Showing posts with label Δυστυχία. Show all posts
Showing posts with label Δυστυχία. Show all posts

Monday, 31 March 2025

Ένας σίγουρος τρόπος για να δυστυχήσουμε... / Comparing yourself to others is a sure route to misery

... είναι να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους

Η σύγκριση του εαυτού μας με τους άλλους είναι αναπόφευκτη, αλλά εφαρμόζοντας ορισμένες αλλαγές, μπορείτε να μάθετε να τη χρησιμοποιείτε προς όφελός σας.

Αν δεν γίνει διαχειρίσιμη, η σύγκριση μπορεί να μας κάνει δυστυχισμένους. 
Το να βλέπουμε ανθρώπους να είναι καλύτεροι σε κάτι από εμάς μπορεί να γεννήσει έντονο ψυχικό πόνο. Αλλά με τα σωστά εργαλεία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα συναισθήματα αυτά (φθόνο, ζήλια, απογοήτευση) για να αποκαλύψετε τι είναι αυτό που έχει αξία για εσάς.
Comparing yourself to others is a sure route to misery
Πώς μπορούμε να μετατρέψουμε τα άβολα συναισθήματα της σύγκρισης σε θετική δράση.
1. Αφουγκραζόμαστε τα ισχυρότερα ερεθίσματα που μας προκαλούν
    Πριν από 20 χρόνια, ενώ περίμενε να ετοιμάσει καφέ, μια νεαρή δικηγόρος ξεφύλλισε το περιοδικό αποφοίτων της Νομικής Σχολής της. Όταν διάβασε για έναν απόφοιτο που ήταν συγγραφέας πλήρους απασχόλησης, το στομάχι της σφίχτηκε – αλλά αυτό ήταν που οδήγησε την Gretchen Rubin, που σήμερα είναι συγγραφέας μπεστ σέλερ των New York Times, να ακολουθήσει μια νέα καριέρα ως συγγραφέας.
    Ακριβώς έτσι συνέβη – η αλλαγή καριέρας της δεν έγινε εξαιτίας μιας συζήτησης με το αφεντικό της ή επισκέψεων σε έναν life coach. Συνέβη επειδή ένιωσε απελπισμένη ζήλια για τη ζωή κάποιου άλλου. Η σύγκριση μπορεί να σας διδάξει τι έχει αξία για εσάς όταν βλέπετε τον εαυτό σας να ζηλεύει κάποιον που κάνει κάτι που θέλετε, ακόμη και αν δεν έχετε επιτρέψει συνειδητά στον εαυτό σας να το θέλει.

Η αυτογνωσία μπορεί να σας βοηθήσει να μετατρέψετε τα συναισθήματά σας σε κάτι χρήσιμο, οπότε την επόμενη φορά που ο φθόνος θα κάνει την εμφάνισή του, ρωτήστε τον εαυτό σας:
– Τι έχουν αυτοί που με κάνει να αισθάνομαι κατώτερος/η από αυτούς;
– Ποιο κενό πιστεύω ότι θα κάλυπτε το να το έχω;
– Θέλω πραγματικά αυτό που έχουν;
– Αν ναι, πόσο, και αξίζει να αναλάβω δράση για να προσπαθήσω να το αποκτήσω για τον εαυτό μου;

Όσο πιο συγκεκριμένες είναι οι απαντήσεις σας, τόσο καλύτερα θα μπορέσετε να αναπροσανατολίσετε το συναίσθημά σας σε δράσεις και στρατηγικές.

2. Βεβαιωνόμαστε ότι ο φθόνος δεν γίνεται κακόβουλος
    Ο φθόνος που προκαλείται από τη σύγκριση μπορεί να αποτελέσει σπουδαίο κίνητρο και οδηγό. Μπορεί επίσης να μας κάνει να πικραθούμε. Οι ψυχολόγοι διακρίνουν μεταξύ καλοήθους φθόνου, όταν θαυμάζουμε κάποιον και προσπαθούμε να τον μιμηθούμε, και κακόβουλου φθόνου, όταν αντιπαθούμε το άλλο άτομο επειδή έχει αυτό που θέλουμε. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο «Έχουν ρετιρέ διαμέρισμα και είναι ωραίο πώς το απέκτησαν» και στο «Μισώ που το σπίτι τους έχει πανοραμική θέα και θέλω να υποφέρουν».
    Για να είμαστε ξεκάθαροι: Και τα δύο είναι οδυνηρά. Ο καλοήθης φθόνος μας παρακινεί να εργαστούμε σκληρότερα για να βελτιωθούμε, ενώ ο κακόβουλος μας κάνει δυσάρεστους και πικρόχολους.
    Συχνά νιώθουμε κακόβουλο φθόνο όταν αντιλαμβανόμαστε την έλλειψη. Αλλά σε πολλές περιπτώσεις, η ικανότητα ενός άλλου ατόμου να πετύχει κάτι είναι απόδειξη ότι είναι εφικτό και για εμάς. 

Για να αλλάξετε τη σκέψη σας από τον κακόβουλο στον καλοήθη φθόνο, δοκιμάστε αυτές τις φράσεις:
– «Εμπνέομαι από τον…. Ίσως μπορώ να μάθω από αυτούς ή να τους ζητήσω να γίνουν μέντορές μου».
– «Δεν έχω κάνει αυτό που έχουν κάνει αυτοί … ακόμα».
– «Κάθε άνθρωπος βρίσκεται στο δικό του ταξίδι. Είμαι ευγνώμων για το δικό μου».
– «Αν τα αγαπημένα μου πρότυπα σταματούσαν αυτό που έκαναν, δεν θα μπορούσα να απολαύσω το εκπληκτικό αποτέλεσμα που βγάζουν».

3. Διαλέγουμε μια ευρύτερη γραμμή βάσης
    Αν δείτε έναν φίλο σας να πετυχαίνει ένα προσωπικό ορόσημο, είναι εύκολο να νιώσετε ότι είστε πολύ πίσω στη ζωή σας. Αλλά αν σκεφτείτε 10 ή 20 γνωστούς σας, οι πιθανότητες είναι ότι ένα σωρό από αυτούς θα βρίσκονται στην ίδια βάρκα με εσάς – και μπορεί ακόμη και να πλέουν ευτυχισμένοι.
    Σε ένα πείραμα, οι ερευνητές ζήτησαν από τους ανθρώπους να αξιολογήσουν τις ικανότητές τους στο τρέξιμο. Διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες συνέκριναν αυθόρμητα τον εαυτό τους με τον καλύτερο δρομέα που μπορούσαν να σκεφτούν και έκριναν ότι δεν ήταν και τόσο σπουδαίοι.
    Στη συνέχεια, οι ερευνητές ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να απαριθμήσουν τους 10 κορυφαίους δρομείς που γνώριζαν προσωπικά. Αναλογιζόμενοι τον 7ο ή 9ο καλύτερο δρομέα με τον οποίο είχαν συναναστραφεί, οι άνθρωποι ένιωσαν ξαφνικά πολύ καλύτερα. Η σύγκριση με μια ευρύτερη ομάδα μείωσε το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στους ίδιους και σε αυτό που θεωρούσαν «καλό».
    Οι ψυχολόγοι διαπιστώνουν επίσης ότι...
(...)

η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 12 August 2024

Όσοι ευτυχούν... / Καλημέρα σας...

... πρέπει πάντοτε πρόθυμα να βοηθούν τους δυστυχείς, 
γιατί κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι του επιφυλάσσει το μέλλον.
Δημοσθένης
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 6 March 2024

Γιατί αγαπάμε να μαθαίνουμε για τη δυστυχία των άλλων;

Όσοι έχουν μεγαλώσει σε χωριά ή έστω σε μικρές γειτονιές θα έχουν παρατηρήσει ότι τα καλύτερα, τα πιο επιτυχημένα… κουτσομπολιά είναι τα αρνητικά.
Όταν λέμε αρνητικά εννοούμε αυτά που εμπεριέχουν μια δυσάρεστη είδηση για τον άλλον.

Κανείς δηλαδή δεν θα ενδιαφερθεί παραπάνω από 5 λεπτά, αν κάποιος του μεταφέρει ότι ο τάδε παντρεύεται ή πέρασε σε πολύ καλή σχολή στο πανεπιστήμιο.
Αντίθετα όμως αν η “είδηση” περιλαμβάνει ένα διαζύγιο, μιαν αρρώστια ή μια αποτυχία ταξιδεύει γρηγορότερα και από το φως.

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; 
Είμαστε τόσο κακοί άνθρωποι που θέλουμε το κακό των άλλων; 
Θέλουμε να υποφέρουν οι άλλοι και να μην είναι ευτυχισμένοι; 
Ή είναι κάτι που κάνουμε υποσυνείδητα ώστε να αισθανόμαστε εμείς καλύτερα;
Υπάρχει μία φράση, που χρεώνεται στον Τρούμαν Καπότε που λέει ότι η ευτυχία των άλλων μπορεί να μελαγχολήσει και τον πιο πρόσχαρο άνθρωπο.

Αν το αναλογιστούμε αυτό, κρύβει πολύ μεγάλη αλήθεια μέσα του. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι πραγματικοί φίλοι είναι αυτοί που στέκονται δίπλα μας και χαίρονται με τις χαρές μας και όχι αυτοί που μας στηρίζουν στις λύπες και στις δυσκολίες μας.

Γιατί το κάνουμε όμως αυτό; Γιατί θέλουμε να μαθαίνουμε ότι οι άλλοι δυσκολεύονται στη ζωή τους;
Μια άποψη είναι ότι το κάνουμε γιατί θέλουμε να νιώθουμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι σε αυτόν τον κόσμο που έχουμε δυσκολίες. Για κάποιο λόγο, το να πονάει και ο άλλος δίπλα μας απαλύνει και τον δικό μας πόνο, τον κάνει πιο υποφερτό γιατί αισθανόμαστε ότι τον μοιραζόμαστε. 
Επίσης, μας δίνει δύναμη το να ξέρουμε ότι ναι, υπάρχουν τελικά και χειρότερα. Μπορεί να περνάμε εμείς δύσκολα αλλά, κοίτα, ο Κώστας απέναντι είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμάς. Άρα είμαστε σε καλύτερη κατάσταση έστω και από έναν.
Όλη αυτή η συμπεριφορά μάς δίνει μια αίσθηση μιζέριας, ότι έχουμε ένα κενό στη ζωή μας και ψάχνουμε να το καλύψουμε με τις ζωές των άλλων. 
Αν πιάσουμε τον εαυτό μας να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε έτσι ίσως θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αναλογιστούμε τι μας οδήγησε σε αυτό το μονοπάτι. 
Τι δεν μας αρέσει στη ζωή μας, τι μας κάνει δυστυχισμένους τόσο που έχουμε ανάγκη να βλέπουμε και τους άλλους ανάλογα ώστε να ανεβούμε ψυχολογικά;

Τέτοια συναισθήματα μπορεί να συνδέονται άμεσα και με τη ζήλια αλλά και με την έλλειψη αυτοπεποίθησης. 
Μήπως αποζητούμε συνέχεια επιβεβαίωση και θέλουμε να την λαμβάνουμε μέσω της μείωσης των άλλων γύρω μας; Όποια και αν είναι η ρίζα τους, το μόνο που κάνουν είναι να δηλητηριάζουν τη ζωή μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους. 
Καλό θα ήταν να τα απομονώσουμε και να μην τα αφήνουμε να μας κυβερνούν γιατί ο μόνος που βγαίνει χαμένος στο τέλος είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
Στην τελική, μπορούμε να τα κάνουμε να λειτουργήσουν θετικά! 
Να μας ωθήσουν να γίνουμε καλύτεροι, όχι για να ανταγωνιστούμε τους άλλους αλλά για να αισθανθούμε εμείς πιο όμορφα. 
Οι δυσκολίες των άλλων μπορούν να μας κάνουν να εκτιμήσουμε περισσότερο τις ευκολίες και τις χαρές της δικής μας ζωής που υπό άλλες συνθήκες θα μας φαίνονταν λίγες. Και αν είμαστε εμείς καλά, θα θελήσουμε να κάνουμε και τους άλλους καλύτερα!

Thursday, 11 January 2024

Η Δυστυχία των Παιδιών είναι η Μεγαλύτερη Αποτυχία μας!

Η ευτυχία των παιδιών είναι το ύψιστο καθήκον ενός κράτους, μιας πολιτείας και μιας ολόκληρης κοινωνίας. 
.......................
Σε αυτή την κοινωνία της ανταγωνιστικότητας τα παιδιά, στην πιο κρίσιμη ηλικία, φορτώνονται άγχος και τεράστιες ευθύνες. 
Στο σχολείο έχουν περιορισμένο χρόνο δημιουργικής απασχόλησης με ό,τι τους αρέσει. 
Το σχολείο διαδέχονται το ένα μετά το άλλο τα φροντιστήρια. 
Από τα Αγγλικά, στα Μαθηματικά, από τα Μαθηματικά, στα συμπληρωματικά Νέα Ελληνικά ή στα Αρχαία, από τα Αρχαία στο μάθημα χορού ή μπαλέτου (ακόμα κι αν δεν το επέλεξε το παιδί). 
Το παιδί επιστρέφει σπίτι τις απογευματινές ώρες και πρέπει να ολοκληρώσει την κατ’ οίκον εργασία του για τις επόμενες μέρες. 
Πού χρόνος για παιχνίδι, γέλιο και χαρά.

Με ευθύνες των μεγάλων, λοιπόν, τα μικρά παιδιά δεν ζουν την πιο όμορφη ηλικία της ανθρώπινης ύπαρξης. 
  • Η παιδικότητα χάνεται στις ατέλειωτες ώρες μπροστά σ’ ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή. 
  • Η επικοινωνία υποκαθίσταται. Πλέον υπάρχει το facebook, το instagram, το twitter κ.λπ.. 
  • Η πραγματική χαρά ενός παιδιού μετατρέπεται σε «χαρούμενες» selfie. 
  • Η μπάλα δεν παίζεται πλέον στην αλάνα, αλλά με ένα μοχλό και μερικά κουμπιά πάνω σ’ ένα καναπέ.
Όλα αυτά είναι που κάνουν τα παιδιά δυστυχισμένα. 
Εκτός από τις ευθύνες των γονιών όμως, έχει και η παρεχόμενη Παιδεία τις δικές της. Παρά τις τεράστιες και φιλότιμες προσπάθειες πολλών εκπαιδευτικών, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν προχώρησε ποτέ στην ουσία. 
  • Ποτέ δεν αφιερώνονται περισσότερες ώρες για να ασχοληθούν οι δάσκαλοι με επιμέρους αδυναμίες των παιδιών. 
  • Η κριτική σκέψη είναι το άλφα και το ωμέγα κατά την ταπεινή μας άποψη σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα. Να μην κατσαδιάζονται δηλαδή τα παιδιά, που διαμορφώνουν με επιχειρήματα τη δική τους άποψη, η οποία δεν παπαγαλίζει τον δάσκαλο.
Πολλοί από εμάς όντες παιδιά έζησαν αυτή τη βάσανο των φροντιστηρίων και της εξαντλητικής ρουτίνας. 
Όπως φαίνεται, χρόνια μετά, πολύ λίγα άλλαξαν. Πέραν από τη λύπη που εκφράζουν οι αρμόδιοι, έχουν και την ευθύνη, επιτέλους, να αλλάξουν ριζικά πολλά πράγματα. Άλλωστε, μόνο ένα παιδί μπορεί να ονειρεύεται, μόνο αυτό μπορεί να φέρει το νέο που θα ωφελήσει την κοινωνία μας. 
Ας του δώσουμε την ευκαιρία…
Δημήτρης Στρατής

Tuesday, 14 March 2023

Έτσι θα δυστυχήσετε πραγματικά!

Η επιδίωξη της ευτυχίας είναι τόσο παλιά όσο και o σύγχρονος πολιτισμός. Τα βιβλία, τα ελιξίρια, οι θρησκείες, οι φιλοσοφίες έχουν αφιερώσει μεγάλο μέρος τους σε αυτό το κυνήγι. 
Η ευτυχία είναι μια αναζήτηση, μια εμμονή, και μια παγκόσμια φιλοδοξία.

Αλλά τι χρειάζεται για να γίνει κανείς δυστυχισμένος;

Κατά κάποιο τρόπο, είναι πιο εύκολο από ό,τι η ίδια ευτυχία. Νέες έρευνες και μεγάλη εμπειρία ζωής μπορούν να σας προσφέρουν μια απλή συνταγή για να βρείτε την πραγματική δυστυχία.

Αγοράστε πράγματα που δεν θέλετε ή για τα οποία δεν έχετε την οικονομική δυνατότητα. 
Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε, η δυστυχία είναι σίγουρη. 
Όταν αγοράζετε πράγματα που δεν μπορείτε να αντέξετε οικονομικά, αναγκάζεστε να χρεωθείτε, πράγμα το οποίο περιορίζει τις άλλες επιλογές που είναι διαθέσιμες για εσάς. 
Όταν αγοράζετε πράγματα που δεν θέλετε, λέτε ψέματα στον εαυτό σας για την πραγματική πηγή της δυστυχίας σας.

Συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους. 
Η εμμονή για σύγκριση είναι η ρίζα της δυστυχίας. Ως εκ τούτου, καλά θα κάνετε να κρίνετε την επιτυχία ή την αξία σας με βάση τους άλλους ανθρώπους, ειδικά εκείνους που έχουν ένα διαφορετικό υπόβαθρο από εσάς. 
Κάντε το αυτό σε καθημερινή βάση, πάντα αναζητώντας ένα νέο είδωλο ή έναν ανταγωνιστή στο πρόσωπο του οποίου θα βρείτε την πραγματική σας δυστυχία.

Μην απολαμβάνετε το ταξίδι. 
Εστιάστε μόνο στον προορισμό, χωρίς να εκτιμήσετε τη διαδρομή. Αποφύγετε να γιορτάσετε τις μικρές επιτυχίες και να σταματήσετε για να προβληματιστείτε σχετικά με το πόσο μακριά έχετε φτάσει.

Αντιδράστε αντί να δράσετε. 
Μην παίρνετε καμία ευθύνη για το πρόγραμμα και τις προτιμήσεις σας. Αφήστε τους άλλους ανθρώπους να καθορίσουν τις επιλογές στη ζωή σας. 
Βασιστείτε για το πρόγραμμά σας από την ηλεκτρονική αλληλογραφία σας, τον τηλεφωνητή σας, ή τις απαιτήσεις κάποιου άλλου.

Αφήστε τους άλλους να καθορίσουν τις αξίες και τις προτεραιότητές σας. 
Μην βάλετε κανένα στόχο για τη ζωή σας. Αφεθείτε στο ρεύμα. 
Για καλύτερα αποτελέσματα, αφήστε τις αξίες και τις προτεραιότητές σας να κυμαίνονται ανάμεσα σε αφεντικά ή σε πρότυπα.

Αρνηθείτε τις προκλήσεις. 
Προτιμήστε τον εύκολο δρόμο και βολευτείτε μέσα στη ρουτίνα. Επιλέξτε να πιστεύετε ότι πάντα το άγχος είναι κακό και προσπαθήστε να ζήσετε όσο πιο χαλαρά γίνεται.

Γκρινιάξετε και παραπονεθείτε σε όποιον βρείτε στο δρόμο σας.
Εξηγήστε τους πώς ο κόσμος δεν είναι δίκαιος και πόσο διαφορετικά θα τα κάνατε όλα αν ήσασταν εσείς υπεύθυνος. 
Bonus: η πρακτική αυτή συμβάλλει επίσης και στη δυστυχία των άλλων ανθρώπων.

Εστιάστε μόνο για τον εαυτό σας. 
Αρνηθείτε να συγχωρήσετε τους άλλους. Γίνετε μνησίκακος. Δείτε τη χειρότερη πλευρά των ανθρώπων. Μην δίνετε δωρεάν φαγητό.

Συμβιβαστείτε. 
Αποδεχτείτε τα πράγματα όπως είναι όσο ανησυχητική κι αν φαίνεται η κατάσταση. Θα μπορούσε να είναι χειρότερα πάντα, έτσι δεν είναι;

Ζήστε μέσα στον εφησυχασμό και αρνηθείτε να πολεμήσετε για κάτι καλύτερο.
Θεωρήστε ότι υπάρχει μόνο μία λύση για κάθε πρόβλημα. 
Και μάλιστα είναι αυτή που δεν έχετε βρει ακόμα.

Ζήστε την κάθε μέρα σας σαν να πρόκειται να ζήσετε για πάντα.
Ποιος είπε ότι η ζωή είναι μικρή και απρόβλεπτη;

Στη εικόνα της ζωής σας να βλέπετε μόνο το δέντρο και όχι το δάσος. 
Είτε μιλάμε για ανθρώπους, για συμπεριφορές ή για στόχους, πρέπει να εστιάζετε στις μικρές ενοχλητικές λεπτομέρειες, που χαλάνε ακόμα και την καλύτερη γενική εικόνα.

Να είστε μέρος του προβλήματος, όχι της λύσης. 
Αποφύγετε να επιλύσετε τα προβλήματά σας. Αγνοήστε τα ή ακόμα καλύτερα κουκουλώστε τα. 
Αντί να τα λύσετε, πηγαίνετε για ύπνο, για φαγητό, για βόλτα. Γενικά εξασκηθείτε στην τέχνη της αναβολής.

Δώστε βάση στα “πρέπει” και όχι στα “θέλω”. 
Μην ασχολείστε και τόσο με πράγματα που αγαπάτε. Αφιερώστε όλο τον πολύτιμο χρόνο σας σε αυτά που πρέπει να κάνετε προκειμένου να είστε εντάξει απέναντι στις προσδοκίες των άλλων.

Προσπαθήστε να αλλάξετε τους άλλους. 
Μην ασχοληθείτε με τον εαυτό σας. Η δική σας αλλαγή είναι περιττή, και μπορεί να επέλθει μόνο όταν οι άλλοι συμμορφωθούν. Αυτό που προέχει είναι να μην σεβαστείτε την δική τους προσωπικότητα και να προσπαθήσετε να τους φέρετε στα μέτρα σας.
Η ευτυχία μπορεί να απαιτήσει -περισσότερο από αναρτήσεις στο Twitter ή στο Facebook- και έναν καλό ύπνο, αλλά η δυστυχία είναι αρκετά απλή.

Τι θα προσθέτατε στη λίστα;

Thursday, 10 March 2022

Τα Πώς και τα Γιατί

Είναι, λες και έχεις πέσει βαθιά μέσα σε έναν λάκκο. Σε μία τρύπα. Και βρίσκεσαι εκεί εγκλωβισμένος.  
Έτσι είσαι. Έτσι νιώθεις…
Και αντί να παλεύεις με νύχια και με δόντια να βγεις από κει μέσα, αντί να κάνεις τα αδύνατα-δυνατά να ελευθερωθείς, να ξεφύγεις, να ανεβείς στην επιφάνεια, εσύ ψάχνεις να βρεις τα πώς και τα γιατί.
«Γιατί σε μένα; Πώς έπεσα εδώ μέσα; Πώς έγινε και εγκλωβίστηκα; Ποιος με έριξε; Ποιος με έσπρωξε; Γιατί το έκανε; Λες να τα καταφέρω ποτές να βγω; Μήπως δεν θέλω; Μήπως δεν μπορώ; Μήπως δεν πρέπει;»
Και έτσι περνάει ο καιρός, με αυτές τις σκέψεις να γυρνάνε στο μυαλό σου, σκέψεις, ερωτήσεις, που απάντηση δεν παίρνουνε ποτέ. Και εσύ εκεί… Να μένεις ακόμα μες τη τρύπα. Ακόμα μες στο λάκκο. Ακόμα εγκλωβισμένος…

Ξύπνα. Προχώρα επιτέλους. Άσε τις διαπραγματεύσεις και τις συζητήσεις, που δεν σε βγάζουν πουθενά.
Πάλεψε να βγεις. Πάλεψε να ελευθερωθείς. 
Με νύχια και με δόντια. Είναι το μόνο που έχει νόημα.

Και, αν ελευθερωθείς, αν τα καταφέρεις και βγεις από το αδιέξοδό σου, μετά αναρωτήσου ό,τι θες…

Πάλεψε πρώτα να ελευθερωθείς. Όπως μπορείς.
Είναι το μόνο που έχει σημασία…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 10 April 2021

«Θα περάσει κι αυτό» - Ένα παραμύθι από τον Χόρχε Μπουκάι με αφορμή την πανδημία

O συγγραφέας και ψυχαναλυτής Χόρχε Μπουκάι μοιράζεται με τον κόσμο ένα μικρό παραμύθι, για έναν βασιλιά που άλλαζε συνεχώς διαθέσεις και έψαχνε να βρει την ισορροπία μεταξύ χαράς και δυστυχίας. Μια μικρή ιστορία που όπως λέει εμπνεύστηκε με αφορμή την πανδημία και τη δύσκολη συγκυρία που βιώνουμε.
«Γεια σας, φίλοι μου.

Έψαχνα να βρω τον χρόνο για να μπορέσω να κάτσω να γράψω αυτό το σύντομο βίντεο, επειδή ήθελα πολύ να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία, ένα παραμύθι που με συντροφεύει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Ένα παραμύθι που έχω διηγηθεί εκατοντάδες φορές, και που σήμερα, στην πραγματικότητα την οποία βιώνουμε, υπό ένα διαφορετικό πρίσμα ίσως αποκτά άλλες σημασίες, ίσως δείχνει προς μια άλλη κατεύθυνση, ίσως μπορέσει να μας προσφέρει μια ακόμα βοήθεια».

https://www.youtube.com/watch?v=vf9qvSqAcYk&t=524s

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς που βασίλευε σε μια πολύ μακρινή χώρα. Ήταν καλός βασιλιάς αλλά είχε ένα πρόβλημα: ήταν βασιλιάς με διπλή προσωπικότητα. Υπήρχαν μέρες που σηκωνόταν από το κρεβάτι διαχυτικός, κεφάτος, ευτυχισμένος. Από το πρωί, οι μέρες εκείνες φαίνονταν υπέροχες. Οι κήποι του παλατιού έμοιαζαν ομορφότεροι. Οι υπηρέτες του-ένα παράξενο φαινόμενο-γίνονταν ευγενικοί και αποτελεσματικοί. Ενώ προγευμάτιζε, διαπίστωνε ότι στο βασίλειό του φτιάχνονταν τα καλύτερα άλευρα κι έβγαιναν τα νοστιμότερα φρούτα. Τις μέρες εκείνες ο βασιλιάς μείωνε φόρους, μοίραζε πλούτη, έκανε χάρες κι έφτιαχνε νόμους για την ειρήνη και την ευημερία των γερόντων. Κάτι τέτοιες μέρες, ο βασιλιάς έκανε αποδεκτά όλα τα αιτήματα των υποτακτικών και των φίλων του.

Ωστόσο, υπήρχαν και οι άλλες μέρες. Ήταν οι μαύρες μέρες. Από το πρωί αντιλαμβανόταν ότι θα προτιμούσε να είχε κοιμηθεί λίγο παραπάνω. Όμως, όταν το καταλάβαινε ήταν πια πολύ αργά και ο ύπνος είχε ήδη φύγει. Όσες προσπάθειες κι αν έκανε δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι υπηρέτες του ήταν τόσο κακόκεφοι και δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Ο ήλιος τον ενοχλούσε περισσότερο κι από τη βροχή. Το φαγητό δεν ήταν αρκετά ζεστό κι ο καφές κρύος. Με την ιδέα και μόνο ότι θα δεχόταν επισκέψεις στο γραφείο, ο πονοκέφαλός του δυνάμωνε. Κάτι τέτοιες μέρες ο βασιλιάς σκεφτόταν τις υποχρεώσεις του που εκκρεμούσαν, και τρόμαζε στη σκέψη και μόνο όσων είχε να τακτοποιήσει. Ήταν οι μέρες που ο βασιλιάς αύξανε τους φόρους, έκανε κατασχέσεις, πίεζε τους αντιπάλους του.. Φοβόταν το παρόν και το μέλλον και τον καταδίωκαν λάθη του παρελθόντος. Τις μέρες εκείνες, έφτιαχνε νόμους εις βάρος του λαού του και η λέξη που χρησιμοποιούσε πιο πολύ ήταν το “όχι”.

Επειδή ήξερε τα προβλήματα που του δημιουργούσαν αυτές οι αλλαγές στη διάθεση, ο βασιλιάς κάλεσε όλους τους σοφούς, τους μάγους και τους συμβούλους του βασιλείου, σε σύσκεψη. “Κύριοι”, τους είπε, “όλοι σας γνωρίζετε τις αλλαγές στη διάθεσή μου. Όλοι ευνοηθήκατε κάποτε από τα κέφια μου και υποφέρατε από τους θυμούς μου. Όμως αυτός που υποφέρει περισσότερο είμαι εγώ ο ίδιος, διότι τη μία μέρα ξεκάνω αυτά που έκανα την άλλη, όταν έβλεπα πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Θέλω,κύριοι, να εργαστείτε όλοι μαζί ώστε να βρείτε μια θεραπεία, ένα φάρμακο ή ένα ξόρκι που να με κάνει να μην είμαι τόσο αισιόδοξος, ώστε να παραβλέπω τους κινδύνους, ούτε τόσο γελοία απαισιόδοξος ώστε να καταπιέζω και να πληγώνω όσους αγαπώ.»

Οι σοφοί δέχτηκαν την πρόκληση, και για κάμποσες εβδομάδες εργάστηκαν πάνω στο πρόβλημα του βασιλιά. Παρ’ όλα αυτά, καμία αλχημεία, κανένα μαγικό και κανένα βοτάνι δεν κατάφερνε να δώσει λύση στο θέμα. Τότε, οι σύμβουλοι παρουσιάστηκαν στο βασιλιά και ομολόγησαν την αποτυχία τους. Ο βασιλιάς έκλαψε. Το επόμενο πρωί, ένας παράξενος επισκέπτης ζήτησε ακρόαση από το βασιλιά. Ήταν ένας μυστηριώδης άνθρωπος με σκούρο δέρμα που φορούσε ένα φθαρμένο μανδύα που κάποτε θα ήταν λευκός. “Μεγαλειότατε” είπε κάνοντας μια υπόκλιση. “Στον τόπο απ’ όπου έρχομαι μιλούν για τα προβλήματά σας και για τη στεναχώρια σας. Ήρθα να σας δώσω τη γιατρειά.” Και χαμηλώνοντας το κεφάλι, έδωσε στο βασιλιά ένα δερμάτινο κουτάκι. Ο βασιλιάς, με έκπληξη και αδημονία, άνοιξε το κουτάκι κι έψαξε μέσα. Υπήρχε μόνο ένα ασημένιο δαχτυλίδι. “Ευχαριστώ” είπε ο βασιλιάς ενθουσιασμένος. “Είναι ένα μαγικό δαχτυλίδι;” “Aκριβώς αυτό είναι” απάντησε ο ταξιδιώτης, “μόνο που η μαγεία του δεν ενεργεί απλώς και μόνο όταν το φοράς στο δάχτυλο..” “Κάθε πρωί, όταν σηκώνεσαι, πρέπει να διαβάζεις την επιγραφή που έχει μέσα το δαχτυλίδι και να θυμάσαι τα λόγια αυτά κάθε φορά που θα βλέπεις το δαχτυλίδι στο δάχτυλό σου.” 

Ο βασιλιάς σήκωσε το δαχτυλίδι και διάβασε δυνατά:

“Πρέπει να ξέρεις ότι και αυτό θα περάσει” .

Απόσπασμα από το βιβλίο “Να σου πω μια ιστορία” του Χόρχε Μπουκάι.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 15 June 2019

Η δυστυχία μας δεν πρόκειται να πάρει τέλος αν δεν θεραπευθεί πρώτα η ψυχή μας

Πάντως, αυτό βάλ’ το καλά στο μυαλό σου: η δυστυχία μας δεν πρόκειται να πάρει τέλος αν δεν θεραπευθεί πρώτα η ψυχή μας, κι αυτό μόνο με τη φιλοσοφία μπορούμε να το πετύχουμε. Αφού κάναμε λοιπόν την αρχή, ας αφεθούμε στα χέρια της για να μας θεραπεύσει. Θα γίνουμε σίγουρα καλά, αρκεί να το θέλουμε.
Εγώ μάλιστα θα επεκταθώ περισσότερο: δεν θα ασχοληθώ απλώς με το θέμα της θλίψης, αν κι αυτό θα είναι το πρωτεύον ζητούμενο μας, αλλά με το σύνολο των διαταραχών, όπως τις λέω εγώ – ή «ασθενειών», όπως προτιμούν να τις ονομάζουν οι Έλληνες.
Και, πρώτα απ’ όλα, αν δεν έχεις αντίρρηση, θα συνοψίσω τα επιχειρήματά μου, κατά το σύστημα των Στωικών. Ύστερα θα αφήσω τη συζήτηση να κυλήσει ελεύθερα, όπως κάνω πάντα.
Ο γενναίος άνθρωπος είναι και θαρραλέος- δεν θα πω τολμηρός, γιατί αυτή η λέξη χρησιμοποιείται λανθασμένα με κακή έννοια, μολονότι παράγεται από την τόλμη, η οποία βέβαια είναι αξιέπαινη. Όμως, όποιος είναι θαρραλέος, είναι βέβαιο ότι δεν αφήνει τον φόβο να τον κυριεύσει, διότι το θάρρος απέχει πολύ από τη δειλία.
Ωστόσο, ο άνθρωπος που κινδυνεύει από τη θλίψη κινδυνεύει και από τον φόβο. Διότι, όταν κάτι μας θλίβει με την παρουσία του, η ιδέα ότι μας απειλεί και ότι από στιγμή σε στιγμή θα εμφανιστεί κοντά μας γεννά στην ψυχή μας τον φόβο. Άρα η θλίψη δεν συμβιβάζεται με τη γενναιότητα. Ο άνθρωπος που απειλείται από τη θλίψη απειλείται επίσης και από τον φόβο, όπως και από την αθυμία και τη μελαγχολία. Όσοι προσβάλλονται από παρόμοιες διαταραχές, νιώθουν επίσης ένα αίσθημα υποταγής και είναι έτοιμοι να ομολογήσουν, αν χρειαστεί, πως έχουν ηττηθεί. Όμως, όποιος παραδέχεται κάτι τέτοιο, ομολογεί ταυτόχρονα πως είναι άτολμος και δειλός.
Ο σοφός άνθρωπος δεν έχει καμία από αυτές τις ιδιότητες. Άρα είναι απρόσβλητος από τη θλίψη. Κανείς δεν είναι σοφός αν δεν είναι γενναίος. Άρα ο σοφός άνθρωπος δεν απειλείται από τη θλίψη.
Συν τοις άλλοις, ο σοφός οφείλει να είναι μεγαλόψυχος, και ο μεγαλόψυχος είναι αήττητος· όποιος είναι αήττητος περιφρονεί τις ανθρώπινες μικρότητες και τις αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού. Όμως, κανείς δεν μπορεί να περιφρονήσει τα αίτια της θλίψης του. Οπότε ο γενναίος άνθρωπος δεν πάσχει ποτέ από θλίψη. Ωστόσο, όλοι οι σοφοί είναι γενναίοι. Άρα ο σοφός δεν απειλείται από τη θλίψη. Κι όπως όταν έχει κάποιο πρόβλημα το μάτι μας δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει σωστά και να εκπληρώσει την αποστολή του -το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα όργανα και για ολόκληρο το σώμα μας-, έτσι και η ψυχή μας, όταν είναι ταραγμένη, δεν μπορεί να επιτελέσει σωστά το έργο της.
Όμως, το έργο της ψυχής είναι η ορθή χρήση της λογικής, και η ψυχή του σοφού είναι πάντοτε σε θέση να χρησιμοποιήσει τη λογική με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Επομένως, δεν πάσχει ποτέ από διαταραχές. Η θλίψη είναι ψυχική διαταραχή. Άρα ο σοφός άνθρωπος θα είναι πάντοτε απαλλαγμένος από τη θλίψη.
Είναι επίσης πιθανόν ο μετρημένος άνθρωπος – οι Έλληνες τον αποκαλούν σώφρονα και την αρετή του σωφροσύνην τη λέξη αυτή εγώ άλλοτε τη μεταφράζω ως εγκράτεια», άλλοτε ως «μετριοπάθεια», άλλοτε, πάλι, ως «σεμνότητα». Αναρωτιέμαι αν θα ήταν σωστό να την αποδώσουμε και ως «χρηστότητα», διότι ο ελληνικός όρος περιορίζει τη σημασία της.
Οι Έλληνες αποκαλούν τους «χρηστούς» ανθρώπους χρησίμους., πράγμα που σημαίνει απλώς ότι έχουν κάποια χρησιμότητα. Η δική μας λέξη έχει πολύ πλατύτερη έννοια. Δηλώνει ταυτόχρονα εγκράτεια και έλλειψη κακίας· γι’ αυτό το τελευταίο οι Έλληνες δεν έχουν λέξη, εκτός ίσως από την αβλάβειαν. Η έλλειψη κακίας είναι η ιδιότητα της αθώας ψυχής που δεν μπορεί να βλάψει κανέναν άρα η «χρηστότητα» εμπεριέχει όλες τις άλλες αρετές. Αν δεν είχε τόσο πλατύ νόημα και περιοριζόταν στη στενή σημασία με την οποία συνήθως χρησιμοποιείται, η λέξη αυτή δεν θα είχε αποδοθεί ως εγκωμιαστικό επίθετο στον Λ. Πείσωνα.
Και επειδή ο χρηστός άνθρωπος συνήθως δεν εγκαταλείπει τη θέση του από φόβο, διότι αυτό είναι δείγμα δειλίας, ούτε είναι τόσο φιλάργυρος ώστε να κρατάει για τον εαυτό του κάτι που του έδωσαν ως δάνειο, διότι αυτό είναι δείγμα αδικίας, ούτε διεκπεραιώνει ασυλλόγιστα μια υπόθεσή του, διότι αυτό είναι δείγμα αφροσύνης, η «χρηστότητα» περιλαμβάνει και τις τρεις αρετές ταυτόχρονα: γενναιότητα, δικαιοσύνη, φρόνηση· αν κι αυτό συμβαίνει συχνά με τις αρετές: πάντα υπάρχει κάποιο κοινό χαρακτηριστικό που συνδέει τη μία με την άλλη.
Άρα θεωρώ και τη ‘’χρηστότητα’’ ως τέταρτη, κατά σειρά, αρετή. Αυτή έχει ως στόχο της να εξουσιάζει και να καταστέλλει τις σφοδρές επιθυμίες της ψυχής και, στήνοντας συνεχή πόλεμο με την φιληδονία, να εξασφαλίζει ηρεμία και σταθερότητα σε όλες τις περιστάσεις, Η ‘’χρηστότητα’’, αν δεν κάνω λάθος, προέρχεται από το ρήμα χρή, το οποίο σημαίνει «πρέπει, είναι ανάγκη» -τώρα το παράκανα με τις ετυμολογίες· δεν πειράζει όμως, ας προσπαθήσω, κι αν η προσπάθειά μου δεν με οδηγήσει πουθενά, πες πως πρόκειται γι’ αστείο, ενώ η «αχρηστία» δηλώνει κάτι που δεν έχει καμία απολύτως χρησιμότητα- γι’ αυτό τον άσωτο άνθρωπο τον αποκαλούμε και «άχρηστο».
Όποιος λοιπόν είναι «χρηστός», ή, αν προτιμάς, μετρημένος και εγκρατής, είναι επόμενο να έχει σταθερό χαρακτήρα. Ο άνθρωπος που έχει σταθερό χαρακτήρα είναι γαλήνιος και η ψυχή του δεν υποφέρει από διαταραχές, άρα ούτε και από θλίψη. Όλα αυτά είναι δείγματα σοφίας. Άρα η θλίψη δεν αγγίζει τον σοφό.
***
Κικέρων -Το φάρμακο της λύπης. 
Τρίτη Τουσκουλανή διατριβή. μετάφραση: Όλγα Παπακώστα. Ωκεανίδα
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 29 December 2018

Οι γερο-χρόνοι και το φλουρί της πίτας

Ξέρετε, παιδιά, τι κάνουν οι παλιοί οι χρόνοι, που φεύγουν κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς;  
Ακούστε, λοιπόν: Μαζεύονται σ’ ένα μεγάλο πύργο και περιμένουν να ’ρθει ο τελευταίος, αυτός που φεύγει εκείνη τη χρονιά, και μετά κόβουν την πίτα τους. 
Είναι πολύ σπουδαίο αυτό το κόψιμο της πίτας, γιατί τότε γίνεται κάτι πολύ ασυνήθιστο για μας: Όποιος βρει το φλουρί που είναι κρυμμένο στην πρωτοχρονιάτικη πίτα, γίνεται αρχηγός των γερο-χρόνων. Γιατί οι γερο-χρόνοι δεν κάνουν εκλογές· έχουν, βλέπετε, το δικό τους τρόπο να βγάζουν αρχηγό!
Μια πρωτοχρονιά, λοιπόν, όλοι οι γερο-χρόνοι είχαν μαζευτεί και περίμεναν το συνάδελφό τους, που τελείωνε η βάρδια του εκείνη τη νύχτα, να έρθει, να κόψουν την πίτα, να βγάλουν αρχηγό, να ξενοιάσουν για ένα χρόνο.  Πέρασε η ώρα και ήρθε κι ο τελευταίος γερο-χρόνος, κατάκοπος, ξεφυσώντας, μα και πολύ θλιμμένος.
– Τι συμβαίνει; τον ρώταγαν όλοι, γύρω του μαζεμένοι. Ήταν δύσκολη η διαδρομή; Έγινε κανένα επεισόδιο; Τι ήταν αυτό που σε στενοχώρησε τόσο; 
Αγκομαχώντας ο γερο-χρόνος σωριάστηκε στον καναπέ που τον περίμενε και άρχισε να τους λέει:
― Φίλοι μου, έχω δυσάρεστα νέα να σας πω. Φεύγοντας από τη Γη, καθώς τελείωνε η βάρδια μου, γύρισα πίσω μου να δω πώς ήταν ο κόσμος που άφηνα, γιατί, όπως ξέρετε, δεν πρόκειται να τον ξαναδώ.
― Και τι είδες;
― Τι είδα... Άσχημα πράγματα, φίλοι μου, πολύ άσχημα. Είδα τη Γη γεμάτη πολέμους και δυστυχίες, από τη μια μεριά, και γλέντια και χαρές, από την άλλη. Πώς γίνεται οι μισοί άνθρωποι να είναι πονεμένοι και φτωχοί και οι άλλοι μισοί να χαίρονται και να είναι ευτυχισμένοι, δεν το καταλαβαίνω. Δε νομίζετε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε κι εμείς, για να διορθώσουμε αυτή την κατάσταση;
― Σαν τί;
― Αυτό σας ρωτάω κι εγώ. Τι;  Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση.
Η σύσκεψη κράτησε πολλές ώρες. Ο καινούριος χρόνος είχε ήδη εγκατασταθεί στη θέση του, αλλά οι γερο-χρόνοι δεν το είχαν πάρει είδηση. Ξέχασαν ακόμα και την πίτα και το φλουρί της. Έλεγαν και φώναζαν και διαφωνούσαν, ώσπου κατέληξαν: Φλουριά, τέλος. Από εκείνη τη χρονιά, αρχηγός των γερο-χρόνων θα ήταν όποιος θα κατόρθωνε, στη βάρδια του, να μην υπάρχει δυστυχία και πόλεμος στη Γη. Να μην υπάρχουν παιδιά λυπημένα και πεινασμένα, να ζουν όλοι αγαπημένοι. Από κείνη τη χρονιά, οι γερο-χρόνοι δεν κόβουν πίτα, ούτε βρίσκουν φλουρί, μα ούτε κι έχουν αρχηγό. Αγωνίζονται  και προσπαθούν όλο το χρόνο, αλλά ακόμη δεν έχουν καταφέρει να κάνουν τη Γη ευτυχισμένη.
Και σας ρωτάω, τώρα, εγώ: Μήπως πρέπει να βοηθήσουμε κι εμείς λίγο τους χρόνους;

Κείμενο-Εικονογράφηση: Ελένη Τσαλίκη ©
Από τη συλλογή Κάθε μέρα, κάθε μήνα, μια ολόκληρη χρονιά

Friday, 26 January 2018

ΠΩΣ ΝΑ… ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ!

Έχετε σκεφτεί ποτέ συνειδητά να καταστρέψετε το παιδί σας; 
Φυσικά και όχι! 
Όμως, έχετε συνειδητοποιήσει ότι όλα αυτά τα ωραία που λέμε ότι πρέπει να κάνουμε για τα παιδιά μας έχουν και την αντίστροφη πλευρά; 
 Δηλαδή ότι, όταν δεν κάνουμε τα θετικά και κάνουμε το αντίστροφο τους, τότε βλάπτουμε τα παιδιά μας; 
Δέστε λοιπόν πόσο εύκολο είναι να… καταστρέψει κανείς ένα παιδί, με καλή πρόθεση και κακές επιλογές!
  1. Ποτέ μην πείτε ΟΧΙ. Κάντε όλα τα χατίρια στο παιδί σας. αγοράστε του όποιο παιχνίδι σας ζητήσει. Αφήστε το να φάει ό,τι φαγητό ή σνακ θέλει. Αφήστε το να κοιμηθεί ό,τι ώρα θέλει. Σε όλα να λέτε «ναι».
  2. Αγοράστε στο παιδί σας παιχνίδια. Πολλά παιχνίδια, πάρα πολλά παιχνίδια, μόνο ηλεκτρονικά. Αφήστε το να είναι μπροστά σε μία οθόνη όλη τη μέρα. Αν το παιδί δε θέλει να δει τους φίλους του ή να βγει έξω να περπατήσει ή να αθληθεί επειδή προτιμάει να παίζει ηλεκτρονικά, αφήστε το.
  3. Τονίστε στο παιδί σας πόσο σημαντικά είναι τα χρήματα. Διδάξτε του ότι το χρήμα είναι το μοναδικό σημαντικό αγαθό στον κόσμο.
  4. Επενδύστε πολλά λεφτά στο να ντύνετε το παιδί σας με τα ακριβότερα ρούχα, αποκλειστικά με επώνυμες μάρκες. Διδάξτε στο παιδί σας ότι η εξωτερική εμφάνιση είναι το μόνο που μετράει.
  5. Σταματήστε να συζητάτε με το παιδί σας! Τα πολλά λόγια είναι… φτώχεια! Αφήστε το να είναι κολλημένο στο τάμπλετ του και ό,τι χρειάζεται να μάθει θα το μάθει στο σχολείο.
  6. Αφήστε το παιδί σας να κάνει ό,τι θέλει, μην το μαλώσετε ποτέ και μην του πείτε ό,τι έκανε λάθος. Θα πληγώσετε τα συναισθήματά του! Αφήστε το να εκφραστεί ελεύθερα, ακόμα και αν επιμένει, ακόμα και αν κάνει λάθος, ακόμα και αν ενοχλεί κάποιον άλλον. Η συμπεριφορά του είναι δική του επιλογή!
  7. Μην ανησυχείτε καθόλου αν το παιδί σας είναι αγενές, φέρεται άσχημα ή χτυπάει ή εκφοβίζει άλλα παιδιά. Η ζωή είναι άδικη, οπότε καλύτερα να είναι ο θύτης παρά το θύμα!
  8. Κανονίστε να κάνετε πάντα αυτό που θέλει το παιδί σας και φροντίστε να μην έχετε τη δική σας ζωή. Διδάξτε στο παιδί σας να είναι εγωιστής, να κάνει αυτό που θέλει το ίδιο και να μη νοιάζεται για τις ανάγκες και τις επιθυμίες των αγαπημένων του.
  9. Αν η δασκάλα, ο προπονητής, κάποιος άλλος ενήλικας έχει να κάνει κάποια παρατήρηση για το παιδί σας, μην τους ακούσετε! Να πάρετε κατευθείαν το μέρος του παιδιού σας και μην ακούτε τι σας λένε οι άλλοι, δεν έχουν ιδέα!
  10. Μην αφήνετε το παιδί σας να κάνει τίποτα μόνο του, παιδί είναι! Φροντίστε να του δίνετε τα πάντα στο χέρι, να μην έχει κανένα καθήκον και καμία υπευθυνότητα και να τα ετοιμάζετε όλα εσείς για αυτό.
Λίζα Βάρβογλη

Thursday, 9 March 2017

Ο Εθισμός στη δυστυχία
Χαρακτηριστικά της χρόνιας δυστυχίας

Μια βασική παραδοχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι ότι οι άνθρωποι επιδιώκουν την ευχαρίστηση και προσπαθούν να αποφύγουν τον πόνο. 
Τότε γιατί μερικοί άνθρωποι φαίνεται να είναι βυθισμένοι στη δυστυχία; 
Ακόμα και όταν έχουν την ευκαιρία να βελτιώσουν τη ζωή τους να συνεχίζουν να διαμαρτύρονται. 
Είναι τόσο εξοικειωμένοι κι συμφιλιωμένοι με τη δυστυχία που δυσκολεύονται να αλλάξουν; 
..............
Υπάρχουν αρκετές πιθανές εξηγήσεις για το τι οδηγεί στον εθισμό στη δυστυχία
* Η βαθιά ριζωμένη ανασφάλεια ή η έλλειψη αυτοεκτίμησης μπορεί να κάνει μερικούς ανθρώπους να αισθάνονται ανάξιοι της ευτυχίας.
* Αρνητικές εμπειρίες με τις οποίες μπορεί κάποιος να παλεύει, είναι πιθανόν να δημιουργήσουν την ασυνείδητη επιθυμία της δυστυχίας.
* Μερικοί άνθρωποι που φαίνονται άνετοι με τη δυστυχία τους πραγματικά μπορεί να πάσχουν από μια υποκείμενη διαταραχή της ψυχικής υγείας τους.
* Μερικοί άνθρωποι οι οποίοι δηλώνουν ρεαλιστές πιστεύουν ότι το να είσαι ρεαλιστής σημαίνει ότι πρέπει να επικεντρώνεσαι στα αρνητικά της ζωής.
* Μερικοί άνθρωποι φοβούνται να αισθανθούν χαρά δεδομένου ότι τα θετικά συναισθήματα μπορεί να είναι η βάση για μία επικείμενη απογοήτευση.
* Η προοπτική της ευτυχίας προκαλεί φόβο για το άγνωστο σε ανθρώπους που ποτέ δεν ένιωσαν τίποτα παρά μόνο δυστυχία.
* Βεβαίως υπάρχει και η θεωρία που λέει ότι οι άνθρωποι απολαμβάνουν τα δυσάρεστα συναισθήματα. Μία έρευνα των Eduardo Andrade και ο Joel Cohen, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αρκετοί άνθρωποι βλέπουν ταινίες τρόμου και δράματα γιατί είναι ευτυχισμένοι όσο είναι δυστυχισμένοι. 
Οι ερευνητές ανακάλυψαν πως οι άνθρωποι μπορούν να αισθανθούν και χαρά και στεναχώρια την ίδια στιγμή!

Πως όμως μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος βρίσκεται σε μια διαρκή κατάσταση δυστυχίας; 
Χαρακτηριστικά της χρόνιας δυστυχίας
Οι άνθρωποι που είναι εθισμένοι στη δυστυχία τείνουν να:

* Βρίσκουν λόγους να είναι μίζεροι ενώ η ζωή τους είναι σε πολύ καλό στάδιο.
* Προτιμούν να παίξουν το ρόλο του θύματος και να κατηγορούν τους άλλους αντί να αναλάβουν προσωπική ευθύνη για τις επιλογές τους.
* Ανταγωνίζονται τους φίλους και τους συναδέλφους για να δουν σε ποιον είναι πιο δύσκολο.
* Έχουν δυσκολία στο να βάλουν κάποιο στόχο και να το κάνουν πράξη ή επιτυγχάνουν τους στόχους τους μόνο για να διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν να απολαύσουν την επιτυχία τους.
* Προσπαθούν να αποσπάσουν τη προσοχή τους με τη χρήση ναρκωτικών,, αλκοόλ, σεξ, φαγητό ή άλλων εθιστικών και ψυχαναγκαστικών συμπεριφορών.
* Σταματούν να ενδιαφέρονται για τις βασικές τους ανάγκες όπως την υγιεινή διατροφή, τη γυμναστική και τον ύπνο.
* Αισθάνονται όμηροι των συναισθημάτων τους και ανίκανοι να τα αλλάξουν
* Έχουν σχέσεις γεμάτες ένταση, δράμα και συνήθως δεν καταφέρνουν να τους γεμίσουν συναισθηματικά.

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki