— Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;

Ο απαίδευτος νους δεν ξέρει τι είναι η καλοσύνη ή η αγάπη άνευ όρων. Δε θα άντεχε ποτέ μια τέτοια αναρχία. Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τα πλούτη του – γίνεται άπληστος. Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τη φτώχεια του – γίνεται κτήνος. 

-Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;

-Ο απαίδευτος νους.

-Ο απαίδευτος νους; Είναι ο πλούσιος; Είναι ο αμόρφωτος; Είναι ο..;

-Είναι ο απαίδευτος νους.

-Τι εννοείς; Τι σημαίνει αυτό;

Ο απαίδευτος νους άγεται και φέρεται. Γίνεται έρμαιο της συγκυρίας. Γίνεται αυτό που συμβαίνει- και τίποτα άλλο.

Ο απαίδευτος νους προσκολλάται πάντοτε στον εκάστοτε Δυνατό. Είναι μια αυτόματη, αντανακλαστική κίνηση. Ο απαίδευτος νους δέχεται τη δωροδοκία, την εύνοια, την υπεροπτική ανοχή του Δυνατού. Μια δουλειά, λίγα χρήματα, ένα αντάλλαγμα. Θα δεχτεί να βελτιώσει πρόσκαιρα τη θέση του και θα επιτρέψει στον βασιλιά, τον κυβερνήτη, τον πρωθυπουργό να συντηρήσει το εκάστοτε διεφθαρμένο καθεστώς του. 

Ο απαίδευτος νους επιτρέπει την αθλιότητα, όσο εκείνη λειτουργεί υπέρ του. Με τον καιρό θα καμαρώσει κρυφά τη δύναμη της Εξουσίας και τη βαρβαρότητα που την συντηρεί. 

Όταν ο Δυνατός δεν έχει πια τα μέσα- το χρήμα και την επιρροή- για να τον κρατήσει πιστό, τότε αμέσως στρέφεται στον επόμενο Δυνατό. Σβήνει ξαφνικά με απαξία τη συμμετοχή και την ανοχή του στο θλιβερό παρελθόν. Γίνεται με θρασύτητα ο πιο σκληρός πολέμιος του παλαιού κι ο πιο πιστά οργισμένος ακόλουθος του καινούριου Δυνατού. Και παράλληλα με αυτόν τον φαύλο κύκλο της εξουσίας και τα σερνόμενα πλήθη του, ο απαίδευτος νους πάντοτε εντοπίζει τον αδύναμο.

Ο απαίδευτος νους συντρίβει τον αδύναμο. Ο πλούσιος τον φτωχό. Ο φτωχός τον ακόμα πιο φτωχό. Ο πιο φτωχός τον παρία. Ο παρίας τον ανέγγιχτο («the untouchables», η έσχατη κάστα στην Ινδία). Συχνά οι εξαθλιωμένοι γίνονται ακόμα πιο σκληροί απ’ τους βασανιστές τους – έτσι η Αδικία διαιωνίζεται.

Ο απαίδευτος νους πιστεύει. Ο θεός του είναι η Ισχύς. Αυτή είναι η ιερή του δύναμη. Μόνο αυτή μπορεί να αντιληφθεί. Μπορεί να περιφέρει λεκτικά έννοιες όπως... η Αγάπη και η Ελευθερία, να τις περιγράφει, να τις κορνιζάρει με μεγάλα γράμματα, αλλά ποτέ δεν τις ενσωματώνει χωρίς αντάλλαγμα στη μικρή ζωή του. Μόνο μέσα στην επιφάνεια του συγκριτικού βαθμού βρίσκει νόημα. «Είμαι πιο καλός. Ο θεός μου είναι πιο καλός. Είμαι ανώτερος».

Ο απαίδευτος νους δεν ξαγρυπνά τις νύχτες. «Πώς έζησα σήμερα; Τι έκανα; Τι δεν έκανα;» «Μήπως αδίκησα κάποιον; Μήπως τον πόνεσα;». Δεν αναρωτιέται. Γιατί ο απαίδευτος νους είναι πάντοτε αδικημένος. Θιγμένος. Και, επομένως, πάντοτε δικαιολογημένος. Αυτός είναι ο αγαπημένος του ρόλος.

Ο απαίδευτος νους δηλώνει απερίφραστα και μεγαλόφωνα την ύπαρξη του. Είναι η παράλογη προβολή του πλούτου του, είναι η μίζερη προβολή της ατυχίας του, είναι η αλαζονική προβολή της τιμιότητάς του, της ηθικής του ανωτερότητας.

Ο απαίδευτος νους φοβάται. Φοβάται το Άγνωστο – δηλαδή τα πάντα. Δεν μπορεί να δώσει εξήγηση, δεν έχει την πνευματική ζωή που θα γαληνέψει την άγνοιά του. Κι έτσι αρχετυπικά μετατρέπει το Άγνωστο σε καλό ή κακό θεό, σε δαίμονα ή προστάτη. Τελικά φοβάται και τα δυο.

Ο απαίδευτος νους δεν διστάζει ν’ αφεθεί στα πιο βάρβαρα ένστικτά του – γιατί είναι ό,τι πιο εύκολο μπορεί να κάνει. Η κάθε εποχή θα του δώσει συνθήματα/ επιχειρήματα για κάθε άθλιο εαυτό του.

Ο απαίδευτος νους πηγαίνει στο Σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, λαμβάνει τις πληροφορίες της εποχής του, διαβάζει, αποκτά πείρα, διδάσκει. Αλλά ποτέ δεν διδάσκεται.

Ο απαίδευτος νους ακολουθεί τυφλά την Αυθεντία του καιρού του. Συχνά ταυτίζει τον εαυτό του με την Αυθεντία.

Ο απαίδευτος νους ξέρει. Κατέχει την αλήθεια. Την Απόλυτη Αλήθεια. Δημιουργεί ένα σύννεφο, ένα νεφέλωμα ιδεοληψιών, προκαταλήψεων, στερεοτύπων κι απαράβατων κανόνων. Κρέμεται με υστερία πάνω απ’ το σύννεφο αυτό και πιστεύει πως τον  σηκώνει ψηλά, πως μαζί πηγαίνουν βόλτα πάνω απ’ τις ζωές των άλλων πλασμάτων. Νιώθει θεός τους για μια μέρα – για μια ζωή. Πάνω στο σύννεφο κάνει περίεργες κινήσεις με το σώμα και τα χέρια του, λατρεύει ξύλα, χρυσάφια ,υφάσματα και ρούχα, φτιάχνει τελετές και καταναγκασμούς, αλλά αδυνατεί να πει μια καλημέρα – και να την εννοεί.

Ο απαίδευτος νους ζει μέσα μια διαρκή σύγχυση. Η Σύγχυση σημαίνει πάντοτε Σύγκρουση.

Ο απαίδευτος νους ζει μέσα σε μια διαρκή αντίφαση. Πολεμά στο όνομα της Ειρήνης, Σκοτώνει στο όνομα της Ζωής, Πονά στο όνομα της Αγάπης, Σκλαβώνει στο όνομα της Ελευθερίας, Αδικεί στο όνομα της Δικαιοσύνης, Παρανομεί στο όνομα του Νόμου, Καταστρέφει στο όνομα της Ύπαρξης.

Ο απαίδευτος νους έχει ως σημείο αναφοράς τους εχθρούς. Τους φαντάζεται, τους δημιουργεί, τους ελκύει.

Ο απαίδευτος νους ζει μέσα απ’ τους άλλους. Παραμονεύει. Χάνει χρόνο, απ τον ελάχιστο που διαθέτει στην ενσαρκωμένη ζωή του, για να ασχοληθεί με τα πλάσματα που πιστεύει πως κλέβουν κάτι από τον ζωτικό του χώρο. Δεν αντέχει τη μοναξιά της περισυλλογής. Δεν εμβαθύνει.

Ο απαίδευτος νους είναι ο Δικτάτορας. Του κράτους του, της ομάδας του, της οικογένειας, των παιδιών, των συντρόφων του, των φίλων, της καθημερινότητας.

Ο απαίδευτος νους κρίνει, δεν δημιουργεί.

Ο απαίδευτος νους δεν ζει στο παρόν. Θα στοιχημάτιζε και τη ζωή του για το τι έγινε πριν από χιλιάδες χρόνια, έχει τη βεβαιότητα για το τι πρόκειται να συμβεί. Αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει τίποτα για το Τώρα.

Ο απαίδευτος νους δεν αναγνωρίζει το ταλέντο, την ομορφιά των άλλων.

Ο απαίδευτος νους δημιουργεί τη γραφειοκρατία. Αγαπά τους τύπους, γιατί δεν απαιτούν βαθύτερη αντίληψη της ζωής, δεν ζητούν κάποια πνευματική διαδρομή, είναι ευκόλως αναγνώσιμοι. Υπάρχουν εκεί, αμετακίνητα παρόντες, ένα έτοιμο εγχειρίδιο.

Ο απαίδευτος νους στηρίζει με τη σιωπή του κάθε φαύλο καθεστώς. Καταστρέφει με το θόρυβό του κάθε δημοκρατία. Γιατί ο λόγος του δεν είναι ποτέ απόσταγμα σκέψης. Βιάζεται να σωπάσει ή να επιβάλει τον λόγο του. Ο απαίδευτος νους είναι ανυπόμονος. Δεν έχει τον αυθορμητισμό ενός παιδιού, τη λαχτάρα του ερωτευμένου. Δεν κατανοεί τη στωικότητα, την καρτερικότητα, την αξία του λόγου και τη σοφία της σιωπής. Ζει σπασμωδικά, ακριβώς όπως σκέφτεται.

Ο απαίδευτος νους δεν έχει καμία εσωτερική ευγένεια. Ο αληθινά ευγενής άνθρωπος φαίνεται μόνο από τους τρόπους του απέναντι σε εκείνους, τους οποίους δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη.

Ο απαίδευτος νους δεν έχει χιούμορ. Λέει αστεία, γίνεται εύθυμος, σκωπτικός, πικρόχολος και χαιρέκακος. Αλλά δεν επιτρέπει να αγγίξει κανείς – ούτε λεκτικά- την κοσμοθεωρία του.

Ο απαίδευτος νους συγχωρεί τον εαυτό του. Όχι τους άλλους.

Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι μορφωμένος, σοβαρός, καλοντυμένος, να κατέχει φήμη κι αξιώματα, δύναμη, επιρροή και πλούτο.

Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι αμόρφωτος, κακοντυμένος, χωρίς κοινωνική θέση κι αξιώματα. Σχηματίζει ομάδες , φράξιες, παρατάξεις, στρατούς, διαχωρισμούς. Οι περισσότερες εποχές της ανθρώπινης ιστορίας ευνοούν τον απαίδευτο νου. Γιατί εκείνος βρίσκει πάντοτε το κατάλληλο έδαφος μέσα στις αυστηρές δομές, στις έτοιμες απαντήσεις, σε ιδεολογικά κατασκευάσματα.... 

Ο απαίδευτος νους είναι υπάκουος – ή οργανωμένα, κατόπιν προσταγής, ανυπάκουος. Ψάχνει πάντοτε για την πιο ασφαλή φυλακή και τη βαφτίζει ζωή του.

Ο απαίδευτος νους δεν ξέρει τι είναι η καλοσύνη ή η αγάπη άνευ όρων. Δε θα άντεχε ποτέ μια τέτοια αναρχία.

Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τα πλούτη του – γίνεται άπληστος.

Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τη φτώχεια του – γίνεται κτήνος.

Γράφει: Πέτρος Κουμπλής  

aixmi.gr
πρώτη ανάρτηση 

Αν συναντήσεις ποτέ έναν τέτοιο άνθρωπο...

... μην τον αφήσεις να φύγει

Έναν άνθρωπο από εκείνους που χαμογελούν ειλικρινά και πλατιά, τους βλέπεις και σου φτιάχνουν τη μέρα. 

Εκείνους που ακούνε τα όνειρά σου και σε ενθαρρύνουν να κάνεις μεγαλύτερα. 
Όσους ξέρουν πότε να τσακωθούν σε μια διαφωνία και πότε να προσπεράσουν.

Εκείνους που γυρνούν τον κόσμο όλο με μια τσάντα στον ώμο, όχι για να κάνουν ποστ, αλλά γιατί ζουν κάθε λεπτό με τις αισθήσεις τους και αποτυπώνουν τις εικόνες μέσα τους.

Όλους αυτούς που κάθονται στα παγκάκια της πόλης, θα τους πεις την ιστορία σου και θα σ' ακούσουν.
Θα σου πουν κι εκείνοι δικές τους.
Αυτούς που έχουν καταλάβει τους λόγους για τους οποίους αξίζει κανείς να ζει και ξέρουν σε τι να ξοδευτούν. 
Όσους είναι επιεικείς με τους άλλους.
Αυτούς που αφήνονται στην τύχη και λένε περισσότερα “ναι”... κι αυτό το ναι έχει διάρκεια, χαρά, ενθουσιασμό, τρέλα, ακούγεται αδιάκοπα και επαναλαμβάνεται σαν ηχώ!

Όσους είναι πράοι, αυτάρκεις, ευγενικοί, που δεν κάνουν πολύ θόρυβο γιατί δε θέλουν να τραβούν τα βλέμματα. Αυτούς που ρισκάρουν, που αποφάσισαν με το ένστικτο, όταν δεν υπήρχε λογική.

Που τα καλοκαίρια βουτούν σε διάφανα νερά και σε παρασέρνουν, μα όταν αρχίζουν τα κρύα πάλι εξαφανίζονται μακριά, δεν τους ταιριάζει ο χειμώνας.
Που μπαίνουν εύκολα σε τρένα, αεροπλάνα και πλοία για να 'ρθουν να σε βρουν.
Που παίζουν με τα παιδιά τους, και στις εκδρομές στο βουνό .... μαθαίνουν και σ'αυτά να ζούν.
Εκείνους που η καθημερινότητα δεν έγινε τρόπος ζωής αλλά μέσο επιβίωσης.
..................
exostispress.gr
Αντικλείδι 

Haley Curfman: Η Δασκάλα με το πιο Όμορφο Φόρεμα!! - The Art of Kindness

    Στην Οκλαχόμα πρέπει να ταξιδέψεις αν θέλεις να συναντήσεις μία από τις πιο φοβερές και δημιουργικές δασκάλες του κόσμου. 

Μια δασκάλα που όταν έμαθε πως στο σχολείο δε θα υπάρχουν μαθήματα τέχνης, αποφάσισε να βρει άλλους τρόπους για να ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα των παιδιών και την έκφραση της.

The Art of Kindness

    Η Haley Curfman διδάσκει στη Β’ τάξη Δημοτικού κι έχει γίνει γνωστή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από μία φωτογραφία που ανέβασε με αφορμή μια έκθεση του σχολείου πέρυσι, όπου κέρδισε εκείνη κι οι μαθητές της το πρώτο βραβείο.

    Η γλυκιά δασκάλα αγόρασε ένα λευκό φόρεμα, το πήρε μαζί της στην τάξη και ζήτησε από τους μαθητές της να το ζωγραφίσουν γνωρίζοντας πως δε θα σβηστεί κανένα από τα σχέδια τους, σε περίπτωση που το ζητούσαν.

    Το αποτέλεσμα ήταν τόσο όμορφο που η Haley ήθελε να το μοιραστεί με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους κι έτσι σκέφτηκε να το ανεβάσει στα social media. Από εκείνη τη μέρα, το φόρεμά της, εκείνη, αλλά κι η ιστοσελίδα της «thewearyteacher.com» βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση και τα χαμόγελα στο Μπλάκγουελ της Οκλαχόμα έγιναν πλατιά.
    Πολλοί εκπαιδευτικοί εμπνεύστηκαν από τη δημιουργική της ιδέα κι ακολούθησαν το παράδειγμά της. Η Haley για δεύτερη χρονιά φέτος επανέλαβε την όμορφη αυτή διαδικασία κι ένα δεύτερο λευκό φόρεμα, βρέθηκε στην τάξη πανέτοιμο να γεμίσει από παιδικές ζωγραφιές, με θέμα τους την «καλοσύνη».

    Και τα δύο φορέματα η όμορφη δασκάλα τα τίμησε φορώντας τα σε πάρτι του σχολείου και δε θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, αφού από μόνα τους αποτελούν όμορφα έργα τέχνης και τα μηνύματα αγάπης προς εκείνη που είναι ζωγραφισμένα πάνω τους τα κάνει ακόμη πιο πολύτιμα.
    Αν νομίζετε πως αυτή η όμορφη πρωτοβουλία είναι η μοναδική της Haley κάνετε λάθος αφού η ίδια δηλώνει πως «τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα προσπαθώ πάντα να κάνω κάτι στην τάξη μου, που ν’ αφήνει τα δημιουργικά μυαλά των μαθητών να εκφράζονται ελεύθερα».

    Όπως θα διαπιστώσετε και στις φωτογραφίες, γίνεται αρκετά δημιουργική με τις διακοπές και τις γιορτές και δε χάνει ευκαιρία για να δείξει σε μαθητές, επισκέπτες της ιστοσελίδας της αλλά και των προσωπικών της λογαριασμών στα social πως η ζωή θέλει χιούμορ, τρέλα, δημιουργικότητα και καλοσύνη…

Με τέτοιους δασκάλους, κανένα παιδί δε θα θεωρούσε αγγαρεία το σχολείο ε;

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Fast fashion - Social Media - Online Shopping: Τα "ματωμένα ρούχα"

Ρούχα. Αναγκαίο αγαθό, τρόπος έκφρασης, έκφανση του πολιτισμού και της εκάστοτε κοινωνίας. Τα ρούχα μας προστατεύουν, μας στολίζουν, μας εξυπηρετούν και μιλάνε για μας. 

Στη σύγχρονη εποχή, όμως, το τι ρούχα θα επιλέξουμε και από πού είναι ζήτημα πολιτικό, κοινωνικό, περιβαλλοντικό και, τελικά, βαθιά ηθικό. 

    Ο όρος fast fashion ακούγεται την τελευταία πενταετία όλο και περισσότερο, επιφορτισμένος με τις έννοιες ντροπή, εκμετάλλευση μαζική παραγωγή, υπερκαταναλωτισμός, παγκοσμιοποίηση κ.λπ. 

What Is Fast Fashion and Why Is It So Bad?

Τι είναι ακριβώς, όμως, το fast fashion και γιατί πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στις επιλογές μας;

    Μέχρι τον 19ο αιώνα, οι άνθρωποι φρόντιζαν μόνοι τους για τα ρούχα τους, μεριμνώντας να βρουν πρώτες ύλες και να τις επεξεργαστούν, δημιουργώντας την ένδυσή τους. Προσπαθούσαν να φυλάξουν και να προστατεύσουν τα ρούχα τους όσο περισσότερο καιρό ήταν εφικτό, καθώς η διαδικασία απόκτησής τους, όπως καθίσταται έκδηλο, ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, χρονοβόρα και «κοστοβόρα» λόγω των πρώτων υλών που δεν υπήρχαν σε πλεόνασμα. 

    Με τη Βιομηχανική επανάσταση, ωστόσο, το τοπίο αλλάζει δραματικά. Ο τομέας της ένδυσης και της μόδας δεν άργησε να επηρεαστεί, καθώς προέκυψαν νέες τεχνικές, υλικά, μέθοδοι, μηχανές και βιοτεχνίες. Ο χρόνος παραγωγής των ρούχων μειώνεται καταλυτικά και ο όγκος αυξάνεται. Η μεσαία και ανώτερη τάξη είχε στα χέρια της κάτι καινούριο να διαχειριστεί: τη μαζική παραγωγή ρούχων.

    Ήδη από τη δεκαετία του 1970, το φαινόμενο fast fashion είχε αρχίσει να εμφανίζεται. Οι μεγάλες μονάδες παραγωγής ρούχων στράφηκαν σε Ασιατικές και Αφρικανικές χώρες, θέτοντας τα θεμέλια της βάσης τους εκεί, προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες της νεολαίας για φθηνότερα και περισσότερα ρούχα. 

Για να επιτευχθεί, βέβαια, αυτό, το τίμημα ήταν για τους εργαζομένους εξαντλητική και καθόλου ή ανεπαρκής αμοιβή. 

    Τα δεδομένα στον χάρτη της βιομηχανίας ένδυσης συνέχισαν να εξελίσσονται κάπως έτσι μέχρι τη δεκαετία του 1990, οπότε και δημιουργούνται πασίγνωστες αλυσίδες ρούχων σε όλο τον κόσμο με φθηνά, προσιτά και ελκυστικά ρούχα, απευθυνόμενες σε ολοένα και διευρυνόμενο πληθυσμό. Αυτό, ωστόσο, σήμαινε την επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών των ανθρώπων που δούλευαν για τη σκληρή αυτή βιομηχανία.

Ας γυρίσουμε, όμως, στο σήμερα, μετά από αυτή την ιστορική ανασκόπηση και στην προσπάθεια να κατανοηθεί καλύτερα το φαινόμενο αυτό. Σήμερα, λοιπόν, παράγονται μαζικά ρούχα σε χώρες με πολύ φθηνό εργατικό δυναμικό, με πολύ κακής ποιότητας υλικά και ανανεώνεται ανά δύο εβδομάδες περίπου η παραγωγή, λανσάροντας συχνά νέα προϊόντα και δελεάζοντας τους καταναλωτές διαρκώς σε νέες αγορές. Μάλιστα, τα social media και το online shopping οξύνουν το φαινόμενο αυτό.

    Το πρώτο από τα ηθικά ζητήματα που προκύπτει αφορά τους ανθρώπους πίσω από τη «βιτρίνα». 

    Οι συνθήκες εργασίας στη βιομηχανία της ένδυσης είναι άθλιες, με τους εργαζομένους να βρίσκονται εκτεθειμένοι σε επικίνδυνες καταστάσεις, με ελάχιστες ή και καθόλου αμοιβές και ασφάλιση, ενώ τρομακτικά συχνό είναι το φαινόμενο της παιδικής εργασίας στον βωμό του. 

Το δεύτερο ηθικό ζήτημα ζωτικής σημασίας αφορά το περιβάλλον. 

    Η βιομηχανία της μόδας παίρνει τη δεύτερη θέση στη ρύπανση του περιβάλλοντος, μετά τη ρύπανση που προκαλείται από τη βιομηχανία πετρελαίου. Έρευνες της WWF αποκαλύπτουν πως χρειάζονται περίπου 2,700 λίτρα νερού για να φτιαχτεί ένα t-shirt, ενώ οι συνθετικές ίνες με βάση το πετρέλαιο που χρησιμοποιούνται, απαιτούν δεκαετίες για να αποσυντεθούν. Μέχρι τότε, παραμένουν κυρίως σε χωματερές, απελευθερώνοντας επιβλαβείς ουσίες στην ατμόσφαιρα. 

Το τρίτο ζήτημα σχετίζεται και πάλι με τα ανθυγιεινά, μη βιώσιμα υλικά των ρούχων, αλλά εστιάζοντας στην υγεία των καταναλωτών. 

    Σύμφωνα με το Κέντρο Περιβαλλοντολογικής Υγείας της Καλιφόρνια, γνωστές αλυσίδες ένδυσης πωλούν διάφορα είδη με περιεκτικότητα σε μόλυβδο, που υπερβαίνει τα επιτρεπτά όρια της νομοθεσίας.

    Η γρήγορη μόδα επηρεάζει την υγεία των καταναλωτών και των εργαζόμενων στον χώρο της ένδυσης. Η υγεία τους πλήττεται αναμφίβολα, εφόσον επιβλαβείς χημικές ουσίες, όπως η βενζοθειαζόλη, η οποία έχει συνδεθεί με τύπους καρκίνου και αναπνευστικών παθήσεων, έχουν βρεθεί σε είδη ένδυσης. Έρευνες από διάφορα Ινστιτούτα (κυρίως αμερικάνικα) αποδεικνύουν ότι εφόσον το δέρμα μας είναι το μεγαλύτερο όργανο του σώματος κι έρχεται διαρκώς σε άμεση επαφή με αυτά τα είδη ρουχισμού, οι κίνδυνοι για την υγεία αυξάνονται ραγδαία. 

Τέλος, το ζήτημα της αισθητικής, αν και δευτερευούσης σημασίας συγκριτικά με τα προαναφερθέντα, απασχολεί όλο και περισσότερο. 

    Μπροστά στη μαζική παραγωγή τόσο πανομοιότυπων ρούχων, χάνεται το προσωπικό στυλ, η προσωπική αισθητική του καθενός και η ταυτότητά του. Δημιουργείται μια μάζα χωρίς στοιχεία αισθητικής να διαφοροποιεί την κάθε αυτόνομη ύπαρξη.

    Συμπερασματικά, είναι κατανοητό ότι η γρήγορη μόδα είναι εθιστική και προσιτή σε όλους μας. Στρεφόμαστε όλοι στην εύκολη λύση και γιατί έχουμε δεχτεί αναντίρρητα ισχυρή πλύση εγκεφάλου, αλλά και ίσως γιατί τα High luxury brands (Επωνυμίες υψηλής πολυτέλειας) δεν είναι προσβάσιμα για τους περισσότερους από εμάς. 

    Ωστόσο, από τη στιγμή που στον βωμό της σκληρής αυτής βιομηχανίας ματώνουν ανθρώπινα χέρια και αιμορραγεί το περιβάλλον, έχουμε ευθύνη να θέσουμε σε προτεραιότητα τα ανθρώπινα δικαιώματα, την υγεία μας, αλλά και την προστασία του πλανήτη. 

    Η λύση βρίσκεται στη στροφή μας σε πιο sustainable (βιώσιμες) λύσεις, όπως τα second hand μαγαζιά ρουχισμού, τα συνοικιακά μαγαζιά ένδυσης και, γενικότερα, μειώνοντας τον όγκο πραγμάτων που τείνουμε να υπερκαταναλώνουμε!

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα ταξίδι γεμάτο αγάπη, προκλήσεις και… αρνητικά σχόλια

Της Μαρίας Μπότη

Μητέρα. Μία λέξη που κρύβει μέσα της αστείρευτη αγάπη, απεριόριστη φροντίδα και έντονα συναισθήματα. Μία λέξη που «ξεχειλίζει» τρυφερότητα και «μοιράζει» χαμόγελα.
    Είναι εκείνο το καθοριστικό στάδιο στη ζωή μιας γυναίκας που αποκτά –είτε βιολογικά είτε όχι– ένα παιδί και αυτομάτως κατακτά ίσως και τον πιο όμορφο τίτλο της ζωής της: «Μητέρα».

Πώς συμβαδίζει, όμως, ο ρόλος της γυναίκας με τον ρόλο της μητέρας;
    Η μητρότητα είναι πραγματικά μια μοναδική εμπειρία με έντονες συναισθηματικά στιγμές, όμορφες και άσχημες, εύκολες και δύσκολες. Πέρα όμως από την ευτυχία και την συγκίνηση, υπάρχει και η κούραση, η εξάντληση και τα προβλήματα. Κανείς δεν λέει ότι η μητρότητα είναι εύκολη, κρύβει προκλήσεις, συγκινήσεις, δυσκολίες. Υπάρχουν στιγμές που η γυναίκα εξωτερικεύει πτυχές του εαυτού της που «γεννήθηκαν» μαζί με το παιδί. Ανακαλύπτει κρυφά στοιχεία του χαρακτήρα της που δεν γνώριζε, αλλάζουν οι προτεραιότητές της και ανατρέπεται η φιλοσοφία σκέψης της.
    Αποτελεί ένα καθοριστικό στάδιο στη ζωή κάθε γυναίκας, καθώς βρίσκεται απέναντι στο πιο όμορφο θαύμα της φύσης, τις πιο αγνές ψυχές˙ τα παιδιά. Προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην παλιά και τη νέα ζωή και να απολαύσει στο έπακρο αυτή την εμπειρία.

Ωστόσο, «γκρίζα σύννεφα» εμφανίζονται όταν η ίδια αποφασίζει να επιστρέψει στην καθημερινότητά της –φυσικά με αρκετές αλλαγές– αντιμετωπίζοντας τις «φωνές της κοινωνίας» που σιγοψιθυρίζουν, σχολιάζοντας την απόφασή της και καταλογίζοντάς της πολλές φορές αδιαφορία προς το παιδί.

    Πολλές γυναίκες βυθίζονται σε μία «θάλασσα» ενοχών όταν επιλέγουν ή αναγκάζονται να αποχωριστούν για κάποιο διάστημα – μικρό ή μεγάλο – το μωρό τους, πιστεύοντας ότι δεν είναι «καλές μητέρες». Δεν απολαμβάνουν την υπόλοιπη ζωή τους και ξεχνούν τις προσωπικές τους ασχολίες και ενδιαφέροντα. Ακόμα και εάν αποφασίσουν να απολαύσουν λίγο προσωπικό χρόνο χωρίς το παιδί, βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα «κύμα» αντιδράσεων άμεσων και έμμεσων, ιδιαίτερα εάν η στιγμή αναρτηθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
    Καθώς, το διαδίκτυο και τα social media αποτελούν πλέον ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων, τα σχόλια και οι επικρίσεις πολλαπλασιάζονται κάτω από τέτοιου είδους αναρτήσεις. Όσο μεγαλύτερη είναι η επιρροή μιας γυναίκας στους διαδικτυακούς φίλους της (influencer), τόσο περισσότερο προετοιμασμένη πρέπει να είναι – δυστυχώς – να υποστεί την αρνητική κριτική όταν κοινοποιήσει φωτογραφίες μακριά από την οικογένειά της. Μία ανέμελη στιγμή που βρίσκεται αναρτημένη στο feed της, πολλές φορές γίνεται η αφορμή για να παγιδευτεί σε ένα «βουνό» αρνητικών σχολίων. 

Ποιο είναι στην πραγματικότητα το πρόβλημα;
    Ένα από τα βασικά προβλήματα είναι ότι οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης έχουν δώσει στους χρήστες τη δυνατότητα να εκφράζουν οποιαδήποτε άποψη ή γνώμη, έχοντας ως επιλογή να παραμείνει ανώνυμη. Εύκολα μπορεί να σχολιάσει καθένας μία ανέμελη φωτογραφία, ωστόσο χωρίς να ξέρει το background. Το πρόβλημα έγκειται, επίσης, στις αναχρονιστικές αντιλήψεις της κοινωνίας για τους φυλετικούς ρόλους.

 Πολλές γυναίκες φοβούνται να ξεφύγουν από την άποψη ότι «ο ρόλος τους είναι να μεγαλώνουν παιδιά» και εγκλωβίζονται. Συχνά αποκόβονται από φίλους και γνωστούς, σταματούν τη δουλειά, τις βόλτες και δεν απολαμβάνουν προσωπικό χρόνο. Βλέπουν την μητρότητα σαν ένα εμπόδιο να συνεχίσουν τις προηγούμενες ασχολίες τους και φυσικά η κριτική που λαμβάνουν τις αποθαρρύνει.

Αυτό όμως δεν ισχύει στον ίδιο βαθμό για έναν πατέρα, ο οποίος λίγες φορές θα κατηγορηθεί ότι «άφησε» τα παιδιά και ότι δεν ενδιαφέρεται για εκείνα. Ωστόσο, εν έτη 2022 γίνεται λόγος για ισότητα φύλων και ατομική ελευθερία την στιγμή που μία μητέρα που βρίσκεται μακριά από το παιδί της «επιβιώνει» μέσα στην αρνητική κριτική, ενώ ο πατέρας «ανέγγιχτος» μπορεί να απολαύσει τη στιγμή. Είναι λες και η «καταλληλόλητα» της μητέρας σταματάει όταν απομακρυνθεί από το σπίτι, παύει η ανησυχία της για το παιδί και αδιαφορεί για εκείνο.

...........

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι