαστα παλιά τραύματα. Όταν τα παιδικά τραύματα γράφουν την ιστορία της ζωής μας είναι προφανές πως εμείς απλά λειτουργούμε σαν συνεχιστές ακατανόητων, για μας, διαγενεακών λαθών.

Θέλετε να επαναλάβετε τα λάθη των προγόνων σας; 

Θέλετε να δείτε την ζωή των γονιών σας σε επανάληψη;

Αν όχι, γνωρίστε τον εαυτό σας! Παρατηρήστε την συμπεριφορά σας, τις αντιδράσεις σας, καταγράψτε όσα αισθάνεστε, ακολουθήστε την διαδρομή των σκέψεων σας!
_______________________
Πηγή: psychologynow.gr
by Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δε μιλάω σε σένα παιδί μου. Σε σένα μιλάω γονιέ...

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου

Δε μιλάω σε σένα παιδί μου. Δε φταις εσύ. 

Δε φταις που δε σ’ έμαθαν να αγαπάς, να σέβεσαι και να απλώνεις το χέρι σου για να σηκώσεις κάποιον, για να δώσεις, για να χαϊδέψεις, ακόμα και για να πάρεις αυτά που σου ανήκουν. 

Δε φταις εσύ για το θυμό σου που σαν μανιασμένος άνεμος τα ξεριζώνει όλα στο πέρασμά του. 

Δε φταις εσύ…

Σε σένα μιλάω! Σε σένα άνθρωπε. 

Σε σένα που ξέχασες τι πάει να πει ανθρωπιά. 

Σε σένα γονιέ! Σε σένα που μέσα στη ζάλη της καθημερινότητας σου θυμήθηκες να πάρεις το παιδί σου στο “καλύτερο” σχολείο, να του αγοράσεις τα ωραιότερα παπούτσια που μπόρεσες να βρεις.

Να το στείλεις στο πιάνο, τα γαλλικά, το τένις, το κολύμπι, το χορό…. 

Σε σένα που στερήθηκες πολλά για να δώσεις στο παιδί σου ακόμα περισσότερα. Σε σένα μιλάω σήμερα γονιέ. Που σκέφτηκες να φροντίσεις για τα “πάντα” στο περιβάλλον του, μα που ξέχασες να του δώσεις εσένα.

Που προνόησες για το κόστος των σπουδών του, μα δε λογάριασες το κόστος της απουσίας σου….

Που το πήρες να γνωρίσει σπουδαία μέρη, μα δεν πέταξες μια χάρτινη βαρκούλα στο ποταμάκι έξω από το σπίτι μαζί του -να δεις τη λαχτάρα μες στα μάτια του όταν την περίμενε να φτάσει στην απέναντι όχθη. Που τον χειροκρότησες, όταν πήρε το χρυσό μετάλλιο στους αγώνες, μα δεν έτρεξες μαζί του στην αυλή, κυνηγώντας τον μια μέρα.

Που του έδειξες να κυνηγά τα όνειρά του, να πετυχαίνει τους στόχους του, μα ξέχασες να του χαϊδέψεις τα μαλλιά και να τον γαργαλήσεις. Που τον έμαθες να προσέχει την εμφάνισή του μα φοβήθηκες να του μιλήσεις για τη ψυχή του.

Σε σένα μιλάω γονιέ. Που χρειαζόσουν αυτές τις δύο ώρες για να ηρεμήσεις από την τρέλα της ημέρας σου και του έδωσες το tablet για να παίξει. Και σε καταλαβαίνω…. 

Και δε γράφω για να σε κρίνω. Κι εγώ ένας γονιός είμαι. Τίποτα σπουδαίο και διαφορετικό…

Μα γράφω για να σου θυμίσω γονιέ. Αυτά που ένιωσες όταν το πρωτοπήρες αγκαλιά.

