Εμπόδια στη Ζωή σας; Μη τα φοβάστε! Αγκαλιάστε τα!

Τα πράγματα είναι δύσκολα αυτή την εποχή, για πολύ κόσμο.  

Κάτι οι συνηθισμένες δυσκολίες της ζωής, κάτι οι κάθε είδους κρίσεις, καθένας έχει να αντιμετωπίσει πολλά.  

    Η άμεση αντίδραση των περισσότερων ανθρώπων είναι να στρεσαριστούν, να αγχωθούν, να στεναχωρηθούν, να εκνευριστούν, να φοβηθούν, να αμφισβητήσουν την ικανότητά τους ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν στη δύσκολη αυτή κατάσταση.

    Συνήθως βλέπουμε το πρόβλημα μπροστά μας ως ένα εμπόδιο στο μονοπάτι της ευτυχίας μας, οπότε θέλουμε να το κλωτσήσουμε και να το παραμερίσουμε το δυνατόν συντομότερο.  Με αυτό τον τρόπο, όμως, εμπλεκόμαστε ακόμα περισσότερο με το πρόβλημα, γινόμαστε ένα με αυτό και, τελικά, καταλήγουμε να παλεύουμε περισσότερο με την ιδέα ότι υπάρχει ένα πρόβλημα παρά με το ίδιο το πρόβλημα.

Τι θα συνέβαινε αν, αντί να παλεύουμε εναντίον του προβλήματος το αποδεχόμασταν, το αγκαλιάζαμε και αρχίζαμε να το επεξεργαζόμαστε και να δουλεύουμε με αυτό;

    Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ ότι θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι ή χαρούμενοι που έχουμε πρόβλημα!  (αν και, πολλές φορές, αφού έχει λυθεί ένα πρόβλημα που είχαμε, θεωρούμε ότι καλά που προέκυψε, γιατί μας έδειξε έναν δρόμο ή μια εξέλιξη που ούτε καν τη φανταζόμασταν!).

Η ιδέα είναι απλή: καθόμαστε ήρεμα, δεχόμαστε ότι υπάρχει το συγκεκριμένο πρόβλημα, αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε δυνατότητα να το αντιμετωπίσουμε με κάποιον τρόπο (μπορεί να μην είναι εμφανής άμεσα), αρχίζουμε να εξετάζουμε τρόπους διαχείρισης του προβλήματος, και ΔΕΝ πελαγοδρομούμε θρηνώντας την ύπαρξη του προβλήματος.

    Βέβαια, οι περισσότεροι από εμάς τελικά φτάνουν στην επίλυση του προβλήματος, οπότε αυτό που προτείνω είναι να προσπεράσουμε το στάδιο της γκρίνιας και της μιζέριας πριν φτάσουμε στη λύση και να προχωρήσουμε κατευθείαν στο στάδιο της σκέψης για τη διαχείριση του προβλήματος.  Έπειτα, καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι κάποια προβλήματα, ενώ μπορεί να μην έχουν άμεση ή οριστική λύση, μπορούν όμως να φτάσουν σε ένα καλό σημείο διαχείρισης-εξισορρόπησης.

Πόση στεναχώρια, άγχος, και προβλήματα υγείας γλιτώνουμε όταν απλώς δεχτούμε την ύπαρξη του προβλήματος και διαβεβαιώσουμε τον εαυτό μας ότι, όσο και αν φοβόμαστε ή ανησυχούμε αυτή τη στιγμή μπορούμε να διαχειριστούμε το πρόβλημα, ό,τι και να είναι, ακόμα και αν δεν είμαστε προς στιγμήν σίγουροι.

    Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο εμπλεκόμαστε με την ιδέα του «πω, πω, τι φοβερό είναι αυτό το πρόβλημα» τόσο πιο πιθανό είναι να υποστούμε τις συνέπειες της πίεσης αυτής στην ψυχική και σωματική μας υγεία.  

    Όταν όμως πούμε στον εαυτό μας «Δεν το θέλω αυτό το πρόβλημα.  Δεν το δέχομαι» ήδη μπαίνουμε στη διαδικασία να το σμικρύνουμε και αποποιούμαστε τη διαδικασία αντιπαράθεσης απέναντι στο πρόβλημα.  Με άλλα λόγια, όταν παύουμε να το αναμασάμε και να κλαιγόμαστε, ανοίγει ο δρόμος για να βρούμε απαντήσεις και λύσεις.

    Και ας μη ξεχνάμε, βέβαια, ότι το να εθελοτυφλούμε ή να αναβάλουμε την αντιμετώπιση ενός προβλήματος που μας απασχολεί, δεν ωφελεί σε τίποτα, αλλά, αντίθετα, συμβάλλει στην επιδείνωση ή μεγέθυνση του προβλήματος.

Τι ακριβώς να κάνετε….

• Φανταστείτε το πρόβλημά σας.  Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι είστε δυνατό και ικανό άτομο και ότι έχετε την υποστήριξη συγγενών, φίλων και μιας ανώτερης δύναμης στην προσπάθειά σας να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα.

Τι είναι προτιμότερο; Να πείτε «αδύνατο, είναι πολύ άσχημα τα πράγματα, ακατόρθωτο» ή «όντως, τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά μπορώ να τα αντιμετωπίσω και σιγά-σιγά θα βρω τη λύση»;

• Αλλάξτε τον τρόπο σκέψης σας. Διαβάστε βιβλία και άρθρα αυτοβοήθειας, αναζητήστε τις συμβουλές ειδικών κοκ.  Αυτές οι πηγές θα σας βοηθήσουν να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας, διδάσκοντάς σας να εντοπίζετε τις αιτίες και τα αποτελέσματα του τρόπου σκέψης σας και δείχνοντάς σας πώς να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας. 
• Εστιάστε σε λύσεις και όχι σε προβλήματα.  Αντί να αναλώνεστε σε περιγραφή του προβλήματος, εντοπίστε πιθανές λύσεις ή τρόπους διαχείρισής του, καθώς και τα οφέλη που θα έχετε όταν το ξεπεράσετε.  
• Εμπιστευθείτε τις ικανότητες και τις δυνάμεις σας να ξεπεράσετε τις δυσκολίες, την αρνητική κριτική ή τα αρνητικά σχόλια των άλλων.  Μάθετε να λέτε θετικά πράγματα στον εαυτό σας και εντρυφείστε στη δύναμη των θετικών επιβεβαιώσεων.
• Δείξτε επιμονή και υπομονή στην υπερπήδηση εμποδίων και μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια.
• Επιδείξτε αυτοπειθαρχία και συγκέντρωση.  Αυτές είναι δύο ιδιαίτερα σημαντικές αρετές για την πραγμάτωση της επιτυχίας.  Όλοι θέλουν να τα επιτύχουν, αλλά λίγοι τα καταφέρνουν, διότι λίγοι καλλιεργούν την αυτοπειθαρχία και τη συγκέντρωση που απαιτούνται για την επιτυχία.  Αυτός είναι και ο λόγος που συχνά άνθρωποι έξυπνοι, ταλαντούχοι, ικανοί δεν τα καταφέρνουν, αν δεν έχουν αυτοπειθαρχία και συγκέντρωση

Αναρτήθηκε από Δρ. Λίζα Βάρβογλη
greekpsychologypages
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα Ψυχολογικά Προβλήματα που αφήνει η Οικογένεια

    Ποιες είναι οι σκιές τις παιδικής μας ηλικίας, τα οικογενειακά βαρίδια που δυσκολεύουν την καθημερινότητά μας και πώς θα απαλλαγούμε από αυτούς τους δεσμούς;

    Η οικογένεια έχει ενοχοποιηθεί αμέτρητες φορές για τα αρνητικά στοιχεία της συμπεριφοράς των ανθρώπων εντός της κοινωνίας. Από το ανήσυχο παιδί στο νηπιαγωγείο, μέχρι τον αγενή οδηγό του λεωφορείου, η σκέψη όλων συχνά οδηγείται στην κακή αγωγή, που έλαβε από τους γονείς του.

    Η παραδοχή ότι για τα περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα του ανθρώπου ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η οικογένεια, που μεγάλωσε, είναι η μισή αλήθεια. 

    Η άλλη μισή αλήθεια είναι, πως αν και τα οικογενειακά βαρίδια που κουβαλάει ο καθένας δημιουργούν πολλές και ποικίλες δυσλειτουργίες, έχουμε την επιλογή να απαλλαγούμε από αυτά και να συνεχίσουμε τη ζωή μας απελευθερωμένοι και πιο δυνατοί. Με μία προϋπόθεση: να επιθυμήσουμε την αλλαγή και να αγωνιστούμε για αυτή ενάντια στις σκιές του οικογενειακού μας παρελθόντος.
    Ας αναφέρουμε κάποιες από αυτές τις σκιές κι εγγραφές της παιδικής ηλικίας, που δυσκολεύουν την καθημερινότητά, περιορίζουν την ελευθερία και καθορίζουν την ενήλικη ζωή.

Υπερπροστασία
    Οι γονείς συχνά επιδιώκουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, προστατεύοντάς τα από τις δυσκολίες. Ονειρεύονται να μην τους λείψει τίποτα και να περιορίσουν στο ελάχιστο τα εμπόδια από τη ζωή τους. Παιδιά τέτοιων οικογενειών αναπτύσσονται σε μία γυάλα προστασίας και, όταν επιχειρούν να αυτονομηθούν, οδηγούνται σε αλλεπάλληλες αποτυχίες και επιστρέφουν, ως αποτυχημένοι, πίσω στο πατρικό τους.

 «Μη στεναχωριέσαι»
    Οι γονείς εκπαιδεύουν τα παιδιά σε μία ψεύτικη αίσθηση προσωπικής αδυναμίας κι ανωριμότητας. Συναισθήματα, όπως αυτά του πόνου, της θλίψης, της απελπισίας, της στεναχώριας μοιάζουν απαγορευμένα στη ζωή και τείνουν να αποτελούν ένδειξη αδυναμίας. Η αγωνιώδης γονεϊκή επίκληση «μη στεναχωριέσαι» απευθύνεται σε εκείνον που την διατυπώνει. Στην πραγματικότητα λέγεται: «μη στεναχωριέσαι, πέρνα καλά, γιατί δεν αντέχω δυσάρεστες καταστάσεις».

Σύγκριση
    Η σύγκριση των γονέων προς τα παιδιά τους, με σκοπό να τα κινητοποιήσουν και να προκαλέσουν δήθεν το φιλότιμό τους αποτελεί μία τοξική συνήθεια. Η χαρά, το καμάρι, το βλέμμα της ικανοποίησης αντικαθίσταται από την πίκρα και την κούραση. Η αίσθηση της απογοήτευσης, λόγω των συνεχών συγκρίσεων, ξεκινά στην παιδική ηλικία και παραμένει για πάντα. Μέσα από τις συγκρίσεις μεταξύ αδελφών, ξαδέλφων, συμμαθητών εξωτερικεύονται προσωπικές άλυτες εμπλοκές των γονέων.

«Σύνδρομο του καλού παιδιού»
    Παιδικές ματαιώσεις ενηλίκων μεταμορφώνονται σε αγωνιώδεις προσδοκίες προς την επόμενη γενιά. Γονείς που «φορτώνουν» τα παιδιά τους με τις δικές τους προσδοκίες και ζητούν από τα παιδιά να ικανοποιήσουν τις δικές τους βαθύτερες επιθυμίες και όνειρα.       

    Παρατηρούμε τα παιδιά αυτά να αγωνίζονται διαρκώς να ικανοποιήσουν τους γονείς τους και να καλύψουν ενήλικες ανάγκες. Εμπλέκονται σε μαθησιακές υπερπροσπάθειες, σε εξαντλητικές προπονήσεις, σε εντατικά μαθήματα μουσικής, σε κοπιώδεις διδασκαλίες και πολύωρες μελέτες. Συνεπώς, καλούνται τα παιδιά να φροντίσουν τους γονείς κι όχι το αντίστροφο, όπως θα ήταν αναμενόμενο. 

Η κατάσταση αυτή ταλαιπωρεί την παιδική ψυχή και καταστρέφει την χαρά της παιδικότητας. Από πολύ νωρίς καλείται ο νέος άνθρωπος να επιλέξει ανάμεσα στο ρόλο του καλού παιδιού ή στον πραγματικό του εαυτό.

    Επιλέγει συνήθως να καλύψει τις ανάγκες και τις επιθυμίες των γονιών, που τόσο πολύ αγαπάει. Και ασφαλώς παραμερίζει τα δικά του «θέλω», τη δική του ευχαρίστηση και απόλαυση. Αν αρνηθεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του ρόλου του, παύει να είναι αποδεκτός, δε λαμβάνει ανατροφοδότηση κι ενίσχυση για τίποτα, καταπιέζεται συναισθηματικά, λόγω μίας αθόρυβης απόρριψης. Δίχως να είναι στο ελάχιστο ελεύθερη επιλογή του, καταλήγει να φροντίζει κι όχι να φροντίζεται.

«Tα παιδία δεν παίζει»
     Η παιδικότητα τείνει να εκλείψει και τα παιδιά δεν παίζουν, όσο η ηλικία τους απαιτεί. Τα παιδιά της χαράς και της ζωής καταλήγουν παιδιά του καθήκοντος. Η γκρίνια αντικαθιστά την απόλαυση και η κούραση τη ζωντάνια. Ο προσωπικός ελεύθερος χρόνος αποτελεί πολυτέλεια για τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι δεν μαθαίνουν να σχετίζονται μεταξύ τους, να ερωτεύονται τη μάθηση, τη γνώση, τη φύση, δεν αγαπούν το σχολείο και το βιβλίο. Η δημιουργικότητα και η φαντασία κρύβονται πίσω από τη στεγνή διεκπεραίωση καθημερινών υποχρεώσεων, οι οποίες όλες αποσκοπούν σε κάποιο συγκεκριμένο «ενήλικο» στόχο.

Ενοχές
    Η ελληνική οικογένεια συχνά αποτελεί ένα κλειστό σύστημα, που δεν επιτρέπει το άνοιγμα και βασικό συστατικό της στέκεται διαρκώς η ενοχοποίηση. Η ενοχή εμποδίζει την αλλαγή, καθώς ακινητοποιεί και εξαντλεί την επιθυμία. Ντρεπόμαστε για ό,τι κάνουμε και καταστρέφουμε τη ζωντάνια για βελτίωση κι ανατροπή. Η ανημποριά και η αυτολύπηση γεννά πληγή και η πληγή οδηγεί σε νέες ενοχές.

Συναισθηματικός εκβιασμός
    Μετά την ενοχοποίηση ακολουθεί ο εκβιασμός. Όταν κάποιο μέλος επιχειρεί να αυτονομηθεί, ξεκινά ο συναισθηματικός εκβιασμός. Η μητέρα περιγράφει τις θυσίες στις οποίες υποβλήθηκε για να μεγαλώσει το παιδί. Ο πατέρας περιγράφει ότι δεν χώρισε, προκειμένου να μη διαλυθεί η οικογένεια και προτίμησε να διαλυθεί ψυχολογικά ο ίδιος. Επιστρατεύεται η απειλή του θανάτου, καθώς μεγεθύνονται προβλήματα υγείας… Μέσα από ενοχές κι εκβιασμούς παραμένουν πολλοί εγκλωβισμένοι στο ρόλο του παιδιού και με τρόπο ανώριμο κάνουν αδιέξοδες σχέσεις κι αποτυχημένους γάμους, προκειμένου να συνεχίσουν να καλύπτουν επιθυμίες γονέων.

Αδικία
    Μεγαλώνουν πολλά παιδιά με βαθύ το αίσθημα ότι αδικούνται. Γονείς που μεταφέρουν συστηματικά στο παιδί τους την πικρία, την αίσθηση της «αδικίας» από τον δάσκαλοί, ότι ο προπονητής το αγνοεί, ότι ο συμμαθητής το κακομεταχειρίζεται, ότι το εκπαιδευτικό σύστημα το απωθεί… κι ότι το ίδιο δε φέρει καμία ευθύνη για τις αποτυχίες του. Η γονεϊκή αγωνία για δικαίωση του παιδιού, η διαρκής πίκρα από τη συσσωρευμένη «αδικία» καταστρέφει τη δυνατότητα στο μέλλον για την ικανότητα για χαρά, για διεκδίκηση, για κοινωνικοποίηση. Αποκτά αξία κάποιος τελικά, αν αποδειχθεί θύμα. Η νοοτροπία αυτή καθηλώνει την παιδική ψυχή και η πίκρα από την αδικία στερεί κάθε ευχαρίστηση.

    Προφανώς, όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα οδηγούν σε εμπλοκές και δυσλειτουργίες στην ενήλικη ζωή και εμποδίζουν την ανέφελη προσωπική ανάπτυξη. Προκαλούν μικρά ή μεγάλα συναισθηματικά τραύματα και μειώνουν την ψυχική ανθεκτικότητα στις δυσκολίες. Παράλληλα, αν πραγματικά θέλουμε να υπερβούμε το βάρος από το παρελθόν μας και να εξελιχθούμε, χρειάζεται να σταματήσουμε να κατηγορούμε τους γονείς μας και το παρελθόν μας και αντ’ αυτού να εστιάσουμε στο παρόν μας και να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας. Αποδεικνύεται πιο εύκολο να κατηγορούμε τους γονείς μας, αντί να εστιάσουμε στο παρόν και να απομακρυνθούμε από τη σκιά των παιδικών αντιξοοτήτων.

Γράφει ο Δημήτρης Κούκης, Ψυχολόγος (ΒA, MSc) – Ψυχοθεραπευτής/κέντρο ψυχοθεραπείας «ψυχής άκος»

in2life.gr

Τα προβλήματα... / Καληνύχτα

Ποτέ μην κουβαλάτε πάνω από ένα είδος προβλημάτων τη φορά.

Μερικοί άνθρωποι κουβαλάνε τρία, όλα όσα είχαν, όλα όσα έχουν
κι όλα όσα περιμένουν να έχουν.

Edward E. Hale

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κάνε κάτι. Κουνήσου.

Μην κάθεσαι και σκαλίζεις τις φοβίες σου. Μην κάθεσαι και σκαλίζεις τις θλίψεις σου. Μην κάθεσαι και σκαλίζεις τα προβλήματά σου.

Σε εξασθενεί όλο αυτό. Σε αρρωσταίνει.

Κάνε κάτι. Κουνήσου.

Με το να μεμψιμοιρείς, με το να κλαψουρίζεις, με το να σκαλίζεις κάθε μέρα τους εμετούς σου, δεν κερδίζεις τίποτα…

Μόνο κουράζεσαι, λερώνεσαι και διαιωνίζεις την κατάσταση…

Μην αδικείς έτσι τον εαυτό σου.

Κάνε κάτι. Κουνήσου.

Ξεκίνα από κάτι και ας είναι ασήμαντο. Μικρό.

 

Λιγόστεψε την κόλασή σου.

Στο τέλος, θα το δεις…

Η κόλασή που ζεις, παράδεισος θα γίνει.

 

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μωράκι με πρόβλημα ακοής ακούει για πρώτη φορά τη φωνή της μαμάς του 😀

Πολλά από αυτά που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούμε δεδομένα, όπως το ότι έχουμε δύο πόδια και δυο χέρια ή το ότι βλέπουμε και ακούμε, για κάποιους άλλους είναι δώρα που δεν τους δόθηκαν εκ γενετής και πάλεψαν πολύ για να τα αποκτήσουν.

Ο μικρός Harrison, για παράδειγμα, διαγνώστηκε με περιορισμένη ικανότητα ακοής μόλις 14 ώρες μετά τη γέννησή του και όταν άκουσε για πρώτη φορά τη φωνή της μητέρας του, έπειτα από ειδική θεραπεία, ο ενθουσιασμός του ήταν μοναδικός!

Η μητέρα του εξομολογήθηκε πως πέρασε αμέτρητα βράδια άυπνη ψάχνοντας να βρει λύση στο πρόβλημα ακοής του γιου της – μέχρι που την βρήκε! Με τη βοήθεια μια μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που ασχολείται με παιδιά που έχουν πρόβλημα στην ακοή και την ομιλία τους, την Telethon Speech and Hearing, ο μικρός της γιος κατάφερε να ακούσει!

Μάλιστα, η στιγμή που άκουσε για πρώτη φορά τη φωνή της μητέρας του χάρη σε ένα σύνολο εμφυτευμάτων ακοής αποτυπώθηκε στον φωτογραφικό φακό και έκανε τον γύρο του διαδικτύου.

Η αλλαγή στο πρόσωπο του μικρού είναι τεράστια αφού, ξαφνικά, άρχισε να γελάει και να φαίνεται ενθουσιασμένος.

«Μόλις είπα το όνομά του, χαμογέλασε πλατιά!» είπε η μητέρα του. «Ήταν το μεγαλύτερο αίσθημα ανακούφισης, δεν μπορούσα καν να το περιγράψω. Δεν περίμενα τόσο έντονη συναισθηματική αντίδραση από ένα μωράκι 6,5 μηνών… Νομίζω πως βρισκόμουν σε άρνηση σχετικά με την αδυναμία του γιου μου, μέχρι αυτή τη στιγμή. Η ευτυχία που αποτυπώθηκε στο πρόσωπό του ήταν μια μοναδική εμπειρία.»

Ο Harrison ξεκίνησε το πρόγραμμα της Telethon 4 μηνών και σήμερα, που είναι 2 ετών, μπορεί να σχηματίσει προτάσεις και να μιλήσει όπως τα άλλα παιδιά της ηλικίας του.

newsitamea
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδιά που έχουν υποστεί bullying από τα αδέλφια τους, ίσως αναπτύξουν ψυχολογικά προβλήματα

Το bullying φαίνεται πως μπορεί να έχει μακροχρόνια επίδραση στην ψυχική υγεία των παιδιών που είναι θύματα, ακόμα και από τα αδέλφια τους, σύμφωνα με έρευνα.

Νέα δεδομένα στο θέμα του bullying φέρνει επιστημονική μελέτη, που υποστηρίζει πως τα παιδιά που έχουν πέσει θύμα εκφοβισμού από τα αδέλφια τους, ίσως αναπτύξουν ψυχολογικά προβλήματα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με σχετική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο «Journal Of Youth and Adolescence», παιδιά που ήταν θύματα bullying μεταξύ 11 και 14 ετών, είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας μέχρι τα 17 τους.

Ακόμα, οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Γιορκ διαπίστωσαν πως τα παιδιά που ασκούσαν bullying από τα αδέλφια τους, ήταν εξίσου πιθανό να υποφέρουν από τέτοιους είδους προβλήματα, όπως και τα θύματά τους, με τους επιστήμονες να χαρακτηρίζουν τα ευρήματα ως «ιδιαίτερης σημασίας».

Τι έδειξε η έρευνα για το bullying, τα παιδιά και τα πιθανά ψυχολογικά προβλήματα

Επισημαίνεται πως η προαναφερθείσα έρευνα περιλάμβανε 17.157 μεγαλύτερα παιδιά με τουλάχιστον ένα άλλο αδελφό και συμμετείχε ίσος αριθμός αγοριών και κοριτσιών, οι οποίοι προέρχονταν από οικογένειες που λάμβαναν επιδόματα.

Μάλιστα, οι γονείς -συνήθως οι μητέρες- και τα παιδιά ρωτήθηκαν για το αν υπήρχε εκφοβισμός στο σπίτι και αυτό έγινε όταν τα παιδιά ήταν από 11 έως και 14 ετών.

Εν συνεχεία, όταν τα παιδιά έγιναν 17 ετών, ρωτήθηκαν για τη δική τους ψυχική υγεία, καθώς και για τους γονείς.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι απαντήσεις γονέων και παιδιών τείνουν να ταιριάζουν όταν τα παιδιά ήταν 11 και 14 ετών, αλλά ότι υπήρχαν περισσότερες διαφορές μέχρι τα 17 τους χρόνια.

Ο εκφοβισμός χωρίστηκε σε τέσσερις κατηγορίες: Στα παιδιά που δέχθηκαν εκφοβισμό από τα αδέλφια τους, σε αυτά που εκφόβιζαν τα αδέλφια τους, σε εκείνα που εκφόβιζαν και εκφοβίζονταν από τα αδέλφια τους και στα ανήλικα άτομα που δεν εκφόβιζαν τα αδέλφια τους.

Επίσης, για να καθοριστεί πόσο αισιόδοξο ήταν ένα παιδί, τους ζητήθηκε να βαθμολογήσουν την ευημερία και την αυτοεκτίμησή τους οπότε για τη μέτρηση της αρνητικής ψυχικής υγείας, τα παιδιά απάντησαν σε ερωτήσεις που θα διευκρίνιζαν αν είχαν εσωτερικά προβλήματα, όπως είναι το αν προτιμούσαν να ήταν μόνα- καθώς και άλλα ζητήματα, όπως είναι η εύκολη απόσπαση της προσοχής και ο θυμός.

Συν τοις άλλοις, τα παιδιά ερωτήθηκαν και για την ψυχική δυσφορία, συμπεριλαμβανομένου του πόσο συχνά ένιωθαν καταθλιπτικά, και τα μισά ανήλικα άτομα που συμμετείχαν στη μελέτη, είχαν δεχθεί bullying από τα αδέλφια τους στην ηλικία των 11 ετών.

Ωστόσο, στην ηλικία των 14 ετών, το ποσοστό αυτό είχε πέσει στο ένα τρίτο και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά που εκφοβίζονταν από τα αδέλφια τους, ήταν πιο πιθανό να υποφέρουν από εσωτερικά προβλήματα, να είναι ψυχολογικά στενοχωρημένα ή ακόμα και να αυτοτραυματιστούν.

Η μελέτη δεν έλαβε υπόψη άλλες μεταβλητές όπως ο πλούτος και η γεωγραφία ωστόσο φάνηκε πως και τα παιδιά που εκφοβίζουν τα αδέλφια τους, ήταν εξίσου πιθανό να υποφέρουν από προβλήματα ψυχικής υγείας σαν και εκείνα στα θύματα του bullying, ενισχύοντας τη μακροχρόνια άποψη ότι οι εκφοβιστές προβάλλουν τα δικά τους θέματα στους άλλους.

Ο επικεφαλής ερευνητής Δρ Ουμάρ Τοσέμπ σημείωσε: «Ενώ ο εκφοβισμός μεταξύ αδελφών έχει συνδεθεί προηγουμένως με κακά αποτελέσματα ψυχικής υγείας, δεν ήταν γνωστό εάν υπάρχει σχέση μεταξύ της διάρκειας του εκφοβισμού και της σοβαρότητας της ψυχικής υγείας. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο ήταν το εύρημα ότι ακόμα και εκείνοι που εκφοβίζουν τα αδέλφια τους, αλλά δεν εκφοβίζονται οι ίδιοι, δηλαδή οι εκφοβιστές, είχαν άσχημα αποτελέσματα ψυχικής υγείας ακόμα και χρόνια αργότερα».

sputniknews.gr

Η Εφηβεία χρειάζεται Συμμετοχή και όχι Αντιμετώπιση

Η εφηβεία μοιάζει σαν ένα τούνελ, όπου μπαίνει ο έφηβος και ποτέ δεν ξέρεις τι θα βγει από την άλλη πλευρά.

Της Χαράς Αναστασοπούλου

Η περίοδος της εφηβείας δεν ήταν ποτέ εύκολη. Θεωρείται μια απαιτητική, γεμάτη αλλαγές περίοδος, εξαιρετικά σημαντική που χαρακτηρίζεται από αυθορμητισμό, αποφασιστικότητα, ισχυρή θέληση, πάθος.

Ανεξάρτητα από το πόσο καλή σχέση έχετε με τα παιδιά σας, είναι πιθανό να βρεθείτε μπροστά σε αδιέξοδα όταν τα παιδιά βρίσκονται στην εφηβεία. Τα προβλήματα συμπεριφοράς είναι σχεδόν κοινά μεταξύ τους, διαφορετικής έντασης, αλλά μπορείτε να τα αντιμετωπίσετε με ευκολία αν είστε κατάλληλα προετοιμασμένοι και κάνετε την προσπάθεια να καταλάβετε τι νιώθουν και σκέφτονται και τι πραγματικά χρειάζονται από εσάς.

Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία εκφράζουν άμεσα τα συναισθήματά τους, χωρίς δισταγμό και οδηγούνται σε συγκρούσεις με την οικογένεια, τους φίλους, το σχολείο.

Παρουσιάζονται ως ασυμβίβαστοι εξαιτίας της έλλειψης πείρας, του αυθορμητισμού, και της επαναστατικότητας τους, την τάση για αμφισβήτηση, αντιδρούν στην αδικία, την ασυνέπεια λόγων και πράξεων. 

Πολλές φορές όμως υιοθετούν λάθος πρότυπα συμπεριφοράς και γίνονται επιθετικοί και βίαιοι προκαλώντας τον εκφοβισμό στους γύρω τους.

Όμως ξέρουμε ποια συμπεριφορά είναι φυσιολογική στην εφηβεία;

• Είναι δύσκολο για τους γονείς να καταλάβουν πώς το χαριτωμένο κοριτσάκι ή αγοράκι τους μπορεί να κάνει την καθημερινότητα τους τόσο ανυπόφορη.

• Είναι φυσιολογικό οι έφηβοι να είναι καυστικοί στα σχόλια τους, ευέξαπτοι προκλητικοί και απομακρυσμένοι λόγω των ορμονικών αλλαγών που περνούν.

• Μπορεί να χρειαστούν αρκετές υπενθυμίσεις για να τελειώσουν μια εργασία τους, να κρατήσουν το δωμάτιο τους καθαρό ή απλές δουλειές.

• Πολλά παιδιά αν και φαίνονται να έχουν παρόμοιο σωματότυπο με τους ενήλικες, εξακολουθούν να μην έχουν την ίδια αναπνευστική ικανότητα κάνοντας τους να αισθάνονται κουρασμένα συχνά και αδύναμα.

Τα προβλήματα συμπεριφοράς στην εφηβεία είναι φυσιολογικά, αλλά υπάρχουν εφηβικές συμπεριφορές που μπορούν να οδηγήσουν σε αυτοτραυματισμό ή σωματική και ψυχολογική βλάβη που θεωρούνται ως επικίνδυνες εφηβικές συμπεριφορές. 

Όπως :

1. Σεξ, αλκοόλ, και ναρκωτικά

Οι έφηβοι είναι όλο και περισσότερο εκτεθειμένοι στο αλκοόλ, σε ουσίες και το σεξ, από πολύ μικρή ηλικία.

Συζητήστε με τον έφηβο σας ήρεμα, με επιχειρήματα πραγματικά και εξηγήστε γιατί δεν πρέπει να τα βάλουν από νωρίς στη ζωή τους.

Αποφύγετε τον επικριτικό τόνο και προσπαθήστε να είστε φιλικοί. Διδάξετε τα από νωρίς για το πώς να λένε όχι!

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι οι έφηβοι που τρώνε τακτικά με τους γονείς τους, συμμετέχουν σε δραστηριότητες μετά το σχολείο, έχουν σημαντικά μικρότερο κίνδυνο να εμπλακούν σε αυτές τις καταστάσεις.

2. Αυξημένη χρήση συσκευών επικοινωνίας και κοινωνικών μέσων

Η χρήση συσκευών επικοινωνίας και κοινωνικών μέσων δεν είναι κακή. Στην πραγματικότητα, είναι απαραίτητο για τους έφηβους. Ωστόσο, η χρήση αυτών των συσκευών μπορεί να γίνει εθισμός και να επηρεάσει τον τρόπο ζωής και τη στάση τους.

Η απαγόρευση στον έφηβο του κινητού τηλεφώνου ή αποκλεισμός του από τα κοινωνικά μέσα δεν είναι καλή ιδέα. Στην πραγματικότητα, μπορεί να αντιστραφεί και να οδηγήσει σε εντάσεις, ψέματα, απομόνωση.

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μιλάνε για το τι κάνουν online, παραμείνετε φιλικοί και ανοιχτοί στις ιδέες και τα ενδιαφέροντά τους, χωρίς χαρακτηρισμούς .

3. Μεταβολές διάθεσης

Οι μεταβολές της διάθεσης είναι κοινές στους εφήβους.

Ένα συνηθισμένο λάθος που κάνουν οι γονείς είναι να τιμωρήσουν τους εφήβους για τα ξεσπάσματα τους. Αυτό μπορεί να τους απομονώσει τελείως.

Αποφύγετε τις συμβουλές ή την υπερανάλυση του θέματος. Αντί να απορρίψετε την αντίδρασή τους, προσπαθήστε να ακούσετε και να συνειδητοποιήσετε τι βιώνουν. Αφήστε τους να μιλήσουν για αυτό και ίσως να είστε σε θέση να τους οδηγήσετε να συνειδητοποιήσουν ότι όλο αυτό ίσως δεν αξίζει τον κόπο.

4. Επιθετικότητα

Ο έφηβος μπορεί να σας θυμώνει συχνά και για λόγους που σας είναι ακατανόητοι.

Ο θυμός όμως είναι ένα φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα και είναι κοινό μεταξύ των εφήβων. Αλλά αν δεν διοχετεύσουν σωστά το θυμό τους, μπορεί να εκδηλωθεί με επιθετικότητα , βία, η οποία μπορεί να είναι επικίνδυνη.

Οι γονείς συχνά αντιδρούν σε ένα θυμωμένο έφηβο, φωνάζοντας.

Αποφύγετε τον πειρασμό να δείξετε ότι είστε πιο δυνατοί από τους έφηβους σας και να «κερδίζετε» με φωνές. Στην πραγματικότητα, ο έφηβος σας μπορεί να αισθάνεται πιεσμένος και να γίνει ακόμα πιο επιθετικός όταν τον φωνάζετε.

Ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσετε έναν θυμωμένο έφηβο είναι να είστε ήρεμοι! Βρείτε τρόπους για να ελέγξετε το θυμό σας και να ακούσετε τι λέει ο έφηβος σας, για να ξεφύγει από το θυμό. Μόλις τελειώσουν αυτά που πρέπει να πουν, θα ηρεμήσουν. Ενθαρρύνετε τους να σας μιλήσουν όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα αντί να το «θάψουν». Δείξετε τους υγιείς τρόπους για να εκφράσουν τον θυμό αντί να είναι επιθετικοί ή βίαιοι.

5. Ψέματα ή απόκρυψη- παραποίηση της αλήθειας;

Η αίσθηση της ανεξαρτησίας που βιώνουν στην εφηβεία είναι τόσο κυρίαρχη που θεωρούν περιττό να σας λένε τα πάντα.

Επίσης, ο φόβος να κριθούν και να τιμωρηθούν μπορεί να αναγκάσουν τον έφηβο να πουν ψέματα.

Η ειλικρίνεια είναι ένα χαρακτηριστικό που πρέπει να ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να «χτίσουν». Διδάξτε τους να λένε την αλήθεια, γίνετε εσείς το παράδειγμα.

Όταν τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να είναι ειλικρινείς σε όλες τις καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων των λαθών τους, θα μάθουν να κάνουν το ίδιο.

Εάν επισημάνετε τα ελαττώματα τους και διορθώνετε κάθε λάθος που κάνουν, μπορεί να φοβούνται ότι ποτέ δεν θα τα εγκρίνετε και μπορεί να σταματήσουν να μοιράζονται και να επικοινωνούν μαζί σας.

Η εφηβεία μοιάζει σαν ένα τούνελ, όπου μπαίνει ο έφηβος και ποτέ δεν ξέρεις τι θα βγει από την άλλη πλευρά.

Αυτή είναι όμως η αρχή για δράση!

Χαρά Αναστασοπούλου*
Λογοπαθολόγος-Λογοθεραπεύτρια

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ορθοδοντικά προβλήματα: πώς επηρεάζουν τα παιδιά;

Στην ηλικία των 7 ετών η πρώτη επίσκεψη στον ειδικό

Πώς επηρεάζουν τα παιδιά τα ορθοδοντικά προβλήματα και γιατί είναι σημαντική η επίσκεψη στον ειδικό σε μικρή ηλικία

Αυτή την εποχή, λίγο πριν το άνοιγμα των σχολείων, καλό είναι να γίνει μια προληπτική επίσκεψη στον ορθοδοντικό για να ελέγξει τη στοματική υγεία του παιδιού και να εντοπίσει εγκαίρως τυχόν προβλήματα με τη σύγκλειση των δοντιών.

Σύμφωνα με την Αμερικανική και την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ορθοδοντικών η πρώτη επίσκεψη στον ορθοδοντικό ιατρό πρέπει να γίνεται στην ηλικία των 7 ετών. «Η ηλικία αυτή έχει οριστεί επειδή έχουν αρχίσει να ανατέλλουν τα μόνιμα δόντια των παιδιών και τα οστά των γνάθων ανταποκρίνονται πολύ πιο εύκολα στις ορθοδοντικές θεραπείες στις μικρές ηλικίες. Έτσι, η πρώιμη έναρξη της ορθοδοντικής θεραπείας θα βοηθήσει την ομαλή ανάπτυξη όλου του προσώπου και πιθανώς θα προλάβει μελλοντικές εξαγωγές δοντιών», εξηγεί η δρ Κατερίνα Δούμα-Μιχελάκη (http://www.greatsmiles.gr/), DDS, PhD, ειδική  Ορθοδοντικός Παιδιών & Ενηλίκων και Γενική Γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Ορθοδοντικών  Ναρθήκων (ΕΕΟΝ). «Βέβαια, κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και δεν είναι η χρονολογική ηλικία εκείνη που καθορίζει τη θεραπεία, αλλά το ίδιο το ορθοδοντικό πρόβλημα».

Γιατί όμως είναι τόσο σημαντικό να διορθωθεί η κακή σύγκλειση των δοντιών; Οι συνέπειες από τα στραβά δόντια είναι πολλές και διαφορετικές και κυμαίνονται από λειτουργικές και αναπτυξιακές έως προβλήματα στο σχολείο ή, σπανιότερα, στα μαθήματα. «Πολύς κόσμος έχει την εντύπωση ότι οι ορθοδοντικές θεραπείες γίνονται για αισθητικούς λόγους. Ωστόσο ο κύριος λόγος γι' αυτές δεν είναι κοσμητικός αλλά αναπτυξιακός και λειτουργικός», απαντά η κυρία Δούμα-Μιχελάκη. «Δίχως έγκαιρη θεραπεία, λ.χ., τα ορθοδοντικά προβλήματα μπορεί να οδηγήσουν σε τραύματα ή ακόμα και θραύση των προσθίων δοντιών που προεξέχουν. Δεν θα εξασφαλιστεί επίσης η σωστή θέση των δοντιών, με συνέπεια αυξημένο κίνδυνο τερηδόνας και ουλίτιδας, ενώ δεν θα αναπτυχθούν σωστά ούτε τα οστά του προσώπου, οπότε υπάρχει ενδεχόμενο σκελετικής δυσαρμονίας. Μακροπρόθεσμα υπάρχει κίνδυνος για ανάγκη εξαγωγής δοντιών, ενώ μπορεί να αναπτυχθούν και προβλήματα μάσησης και ομιλίας εξαιτίας της λανθασμένης θέσης των δοντιών».

Για τα ίδια τα παιδιά, ωστόσο, πιο σημαντικές είναι οι πιθανές συνέπειες στο σχολείο, ιδίως καθώς πλησιάζουν στην εφηβεία με στραβά δόντια. Οι περισσότερες μελέτες σε παιδιά προσχολικής ηλικίας δείχνουν ότι τα προβλήματα σύγκλεισης των δοντιών συχνά δεν έχουν αρνητικές συνέπειες στην ποιότητα ζωής τους. Ωστόσο στα παιδιά σχολικής ηλικίας και στους εφήβους οι θέσεις των δοντιών έχουν αντίκτυπο στο χαμόγελο, την κοινωνική ζωή και στην ομιλία.

Για παράδειγμα, πρόσφατη μελέτη σε 366 αγόρια και κορίτσια εφηβικής ηλικίας έδειξε ότι πάνω από οκτώ στα δέκα  (το 81,1%) ασχολούνταν με την εμφάνιση των δοντιών τους και σχεδόν εννέα στα δέκα (το 88,5%) είχαν δεχτεί σχόλια (αρνητικά ή θετικά) από τους συμμαθητές τους γι' αυτήν. Αναλόγως με το αν τα δόντια τους ήταν αρμονικά ή στραβά, επηρεαζόταν και η ψυχική ευεξία και η αυτοεκτίμησή τους. Έτσι, αρκετά απ' όσα είχαν έντονα ορθοδοντικά προβλήματα ανέφεραν πως αποφεύγουν να χαμογελούν, ενώ κάποια απέφευγαν και τη συμμετοχή σε κοινωνικές δραστηριότητες. Παρότι, εξάλλου, δεν είναι ο κανόνας, σε αρκετές περιπτώσεις (πάνω από τέσσερις στις δέκα) σοβαρών προβλημάτων σύγκλεισης των δοντιών, οι έφηβοι είχαν ακαδημαϊκές επιδόσεις κάτω του μετρίου.

«Οι περισσότεροι ορθοδοντικοί ασθενείς είναι παιδιά και έφηβοι που επηρεάζονται άμεσα από το σχολικό περιβάλλον, ενώ οι διαπροσωπικές σχέσεις με τη σειρά τους μπορεί να επηρεάσουν τη μάθηση και την ακαδημαϊκή ανάπτυξη», τονίζει η κυρία Δούμα-Μιχελάκη. «Η ασυμμετρία στη θέση των δοντιών και των οστών της γνάθου ασκεί  σημαντικό αντίκτυπο στην ελκυστικότητα του χαμόγελου και στην ποιότητα ζωής. Στο σχολικό περιβάλλον αυτού του είδους η ασυμμετρία μπορεί να επηρεάσει την κοινωνική αλληλεπίδραση, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την ψυχική ευεξία και να οδηγήσει σε μειωμένη αυτοεκτίμηση ή ακόμα και σε αισθήματα κατωτερότητας. Έχουν αναφερθεί ακόμα και περιστατικά σχολικού εκφοβισμού σε παιδιά και εφήβους με σοβαρά ορθοδοντικά προβλήματα, αν και ευτυχώς αυτού του είδους τα φαινόμενα δεν είναι συχνά».

Το πόσο πολύ απασχολεί τα παιδιά και τους εφήβους η εμφάνιση των δοντιών τους φαίνεται και στους λόγους για τους οποίους ζητούν ορθοδοντική θεραπεία. Μελέτες έχουν δείξει πως οι κύριοι είναι η δυσφορία για την οδοντοπροσωπική εμφάνισή τους, οι συστάσεις του οδοντιάτρου τους και η επιρροή των συμμαθητών τους που ήδη φορούν σιδεράκια.

Την επιθυμία για διόρθωση της κακής σύγκλεισης των δοντιών επηρεάζουν επίσης παράγοντες, όπως το πνευματικό επίπεδο, η κοινωνική τάξη, η σοβαρότητα του ορθοδοντικού προβλήματος και οι αντιλήψεις για την αισθητική του προσώπου. Ρόλο παίζουν και οι αντιλήψεις των γονέων για την ανάγκη του παιδιού για θεραπεία, ιδιαίτερα στους εφήβους.

Πρόσφατη συνδυασμένη ανάλυση πολλών μελετών για τις πιθανές επιπτώσεις από την διαιώνιση των προβλημάτων σύγκλεισης των δοντιών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ασκεί αρνητικές επιδράσεις στην εκλαμβανόμενη ποιότητα της ζωή τους, ειδικά όσον αφορά την συναισθηματική και κοινωνική ευεξία τους. Μάλιστα οι συνέπειες αυτές εμφανίζονται νωρίς στη ζωή, ακόμα και σε παιδιά ηλικίας 8-10 ετών.

«Η ορθοδοντική θεραπεία συνδέεται με σημαντικά οφέλη στην εμφάνιση, την υγεία και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών και των εφήβων», τονίζει η κυρία Δούμα-Μιχελάκη. «Καλό είναι λοιπόν να αρχίζει εγκαίρως, όταν οι θεραπευτικές επιλογές είναι περισσότερες, ηπιότερες και σε αρκετές περιπτώσεις λιγότερο εμφανείς».

athensvoice.gr

Μαθαίνουμε στο παιδί πώς να διαχειρίζεται τα προβλήματα

Είτε το παιδί σας δεν μπορεί να βρει την άσκησή του για τα μαθηματικά είτε έχει ξεχάσει το γεύμα του στο σπίτι, οι δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων είναι το κλειδί για να διαχειριστεί σωστά την καθημερινότητά του.

Είναι σημαντικό να μάθουμε στο παιδί μας, από μικρή ακόμα ηλικία, να διαχειρίζεται διάφορα προβλήματα ή μικρά ατυχήματα που ενδέχεται να προκύψουν μέσα στην ημέρα του, ώστε να είναι κατάλληλα προετοιμασμένο και να μην πανικοβληθεί. 

Μπορείτε να ξεκινήσετε την διδασκαλία βασικών δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων ήδη από την προσχολική ηλικία ενώ αυτές οι δεξιότητες θα εξελιχθούν περαιτέρω στο γυμνάσιο και στην μετέπειτα ζωή του.

Γιατί χρειάζονται οι δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων;
Τα παιδιά αντιμετωπίζουν καθημερινά ποικίλα προβλήματα, από ακαδημαϊκές δυσκολίες έως και προβλήματα στην άθληση. Ωστόσο, λίγα από αυτά έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα για να τα αντιμετωπίσουν. 

Παράλληλα αντί να επικεντρώσουν την ενέργειά τους στην ουσιαστική επίλυση του προβλήματος, επενδύουν τον χρόνο τους στην αποφυγή του, ακριβώς επειδή δεν γνωρίζουν πώς ακριβώς να το αντιμετωπίσουν. 

Άλλα παιδιά που δεν διαθέτουν τις εν λόγω δεξιότητες, δρουν δίχως να γνωρίζουν ποιες είναι πραγματικά οι επιλογές που μπορούν να ακολουθήσουν, με την παρορμητικότητα αυτή να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα μακροπρόθεσμα.

Αξιολογώντας το πρόβλημα
Στην θέα ενός προβλήματος το παιδί ενδέχεται να αισθανθεί απελπισία ή και να ταραχθεί, με αποτέλεσμα να μην προσπαθήσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. 

