Sunday, 18 September 2016

Η «ιατρικοποίηση» της στεναχώριας. Αύξηση των αντικαταθλιπτικών σε παιδιά και εφήβους

Μαζική αύξηση της συνταγογράφησης αντικαταθλιπτικών φαρμάκων σε παιδιά σημειώθηκε κατά την τελευταία δεκαετία, αν και περισσότερο από το 40% είναι φάρμακα που έχει αποδειχθεί ότι δεν λειτουργούν και τα οποία μπορεί να έχουν τοξικές παρενέργειες, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Μια μελέτη σχεδόν 360.000 ασθενών ηλικίας από έξι έως 18 ετών στην Ουαλία, διαπίστωσε ότι υπήρξε 28% αύξηση των αντικαταθλιπτικών που δίνονται από παθολόγους, αυξάνοντας τους φόβους για «ιατρικοποίηση» της στεναχώριας και της συνηθισμένης συναισθηματικής αναταραχής που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι.
Ωστόσο, οι ερευνητές διευκρίνισαν ότι η αύξηση αυτή θα μπορούσε να σημαίνει ότι πλέον τα παιδιά λαμβάνουν τη βοήθεια που χρειάζονται, χάρη στη μείωση του στίγματος που συνδέεται με τα προβλήματα ψυχικής υγείας.
Περιέργως, ενώ ο αριθμός των συνταγών αντικαταθλιπτικών ανά παιδί, ανά έτος αυξήθηκε, ο αριθμός των διαγνώσεων κατάθλιψης μειώθηκε, το οποίο οι ερευνητές εξηγούν ως σημάδι ότι οι γιατροί προσπαθούσαν να αποφύγουν την κατηγοριοποίηση των νέων ως ψυχικά ασθενών.
Τα κορίτσια είχαν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες από ό,τι τα αγόρια να πάρουν αντικαταθλιπτικά και τα παιδιά από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές είχαν διπλάσιες πιθανότητες να πάρουν αντικαταθλιπτικά, σε σχέση με τα παιδιά από πιο προνομιούχες περιοχές.
Η αύξηση της συνταγογράφησης ήταν πιο έντονη μεταξύ των μεγαλύτερων εφήβων με το επίπεδο να είναι αρκετά σταθερό για τις ηλικίες μεταξύ έξι και 10 ετών.
Η Δρ Ann John, η οποία ηγήθηκε της έρευνας, δήλωσε: «Το κύριο ζήτημα είναι αν συνταγογραφούνται τα φάρμακα με βάσιμους λόγους. Η αύξηση της συνταγογράφησης μπορεί να αντανακλά μια πραγματική αύξηση στην κατάθλιψη και τα συμπτώματά της, αυξημένη ευαισθητοποίηση και καλύτερη αντιμετώπισή της από τους παθολόγους, ανεπαρκή πρόσβαση σε ψυχολογικές θεραπείες και εξειδικευμένη φροντίδα ή ακόμα και αυξημένη αναζήτηση βοήθειας».

Και πρόσθεσε: 
«Υπάρχουν μια αυξανόμενη συζήτηση για το αν ιατρικοποιούμε τη δυστυχία. Ορισμένα από αυτά τα συναισθήματα είναι μέρος της φυσιολογικής, ανθρώπινης εμπειρίας, είναι μέρος της διαδικασίας ενηλικίωσης».
Απαιτείται περισσότερη έρευνα προκειμένου να ανακαλυφθούν οι λόγοι πίσω από αυτή την αύξηση, σύμφωνα με τη Δρ John, η οποία είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου του Swansea.

