Τα πολλά παιχνίδια μειώνουν τη δημιουργικότητα και τη χαρά των παιδιών

Όσα περισσότερα παιχνίδια περιβάλλουν ένα παιδί, τόσο περισσότερο κακό του κάνουν, καθώς αδυνατεί να τα εκτιμήσει και να συγκεντρώσει την προσοχή του, με συνέπεια να μειώνεται η δημιουργικότητα και η χαρά του.

Αυτό που υποπτεύονταν πολλοί γονείς, επιβεβαιώνει μια νέα μικρή αμερικανική επιστημονική έρευνα, την οποία θα πρέπει μάλλον να λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι μπαμπάδες, οι μαμάδες και οι συγγενείς ενόψει των δώρων των γιορτών.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τολέντο στο Οχάιο, με επικεφαλής τη δρα Κάρλι Ντάους, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Infant Behaviour and Development", σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ», μελέτησαν 36 νήπια, τα οποία κλήθηκαν να παίξουν, επί μισή ώρα, είτε με τέσσερα παιχνίδια είτε με 16.

Διαπιστώθηκε ότι τα παιδάκια ήσαν πολύ πιο δημιουργικά, όταν έπαιζαν με τα λίγα παιχνίδια. Επιπλέον, αυτά τα παιδιά έπαιζαν διπλάσια ώρα με το κάθε παιχνίδι τους, εφεύρισκαν περισσότερους τρόπους για να το χρησιμοποιήσουν στα παιχνίδια τους και γενικά έδειχναν πιο ευχαριστημένα, σε σχέση με όσα παιδιά περιστοιχίζονταν από τα πολλά παιχνίδια.

Οι ερευνητές συμβουλεύουν τους γονείς και τους παιδικούς σταθμούς να απομακρύνουν την πληθώρα των παιχνιδιών από τους χώρους όπου παίζουν τα παιδιά και να τους δίνουν κάθε φορά ένα μικρό αριθμό παιχνιδιών, τα οποία μπορεί να εναλλάσσονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Έτσι, τα παιδιά θα γίνουν πιο συγκεντρωμένα, επινοητικά και δημιουργικά.

Έρευνες σε ανεπτυγμένες χώρες έχουν δείξει ότι το μέσο παιδάκι κατέχει πάνω από 200 παιχνίδια, αλλά είναι ζήτημα αν παίζει με δέκα από αυτά σε καθημερινή βάση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

stogiatro

Ιστορικά: Το ανέκδοτο της ημέρας από τον Recep Tayyip Erdoğan

Η συνθήκη της Λωζάνης — Εγκυκλο-παιδικά

Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν η συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Υπογράφηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 24 Ιουλίου 1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στην Συνθήκη των Σεβρών συμπεριλαμβανομένης και της ΕΣΣΔ (που δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη).

Κατάργησε την Συνθήκη των Σεβρών που δεν είχε γίνει αποδεκτή από την νέα κυβέρνηση της Τουρκίας που διαδέχθηκε τον Σουλτάνο της Κωνσταντινούπολης. Μετά την εκδίωξη από την Μικρά Ασία του Ελληνικού στρατού από τον Τουρκικό υπό την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, εμφανίστηκε η ανάγκη για αναπροσαρμογή της συνθήκης των Σεβρών. Στις 20 Οκτωβρίου 1922 ξεκίνησε το συνέδριο που διακόπηκε μετά από έντονες διαμάχες στις 4 Φεβρουαρίου 1923 για να ξαναρχίσει στις 23 Απριλίου. 

Το τελικό κείμενο υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου μετά από 7,5 μήνες διαβουλεύσεων.

https://www.youtube.com/watch?v=5GcSMKuVwcg

Η Τουρκία ανέκτησε την Ανατολική Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου, Ίμβρο και Τένεδο, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με την Συρία, την περιοχή της Σμύρνης και της Διεθνοποιημένης Ζώνης των Στενών η οποία όμως θα έμενε αποστρατικοποιημένη και αντικείμενο νέας διεθνούς διάσκεψης. 

Παραχώρησε τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία, όπως προέβλεπε και η συνθήκη των Σεβρών, αλλά χωρίς πρόβλεψη για δυνατότητα αυτοδιάθεσης. Ανέκτησε πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα σε όλη της την επικράτεια και απέκτησε δικαιώματα στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε όλη την επικράτειά της εκτός της ζώνης των στενών.

Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει σε είδος (ελλείψει χρημάτων) τις πολεμικές επανορθώσεις. Η αποπληρωμή έγινε με επέκταση των τουρκικών εδαφών της Ανατολικής Θράκης πέρα από τα όρια της συμφωνίας. 

Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος παραχωρήθηκαν στην Τουρκία με τον όρο ότι θα διοικούνταν με ευνοϊκούς όρους για τους Έλληνες. 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχασε την ιδιότητα του Εθνάρχη και το Πατριαρχείο τέθηκε υπό ειδικό διεθνές νομικό καθεστώς.

Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις για τις παλιές περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκτός των συνόρων της και εγγυήθηκε τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην Τουρκία. 

Με ξεχωριστή συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποφασίστηκε η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών από τις δύο χώρες και η αποστρατικοποίηση κάποιων νησιών του Αιγαίου.

Η ανταλλαγή μειονοτήτων που πραγματοποιήθηκε προκάλεσε μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών. Μετακινήθηκαν από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη στην Ελλάδα 1.650.000 Τούρκοι υπήκοοι (άλλοι κάνουν λόγο για περίπου 2.000.000), χριστιανικού θρησκεύματος και από την Ελλάδα στην Τουρκία 670.000 Έλληνες υπήκοοι, μουσουλμανικού θρησκεύματος. 

Η θρησκεία και όχι η ράτσα αποτέλεσε το βασικό κριτήριο για την ανταλλαγή. Σύμφωνα με το άρθρο 2β της συνθήκης χρησιμοποιήθηκε ο όρος Μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι. Αυτό οφείλεται στο ότι κατά την οθωμανική αυτοκρατορία η θρησκεία μετρούσε πολύ περισσότερο από ότι η εθνικότητα και από την άλλη πλευρά η Τουρκία ήθελε όλοι οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης να παραμείνουν. Στα Βαλκάνια χρησιμοποιείται ο όρος Τούρκος αρκετές φορές ως συνώνυμο με τον μουσουλμάνο επειδή στο σύστημα των Οθωμανικών μιλέτ (ήταν κύριο στοιχείο στην διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) όλοι οι μουσουλμάνοι ανήκαν σε μια ενιαία κοινότητα.

Μεταξύ των ανταλλάξιμων περιελαμβάνονταν επίσης οι Έλληνες του Πόντου, αλλά και τουρκόφωνοι Έλληνες, όπως τουρκόφωνοι Πόντιοι και Καραμανλήδες, καθώς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι, όπως οι Βαλαάδες της Δυτικής Μακεδονίας. Μαζί με τους Έλληνες, πέρασε στην Ελλάδα και αριθμός Αρμενίων και Συροχαλδαίων. Εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή οι Έλληνες κάτοικοι της νομαρχίας της Κωνσταντινούπολης (οι 125.000 μόνιμοι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, των Πριγκηποννήσων και των περιχώρων, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι πριν από τις 30 Οκτωβρίου 1918) και οι κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου (6.000 κάτοικοι), ενώ στην Ελλάδα παρέμειναν 110.000 Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης.

Επιπλέον, βάσει του άρθρου 23, με όλα τα δεινά που η Συνθήκη αυτή συσσώρευσε στον Μικρασιατικό Ελληνισμό, η Τουρκία απεμπόλησε πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί της Κύπρου.

Συνθήκη Λωζάνης (όλο το κείμενο)

Το παρασκήνιο της Συνθήκης της Λωζάννης

newsbomb

Με τα μάτια στραμμένα στο Φως!

Πολύ γνωστός ο διάλογος που αναφέρω. Για όσους τον ξέρουν, μια υπενθύμιση, για όσους δεν τον έχουν διαβάσει, κάτι όμορφο.

“…Καθηγητής: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτητής: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.
Καθηγητής: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.
Φοιτητής: Κύριε καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθηγητής: Ναι.
Φοιτητής: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθηγητής: Ναι.
Φοιτητής: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». 

 «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.
(Στην αίθουσα επικρατεί σιγή…)
Φοιτητής: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθηγητής: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;
Φοιτητής: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως. Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθηγητής: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ μου;
Φοιτητής: Κύριε, θέλω να καταλήξω ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική…
Καθηγητής: Ελαττωματική; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;
Φοιτητής: Κύριε καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε καθηγητά, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως είναι η σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα, αυτή την ενέργεια. Το να βλέπεις τον θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής. Είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου κάτι, κύριε καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθηγητής: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.
Φοιτητής: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθηγητής: …
Φοιτητής: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθηγητής: …
Φοιτητής (προς την τάξη): Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του κυρίου καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του κυρίου καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθηγητής: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.
Φοιτητής: Αυτό είναι, κύριε… Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά..

Θα σταθώ μόνο σε ένα σημείο: το σκότος και το φως. “Καὶ εἶπεν ὁ Θεός• γενηθήτω φῶς• καὶ ἐγένετο φῶς”. (Γένεσις 1:3). 

Τόσο απλά: “καὶ ἐγένετο φῶς!” Και όμως τόσο πολύπλοκα.

Τελικά, τι είναι το φως; Το φως είναι προαπαιτούμενο για την ζωή, καθώς αποτελεί τη βασική πηγή ενέργειας στις τροφές μας. Το φως είναι ατμοσφαιρική ομορφιά, στην αυγή και στο ηλιοβασίλεμα, στο ουράνιο τόξο, στο βόρειο και νότιο σέλας. Το φως είναι προαπαιτούμενο για την όραση. Το φως του ηλίου, της σελήνης και των άστρων ομορφαίνει τις ζωές όλων των ανθρώπων στην γη.

Το φως είναι το θεμέλιο και του σύγχρονου κόσμου: η δημιουργία, εκμετάλλευση, μετάδοση και ανίχνευσή του είναι βασικά στοιχεία των τηλεπικοινωνιών, της βιομηχανικής παραγωγής, των ιατρικών συσκευών, της δημόσιας τέχνης, των φαντασμαγορικών οπτικών παρουσιάσεων, του εξοπλισμού βιοτεχνολογίας, των εκπαιδευτικών προγραμμάτων και του εργαστηριακού εξοπλισμού ο οποίος είναι απαραίτητος για την εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας. 

Το φως είναι η πηγή πληροφορίας σχετικά με την δημιουργία του σύμπαντος, των φωτοφυσικών διεργασιών στα άστρα και της οικουμενικής ισχύος των φυσικών νόμων παντού στο σύμπαν.

Το φως μας σαγηνεύει, μας κινητοποιεί και μας συνδέει. 

Οι άνθρωποι ενθουσιάζονται όταν κοιτάνε σε ένα τηλεσκόπιο ή σε ένα μικροσκόπιο για να παρακολουθήσουν το μακρόκοσμο ή τον μικρόκοσμο. Και σήμερα για πρώτη φορά, οι επιστήμονες έχουν απαθανατίσει σε φιλμ τη λάμψη του φωτός που εκπέμπεται τη στιγμή που ένα ανθρώπινο σπερματοζωάριο έρχεται σε επαφή με το ωάριο. Το φαινόμενο είχε παρατηρηθεί στο παρελθόν μόνο σε ζώα, αλλά κανείς δεν είχε παρατηρήσει τη λάμψη της ανθρώπινης σύλληψης.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που ανακάλυψε η ομάδα έρευνας του πανεπιστημίου του Northwestern είναι το πως ορισμένα ωάρια είναι πιο φωτεινά από άλλα, πράγμα που αποτελεί μια άμεση ένδειξη της ικανότητάς τους να εξελιχθούν σε ένα υγιές έμβρυο. 

Ποιος είναι ο λόγος αυτού του σπινθηρισμού τη στιγμή της σύλληψης;

Τους πήρε μερικά χρόνια για να συλλάβουν σε εικόνα αυτό το γεγονός, αλλά από τη στιγμή που το πέτυχαν το 2014 για πρώτη φορά, παρακολούθησαν σε βίντεο δισεκατομμύρια άτομα ψευδαργύρου να απελευθερώνονται τη στιγμή ακριβώς που το σπερματοζωάριο διατρυπά την κυτταρική μεμβράνη ενός ωαρίου του θηλαστικού.

Χρησιμοποιώντας ένα νέο αισθητήρα φθορισμού, που είναι σε θέση να ανιχνεύει την κίνηση των ατόμων ψευδαργύρου στα κύτταρα, η ομάδα εντόπισε τους θύλακες ψευδαργύρου εντός του ωαρίου και βρήκε περίπου 8.000 θαλάμους, που ο καθένας περιέχει περίπου 1 εκατομμύριο ιόντα ψευδαργύρου έτοιμα για έκρηξη . Τα μικροσκοπικά «πυροτεχνήματα» που προκύπτουν βρέθηκε ότι διαρκούν για περίπου 2 ώρες μετά τη γονιμοποίηση.

Σήμερα, η ίδια ομάδα μαγνητοσκόπησε αυτό το γεγονός τη στιγμή της σύλληψης σε ένα ανθρώπινο ωάριο. “Ήταν αξιοσημείωτο, – λέει η Teresa Woodruff ένα μέλος της ομάδας- ανακαλύψαμε τις λάμψεις ψευδαργύρου σε ανθρώπινα ωάρια που σου κόβει την ανάσα.”

Μέχρις εδώ η επιστήμη, και τώρα μια απλή αντίληψη σχετικά με τον άνθρωπο και το φως:

”Μια ημέρα που αναλογιζόμουν τις κοσμικές δυνάμεις που διαπερνούν και συνθέτουν τα άτομα και τα πάντα, είδα καθαρά τα παρακάτω ,σχετικά με εμένα: Το απόλυτο είναι ένας κεντρικός, άδειος και φωτεινός χώρος μέσα στον άνθρωπο. Αυτός είναι ο οίκος του Πατρός, η πραγματική μας κληρονομιά που η ανθρωπότητα την αποποιήθηκε, όπως ο Άσωτος Υιός, και τράβηξε μακριά της, προς την εξορία. Αυτό ενισχύει την βεβαιότητα ότι κάποτε ο άνθρωπος ζούσε στον Οίκο του Πατρός μέσα του και ότι μετά έπεσε στο σκοτάδι. Τώρα, αρχίζω να βλέπω απ’αυτό το πρίσμα τις παραβολές του Χριστού.

Η επιστροφή στην Βασιλεία των Ουρανών, είναι ακριβώς αυτή η επιστροφή στον αρχικό, φωτεινό χώρο στο κέντρο του ανθρώπου. Τώρα επίσης καταλαβαίνω την πτώση του Αδάμ, τι αντιπροσώπευε ο Παράδεισος, καθώς και την πτώση των Αγγέλων. Αμαρτία είναι ακριβώς αυτή η απομάκρυνση από το φωτεινό απόλυτο στο κέντρο του ανθρώπου. Πριν από την πτώση, πριν από την αναχώρηση του Ασώτου, πριν από την πτώση των Αγγέλων, τα πάντα ήταν φως, ενότητα, ευδαιμονία, αρμονία. Μετά, κάτι έγινε. Ένα σχίσμα, μια πτώση, κερματισμός, ασυνειδητότητα”. (Σοφίας Άντζακα “Από τον εγωκεντρισμό στην καθαρή συνειδητότητα”)

Εγώ δεν έχω πρόσβαση να μελετήσω σε μικροσκόπιο ή σε εργαστήρια το φως και τις επιδράσεις του, αλλά αυτά που βλέπω και διαβάζω μου επαληθεύουν την πίστη μου: είμαστε φως! Από τη στιγμή της σύλληψης -βλέπε άνω μελέτες – μέχρι που φεύγουμε από αυτό το κόσμο, είμαστε φως! 

Εάν δεν εκπέμπουμε φως, τουλάχιστον ας ακολουθήσουμε το Φως!… Η πίστη είναι σαν την ηλιαχτίδα: σου φωτίζει τη ζωή, σε ζεσταίνει και σε οδηγεί στον Ήλιο. Στην Πηγή του Φωτός.

Συγγραφέας π. Δανιήλ Σιλουανός

Γεννημένος στη Ρουμανία, αλλά ερωτευμένος με την Ελλάδα και την ελληνική γλώσσα, ζει αφοσιωμένος στην ελευθερία και στην Αγάπη. Η μεταμορφωτική αγάπη του Χριστού αιχμαλωτίζει την ψυχή του και αφιερώνεται ολοκληρωτικά στον Θεό. Μονάζει κάνοντας βίωμα τις θεολογικές γνώσεις. Συνειδητοποιώντας πως η Αγάπη θα σώσει το κόσμο, διακονεί ανιδιοτελώς τον συνάνθρωπό του ως Ιερέας, προσπαθώντας με την σωκρατική μέθοδο να εκμαιεύσει κάτι που ο άλλος έχει ήδη μέσα του, όχι να μεταδώσει άλλες γνώσεις. Λατρεύει το διάβασμα, την κλασική μουσική και το πιάνο. Είναι πιστοποιημένος Coach του HeartMath.

enallaktikidrasi.com

Ο σκοπός της ζωής είναι να μάθουμε να αγαπάμε Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Η ζωή μας καθορίζεται κυρίως από δυο παράγοντες: την προσωπικότητά μας και τις σχέσεις που αναπτύξαμε στη πορεία. Κοινός παρανομαστής των δυο είναι, η θετική εξέλιξη που οδηγεί στην ολοκλήρωση του εαυτού μας. Όλα τα υπόλοιπα είναι σαν τα φύλα ενός δένδρου. Το ομορφαίνουν, αλλά ο καρπός ή το λουλούδι είσαι εσύ!

Ανεξάρτητα από αυτό που πιστεύεις, είσαι προικισμένη/ος με το χάρισμα της δημιουργίας! Από την πρώτη στιγμή που ήρθες σε αυτό το κόσμο δημιουργείς… Διότι, γέμισες χαρά την οικογένεια σου και αγαπήθηκες, πριν καν μιλήσεις. Μεγαλώνοντας, άρχισες να κάνεις παρέες και τελικά δεσμεύτηκες, αγαπώντας κάποιον/α. Οι σχέσεις έγιναν πλέον κομμάτι του εαυτού σου, καθορίζοντας την πορεία σου.

Η κοινή πορεία δυο ανθρώπων -είτε είναι φιλία, είτε είναι έρωτας- είναι στη φύση μας. 

Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος να ζει μόνος του και η μοναξιά δεν είναι ο προορισμός του. 

Η αγάπη ως συναίσθημα που ενώνει δυο ψυχές καθορίζει σιωπηλά όλη την συμπεριφορά μας, φτάνοντας στο σημείο να πεις έκπληκτος: “είμαι άλλος άνθρωπος”! Δεν νομίζω ότι είσαι “άλλος άνθρωπος”, απλώς βρήκες τον αληθινό σου εαυτό και νιώθεις αυτό που είσαι πραγματικά: Αγάπη!

Ο μοναδικός τρόπος να φτάσεις σε αυτό το σημείο, είναι να βρεις το πρόσωπο που σου αποκαλύπτει το είναι σου. Η αγάπη κάνει τους δυο ένα. Δεν είναι ένα τελετουργικό, δεν είναι οι όρκοι που δίνονται μπροστά σε άλλους. Το «μυστήριο» είναι η αγάπη που βιώνεται αμοιβαία.

Ο Σαίξπηρ έγραψε “δεν αγαπούν όσοι δεν δείχνουν την αγάπη τους…”, αλλά, όταν δείχνεις την αγάπη σου, ο άλλος πρέπει να εισπράττει χαρά, γαλήνη και ευγνωμοσύνη. 

Διαφορετικά, δεν αγαπάς την/τον σύντροφο σου, αγαπάς τον εαυτό σου!

Σκέφτομαι, πολλές φορές πως, τελικά, ο σκοπός αυτής της ζωής είναι να μάθεις να αγαπάς! 

Και η αγάπη δημιουργεί(!!!): 

ζωή, θετικά συναισθήματα, ευάρεστες πράξεις, όμορφες στιγμές. Οποιαδήποτε συμπεριφορά δεν γεννά διάθεση για ζωή -όμορφες στιγμές από ευχάριστες πράξεις του άλλου- δεν ονομάζεται αγάπη, αλλά εγωισμός.

Οι έρωτες που έγιναν αγάπη και η αγάπη που μετουσιώθηκε σ’ένα όμορφο πλάσμα που έχεις μπροστά σου, είναι μια σχέση θεϊκή. Διότι ενώνεστε, αποκαλύπτοντας την εσωτερική ομορφιά που έχετε. Μπορείς να κοιτάς τον σύντροφό σου στα μάτια και να πεις: “Σ’αγαπώ όχι μόνο γι’αυτό που είσαι, αλλά και γι’αυτό που είμαι εγώ όταν είμαι μαζί σου…»; (Gabriel Marcia Marqez).

Εφόσον μπορείς αυτό, μπορείς τα πάντα!

π. Δανιήλ Σιλουανός