Όταν όμως τους δώσετε ένα σύντομο οδηγό για το πως μπορεί να τα αντιμετωπίσει, αισθάνονται μεγαλύτερη σιγουριά και ασφάλεια να δοκιμάσουν.
Προσδιορίστε το πρόβλημα: 

Προσδιορίζοντας φωναχτά το πρόβλημα που αντιμετωπίζει, μπορεί να είναι αρκετό για να ηρεμήσει και να σκεφτεί πιο καθαρά. 

Ενθαρρύνετε λοιπόν το παιδί σας να βρει ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα στην κατάσταση και να το δηλώσει.
Σκεφτείτε πιθανές λύσεις: 

Σκεφτείτε τουλάχιστον δύο πιθανούς τρόπους επίλυσης του προβλήματος. 

Τονίστε όμως ότι θα πρέπει να συμπεριλάβει στην λίστα του ακόμα και την πιο «χαζή» ιδέα, μιας και αυτή μπορεί να το βοηθήσει, αν όχι να λύσει το πρόβλημα, να σκεφτεί κάτι διαφορετικό. 

Το κλειδί είναι να το βοηθήσετε να αντιληφθεί ότι με λίγη δημιουργικότητα, μπορεί να βρει πληθώρα διαφορετικών λύσεων.
Υπέρ και κατά: 

Βρείτε μαζί τα υπέρ και τα κατά κάθε λύσης που σκέφτηκε, συμπεριλαμβάνοντας τις πιθανές θετικές όπως και αρνητικές συνέπειες κάθε δυνητικής λύσης.
Επιλέξτε μια λύση: 

Μόλις αξιολογήσετε μαζί κάθε δυνητική λύση, αφήστε το να επιλέξει και ρωτήστε το ποιες θα είναι οι θετικές και ποιες οι αρνητικές συνέπειες αυτής.
Δοκιμάστε την: Αφήστε το παιδί να δοκιμάσει την λύση, που θεώρησε καλύτερη ώστε να δει τι θα συμβεί στην συνέχεια. 

Αν δεν λειτουργήσει, μπορεί να δοκιμάσει μια άλλη λύση από την λίστα που δημιούργησε προηγουμένως.

imommy.gr

Μάθετε να εμπιστεύεστε τα παιδιά σας

Από την έλλειψη εμπιστοσύνης και πρωτοβουλίας,
πηγάζουν όλα τα προβλήματα

Η εφηβεία είναι το πιο κρίσιμο στάδιο στην ανθρώπινη εξελικτική πορεία προς την ωριμότητα. Δεν αποτελεί μόνο μία περίοδο ταχείας σωματικής αλλαγής, αλλά και ένα σημαντικό στάδιο της προσωπικής και κοινωνικής εξέλιξης του παιδιού. Το ότι δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο για να αφιερώσουν στον εαυτό τους είναι δίκοπο μαχαίρι: μπορεί να δαπανούν πέραν του σχολείου χρόνο τους σε άλλες δραστηριότητες και να αποκομίζουν εφόδια για το μέλλον, όμως αυτό τους εμποδίζει στο να έχουν τα συνήθη εφηβικά προβλήματα – ανάπτυξη προσωπικότητας, διαμόρφωση χαρακτήρα. Καταστάσεις δηλαδή, που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν σε μεταγενέστερα στάδια της ζωής τους και στις οποίες παραμένει αδιευκρίνιστο αν θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν.
Πολλές φορές ο «σχολικός χρόνος» παρουσιάζει σήμερα μία τάση επεκτατισμού εις βάρος του ελεύθερου χρόνου και αυτό δεν αφορά αποκλειστικά τις μεγάλες σχολικές ηλικίες.
Ένα τμήμα του μαθητικού πληθυσμού, ακόμη και στην ευαίσθητη ηλικία των 6-12 ετών, τρέχει για να προλάβει το σχολείο, τα φροντιστήρια, τις ξένες γλώσσες, τα μουσικά όργανα, το μπαλέτο, κλπ μηδενίζοντας κάθε πρακτική παιχνιδιού, ανεμελιάς, ξεγνοιασιάς, χαρακτηριστικά γνωρίσματα της παιδικής ηλικίας.
Την τελευταία δεκαετία, η έννοια του σχολικού χρόνο, έχει αποκτήσει μία διπλή διάσταση. Από την μία ο χρόνο που αφορά τις ώρες που το παιδί παρακολουθεί το υποχρεωτικό σχολικό του πρόγραμμα και από την άλλη ο χρόνος που αφορά τις ώρες που διαθέτει για τις λεγόμενες εξωσχολικές παραεκπαιδευτικές δραστηριότητες όπως π.χ. φροντιστήρια, ωδείο, μπαλέτο κλπ. Οριοθετώντας τον χρόνο αυτό, μπορούμε να πούμε ότι ένα μέρος του μαθητικού πληθυσμού, συνήθως με εύρωστα οικονομικά χαρακτηριστικά ή ευρισκόμενο στο Λύκειο, καταναλώνει 8 έως 12 ώρες ημερησίως για τις παραπάνω δραστηριότητες.
Το παιδί μπορεί να εξαρτηθεί άμεσα και απόλυτα από τους οργανωτές του χρόνου του, τους γονείς του, με πιο πιθανό αποτέλεσμα να παρουσιάσει πολύ περισσότερα συμπτώματα ανωριμότητας από τους συνομηλίκους του που έζησαν υπό διαφορετικές συνθήκες. Μπορεί να μην γίνει ρομποτάκι, αλλά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μην μπορέσει ποτέ να ανακαλύψει την δική του ταυτότητα και να ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως από τους γονείς του.
Μία άλλη πιθανή συνέπεια είναι το παιδί αυτό κάποτε να αντιδράσει δυναμικά : να φύγει από το σπίτι, να κάνει τολμηρά πράγματα, κακές παρέες και να διαταραχθεί η σχέση με τους γονείς του.
Το πρώτο πράγμα λοιπόν που πρέπει να ελέγχει κάθε γονιός είναι το κατά πόσο οι ασχολίες του παιδιού ευχαριστούν πραγματικά το ίδιο το παιδί.
Συμπερασματικά, καταλήγουμε ότι ο χρόνο είναι ελάχιστος σε σύγκριση με τον επιθυμητό και πως η πλειονότητα των μαθητών δεν είναι ικανοποιημένη με τον τρόπο που δαπανά τις εξωσχολικές ώρες. Γι' αυτό και ζητεί μεγαλύτερη συμμετοχή στην επιλογή των εξωσχολικών δραστηριοτήτων.

«Μάθετε να εμπιστεύεστε τα παιδιά σας. Από την έλλειψη εμπιστοσύνης και πρωτοβουλίας, πηγάζουν όλα τα προβλήματα».