Monday, 7 April 2008

Όταν πίνει γάλα το χαμομηλάκι σας πονάει η κοιλίτσα του; Όταν το γάλα φέρνει κοιλόπονο... δυσανεξία στη λακτόζη

Πολλά μωράκια υποφέρουν συχνά από πόνους στην κοιλίτσα, διάρροια και φουσκώματα, που οφείλονται στην αδυναμία του οργανισμού τους να ανεχθεί τη λακτόζη. 
Η λακτόζη είναι ένας υδατάνθρακας που περιλαμβάνεται στο μητρικό γάλα, αλλά συνήθως και στις βρεφικές τροφές, ο οποίος σε μερικές περιπτώσεις δεν γίνεται ανεκτός από το βρεφικό εντεράκι. Αυτό συμβαίνει όταν στον οργανισμό του μωρού δεν παράγεται επαρκώς η λακτάση, το ένζυμο που είναι υπεύθυνο για τη διάσπαση της λακτόζης και τη χρησιμοποίησή της από τον οργανισμό.
Η έλλειψη των ζωτικής σημασίας αυτών ενζύμων από τον βρεφικό οργανισμό συνήθως οφείλεται σε άλλους εξωτερικούς παράγοντες, όπως είναι η οξεία γαστρεντερίτιδα, ενώ κάποιες χρόνιες ή οξείες λοιμώξεις και ορισμένα φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν επίσης παροδικά αυτή την έλλειψη. 
Η λακτόζη είναι ο σημαντικότερος υδατάνθρακας του γάλακτος και αποτελεί συστατικό όλων των γαλακτοκομικών προϊόντων.
Συμβαίνει μερικές φορές στα μικρά βρέφη, μετά από μία ιογενή γαστρεντερίτιδα, το τμήμα των κυττάρων του εντέρου που περιέχει το ένζυμο λακτάση που είναι υπεύθυνο για την αφομοίωση της λακτόζης να χάσει για λίγο καιρό την ακεραιότητά του και να μην παράγει την ποσότητα λακτάσης που είναι απαραίτητη για την αφομοίωση της λακτόζης, με αποτέλεσμα το μωρό να παρουσιάζει πόνο στην κοιλιά μετά το γάλα και διάρροιες. 
Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να απευθυνθείτε στον παιδογαστρεντερολόγο ο οποίος θα υποβάλλει το μωρό σε μία απλή εξέταση (Test λακτόζης), και εάν πιστοποιήσει πρόβλημα στην αφομοίωση της λακτόζης θα συστήσει ειδικό γάλα, που μπορεί να περιέχει κάποιον άλλο υδατάνθρακα (σύνθετους πολυσακχαρίτες, άμυλο καλαμποκιού, πολυμερή γλυκόζης) για κάποιο χρονικό διάστημα που κυμαίνεται από 2 εβδομάδες μέχρι 1 μήνα.
Υπάρχουν, ακόμη, και σοβαρές περιπτώσεις έλλειψης του ενζύμου που μπορεί να οφείλονται σε κάποια γενετική ανωμαλία. 
Σε αυτή την περίπτωση, τα συμπτώματα εκδηλώνονται αμέσως μετά τη γέννηση, μετά την πρώτη σίτιση του μωρού με γάλα και είναι πολύ σοβαρά. Ευτυχώς αυτή η περίπτωση είναι σπανιότατη και όταν υπάρξει, η διάγνωση μπαίνει αμέσως. Τα συμπτώματα από τη δυσανεξία της λακτόζης συνήθως είναι τα εξής: ναυτία, κοιλιακός πόνος, έντονη κινητικότητα του εντέρου, φούσκωμα και υδαρείς κενώσεις.
Αντιμετώπιση
Τα μικρά που παρουσιάζουν αυτό το πρόβλημα δεν πρέπει να λαμβάνουν με την τροφή τους λακτόζη. Πρέπει, λοιπόν, να αποφεύγετε να δίνετε στο μωράκι σας όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα παράγωγά τους, όπως και τις βρεφικές τροφές που φτιάχνονται από γάλα αγελάδας. Σήμερα κυκλοφορούν βρεφικές τροφές χωρίς λακτόζη, που περιέχουν ειδικούς υδατάνθρακες από σιρόπι καλαμποκιού σε στερεά μορφή. Αυτοί είναι σύνθετοι πολυσακχαρίτες μορίων γλυκόζης που θα απαλλάξουν το μωρό σας από τις ανεπιθύμητες παρενέργειες της λακτόζης. 
Ο παιδογαστρεντερολόγος θα σας συστήσει για πόσο διάστημα θα χρειαστεί να δώσετε στο μωρό σας την ειδική αυτή δίαιτα.

iatronet



Η δυσανεξία στη λακτόζη
είναι μια διατροφική διαταραχή που σχετίζεται με την αδυναμία του οργανισμού να διασπάσει σωστά ένα σάκχαρο που λέγεται λακτόζη, το οποίο υπάρχει στο γάλα και στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Η αδυναμία αυτή εκδηλώνεται όταν ο οργανισμός δεν παράγει σε επαρκείς ποσότητες το απαραίτητο για τη διάσπαση της λακτόζης ένζυμο, το οποίο λέγεται λακτάση.

Όπως εξηγεί η Εθνική Υπηρεσία Πληροφόρησης για τις Πεπτικές Νόσους (ΝDDΙC) των ΗΠΑ, μερικοί άνθρωποι έχουν προδιάθεση στην ανάπτυξη της δυσανεξίας αυτής λόγω οικογενειακού ιστορικού, ενώ άλλοι την εκδηλώνουν εξαιτίας κάποιου ιατρικού προβλήματος, όπως η νόσος κοιλιοκάκη και η νόσος του Crohn. 
Η δυσανεξία στη λακτόζη είναι συχνή, καθώς προσβάλλει έναν στους εννέα ανθρώπους έως την ηλικία των 20 ετών.

Πώς μπορεί κανείς να καταλάβει εάν πάσχει από αυτήν; 
Σύμφωνα με την ΝDDΙC, έπειτα από την κατανάλωση γάλακτος ή γαλακτοκομικών προϊόντων οι πάσχοντες μπορεί να παρουσιάσουν μία σειρά από πιθανά προειδοποιητικά συμπτώματα, όπως τυμπανισμό, κοιλιακές κράμπες, ναυτία ή διάρροια και πόνο στην κοιλιά. 
Γενικότερα μπορεί να εκδηλώσουν προβλήματα όπως υποσιτισμό, αργή ανάπτυξη και απώλεια βάρους.
 

Παγκόσμιες Ημέρες Υγείας -- Νεανικός Διαβήτης

Από τη Δευτέρα μέχρι και την Κυριακή 7-13 Απριλίου, 10 πμ - 6 μμ, θα πραγματοποιηθεί στην Πλατεία Συντάγματος εκδήλωση από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για όλες τις χρόνιες και σοβαρές παθήσεις με στόχο να ενημερωθεί το κοινό καθώς και να καθιερωθούν επίσημα πλέον οι παγκόσμιες ημέρες τους. Εκεί θα στηθεί ένα μεγάλο χωριό αποτελούμενο από πολλά σπιτάκια, όπου κάθε ένα θα εκπροσωπεί και μια νόσο.

Θα συμμετέχουν Άσθμα, Ηπατίτιδα, Καρδιά, Οστεοπόρωση,
Πνευμονοπάθεια, Αλλεργία, Καρκίνος, Διαβήτης κλπ.
Το Νεανικό Διαβήτη θα εκπροσωπήσει η
Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη

Η επικοινωνιακή αυτή πρακτική περιλαμβάνει εκδηλώσεις και εορτασμούς με στόχο να ευαισθητοποιήσουν και να ενημερώσουν το κοινό και να κινητοποιήσουν, ώστε να αποβάλλει κακές πρακτικές και συνήθειες.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,Σας περιμένουμε όλους στο περίπτερο της ΠΕΑΝΔ γιατί η παρουσία σας θα είναι ιδιαίτερα σημαντική για τον αγώνα ευαισθητοποίησης της Πολιτείας στο θέμα του Διαβήτη.

Σιέρα Λεόνε: Τα διαμάντια, ο εμφύλιος, τα παιδιά πολεμιστές

«Το κουτί της Πανδώρας»
 
Τρίτη 8 Απριλίου 2008, στις 24:00
Αποστολή στη Σιέρα Λεόνε, την πιο σκληρή περιοχή του πλανήτη. Τα ματωμένα διαμάντια, η πραγματική ιστορία. Τα διαμάντια, ο εμφύλιος, τα παιδιά πολεμιστές.


Ο Τζαμάλ είναι 15 χρόνων. Το όνομά του δεν το ξέρει κανένας στο Κόνο. Όλοι τον αποκαλούν «Δολοφόνο αντρών». Στα εννιά του χρόνια κατετάγη στην SBU (Small Boy United). Τη μεραρχία των μικρών αγοριών. Τον στρατολόγησε η μία από τις δύο αντίπαλες πλευρές στη Σιέρα Λεόνε.

Όταν ο Τζαμάλ μιλάει, τρομάζεις. Μιλά τόσο φυσικά γι' αυτούς που σκότωσε και αυτούς που παραλίγο να τον σκοτώσουν. Ο Τζαμάλ δεν πρόλαβε να υπάρξει παιδί. Έγινε δολοφόνος. Αυτό ήταν το παιχνίδι του. Πατούσε τη σκανδάλη όπως οι συνομήλικοί του το κουμπί στο videogame. Μόνο που οι νεκροί ήταν πραγματικοί.

Δίπλα στον Τζαμάλ, μια γυναίκα με κομμένο χέρι, τον ακούει, ξέροντας πολύ καλά τι εννοεί. Ένα παιδί λίγο μεγαλύτερο από τον Τζαμάλ, της έκοψε το χέρι με την ματσέτα, το αφρικανικό δρεπάνι, στον εμφύλιο.

Ο πόλεμος στη Σιέρα Λεόνε έχει παρουσιαστεί ως ένας πόλεμος για τα διαμάντια. Τα διαμάντια έπαιξαν το ρόλο τους. Στην πλούσια χώρα των φτωχών κατοίκων, τα διαμάντια ήταν ένας τρόπος για να αγοράζουν όπλα οι αντίπαλες συμμορίες. Ο πόλεμος, η βία που ξεδίπλωσε, οι κομμένοι σε κομμάτια άνθρωποι, ήταν αποτέλεσμα των επεμβάσεων του πολιτισμένου κόσμου στην περιοχή. Της ληστρικής πολιτικής του, απέναντι στην Αφρική.
Τα διαμάντια, αυτή η μοναδική λάμψη της Αφρικής, ήταν και παραμένουν ματωμένα. Χιλιάδες άνθρωποι, αργοπεθαίνουν αναζητώντας στα ορυχεία, ένα διαμάντι που θα τους δώσει 50 δολάρια. Το ίδιο διαμάντι θα πουληθεί 10.000 ευρώ στις αγορές της Ευρώπης και της Αμερικής.


Χιλιάδες άνθρωποι εκτοπίζονται στη Σιέρα Λεόνε, απροκάλυπτα, μένουν άστεγοι για να παραδοθεί η γη τους στις εταιρείες διαμαντιών.


Ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στην πιο αιματοβαμμένη χώρα στον κόσμο, την Τρίτη 8 Απριλίου στις 24:00 στην εκπομπή «Το κουτί της Πανδώρας», με τον Κώστα Βαξεβάνη.

Sunday, 6 April 2008

Ο Παππούς και η Γιαγιά ... Να μην ξεχνάμε και τα μεγάλα... χαμομηλάκια!!

... μια φορά και ένα καιρό ή
Επαναπροσδιορίζοντας το ρόλο του Παππού και της Γιαγιάς
 
Μια νέα δημιουργική δράση πραγματοποιείται στα πλαίσια της «Προπόνησης Ζωής» σχετικά με τα άτομα της 3ης γενιάς, από 65 ετών και πάνω, που λόγω των απάνθρωπων συνθηκών της εποχής μας, έχουν χάσει την «ποιότητα και γλυκύτητα» που όλοι ξέραμε στους ρόλους του παππού και της γιαγιάς..

Συμπαραστάτες σ’ αυτή την προσπάθεια είναι  επαγγελματίες ηθοποιοί, χορευτές, μουσικοί και σκηνοθέτες που μαζί θα προσπαθήσουν να δώσουν την ευκαιρία σ αυτή την γενιά, να μην φοβάται να έχει ακόμα τον  λόγο  σ αυτήν την κοινωνία που ζουν ακόμα.
Να πουν  τις δικές τους απλές ιστορίες, τα τραγούδια τους, τα παραμύθια τους που μεγάλωσαν τα παιδιά τους, τον πόνο και τις χαρές τους, να μοιραστούν τις ανησυχίες και τις ανασφάλειες τους, να μιλήσουν αυτοί που η δύσκολη ζωή τους δεν τους επέτρεψε να μάθουν γράμματα, ενώ παράλληλα κατάφεραν με κόπο να μορφώσουν τα παιδιά τους.

Αυτή η γενιά έχει ακόμα να μοιραστεί μαζί μας την απλότητα, την αγκαλιά, την ανθρωπιά, την προσφορά, την αυθεντική αγάπη, την κατανόηση έχει την δύναμη να μας στρέψει την προσοχή να δούμε ποια είναι η «η τέχνη της ζωής».
 
Να προσπαθήσουμε λοιπόν όλοι μαζί να μαλακώσουμε ξανά τις ψυχές τους, να τους δώσουμε το χέρι και να τους τραβήξουμε έξω από την μοναξιά, τον φόβο και τις αγωνίες τους, να τους δώσουμε την ευκαιρία να γίνουν πάλι πρωταγωνιστές ,να τους δώσουμε χαρά, να τους χειροκροτήσουμε και να τους δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας για ότι έχουν κάνει πριν από μας… για μας.

Γι αυτόν τον σκοπό, οργανώνονται   εργαστήρια κάτι σαν «θεατρικά ταξίδια» όπως τα αποκαλεί η ηθοποιός / σκηνοθέτης Ανθή Ανδρεοπούλου που θα συνοδεύονται με ήπιες γυμναστικές ασκήσεις, ασκήσεις αναπνοής, γέλιου και μνήμης για συντήρηση των ζωτικών νευρώνων του εγκεφάλου.

Οι βασικοί στόχοι του «…μια φορά και ένα καιρό…»
  1. Εργαστήρι “θεατρικά ταξίδια”
  2. Μελέτη βιωματικών ιστοριών
  3. Καθιέρωση τακτικών συναντήσεων
  4. Ανεύρεση χορηγιών
  5. Οργάνωση μιας βραδιάς λόγου και μουσικής και συγκέντρωση χρημάτων για ανθρώπους 3ης ηλικίας που έχουν ανάγκη από φάρμακα και δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΤΕ
Κάθε ιδέα, προσφορά και συμμετοχή στην βελτίωση αυτού του project είναι δεκτή. Με χαρά θα δεχόμαστε και τους δικούς σας παππούδες και γιαγιάδες, καθώς και σας για την οργάνωση και διεκπεραίωση του επαναπροσδιορισμού του ρόλου παππού-γιαγιάς.

Επικοινωνήστε στο 6977707746 
ή στο e-mail: voula@alter-art.eu
από kala-nea.gr

Η δασκάλα μου...

Η παιδική καρδιά, είναι η φωλιά 
που λείπει από τον κόσμο μας.


Καιρό τώρα ήθελα να σας μιλήσω για το παρακάτω θέμα. Φοβάμαι όμως, πως οι λέξεις δεν θα μου επιτρέψουν να σας πω αυτό που πραγματικά νοιώθω... Κοντεύουν δύο χρόνια και τα συναισθήματα, οι εμπειρίες και οι εικόνες μέσα μου παραμένουν αναλλοίωτες...(!)
Το σχολείο είναι περιπετειώδες, όμορφο, άτακτο και κάθε μέρα γράφεται εκεί μέσα η μελλοντική ιστορία μιας κοινωνίας. 
Στο 3ο Γυμνάσιο, νομίζω, έχει γραφτεί η πιο όμορφη και ρομαντική ιστορία για το μέλλον όλων εμάς που αγαπήσαμε το σχολείο, τότε στην Γ' Γυμνασίου. Εκείνη τη χρονιά αγάπησα πραγματικά το σχολείο. Αγάπησα τους δασκάλους μου, αυτούς με την πραγματική καρδιά του παιδαγωγού, και αηδίασα, για πρώτη φορά, με εκείνους τους καθώσπρεπει καθηγητές, που απλά είναι υπάλληλοι ενός σάπιου κράτους.
Στο έτος 2007-2008, όταν ερχόταν η Παρασκευή, αναρωτιόμουν πως θα αντέξω δύο μέρες χωρίς σχολείο, χωρίς συμμαθητές, χωρίς δασκάλους...
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, αλλά θα ήθελα να επικεντρωθώ μονάχα σε μια από τις λίγες ΔΑΣΚΑΛΕΣ μου. Τη φιλόλογο του Γ2, θαυμάστρια του Σολωμού... Εκείνη την χρονιά δεν με γοήτευσαν τα αρχαία. Εκείνη τη χρονιά η δασκάλα μας, μας έμαθε τι αξίζει και τι δεν αξίζει στη ζωή. Μας έμαθε τι μυαλά κουβαλάνε οι "δήθεν" τύποι της καλής κοινωνίας με τα λεπτοραμμένα κουστουμάκια, τις ριγέ γραβατούλες και τον χρυσελεφάντινο χαρτοφύλακα ανά χείρας. 
Μας απαγόρευσε να βάλουμε τα παιδικά μας όνειρα στην κατάψυξη. Μας έδινε το λόγο και μιλούσαμε εμείς για τον κόσμο, εκείνη άκουγε... Μας είπε πως για να είμαστε ελεύθεροι, ΠΡΕΠΕΙ να πράττουμε ελεύθερα τα ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ μας. 
Μας δίδαξε Θεοτοκά και μας είπε για το πως οφείλει να στέκεται μια σκεπτόμενη νεολαία μέσα σε μια κουρασμένη κοινωνία.  
Η κυρία μας, μας είπε πως δεν χρειάζεται να σπουδάσουμε Ιατρική ή Νομική για να γίνουμε σωστοί άνθρωποι. Στις ώρες της δασκάλας μας δεν υπήρχαν «καλοί» και «κακοί» μαθητές.
Όλα αυτά μου λείπουν στο Λύκειο. Σιχάθηκα να ακούω τις ίδιες φιλολογικές αηδίες ξανά και ξανά. Ο κόσμος έξω καίγεται, η νεολαία χάνεται και εμείς έχουμε κολλήσει στον ομοδιηγητικό και στον ετεροδιηγητικό αφηγητή! Κουράστηκα να το παίζω "μεγάλη" έφηβη που ετοιμάζεται να δώσει πανελλαδικές... Κουράστηκα να κρατάω χαζοσημειώσεις έτσι ώστε «να είμαι έτοιμη σε περίπτωση απροειδοποίητης ολιγόλεπτης χαζοεξέτασης»!
Μακάρι να γινόταν τα πράγματα όπως τότε, στην Γ' Γυμνασίου...

Κυρία, δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα από τα αρχαία. Δε με νοιάζουν εξάλλου... Αυτό όμως που μου μάθατε, είναι ότι τα παιδικά μυαλά, είναι τα καλύτερα μυαλά... Η παιδική καρδιά, είναι η φωλιά που λείπει από τον κόσμο μας. Πρώτα ο Θεός, όταν γίνω κι εγώ δασκάλα σαν και σας θα διδάσκω πρώτα παιδικά μυαλά, παιδική λογική και τέλος, θα διδάσκω φυσική.

Ευχαριστούμε πολύ κυρία!

Αναρτήθηκε από Μαρίκα  

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki