Έτσι θα δυστυχήσετε πραγματικά!

Η επιδίωξη της ευτυχίας είναι τόσο παλιά όσο και o σύγχρονος πολιτισμός. Τα βιβλία, τα ελιξίρια, οι θρησκείες, οι φιλοσοφίες έχουν αφιερώσει μεγάλο μέρος τους σε αυτό το κυνήγι. 

Η ευτυχία είναι μια αναζήτηση, μια εμμονή, και μια παγκόσμια φιλοδοξία.

Αλλά τι χρειάζεται για να γίνει κανείς δυστυχισμένος;

Κατά κάποιο τρόπο, είναι πιο εύκολο από ό,τι η ίδια ευτυχία. Νέες έρευνες και μεγάλη εμπειρία ζωής μπορούν να σας προσφέρουν μια απλή συνταγή για να βρείτε την πραγματική δυστυχία.

Αγοράστε πράγματα που δεν θέλετε ή για τα οποία δεν έχετε την οικονομική δυνατότητα. 

Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε, η δυστυχία είναι σίγουρη. 

Όταν αγοράζετε πράγματα που δεν μπορείτε να αντέξετε οικονομικά, αναγκάζεστε να χρεωθείτε, πράγμα το οποίο περιορίζει τις άλλες επιλογές που είναι διαθέσιμες για εσάς. 

Όταν αγοράζετε πράγματα που δεν θέλετε, λέτε ψέματα στον εαυτό σας για την πραγματική πηγή της δυστυχίας σας.

Συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους. 

Η εμμονή για σύγκριση είναι η ρίζα της δυστυχίας. Ως εκ τούτου, καλά θα κάνετε να κρίνετε την επιτυχία ή την αξία σας με βάση τους άλλους ανθρώπους, ειδικά εκείνους που έχουν ένα διαφορετικό υπόβαθρο από εσάς. 

Κάντε το αυτό σε καθημερινή βάση, πάντα αναζητώντας ένα νέο είδωλο ή έναν ανταγωνιστή στο πρόσωπο του οποίου θα βρείτε την πραγματική σας δυστυχία.

Μην απολαμβάνετε το ταξίδι. 

Εστιάστε μόνο στον προορισμό, χωρίς να εκτιμήσετε τη διαδρομή. Αποφύγετε να γιορτάσετε τις μικρές επιτυχίες και να σταματήσετε για να προβληματιστείτε σχετικά με το πόσο μακριά έχετε φτάσει.

Αντιδράστε αντί να δράσετε. 

Μην παίρνετε καμία ευθύνη για το πρόγραμμα και τις προτιμήσεις σας. Αφήστε τους άλλους ανθρώπους να καθορίσουν τις επιλογές στη ζωή σας. 

Βασιστείτε για το πρόγραμμά σας από την ηλεκτρονική αλληλογραφία σας, τον τηλεφωνητή σας, ή τις απαιτήσεις κάποιου άλλου.

Αφήστε τους άλλους να καθορίσουν τις αξίες και τις προτεραιότητές σας. 

Μην βάλετε κανένα στόχο για τη ζωή σας. Αφεθείτε στο ρεύμα. 

Για καλύτερα αποτελέσματα, αφήστε τις αξίες και τις προτεραιότητές σας να κυμαίνονται ανάμεσα σε αφεντικά ή σε πρότυπα.

Αρνηθείτε τις προκλήσεις. 

Προτιμήστε τον εύκολο δρόμο και βολευτείτε μέσα στη ρουτίνα. Επιλέξτε να πιστεύετε ότι πάντα το άγχος είναι κακό και προσπαθήστε να ζήσετε όσο πιο χαλαρά γίνεται.

Γκρινιάξετε και παραπονεθείτε σε όποιον βρείτε στο δρόμο σας.

Εξηγήστε τους πώς ο κόσμος δεν είναι δίκαιος και πόσο διαφορετικά θα τα κάνατε όλα αν ήσασταν εσείς υπεύθυνος. 

Bonus: η πρακτική αυτή συμβάλλει επίσης και στη δυστυχία των άλλων ανθρώπων.

Εστιάστε μόνο για τον εαυτό σας. 

Αρνηθείτε να συγχωρήσετε τους άλλους. Γίνετε μνησίκακος. Δείτε τη χειρότερη πλευρά των ανθρώπων. Μην δίνετε δωρεάν φαγητό.

Συμβιβαστείτε. 

Αποδεχτείτε τα πράγματα όπως είναι όσο ανησυχητική κι αν φαίνεται η κατάσταση. Θα μπορούσε να είναι χειρότερα πάντα, έτσι δεν είναι;

Ζήστε μέσα στον εφησυχασμό και αρνηθείτε να πολεμήσετε για κάτι καλύτερο.

Θεωρήστε ότι υπάρχει μόνο μία λύση για κάθε πρόβλημα. 

Και μάλιστα είναι αυτή που δεν έχετε βρει ακόμα.

Ζήστε την κάθε μέρα σας σαν να πρόκειται να ζήσετε για πάντα.

Ποιος είπε ότι η ζωή είναι μικρή και απρόβλεπτη;

Στη εικόνα της ζωής σας να βλέπετε μόνο το δέντρο και όχι το δάσος. 

Είτε μιλάμε για ανθρώπους, για συμπεριφορές ή για στόχους, πρέπει να εστιάζετε στις μικρές ενοχλητικές λεπτομέρειες, που χαλάνε ακόμα και την καλύτερη γενική εικόνα.

Να είστε μέρος του προβλήματος, όχι της λύσης. 

Αποφύγετε να επιλύσετε τα προβλήματά σας. Αγνοήστε τα ή ακόμα καλύτερα κουκουλώστε τα. 

Αντί να τα λύσετε, πηγαίνετε για ύπνο, για φαγητό, για βόλτα. Γενικά εξασκηθείτε στην τέχνη της αναβολής.

Δώστε βάση στα “πρέπει” και όχι στα “θέλω”. 

Μην ασχολείστε και τόσο με πράγματα που αγαπάτε. Αφιερώστε όλο τον πολύτιμο χρόνο σας σε αυτά που πρέπει να κάνετε προκειμένου να είστε εντάξει απέναντι στις προσδοκίες των άλλων.

Προσπαθήστε να αλλάξετε τους άλλους. 

Μην ασχοληθείτε με τον εαυτό σας. Η δική σας αλλαγή είναι περιττή, και μπορεί να επέλθει μόνο όταν οι άλλοι συμμορφωθούν. Αυτό που προέχει είναι να μην σεβαστείτε την δική τους προσωπικότητα και να προσπαθήσετε να τους φέρετε στα μέτρα σας.

Η ευτυχία μπορεί να απαιτήσει -περισσότερο από αναρτήσεις στο Twitter ή στο Facebook- και έναν καλό ύπνο, αλλά η δυστυχία είναι αρκετά απλή.

Τι θα προσθέτατε στη λίστα;

vassiasarantopoulou

Τα «χειρότερα» πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στο παιδί μας!!

Σίγουρα νιώθετε για το παιδί σας την απόλυτη αγάπη. 
Τι σημαίνει, όμως, αγάπη για εσάς; 
Να ανταποκρίνεστε σε κάθε του απαίτηση, ακόμη και στην πιο παράλογη; 
Οι ειδικοί στον τομέα της παιδικής ανάπτυξης μας λένε ποια είναι τα πιο κοινά και τα χειρότερα λάθη που κάνουμε στην ανατροφή του παιδιού μας.

1. Υποκύπτουμε σε όλες του τις απαιτήσεις
Σίγουρα χαίρεστε απεριόριστα, όταν βλέπετε πόσο χαίρεται το παιδάκι σας όταν παίρνει ένα νέο παιχνίδι ή τρώει το παγωτό που τόσο επιθυμεί. Όμως, το παιδί εκτός από την απεριόριστη αγάπη μας, χρειάζεται και το «όχι».
Ο Edward Hallowell, ψυχίατρος και συγγραφέας του βιβλίου «The Childhood Roots of Adult Happiness» («Οι Παιδικές Ρίζες της Ευτυχίας των Ενηλίκων»), μας λέει πως τα παιδιά που τα έχουν όλα σε αφθονία (είτε δηλαδή διαθέτουν πληθώρα παιχνιδιών είτε είναι καλά προστατευμένα από καθετί που μπορεί να τους διαταράξει τη βολή τους), έχουν περισσότερες πιθανότητες να καταντήσουν έφηβοι γεμάτοι πλήξη, κυνικότητα και καθόλου χαρά.
«Τα στοιχεία που βάσιμα προοιωνίζουν ευτυχισμένη ζωή είναι εσωτερικά και όχι εξωτερικά», λέει ο Hollowell, ο οποίος τονίζει πως έχει μεγάλη σπουδαιότητα να βοηθάμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν εσωτερικά «εργαλεία» στα οποία θα μπορούν να βασίζονται σε ολόκληρη τη ζωή τους.