Την πρώτη του ματιά και το πρώτο του χαμόγελο. Τα πρώτα σας αγγίγματα. Τα νανουρίσματα που του τραγουδούσες. Τα χάδια και τις αγκαλιές. Το τύλιγμα του στην κουβέρτα για να μην κρυώσει. Τα πρώτα του βήματα… Εσύ του κρατούσες το χέρι, θυμάσαι;

Κι αυτό τώρα μεγάλωσε. Και περπατάει μόνο του, αυτοεξυπηρετείται, αράζει με φίλους, ίσως να βγαίνει και να ξενυχτά, απομονώνεται, μιλά και γράφει στο κινητό του. 

Δε σε έχει ανάγκη πια! 

ΔΕ σε χρειάζεται να του κρατάς το χέρι. Δε θέλει ούτε να το αγγίξεις! Πολλές φορές θυμώνει κιόλας. Θυμώνει πολύ. 

Με όλους και όλα. Και όλα του φαίνονται ψεύτικα, μάταια και θολά.

Σε σένα μιλάω γονιέ. Πάρε του ξανά το χέρι και δείξε του και πάλι τα βήματα. Αυτά τα πιο σημαντικά βήματα στη ζωή του. Βγείτε μαζί στην ταράτσα και χαζέψτε τον ουρανό ένα βράδυ. Δείξε του ξανά πώς να περπατά στο δρόμο της αγάπης. Να κοιτά γύρω του. Να σκέφτεται. Να νοιάζεται…

Χάιδεψέ του τον ώμο και σκάσε του ένα φιλί στο μάγουλο. Και συνέχισε να του κρατάς το χέρι κι ας νομίζει πως δεν το χρειάζεται. Με σεβασμό. Όχι πολύ σφιχτά.

Τόσο όσο να καταφέρει μόνος του να κάνει τα πρώτα του βήματα. Έτσι, όπως τότε.

Δείξε του να χαμογελά και να χαίρεται τις στιγμές του. Να ανοίγει κάθε πρωί τα παράθυρα και να δέχεται τη ζεστασιά του ήλιου στο σώμα του σαν ευλογία..

Μάθε του πώς να μιλά μα πάνω απ' όλα πώς να ακούει. Δείξε του πως όλοι είμαστε απλά άνθρωποι. Δείξε του πώς να δέχεται τα όμορφα και τα άσχημα της ζωής του. Τα ροζ και τα μαύρα του σύννεφα.
Και σε λίγο καιρό, όταν πια θα περπατά στο δρόμο της αγάπης, θα’ ναι έτοιμος να απλώσει κι αυτός το δικό του χέρι για να κρατήσει ένα άλλο -ίσως πιο μικρό, ίσως πιο αδύναμο- και να το παρασύρει κι αυτό μαζί του στην αγάπη.
Σε σένα μιλάω γονιέ..

Θυμήσου μέσα σε όλα αυτά που περνάς να φέρεις κι άλλους σ’αυτό τον όμορφο δρόμο.
Να γίνουμε πολλοί...

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τους Ανθρώπους με το Καθαρό Βλέμμα μην τους φοβάσαι!

    Πολλές φορές, όταν ο κόσμος με βαραίνει, όταν τα λόγια γίνονται ανυπόφορα και η καθημερινότητα κάνει τη σκέψη μου να ασφυκτιά, αποζητώ ένα ταξίδι μέσα σε μια καθαρή ματιά μ’ ένα χάρτινο βαρκάκι γεμάτο ειλικρίνεια και με άνεμο γλυκό που νανουρίζει και γαληνεύει την ψυχή.

Καθαρή ματιά, βλέμματα από εκείνα που μένουν στη μνήμη ισόβια. 

    Είναι εκείνοι οι λίγο πιο φωτεινοί άνθρωποι που, όταν βρεθείς κοντά τους, γυρίζεις να τους κοιτάξεις ασυναίσθητα και για μια στιγμή μαγνητίζουν τη ματιά και τη σκέψη σου. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, πιάνεις τον εαυτό σου να τους θαυμάζει. 

Έχουν κάτι το διαφορετικό, όχι τόσο στην εικόνα τους, αλλά στο φως που εκπέμπουν. Είναι δυνατότερο από των υπολοίπων.

Σκεφτείτε το βλέμμα ενός παιδιού. 

Υπάρχει πιο καθαρό, ευαίσθητο, ζεστό, ειλικρινές βλέμμα; 

Γι’ αυτά τα βλέμματα μιλάμε. 

    Για εκείνους τους ενήλικους που μεγαλώνοντας δεν έχασαν την παιδικότητά τους. Σπάνιος συνδυασμός από δύναμη και αδυναμία. Δύναμη να φανερώνουν τον εαυτό τους και αδυναμία να μην μπορούν να κρύψουν την αλήθεια. Γίνονται σκληρά κάποιες φορές ή τρυφερά κάποιες άλλες, μα πάντα είναι αληθινά.

Μέσα από τα μάτια τους, βλέπεις έναν ολόκληρο κόσμο.

    Ξεγυμνώνουν την ψυχή και κοιτάς ακριβώς την αλήθεια τους. Τους εμπιστεύεσαι χωρίς περισπασμούς. Έχουν διαπεραστική ματιά και σφικτή χειραψία. Βλέπεις ατόφιο το θυμό και αληθινή τη χαρά τους. Διακρίνεις την απογοήτευση, την πίκρα ή την ευγνωμοσύνη. Θα δεις μέσα τους την αγάπη ή την αδιαφορία. Κι επειδή αντιπαθούν τις φλυαρίες, μέσα από τα μάτια τους, ακούς σκέψεις, συναισθήματα και πράξεις. Διαφανείς άνθρωποι, γνήσιοι.

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι με το καθαρό βλέμμα γεννήθηκαν με αυτό το χάρισμα. 

    Είναι κάτι στο χαμόγελό τους, στο είναι τους που δεν μπορούν να το ελέγξουν. Είναι η αύρα τους που θυμίζει φιλόξενη αυλή, σκιερό κήπο. Ίσως, ακόμη, έχουν έμφυτο το ταλέντο να βλέπουν τη ζωή με μια πιο καθαρή ματιά. 

    Μια ματιά που δείχνει πως ευγνωμονούν για όλα όσα η ζωή τους δώρισε και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά σε κάθε μέρα, στα χρώματα των λουλουδιών, σε μια βόλτα στη θάλασσα, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ζουν για τη μαγεία της στιγμής που, δεν μπορεί, κάποτε θα 'ρθει κι ύστερα θα αφεθούν σ’ αυτήν και θα βιώσουν την ευτυχία.

Δεν έχεις να φοβάσαι. Έχεις μόνο να πάρεις τα πιο όμορφα μαθήματα ζωής. 

Αν σε συμπαθήσουν, θα το διαβάσεις. 

Αν σ’ ερωτευτούν, θα το δεις. 

Αν πάλι δεν τους κάνεις, θα σε απομακρύνουν χωρίς βερμπαλισμούς ή βαρύγδουπες εκφράσεις. 

Μισούν το παραμύθι, τις πλεκτάνες, τα σενάρια εντυπωσιασμού, την αυτοπροβολή. 

Οι άνθρωποι που τους ενδιαφέρουν και οι ψυχές. Εκείνες που φορούν πάντα τα καλά τους.

    Σήμερα που οι καιροί είναι περισσότερο εντυπωσιακοί σε εμφάνιση, αλλά τραγικά κενοί και άγευστοι σε περιεχόμενο και ουσία, ένα καθάριο βλέμμα έχουμε ανάγκη να μας γνέψει να πλησιάσουμε, να κατακλύσει τη ζωή και τη σκέψη μας και να γεμίσει ο αέρας χρώματα.

Μαρία Πράπα

enallaktikidrasi