Τα Ψυχολογικά Προβλήματα που αφήνει η Οικογένεια

    Ποιες είναι οι σκιές τις παιδικής μας ηλικίας, τα οικογενειακά βαρίδια που δυσκολεύουν την καθημερινότητά μας και πώς θα απαλλαγούμε από αυτούς τους δεσμούς;

    Η οικογένεια έχει ενοχοποιηθεί αμέτρητες φορές για τα αρνητικά στοιχεία της συμπεριφοράς των ανθρώπων εντός της κοινωνίας. Από το ανήσυχο παιδί στο νηπιαγωγείο, μέχρι τον αγενή οδηγό του λεωφορείου, η σκέψη όλων συχνά οδηγείται στην κακή αγωγή, που έλαβε από τους γονείς του.

    Η παραδοχή ότι για τα περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα του ανθρώπου ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η οικογένεια, που μεγάλωσε, είναι η μισή αλήθεια. 

    Η άλλη μισή αλήθεια είναι, πως αν και τα οικογενειακά βαρίδια που κουβαλάει ο καθένας δημιουργούν πολλές και ποικίλες δυσλειτουργίες, έχουμε την επιλογή να απαλλαγούμε από αυτά και να συνεχίσουμε τη ζωή μας απελευθερωμένοι και πιο δυνατοί. Με μία προϋπόθεση: να επιθυμήσουμε την αλλαγή και να αγωνιστούμε για αυτή ενάντια στις σκιές του οικογενειακού μας παρελθόντος.
    Ας αναφέρουμε κάποιες από αυτές τις σκιές κι εγγραφές της παιδικής ηλικίας, που δυσκολεύουν την καθημερινότητά, περιορίζουν την ελευθερία και καθορίζουν την ενήλικη ζωή.

Υπερπροστασία
    Οι γονείς συχνά επιδιώκουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, προστατεύοντάς τα από τις δυσκολίες. Ονειρεύονται να μην τους λείψει τίποτα και να περιορίσουν στο ελάχιστο τα εμπόδια από τη ζωή τους. Παιδιά τέτοιων οικογενειών αναπτύσσονται σε μία γυάλα προστασίας και, όταν επιχειρούν να αυτονομηθούν, οδηγούνται σε αλλεπάλληλες αποτυχίες και επιστρέφουν, ως αποτυχημένοι, πίσω στο πατρικό τους.

 «Μη στεναχωριέσαι»
    Οι γονείς εκπαιδεύουν τα παιδιά σε μία ψεύτικη αίσθηση προσωπικής αδυναμίας κι ανωριμότητας. Συναισθήματα, όπως αυτά του πόνου, της θλίψης, της απελπισίας, της στεναχώριας μοιάζουν απαγορευμένα στη ζωή και τείνουν να αποτελούν ένδειξη αδυναμίας. Η αγωνιώδης γονεϊκή επίκληση «μη στεναχωριέσαι» απευθύνεται σε εκείνον που την διατυπώνει. Στην πραγματικότητα λέγεται: «μη στεναχωριέσαι, πέρνα καλά, γιατί δεν αντέχω δυσάρεστες καταστάσεις».

Σύγκριση
    Η σύγκριση των γονέων προς τα παιδιά τους, με σκοπό να τα κινητοποιήσουν και να προκαλέσουν δήθεν το φιλότιμό τους αποτελεί μία τοξική συνήθεια. Η χαρά, το καμάρι, το βλέμμα της ικανοποίησης αντικαθίσταται από την πίκρα και την κούραση. Η αίσθηση της απογοήτευσης, λόγω των συνεχών συγκρίσεων, ξεκινά στην παιδική ηλικία και παραμένει για πάντα. Μέσα από τις συγκρίσεις μεταξύ αδελφών, ξαδέλφων, συμμαθητών εξωτερικεύονται προσωπικές άλυτες εμπλοκές των γονέων.

«Σύνδρομο του καλού παιδιού»
    Παιδικές ματαιώσεις ενηλίκων μεταμορφώνονται σε αγωνιώδεις προσδοκίες προς την επόμενη γενιά. Γονείς που «φορτώνουν» τα παιδιά τους με τις δικές τους προσδοκίες και ζητούν από τα παιδιά να ικανοποιήσουν τις δικές τους βαθύτερες επιθυμίες και όνειρα.       

    Παρατηρούμε τα παιδιά αυτά να αγωνίζονται διαρκώς να ικανοποιήσουν τους γονείς τους και να καλύψουν ενήλικες ανάγκες. Εμπλέκονται σε μαθησιακές υπερπροσπάθειες, σε εξαντλητικές προπονήσεις, σε εντατικά μαθήματα μουσικής, σε κοπιώδεις διδασκαλίες και πολύωρες μελέτες. Συνεπώς, καλούνται τα παιδιά να φροντίσουν τους γονείς κι όχι το αντίστροφο, όπως θα ήταν αναμενόμενο. 

Η κατάσταση αυτή ταλαιπωρεί την παιδική ψυχή και καταστρέφει την χαρά της παιδικότητας. Από πολύ νωρίς καλείται ο νέος άνθρωπος να επιλέξει ανάμεσα στο ρόλο του καλού παιδιού ή στον πραγματικό του εαυτό.

    Επιλέγει συνήθως να καλύψει τις ανάγκες και τις επιθυμίες των γονιών, που τόσο πολύ αγαπάει. Και ασφαλώς παραμερίζει τα δικά του «θέλω», τη δική του ευχαρίστηση και απόλαυση. Αν αρνηθεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του ρόλου του, παύει να είναι αποδεκτός, δε λαμβάνει ανατροφοδότηση κι ενίσχυση για τίποτα, καταπιέζεται συναισθηματικά, λόγω μίας αθόρυβης απόρριψης. Δίχως να είναι στο ελάχιστο ελεύθερη επιλογή του, καταλήγει να φροντίζει κι όχι να φροντίζεται.

«Tα παιδία δεν παίζει»
     Η παιδικότητα τείνει να εκλείψει και τα παιδιά δεν παίζουν, όσο η ηλικία τους απαιτεί. Τα παιδιά της χαράς και της ζωής καταλήγουν παιδιά του καθήκοντος. Η γκρίνια αντικαθιστά την απόλαυση και η κούραση τη ζωντάνια. Ο προσωπικός ελεύθερος χρόνος αποτελεί πολυτέλεια για τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι δεν μαθαίνουν να σχετίζονται μεταξύ τους, να ερωτεύονται τη μάθηση, τη γνώση, τη φύση, δεν αγαπούν το σχολείο και το βιβλίο. Η δημιουργικότητα και η φαντασία κρύβονται πίσω από τη στεγνή διεκπεραίωση καθημερινών υποχρεώσεων, οι οποίες όλες αποσκοπούν σε κάποιο συγκεκριμένο «ενήλικο» στόχο.

Ενοχές
    Η ελληνική οικογένεια συχνά αποτελεί ένα κλειστό σύστημα, που δεν επιτρέπει το άνοιγμα και βασικό συστατικό της στέκεται διαρκώς η ενοχοποίηση. Η ενοχή εμποδίζει την αλλαγή, καθώς ακινητοποιεί και εξαντλεί την επιθυμία. Ντρεπόμαστε για ό,τι κάνουμε και καταστρέφουμε τη ζωντάνια για βελτίωση κι ανατροπή. Η ανημποριά και η αυτολύπηση γεννά πληγή και η πληγή οδηγεί σε νέες ενοχές.

Συναισθηματικός εκβιασμός
    Μετά την ενοχοποίηση ακολουθεί ο εκβιασμός. Όταν κάποιο μέλος επιχειρεί να αυτονομηθεί, ξεκινά ο συναισθηματικός εκβιασμός. Η μητέρα περιγράφει τις θυσίες στις οποίες υποβλήθηκε για να μεγαλώσει το παιδί. Ο πατέρας περιγράφει ότι δεν χώρισε, προκειμένου να μη διαλυθεί η οικογένεια και προτίμησε να διαλυθεί ψυχολογικά ο ίδιος. Επιστρατεύεται η απειλή του θανάτου, καθώς μεγεθύνονται προβλήματα υγείας… Μέσα από ενοχές κι εκβιασμούς παραμένουν πολλοί εγκλωβισμένοι στο ρόλο του παιδιού και με τρόπο ανώριμο κάνουν αδιέξοδες σχέσεις κι αποτυχημένους γάμους, προκειμένου να συνεχίσουν να καλύπτουν επιθυμίες γονέων.

Αδικία
    Μεγαλώνουν πολλά παιδιά με βαθύ το αίσθημα ότι αδικούνται. Γονείς που μεταφέρουν συστηματικά στο παιδί τους την πικρία, την αίσθηση της «αδικίας» από τον δάσκαλοί, ότι ο προπονητής το αγνοεί, ότι ο συμμαθητής το κακομεταχειρίζεται, ότι το εκπαιδευτικό σύστημα το απωθεί… κι ότι το ίδιο δε φέρει καμία ευθύνη για τις αποτυχίες του. Η γονεϊκή αγωνία για δικαίωση του παιδιού, η διαρκής πίκρα από τη συσσωρευμένη «αδικία» καταστρέφει τη δυνατότητα στο μέλλον για την ικανότητα για χαρά, για διεκδίκηση, για κοινωνικοποίηση. Αποκτά αξία κάποιος τελικά, αν αποδειχθεί θύμα. Η νοοτροπία αυτή καθηλώνει την παιδική ψυχή και η πίκρα από την αδικία στερεί κάθε ευχαρίστηση.

    Προφανώς, όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα οδηγούν σε εμπλοκές και δυσλειτουργίες στην ενήλικη ζωή και εμποδίζουν την ανέφελη προσωπική ανάπτυξη. Προκαλούν μικρά ή μεγάλα συναισθηματικά τραύματα και μειώνουν την ψυχική ανθεκτικότητα στις δυσκολίες. Παράλληλα, αν πραγματικά θέλουμε να υπερβούμε το βάρος από το παρελθόν μας και να εξελιχθούμε, χρειάζεται να σταματήσουμε να κατηγορούμε τους γονείς μας και το παρελθόν μας και αντ’ αυτού να εστιάσουμε στο παρόν μας και να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας. Αποδεικνύεται πιο εύκολο να κατηγορούμε τους γονείς μας, αντί να εστιάσουμε στο παρόν και να απομακρυνθούμε από τη σκιά των παιδικών αντιξοοτήτων.

Γράφει ο Δημήτρης Κούκης, Ψυχολόγος (ΒA, MSc) – Ψυχοθεραπευτής/κέντρο ψυχοθεραπείας «ψυχής άκος»

in2life.gr

Στη μνήμη των νεκρών πιλότων σε δυστυχήματα με F-4 Phantom

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους...

Μάριος – Μιχαήλ Τουρούτσικας, 29 ετών - 30/01/2023

Ευστάθιος Τσιτλακίδη, 31 ετών 30/01/2033

Σημειώνεται πως το δυστύχημα δεν είναι το πρώτο που σημειώνεται στην Πολεμική Αεροπορία με τον συγκεκριμένο τύπο. Συγκεκριμένα, απ' όταν τα F-4 Phantom επιχειρούν με το ελληνικό εθνόσημο, άλλοι 19 χειριστές έχουν χάσει τη ζωή τους πετώντας με τον συγκεκριμένο τύπο.
πηγή

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Θεοφάνη - 18/05/2000
ΑΤΜΑΤΖΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ του Γεωργίου - 22/01/1987
ΓΙΑΝΝΙΚΑΚΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ του Μιχαήλ - 03/10/1977
ΓΚΟΛΙΑΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ του Παναγιώτη - 17/01/2000
ΚΑΡΑΘΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Νικολάου - 15/06/2004
ΚΑΡΑΚΙΤΣΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ του Χαρισίου - 27/06/2002
ΚΑΤΣΙΦΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Κωνσταντίνου - 15/12/1982
ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ του Αντωνίου - 27/06/2002
ΜΟΥΧΤΟΥΡΗΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ του Χρήστου - 18/05/2000
ΝΕΖΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ του Δημητρίου - 17/01/2000
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ του Αντωνίου - 20/08/1998
ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ του Πέτρου - 02/05/1984
ΠΕΤΡΟΥΤΣΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ του Νικολάου - 03/10/1977
ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗΣ ΠΕΤΡΟΣ του Εμμανουήλ - 20/08/1998
ΣΑΛΒΑΡΑΣ ΛΑΜΠΡΟΣ του Βασιλείου - 15/12/1982
ΣΑΡΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ του Δημητρίου - 02/05/1984
ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ του Ιωάννη - 15/06/2004
ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ του Χρήστου - 22/01/1987

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Της Υπαπαντής σήμερα: Αλήθεια, τι γιορτάζουμε;

Αν μετρήσουμε τις μέρες που πέρασαν από τα Χριστούγεννα, σήμερα ο μικρός Χριστός σαραντίζει. 

Και στις σαράντα μέρες όλες οι μανούλες με τα μωρά τους πηγαίνουν στην Εκκλησία να πάρουν την ευχή.

    Όλες τις προηγούμενες μέρες οι ευχές για  "καλά σαράντα" δίνουν και παίρνουν, για να είναι καλά η μανούλα και το παιδάκι, να περάσουν οι κίνδυνοι που απειλούν και τους δυο και το νεογέννητο από ζυμαράκι που είναι να "τσουπώσει", να πιάνεται και ταχιά να μεγαλώσει.

    Στα σαράντα, που λέτε, κίνησε και η Παναγιά μας με το μικρό Χριστούλη και με τον προστάτη τους τον Ιωσήφ, να πάνε στο Ναό  να τους ευλογήσει ο γέροντας Συμεών. 

Έτσι έλεγαν τον Ιερέα του Ναού, που ο Θεός του είχε πει πως δε θα φύγει από τη ζωή πριν δει το Λυτρωτή του κόσμου.

Τότε, κατά το συνήθειο οι γονείς αγόραζαν ή ένα αρνάκι για να το προσφέρουν στο Θεό, ή δυο τρυγόνια, αν ήταν φτωχοί. 

Ο Ιωσήφ και η Μαρία δυο τρυγόνια πήραν μιας και φτωχοί άνθρωποι ήταν, και με χαρά μεγάλη και συγκίνηση μπήκαν στο Ναό.

    Και τότε ο γέροντας Συμεών, που αμέσως κατάλαβε ότι το μωρό που θα συναντούσε ήταν ο Λυτρωτής του κόσμου, η Αγάπη η ίδια, σηκώθηκε και με όσες δυνάμεις είχε έτρεξε να τον "υπαντήσει", να τον καλωσορίσει (αυτό σημαίνει στη γλώσσα μας, όπως τη μιλούσαν χιλιάδες χρόνια πριν, το ρήμα υπαντώ που με το πέρασμα των χρόνων έγινε υπαπαντώ, υπό+απαντώ), το σήκωσε στα χέρια του και ευτυχισμένος είπε:  Τώρα Θεέ μου μπορείς να με πάρεις, αφού με τα γέρικα μάτια μου είδα το Σωτήρα του κόσμου, το Φως το αληθινό...

Την Υπαπαντή λοιπόν του Χριστού μας, το καλωσόρισμα από το γέροντα Συμεών γιορτάζουμε σήμερα, και το σαράντισμα της Παναγιάς και του μικρού Χριστού μας.

Το χαμομηλάκι

Να ακούς τις ανάγκες των ανθρώπων σου...

Να τις αφουγκράζεσαι.

Σκύψε από πάνω τους…

Πολλές φορές οι άνθρωποι, θέλουμε να προσφέρουμε, να κάνουμε το καλό, αλλά το κάνουμε με λάθος τρόπο. 

Δε φτάνει, όμως, να δίνεις στον άλλον. 

Πρέπει να του δίνεις αυτό που έχει ανάγκη.

 

Και αυτό, να το κάνεις με λεπτότητα. Με τρόπο. 

Με έναν τρόπο ανάλαφρο, με έναν τρόπο που θα μπορεί να τον αντέξει…

Όταν διψάει κάποιος, δεν ωφελεί να του δώσεις ψωμί.
Και, όταν πεινάει, δεν ωφελεί να τον σκεπάσεις με κουβέρτα.

Έτσι και με τους ανθρώπους σου. Με τη γυναίκα σου, τον άντρα σου, τους φίλους, τα παιδιά σου.

Πρέπει να τους δίνεις, όχι αυτό που θεωρείς εσύ σωστό, αλλά αυτό που έχουν πραγματικά ανάγκη.

Να τους αφουγκράζεσαι. Να σκύβεις από πάνω τους.
Μόνον έτσι, θα μπορέσεις πραγματικά να τους βοηθήσεις…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Αίσθημα Δικαίου είναι Έμφυτο στα Παιδιά

«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως»

(Λουκ. στ΄31)

Ακόμη και τα παιδιά προσχολικής ηλικίας γνωρίζουν το «χρυσό κανόνα». Με απλά λόγια το αίσθημα δικαίου.

Τα μωρά έχουν την αίσθηση του δικαίου και επιδεικνύουν αλτρουισμό ήδη από την ηλικία των 15 μηνών

Αίσθηση του δικαίου από κούνια!

Έτσι θα καλλιεργήσετε το αίσθημα δικαίου στο παιδί σας

    «Χρυσός Κανόνας» ονομάζεται η πρακτική αμοιβαιότητας στην ηθική συμπεριφορά, σύμφωνα με την οποία «κάνουμε στους άλλους αυτά που θέλουμε και εμείς να μας κάνουν αυτοί», ή αλλιώς «δεν κάνουμε στους άλλους αυτά που δε θέλουμε να κάνουν οι άλλοι σε εμάς». Με κάποια παρόμοια μορφή, ο χρυσός κανόνας εκφράζεται λίγο ως πολύ στις περισσότερες θρησκείες και φιλοσοφικές τάσεις, ενώ με τον όρο αυτό εμφανίζεται από το 1670. (Πηγή: Wikipedia)

Σύμφωνα με δημοσίευμα του LiveScience, που επικαλείται μια έρευνα του πανεπιστημίου του Μάνστεστερ, όταν παιδιά ηλικίας 3 ετών παρακολούθησαν κουκλοθέατρο με τις μαριονέτες να κλέβουν η μία από την άλλη, ήθελαν να επιστρέψουν τα κλεμμένα αντικείμενα στο θύμα.

Μάλιστα, η αντίδρασή τους ήταν η ίδια είτε η μαριονέτα είχε πάρει κάτι από αυτά προσωπικά ή από κάποια άλλη μαριονέτα, διαπίστωσαν οι ερευνητές.

«Από πολύ μικρή ηλικία, τα παιδιά έχουν ένα αίσθημα δικαίου, με την έννοια ότι θα συμπεριφέρονται στους άλλους όπως θα περίμεναν να τους συμπεριφερθεί κάποιος άλλος» ανέφερε ο Keith Jensen, ένας εκ των συγγραφέων της μελέτης και καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.

    Όμως, σύμφωνα με τους ερευνητές, σε αντίθεση με τους ενήλικες, τα παιδιά δε εμφανίζονται το ίδιο πρόθυμα να προβούν σε τιμωρία. Αντίθετα, προτιμούν να παρηγορούν το θύμα, επιστρέφοντας τα απολεσθέντα και κλαπέντα αντικείμενα.
Τα συμπεράσματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Current Biology.

newsbeast