2. Δεν του «επιτρέπουμε» να είναι λυπημένο
«Μα δεν είναι ο ρόλος μου να κάνω το παιδί μου ευτυχισμένο; Αν δείχνει στεναχωρημένο ή κακόκεφο, δεν θα πρέπει να επέμβω άμεσα και να βελτιώσω την κατάσταση;», 
αναρωτιέστε συχνά.
Το αντίθετο, μας λέει η Carrie Masia-Warner, παιδοψυχολόγος και διευθύντρια του Ινστιτούτου για το Άγχος και τις Διαταραχές Ψυχικής Διάθεσης στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Είναι ένα λάθος που κάνουν πολλοί «καλοπροαίρετοι» γονείς.
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ανέχονται κάποιο βαθμό στενοχώριας και κάποιο επίπεδο δυστυχίας. 
Αφήστε τα να το παλέψουν, να ψάξουν για λύσεις από μόνα τους. Με τον τρόπο αυτό, θα μάθουν πώς να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις στη ζωή. 
Και η λύπη είναι μέρος της ζωής.
Αν προσπαθούμε να καταπνίξουμε κάθε λυπηρή κατάσταση από τη ζωή του παιδιού μας, αυτό που θα πετύχουμε τελικά είναι να το κάνουμε να πιστέψει πως είναι κακό να αισθάνεται λύπη.

3. Δεν το μαθαίνουμε να αγαπά τους άλλους
Καθώς το νήπιο μεγαλώνει, αρχίζουμε κι εμείς να έχουμε τη δυνατότητα να του διδάξουμε πόση ικανοποίηση αντλεί κανείς βοηθώντας τους άλλους. 
Οι έρευνες δείχνουν πως οι άνθρωποι που ασχολούνται με πράγματα που έχουν νόημα και σκοπό είναι πιο δύσκολο να πέσουν θύματα της κατάθλιψης.
Η κατανόηση, η συμπόνια, η βοήθεια, η δοτικότητα, είναι αξίες που θα το βοηθήσουν να εξελιχθεί σε έναν χρήσιμο και αυτάρκη ενήλικο. Ακόμη και η απλή βοήθεια στις δουλειές του σπιτιού (π.χ. να βάζει τα λερωμένα ρούχα στο καλάθι με τα άπλυτα) μπορεί να βοηθήσει το νήπιο να νιώθει πως προσφέρει κάτι σημαντικό.

4. Δεν δίνουμε σημασία στα ταλέντα του
Η συνταγή του Hallowell για την ευτυχία στηρίζεται σε κάτι απλό: Στο πόσο ευτυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει κάποια σημαντική δεξιότητα.
Για παράδειγμα, όταν το νήπιο προσπαθεί να μάθει πώς να πετάει την μπάλα, μαθαίνει από τις αποτυχημένες απόπειρες – και βέβαια εκπαιδεύεται στην επιμονή και την πειθαρχημένη προσπάθεια. Τελικά, διδάσκεται τη χαρά της επιτυχίας, που είναι αποτέλεσμα των δικών του αγώνων.
Παράλληλα, όμως, κερδίζει την ανταμοιβή της αναγνώρισης των άλλων για τα κατορθώματά του. Και το πιο σημαντικό; ανακαλύπτει πως έχει (σε κάποιο βαθμό) τον έλεγχο της ζωής του. 
Οι έρευνες δείχνουν πως αυτή η αίσθηση ελέγχου είναι σημαντικός παράγοντας που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην ευτυχία του ως ενήλικο.

5. Το έχουμε πάντα κάτω από τα φτερά μας
Για κάποιους γονείς, τα όρια μεταξύ φροντίδας και υπερπροστασίας είναι τόσο δυσδιάκριτα που δεν μπορούν καν να δουν πότε το παιδί τους έχει πια μεγαλώσει.
Η υπερπροστασία μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα βλαβερή για τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού, μιας που οι υπερπροστατευτικοί γονείς τείνουν να εμποδίζουν δραστηριότητες ή παιχνίδια, από φόβο μήπως το παιδί τους χτυπήσει ή πονέσει, και αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η παιδική ηλικία συνοδεύεται από γρατσουνιές, άτσαλα χτυπήματα κι ατυχήματα.
Εμποδίζοντας το παιδί να συμμετέχει σε τέτοιες δραστηριότητες, του στερούν την ανάπτυξη των κοινωνικών του δεξιοτήτων και εμποδίζουν την ομαλή και σταδιακή κοινωνικοποίησή του. Τα παιδιά αυτά ως ενήλικοι συνήθως θα έχουν χαμηλή κοινωνική δραστηριότητα και θα είναι πιο δύσκολο να αναπτύξουν κοινωνικές σχέσεις.
Μακροπρόθεσμα είναι πιθανό θα βρουν ένα σύντροφο εξίσου υπερπροστατευτικό με τους γονείς τους, μιας και θα είναι πραγματικά αδύνατο για αυτούς να υπάρξουν μόνοι τους χωρίς τη συνεχή παρέμβαση και φροντίδα των άλλων, και να εξελιχθούν σε ενηλίκους με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

6. Το υποχρεώνουμε να γίνει το παιδί που εμείς ονειρευόμαστε
Όλοι οι γονείς εύχονται, ελπίζουν ή πιστεύουν πως το παιδί τους διαθέτει όλα αυτά τα «ιδιαίτερα χαρίσματα». Συχνά, όμως, αυτή τους η επιθυμία πηγάζει από τις προσωπικές τους ανεπάρκειες και τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα.
Είναι αδύνατον να είμαστε «ουδέτεροι» απέναντι στα παιδιά μας, να μην έχουμε καμιά προσδοκία για το μέλλον τους. Υπάρχει, όμως, μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να προσπαθούμε να καθοδηγήσουμε το μέλλον τους, και στο να τα αναγκάσουμε να γίνουν αυτό που θέλουμε.
Οι πολύ απαιτητικοί γονείς συχνά είναι αυστηροί και με τον εαυτό τους. Θέλουν να μεγαλώσουν σούπερ παιδιά, για να αποδείξουν ότι είναι με τη σειρά τους τέλειοι γονείς. Είναι σημαντικό να μην τους επιβάλλετε τις δικές σας προσδοκίες, αλλά να είστε δίπλα τους και να τα στηρίζετε σε κάθε τους επιλογή, ακόμα κι αν είναι αντίθετη από τη δική σας.

7. Δεν το αφήνουμε να κάνει λάθη
Σύμφωνα με τον δρ Edward Hallowell, όταν δίνουμε στα παιδιά το περιθώριο να αποκτήσουν ένα ευρύ φάσμα εμπειριών, (ακόμη και αν είναι δύσκολες ή απογοητευτικές), τα βοηθάμε να αποκτήσουν ένα απόθεμα εσωτερικής-ψυχικής δύναμης που οδηγεί στο δρόμο της ευτυχίας.
Είτε πρόκειται για ένα μωρό 7 μηνών που προσπαθεί να μπουσουλήσει είτε για ένα παιδί 7 χρόνων που παλεύει με ένα πρόβλημα αφαίρεσης, θα τα πάει καλύτερα στην αντιμετώπιση κάθε είδους δυσκολιών όταν το παλέψει μόνο του ξανά και ξανά και φέρει θετικά αποτελέσματα.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως τα παιδιά δεν θα πρέπει να ζητούν βοήθεια όταν τη χρειάζονται, όμως ο δικός μας ρόλος δεν είναι να τους προσφέρουμε έτοιμες λύσεις, αλλά να τα βοηθήσουμε να μάθουν να αναζητούν και να βρίσκουν τη λύση μόνα τους.

Έχει μεγάλη σημασία για τη μελλοντική ευτυχία του παιδιού να μάθει να χειρίζεται τις αναπόφευκτες απογοητεύσεις και τα εμπόδια της ζωής.

Με τη συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια).
adoptedingr
Το βρήκαμε στο daddy-cool

Πως να σταµατήσετε να είστε υπερ-γονιός και να µάθετε να χαλαρώνετε µε τα παιδιά σας!

Αν υπάρχει κάτι που θέλουμε να αλλάξουμε στο παιδί, θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε: µήπως είναι κάτι που καλύτερα να αλλάξουμε σε εµάς;

Μπορεί να είστε υπερ-γονιός, και να µην το ξέρετε καν. Οι γονείς έχουν την τάση να το αρνούνται αυτό.

Πάντως, αν είστε, µπορεί να θέλετε να µάθετε να χαλαρώνετε – για το καλό των παιδιών σας, αλλά και το δικό σας

Υπερ-γονιός είναι αυτός που προσπαθεί να εκπαιδεύσει το παιδί του από τα γεννοφάσκια του. Που το εκθέτει στη µουσική των διανοούµενων, την τέχνη, τη λογοτεχνία, πριν καν το παιδί µπουσουλήσει. Αυτός που είναι ψυχαναγκαστικός µε τα πάντα, από το αν το παιδί µαθαίνει αρκετά γρήγορα µέχρι το πόσο ασφαλές είναι κάθε πράγµα γύρω του µην τυχόν κάνει καµιά µελανιά ή κανένα γδάρσιµο. Είναι υπερπροστατευτικός, αυταρχικός, σαρωτικός µε το παιδί.

Για όσους από εσάς είστε υπερ-γονείς, και το παραδέχεστε τουλάχιστον στον εαυτό σας, θα ήθελα να µοιραστώ κάποια πράγµατα ελπίζοντας ότι θα σας βοηθήσουν.

Να σας προειδοποιήσω ότι κάποιες από τις προτάσεις µου έχουν µια διαφορετική προσέγγιση από τις παραδοσιακές µεθόδους σχετικά µε το πώς είναι ένας γονιός. Δε συνιστώ να τις ακολουθήσετε όλοι, ειδικά αν δεν είστε διατεθειµένοι να σπάσετε τις παραδόσεις. Αυτό που συνιστώ είναι ότι αυτές οι µέθοδοι θα σας βοηθήσουν να χαλαρώσετε. Θα
βοηθήσουν το παιδί σας να νιώσει µεγαλύτερη ελευθερία, λιγότερο έλεγχο. Θα το βοηθήσουν να εξερευνήσει περισσότερο, να µάθει µόνο του. Και πιθανότατα, η σχέση σας να καταλήξει να είναι καλύτερη, και εκείνο να είναι ένα πιο ευτυχισµένο παιδί, συνολικά.

1. Όταν νευριάζετε, σηκώστε το παιδί σας και πάρτε το αγκαλιά. Αντί για τις κατσάδες, τις ξυλιές, τα time out, ή οποιαδήποτε άλλη µέθοδο ελέγχου, δοκιµάστε να αγαπάτε. Είναι πολύ καλύτερη σαν αντίδραση, και διδάσκετε το παιδί σας µέσα από τις πράξεις σας αντί να το κάνετε µέσα από τις λέξεις.
2. Να του φέρεστε µε ευγένεια και σεβασµό. Φαίνεται απλό, αλλά είναι αξιοσηµείωτο το πόσο λίγο σεβασµό δείχνουµε στα παιδιά µας, επειδή είναι παιδιά.
3. Αφήστε τις προσδοκίες για το παιδί σας. Συχνά οι γονείς έχουν ελπίδες ότι το παιδί θα τα πάει καλά ακαδηµαϊκά, ή στα αθλήµατα, ή στο να γίνει επαγγελµατίας, αλλά όλα αυτά δεν είναι αυτά που θέλει το ίδιο το παιδί. Ή ο γονιός ελπίζει ότι το παιδί θα γίνει ένας συγκεκριµένος τύπος ανθρώπου, και προσπαθεί να οδηγήσει το παιδί προς τα εκεί – ένα ήπιο, ευγενικό παιδί, ή ένα έξυπνο, γεµάτο ζωντάνια παιδί, ή ένα µελετηρό παιδί που δουλεύει σκληρά – αλλά το παιδί δεν είναι έτσι. Αφήστε
   αυτές τις προσδοκίες, και χαρείτε το παιδί, όπως είναι.
4. Αφήστε το παιδί να παίξει. Αφήστε να εξερευνήσει. Σταµατήστε να είστε τόσο υπερπροστατευτικός. Επιτρέψτε στο παιδί να είναι παιδί. Αφήστε το να τρέξει έξω, να κάνει ποδήλατο, να εξερευνήσει τη φύση, να παίξει µε τη φωτιά. Μάθετε του, φυσικά, για την ασφάλεια και τους κινδύνους, αλλά ας το αφήσουµε να είναι παιδί.
5. Πείτε ναι, ή κάποια εκδοχή του ναι. Αντί να λέτε όλο όχι. Συχνά οι γονείς έχουν ένα ένστικτο να λένε όχι. Αλλά αυτό µεταφράζεται σε έλεγχο και υπερένταση και για το παιδί και για το γονιό. Σταµατήστε να προσπαθείτε να ελέγξετε το παιδί, και δώστε του λίγη ελευθερία. Αυτό δε σηµαίνει ότι µπορείτε να λέτε ναι όλη την ώρα.
   Άλλωστε, έχετε κι εσείς τις δικές σας ανάγκες. Σηµαίνει όµως ότι µπορείτε να πείτε”. Ναι, µπορούµε να το κάνουµε αυτό… αλλά ίσως αργότερα, όταν τελειώσω αυτό που πρέπει να κάνω τώρα.”
6. Εστιάστε στο να είναι θετικό το κλίµα την επόµενη φορά που θα κάνετε κάτι µαζί. Πολλές από αυτές τις αλλαγές είναι δύσκολες για τους γονείς, γιατί έχουν βαθιά ριζωµένες συνήθειες, που πηγάζουν από τη δική τους παιδική ηλικία. Γι’ αυτό εστιάστε σε αυτό την επόµενη φορά που θα κάνετε κάτι µαζί. Απλά προσπαθήστε να είναι καλή αυτή η φορά. Μην ανησυχείτε αν τα κάνετε θάλασσα – απλά ζητήστε
   συγνώμη αν προδώσατε την εµπιστοσύνη του, και συνεχίστε.
7. Κάντε µια παύση για µια στιγμή, και δείτε τα πράγµατα µέσα από τα µάτια του παιδιού σας. Αν νευριάζετε, είναι γιατί βλέπετε τα πράγµατα µόνο από τη δική σας προοπτική. Το παιδί έχει µια τελείως διαφορετική οπτική των πραγµάτων, και αν µπορείτε να καταλάβετε αυτή την οπτική, δε θα νευριάζετε µαζί του. Θα προσπαθήσετε να κάνετε τα πράγµατα καλύτερα για εκείνο.
8. Αν το παιδί συµπεριφέρεται κάπως περίεργα, προσπαθήστε να καταλάβετε γιατί, και να καλύψετε αυτή την ανάγκη του. Συχνά είναι ανάγκη για ελευθερία, ή προσοχή, ή αγάπη, ή ανάγκη να ελέγχει εκείνο τη ζωή του. Προσπαθήστε να καταλάβετε ποια είναι αυτή η ανάγκη, και βρείτε ένα πιο παραγωγικό τρόπο να την καλύψετε.
9. Το παιδί είναι ήδη τέλειο όπως είναι. Δε χρειάζεται να το αλλάξετε. Δε χρειάζεται να το πλάσετε για να γίνει ο τέλειος άνθρωπος. Είναι ήδη τέλειο, έτσι όπως είναι.

Και τώρα, χαλαρώστε. Ευχαριστηθείτε την κάθε στιγμή µε το παιδί σας, γιατί είναι τόσο λίγες οι στιγµές, τόσο παροδικές. Ζήστε αυτό το διάστημα µαζί τους, και κάντε καλή κάθε στιγμή σας. Δε θα µετανιώσετε ποτέ για εκείνες τις στιγµές ευτυχίας, εκείνες τις στιγµές που είπατε ναι, όταν αφήσατε το παιδί σας να παίξει, όταν σταµατήσατε να το ελέγχετε και αρχίσατε να το αγαπάτε.

Δήµητρα Πασχαλούδη, Κοινωνική Λειτουργός

agriniopress.gr

Όταν τα μικρά παιδιά ξεσπούν έντονα, χρειάζονται αγκαλιά και όχι τιμωρία

Όταν ένα μικρό παιδί θυμώσει, νιώσει αδικημένο ή στεναχωρηθεί, δυσκολεύεται να εξηγήσει με λόγια αυτό που αισθάνεται εκείνη τη στιγμή. Το πιθανότερο, λοιπόν, είναι να ξεσπάσει με κλάματα, δυνατές φωνές ή αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά κάτι που μάλλον θα προκαλέσει και την δική μας έντονη αντίδραση. Ωστόσο, όταν ένα παιδί ξεσπά μ' αυτόν τον τρόπο, δεν έχει ανάγκη την τιμωρία ή τις φωνές μας, αλλά μία αγκαλιά που θα το ηρεμήσει.

Δεν ξέρουν πώς να εκφραστούν με λόγια

Πολλές φορές, τα έντονα ξεσπάσματα των παιδιών συμβαίνουν γιατί δεν ξέρουν ακόμα πώς να εκφράσουν τον θυμό, την απογοήτευση ή την στεναχώρια τους. Το κλάμα και οι δυνατές φωνές είναι ο μόνος τρόπος που γνωρίζουν, οπότε αυτόν χρησιμοποιούν. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να απαντήσουμε με την ίδια ένταση βάζοντάς τους τις φωνές και στέλνοντάς τα τιμωρία στο δωμάτιό τους.

Αντίθετα, πρέπει να τους δείξουμε πως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι επικοινωνίας. Η αγκαλιά, ο διάλογος και η ήρεμη προσέγγιση όχι μόνο θα τα ηρεμήσουν αλλά θα τους δώσουν κι ένα σημαντικό μάθημα: με την συζήτηση κερδίζεις πολλά περισσότερα απ' ότι με τις δυνατές φωνές και τα κλάματα! 

Δεν έχουν μάθει να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους

Εκτός από το ότι δεν ξέρουν ακόμα πώς να εκφράσουν τα συναισθήματά τους με λόγια, δυσκολεύονται και να τα διαχειριστούν. Ο μεγάλος θυμός ή το αίσθημα της αδικίας συχνά δυσκολεύει τους ενήλικες - πόσο μάλλον τα μικρά παιδιά που έρχονται σε επαφή με τέτοια συναισθήματα για πρώτη φορά.

Αντί να τους βάλουμε τις φωνές, λοιπόν, ας τα αγκαλιάσουμε για να ηρεμήσουν. Έπειτα, μπορούμε σιγά σιγά, με απλά και κατανοητά λόγια, να τα εισάγουμε στον κόσμο των συναισθημάτων και να τους εξηγήσουμε τί είναι ο θυμός, η θλίψη, κτλ. Όλα τα συναισθήματά είναι επιτρεπτά και κατανοητά, κι αυτό πρέπει να το καταλάβουν τα παιδιά μας. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο τρόπος που τα αποδεχόμαστε και τα διαχειριζόμαστε.

Η τιμωρία τα απομονώνει και τα απομακρύνει

Όταν βάζεις τιμωρία ένα μικρό παιδί, και ειδικά όταν είναι αναστατωμένο, νομίζει πως τιμωρείς όχι το ξέσπασμά του αλλά το συναίσθημα που ένιωσε. μακροχρόνια, λοιπόν, κάθε φορά που θυμώνει ή στεναχωριέται, νιώθει ενοχές για τα συναισθήματά του και τελικά δεν μαθαίνει ποτέ να τα αποδέχεται ως φυσιολογικά και να τα διαχειρίζεται. Μεγαλώνει και δεν ξέρει πώς να τα εκφράζει οπότε ή που θα εξακολουθήσει να ξεσπά περιμένοντας μετά την τιμωρία, ή που θα τα καταπιέζει. 
 
Πρέπει να γνωρίζουμε, όμως, πως όταν ένα παιδί (και αργότερα ένας ενήλικας) δεν μπορεί να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του, εκείνα συσσωρεύονται και τον βλάπτουν. και το μυστικό είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά μας με κάθε τρόπο ώστε να γίνουν ισορροπημένα και ευτυχισμένα.

Πώς θα τους μάθουμε να ξεσπούν χωρίς κλάματα και καβγάδες

Αφού, λοιπόν, απενοχοποιήσουμε το παιδί για τα συναισθήματά του, μπορούμε να του δώσουμε εναλλακτικές για τον τρόπο που μπορεί να τα εκφράζει ή να τα εκτονώνει. Για παράδειγμα, μπορεί να ξεσπά σε ένα μαξιλάρι που δεν ούτε πονάει, ούτε σπάει! Μπορεί να ακούει μουσική στο δωμάτιό του ή να ζωγραφίζει. Ανάλογα με τις προτιμήσεις και τις κλίσεις του, σίγουρα θα βρει κάτι που θα το βοηθά να διώχνει τα άσχημα συναισθήματα. 
 
Στη συνέχεια, οφείλουμε να του μάθουμε την αξία του διαλόγου και της συζήτησης. Τα προβλήματα λύνονται με την συζήτηση και όχι με αδιέξοδα ξεσπάσματα - κι αυτό πρέπει να το διδάξουμε στα παιδιά μας από νωρίς.

mama365.gr

Μαμά με άγχος; Το μωρό στην τσίτα!

Οι μέλλουσες μαμάδες με ιστορικό διαταραχής άγχους ενδέχεται να γεννήσουν μωρά τα οποία θα κλαίνε περισσότερο, όπως υποστηρίζει πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο «Archives Of Disease In Childhood».

Mothers who experience stress or worry before pregnancy 'more likely to have babies who cry for longer'

Σύμφωνα με αυτήν, οι γυναίκες που υποφέρουν από στρες, ανησυχία ή κρίσεις πανικού προτού μείνουν έγκυες έχουν σχεδόν διπλάσιες πιθανότητες να αποκτήσουν παιδιά που… κλαίνε «υπερβολικά».

Όπως αναφέρει δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail, δεν είναι γνωστό για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η σχέση, ωστόσο οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι μητέρες που υποφέρουν από άγχος ίσως έχουν ένα πιο «παρεμβατικό» γονεϊκό ύφος, το οποίο θα μπορούσε να προκαλεί το «επιπλέον» κλάμα στα μωρά.

Οι ερευνητές αναφέρουν ακόμη, ότι το υπερβολικό κλάμα ενός μωρού θα μπορούσε να οφείλεται στην παραγωγή των ορμονών του στρες στον οργανισμό της μητέρας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οι οποίες θα μπορούσαν να περάσουν στο έμβρυο μέσω του πλακούντα και να επηρεάσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου του παιδιού.

Οι ειδικοί συνιστούν στις γυναίκες, που υποφέρουν από άγχος στην εγκυμοσύνη τους, να λαμβάνουν ειδική υποστήριξη από κατά τα πρώτα στάδια της μητρότητας.

«Οι γυναίκες μπορεί να μπουν σε ένα τραυματικό, αρνητικό φαύλο κύκλο όταν ανησυχούν για ένα νεογέννητο. Όσο περισσότερο ανησυχούν και αγχώνονται, τόσο λιγότερο κοιμούνται με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ηρεμήσουν και να χαλαρώσουν και να αγχώνονται ακόμη πιο πολύ» εξηγεί η Dr Clare Bailey.

Στην έρευνα συμμετείχαν 300 γυναίκες, οι οποίες είχαν αποκτήσει πρόσφατα παιδί. Η έρευνα ξεκίνησε ενώ ήταν ακόμη έγκυες και συνεχίστηκε μέχρι που το παιδί τους έγινε 16 μηνών.

Το 10% των γυναικών ανέφερε ότι το παιδί τους έκλαιγε υπερβολικά μετά τη γέννα. Περαιτέρω μελέτες αποκάλυψαν, ότι τα μωρά που είχαν γεννηθεί από γυναίκες που υπέφεραν από κάποια διαταραχή άγχους είχαν σημαντικά μεγαλύτερες πιθανότητες να κλαίνε περισσότερο, συγκριτικά με τα υπόλοιπα.

nooz