Κοριτσάκι στα Ιωάννινα μπήκε στο χειρουργείο εξαιτίας του bullying από συμμαθητή της

ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ
Έναν εφιάλτη ζούσε ανήλικο κορίτσι στο σχολείο, στα Ιωάννινα, εξαιτίας του καθημερινού bullying, που τελικά την οδήγησε να υποβληθεί σε επέμβαση.
Η καταγγελία της μητέρας συγκλονίζει, καθώς περιγράφει πώς για σχεδόν δύο χρόνια ένας μαθητής μεγαλύτερης τάξης στο δημοτικό σχολείο της ασκούσε bullying για τα πεταχτά αφτιά της.
«Το κορίτσι χειρουργήθηκε στις 07/01/16 στην ΩΡΛ Κλινική του νοσοκομείου Χατζηκώστα λόγω αφεστώτων ώτων. Το χειρουργείο πραγματοποιήθηκε λόγω της μεγάλης ψυχολογικής πίεσης που δεχόταν το παιδί από τους συμμαθητές της στο σχολείο λόγω δυσμορφίας των πτερυγίων της», 
αναφέρει η ιατρική γνωμάτευση, την οποία δημοσίευσε το epirus-tv-news, μαζί με την έγγραφη καταγγελία της μητέρας στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ιωαννίνων.
Το κοριτσάκι πήγαινε πέρυσι στην τετάρτη Δημοτικού και, όπως καταγγέλλει η μητέρα της, συχνά τα άλλα παιδιά την αντιμετώπιζαν με ειρωνεία και πολλές φορές με επιθετικότητα. Ιδιαίτερα ένας μαθητής, ένα χρόνο μεγαλύτερός της, την αποκαλούσε «Ντάμπο το ελεφαντάκι» μεταξύ άλλων και τη χτυπούσε στα αφτιά.
Η μητέρα καταγγέλλει ότι παρότι είχε απευθυνθεί στον διευθυντή του σχολείου για το ζήτημα, ο τελευταίος δεν προέβη σε καμία ενέργεια τα τελευταία δύο χρόνια.

«Η κόρη μου εκδήλωσε συναισθήματα φόβου, μελαγχολίας, ανησυχία και άρνηση να πηγαίνει στο σχολείο», αναφέρει η μητέρα και τελικά η οικογένεια αποφάσισε να καταφύγει στην επέμβαση, προκειμένου «να παύσει το παιδί μου να υφίσταται όλη αυτή την ψυχολογική πίεση, που το έκανε να αισθάνεται μειονεκτικά, μέχρι και να παθαίνει κρίσεις πανικού».

Όμως, όπως αναφέρει, ακόμη και μετά από την επέμβαση συνέχισε η επιθετική συμπεριφορά σε βάρος της κόρης της, με το κορίτσι να γυρίζει στο σπίτι σε άθλια κατάσταση, κλαίγοντας και αρνούμενη να ξαναπάει στο σχολείο.
Τελικά, οι γονείς της μαθήτριας έκαναν αίτηση για μετεγγραφή της σε άλλο δημοτικό σχολείο.

iefimerida.gr ... περισσότερα

«Το Παιδί και το Αηδόνι» - Για τον Μανόλη, που είχε φίλο ένα αηδόνι και που δεν ήθελε να πάει σχολείο

Για ένα παιδί που το έλεγαν Μανόλη, που είχε φίλο ένα αηδόνι και που δεν ήθελε να πάει σχολείο, παρά τις συμβουλές του φίλου του,
Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για ένα παιδί που το έλεγαν Μανόλη, που είχε φίλο ένα αηδόνι και που δεν ήθελε να πάει σχολείο, παρά τις συμβουλές του φίλου του, κάνουν λόγο τα παιδιά της Β2 τάξης του Δημ. Σχολείου “Χρυσόστομος Σμύρνης” του Λεοντείου Λυκείου Αθηνών, σ’ ένα υπέροχο παραμύθι που έγραψαν και εικονογράφησαν, έχοντας εμψυχώτρια τη δασκάλα τους Αναστασία Ρήγα.

Για ένα αηδόνι που το φυλάκισε το παιδί σ’ ένα κλουβί κι αυτό σταμάτησε να κελαηδάει… Και με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς η δημοσίευση στον σημερινό Παιδότοπο του β’ μέρους του παραμυθιού με τις σχετικές ζωγραφιές, απ’ το ιδιαίτερα επιμελημένο χειρόγραφο, βιβλιαράκι (σε φωτοτυπία) που έφτασε στα χέρια μου μέσω του γνωστού φίλου, καλού δασκάλου Μύρωνα Παναγιωτάκη. 

Και σαν επιβράβευση της συνεργασίας που αναπτύσσεται μεταξύ των δασκάλων, με ανταλλαγές των εργασιών που κάνουν στις τάξεις των…
Ταξιδιάρικα πουλιά τελικά οι εργασίες των παιδιών!


Ένα πρωί πήγε στην αποθήκη να πάρει ξερά χόρτα για να ταΐσει τα ζώα. Πάνω στη βιασύνη του δεν πρόσεξε καλά και κλείστηκε μέσα.
Όσο κι αν φώναζε, κανένας δεν μπορούσε να τον ακούσει, γιατί οι γονείς του ήταν στις δουλειές τους και τα αδέρφια του στο σχολείο.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πώς ένιωθε το αηδόνι και μετάνιωσε γι’ αυτό που είχε κάνει στον καλύτερό του φίλο.Έπρεπε οπωσδήποτε να επανορθώσει…
Ο Μανώλης έμεινε στην αποθήκη μέχρι το απόγευμα που επέστρεψαν οι δικοί του και του άνοιξαν. Όσο κι αν ήταν πεινασμένος και διψασμένος έτρεξε στο δωμάτιό του και με δάκρυα στα μάτια ελευθέρωσε τον φίλο του και του ζήτησε συγγνώμη.

«Συγγνώμη, μικρέ μου φίλε! Πες μου τι μπορώ να κάνω για να με συγχωρέσεις;».«Θέλω να πας στο σχολείο. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις, όχι για μένα αλλά για σένα» 

είπε το αηδόνι και σκούπισε τρυφερά με τη φτερούγα του τα δάκρυα του Μανώλη.
Ο Μανώλης δεν το σκέφτηκε καθόλου. Κατάλαβε ότι το αηδόνι ήταν πραγματικός του φίλος και ήθελε μόνο το καλό του. Από την άλλη μέρα κιόλας ξεκίνησε να πηγαίνει στο σχολείο και ήταν πολύ χαρούμενος. Έκανε καινούργιους φίλους και έμαθε να διαβάζει, να γράφει και να λογαριάζει. Ήξερε πολύ καλά ότι όλα αυτά τα όφειλε στον φίλο του, το αηδόνι.
Όταν μεγάλωσε μάλιστα έγινε δάσκαλος και έλεγε την ιστορία του στους μαθητές του τονίζοντας τόσο την αξία της μόρφωσης, όσο και την αξία της πραγματικής φιλίας.

Σας χαιρετώ
με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος


Saturday, 17 September 2016

ΤΟ ΣΚΑΣΙΑΡΧΕΙΟ (L’ Ecole Buissonnier) - Η καλύτερη ίσως, εκπαιδευτική ταινία όλων των εποχών

ΤΟ ΣΚΑΣΙΑΡΧΕΙΟ (L’ Ecole Buissonnier)
Σκηνοθεσία: Jean-Paul Le Chanois
Πρωτότυπη μουσική: Kosma, Joseph
Ερμηνευτές: Blier, Bernard; Faber, Juliette; Delmont, Edouard; Coste, Pierre
Παραγωγή: Cooperative generale du cinema francais

Θα μπορούσε ποτέ ένα «σκασιαρχείο» να ήταν παιδαγωγικά πιο χρήσιμο από ένα τυπικό μάθημα; Η απάντηση σε αυτό το παράδοξο υπάρχει σε μια μόνο κινηματογραφική ταινία!
Στην εξαιρετική ταινία του Jean-Paul Le Chanois «Το σκασιαρχείο», διάρκειας 111 λεπτών. Μια ταινία ύμνο στο λειτούργημα του εκπαιδευτικού και στην ελεύθερη δημιουργική εκπαίδευση.
Αν και γυρίστηκε το 1948-49 η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα! Και δεν είναι τυχαίο.
Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στη ζωή του μεγάλου Γάλλου παιδαγωγού και μεταρρυθμιστή της παιδείας Σελεστέν Φρενέ(Celestin Freinet 1896-1966).
Καταγράφει βασικά τον πρώτο χρόνο της εκπαιδευτικής του πορείας, γύρω στο 1920, στην πόλη Bar-sur-Loup, τότε που έθετε για πρώτη φορά τις βάσεις μιας νέας εκπαιδευτικής αντίληψης.
Η παιδαγωγική μέθοδος του Φρενέ στοχεύει στη δημιουργία ενός άλλου σχολείου όπου κάθε παιδί αντιμετωπίζεται σαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα, όπου η παιδεία δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα κι ο ρόλος του εκπαιδευτικού συνίσταται κυρίως στο να βοηθήσει τα παιδιά να βρουν μόνα τους το δρόμο της γνώσης.
Ο Σελεστέν Φρενέ, πρώτος αυτός, επεδίωξε να εισάγει τις νέες τεχνολογίες της εποχής στην εκπαίδευση: τυπογραφία, ραδιόφωνο, κινηματογράφο. Είναι πιο γνωστός ως ο πρώτος που έβαλε το τυπογραφείο στην τάξη και καθιέρωσε την διασχολική αλληλογραφία. Λιγότερο γνωστό είναι ότι πρώτος αυτός έβαλε τον κινηματογράφο στο σχολείο το 1926!
Ήταν φυσικό οι πρωτοποριακές του μέθοδοι να μην είναι αρεστές στο κατεστημένο, κυρίως αυτό της Καθολικής Εκκλησίας. Γι αυτό κυνηγήθηκε ανελέητα. Πάλεψε μέσα από αντίξοες συνθήκες και στο τέλος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη δημόσια εκπαίδευση για να συνεχίσει πιο ελεύθερος το παιδαγωγικό του έργο. Αλλά πια δεν ήταν μόνος. Στη βάση των ιδεών του δημιουργήθηκε ένα μεγάλο διεθνές παιδαγωγικό κίνημα που είναι ακόμα ζωντανό.
Το σενάριο της ταινίας στηρίχτηκε σε σημειώσεις της συζύγου του, Ελίζας, κι έχει την αυθεντικότητα του ντοκουμέντου αλλά ταυτόχρονα έχει μια δυνατή δραματουργική δομή που την κάνει να κρατά το ενδιαφέρον του θεατή από την αρχή μέχρι το τέλος.
Η ευφάνταστη σκηνοθεσία του Jean-Paul Le Chanois καταφέρνει να αναδείξει άριστα την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 20 και αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες τόσο από τους ενήλικες ηθοποιούς, όσο και από τα παιδιά.
Η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 1949, σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία και είναι χαρακτηριστικό ότι για πρώτη φορά οι γνώμες των κριτικών στη Γαλλία ήταν ομόφωνα θετικές. Προβλήθηκε σε δεκάδες Φεστιβάλ και απέσπασε πάνω από 30 βραβεία. Ανάμεσα στις διακρίσεις ξεχωρίζουν το βραβείο στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, το βραβείο Καλύτερης Ξένης Ταινίας στην Αμερική και κυρίως η υιοθέτησή της από την Επιτροπή Κινηματογράφου του ΟΗΕ«ως ταινία που υμνεί τα Ανθρώπινα Δικαιώματα».
Το σκασιαρχείο, οι ταινίες του Ζαν Βιγκό και «Τα τρομερά παιδιά» των Μελβίλ και Κοκτώ, είναι οι βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η γενιά των Γάλλων κινηματογραφιστών οι οποίοι αργότερα δημιούργησαν τη νουβέλ βάγκ του γαλλικού κινηματογράφου.
Ο μεγάλος σκηνοθέτης Φρανσουά Τρυφώ έχει πει ότι επηρεάστηκε βαθιά από αυτή τη ταινία και σημειώνει ότι σηματοδοτεί μια νέα αντίληψη για το σχολείο και την παιδαγωγική διαδικασία.
Το παράδοξο είναι ότι 64 χρόνια μετά, όλα τα ζητήματα που έθεσε ο Σελεστέν Φρενέ, και ξεδιπλώνονται με άριστο τρόπο μέσα στην ταινία, είναι ακόμα το ζητούμενο και για μας στην Ελλάδα.
Πηγή: cinedraseis.wordpress.com

Σελεστέν Φρενέ: Ένας δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται

«Σκασιαρχείο», σχολείο ανοιχτό στη ζωή και την κοινωνία

Ένας δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται. Αυτός ήταν ο ριζοσπάστης Γάλλος παιδαγωγός Σελεστέν Φρενέ (1896-1966), 
ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην οικοδόμηση του δημόσιου σχολείου, του «σχολείου του λαού».
Πότε μπορεί αυτό να πραγματοποιηθεί; 
Τώρα. Σήμερα. 

Περιττή η αναμονή της κατάλληλης ή μεγάλης επαναστατικής στιγμής – αυτό άλλωστε είναι που καθιστά τον Φρενέ και το έργο του ξεχωριστούς.
Κάτω από την ομπρέλα αυτής της φιλοσοφίας, δημιουργήθηκε τρία χρόνια πριν (2012) η παιδαγωγική ομάδα «Σκασιαρχείο – Πειραματικοί ψηλαφισμοί για ένα σχολείο της κοινότητας».
«Ήταν το αποτέλεσμα της τυχαίας συνάντησης μιας ομάδας ανθρώπων με κοινούς προβληματισμούς, ιδέες και προτάσεις για το δημόσιο σχολείο, το οποίο διαπνέεται από τις αρχές της παιδαγωγικής του Σελεστέν Φρενέ. 
Απώτερος στόχος; 
Ένα ελεύθερο και δημοκρατικό σχολείο, που ενθαρρύνει τη συνεργατική μάθηση και τη σύνδεση με την κοινότητα, ένα σχολείο ανοιχτό στη ζωή και στην κοινωνία», εξηγεί η κ. Σοφία Λάχλου, εκπαιδευτικός της Α/θμιας στη διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας, δρ Διδακτικής Μεθοδολογίας, μία εκ των βασικών εμπνευστών του «Σκασιαρχείου» μαζί με τον κ. Χαράλαμπο Μπαλτά, δάσκαλο στο 35ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών. Η κ. Λάχλου, ιδιαίτερα δραστηριοποιημένη στη διάδοση της τεχνικής του «Μικρού Βιβλίου» του Φρενέ ως μέσου επικοινωνίας των μαθητών, αναφέρει σχετικά με τη σύνθεση της ομάδας ότι «εκτός από εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, συμμετέχουν και άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών».

Γιατί «Σκασιαρχείο»;
«Παραπέμπει στην ομώνυμη ταινία του 1949 (“L’ Ecole buissonniere”, σκηνοθεσία Jean Paul Le Chanois), ταινία-σύμβολο για τα δικαιώματα του παιδιού και για το πρωτοποριακό έργο του Φρενέ, ο οποίος από το 1923 εισάγει τον κινηματογράφο και την τυπογραφία εκδίδοντας τις πρώτες σχολικές εφημερίδες και τυπώνοντας κείμενα των παιδιών για τα πρώτα “Μικρά Βιβλία”. 
Η παιδαγωγική ομάδα “Σκασιαρχείο” έχει στόχο τη διάδοση της παιδαγωγικής Φρενέ, ως στοιχείο εμπλουτισμού του αναλυτικού προγράμματος και όχι στοχεύοντας στη δημιουργία εναλλακτικών σχολείων», συνεχίζει η κ. Λάχλου.
«Το σχολείο οφείλει να ευνοεί την ελευθερία της μάθησης στο πλαίσιο μιας ομάδας, δίνοντας έτσι έμφαση στην καλλιέργεια της ιδιότητας του πολίτη μέσα από μια δημοκρατική και “συνεταιριστική” οργάνωση της σχολικής ζωής, όπως εκφράζεται με τα συμβούλια των μαθητών που συγκαλούνται τακτικά. Τα παιδιά αναλαμβάνουν ευθύνες και ρόλους – το πότισμα των λουλουδιών του σχολικού κήπου, την ανακύκλωση, τον εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης της τάξης με βιβλία που τους ενδιαφέρουν. 
Εργαλεία της ελεύθερης έκφρασης και επικοινωνίας αποτελούν η σχολική εφημερίδα ως συλλογικό έργο, η αλληλογραφία μεταξύ τάξεων, η δημιουργία Μικρών Βιβλίων αλλά και ο κινηματογράφος, με τους μαθητές να δημιουργούν τις δικές τους ταινίες μικρού μήκους.
Συνεργάζονται με τους δασκάλους για να κάνουν την κοινωνία δικαιότερη, πιο αλληλέγγυα, χωρίς διακρίσεις ή βία. Όλες οι αξίες ενσωματώνονται στη σχολική ζωή, αποτελώντας βίωμα και όχι απλή γνώση, με προοπτική τη δημιουργία μιας κοινωνίας χειραφετημένων και όχι παθητικών ανθρώπων».

Γιατί η παιδαγωγική Φρενέ αποκτά σήμερα μεγάλη σημασία; Σύμφωνα με την κ. Λάχλου, «βιώνοντας την κρίση της κοινωνίας και της οικογένειας, ο μαθητής έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη τον δάσκαλο κοντά του προκειμένου να αναπτύξει όχι μόνο τις γνωστικές αλλά και τις κοινωνικοσυναισθηματικές του δεξιότητες, καθώς τα οικονομικά προβλήματα έχουν κάνει τις οικογένειες πιο εσωστρεφείς». 
Στόχος του «Σκασιαρχείου», «να δημιουργήσουμε μια μικρή κιβωτό ιδεών και παιδαγωγικών αντιλήψεων, να είμαστε χρήσιμοι στη δημόσια εκπαίδευση. 
Να ακολουθήσουμε ίσως το παράδειγμα της Φινλανδίας, η οποία έχει ενστερνιστεί -μεταξύ άλλων παιδαγωγικών- κι εκείνη του Φρενέ. Να προσαρμόσουμε, δηλαδή, τη διαδικασία μάθησης στις ανάγκες των μαθητών, καθώς στην υφιστάμενη εκπαιδευτική πραγματικότητα κυριαρχεί η ανελαστικότητα».
“Γεμίζουμε” το παιδί με πιο πολλούς χώρους, δημιουργούμε μία κίνηση, έτσι ώστε να πάψει πλέον να βλέπει τα κάγκελα της αυλής σαν τα όρια του σχολείου του: επισκέψεις σε χώρους πολιτισμού όπως το αρχαιολογικό μουσείο ή χώρους υγείας, σε συνδυασμό με πολιτικές πρόληψης κατά της χρήσης ουσιών, για παράδειγμα. Εξοικείωση με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, αφού θα έρθει με το ποδήλατο στο σχολείο. Παραστάσεις που δημιουργούνται στον εξωτερικό χώρο, δουλεύονται στη συνέχεια στο μάθημα, προκειμένου να γίνονται συσχετισμοί με την αληθινή ζωή.
Δίνεται έτσι στο παιδί μία νέα δέσμευση χώρου και χρόνου, αυξάνονται οι χώροι που μπορεί να ζει την ελευθερία του.

Επιπλέον, υπάρχει και ο διεθνής αντίκτυπος, αφού υπάρχει η δυνατότητα να μιλήσουμε για τα σχολεία που δεν έχουν οι πόλεις που βομβαρδίζονται, όπως το Κομπάνι.
 
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΟΥ
Διαβάστε περισσότερα: Ένας δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται - iPaideia.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki