Wednesday, 28 February 2018

Η Στάση του Παιδιού απέναντι στα Μαθηματικά καθορίζει και τις Επιδόσεις - Student attitude towards Mathematics and performance


Για πρώτη φορά, ερευνητές εντόπισαν το δίκτυο του εγκεφάλου που συνδέει την θετική στάση προς τα μαθηματικά με την επιτυχία με την επιτυχία του ατόμου σ' αυτό το γνωστικό πεδίο, σύμφωνα με στοιχεία δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Psychological Science.

Ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, με επικεφαλής τον Δρ Λανγκ Τσεν, εστίασαν σε μαθητές δημοτικού και διαπίστωσαν ότι η θετική στάση απέναντι στα μαθηματικά συνδέεται με καλύτερη λειτουργία του ιππόκαμπου, ένα σημαντικό κέντρο της μνήμης, κατά την επίδοση στην επίλυση αριθμητικών προβλημάτων.

Επίσης, διαπίστωσαν ότι ακόμα και αν συνεκτιμηθεί ο δείκτης νοημοσύνης και άλλοι συνεισφέροντες παράγοντες, η θετική στάση προς τα μαθηματικά εξακολουθούσε να προβλέπει ποιοι μαθητές θα έχουν καλύτερες επιδόσεις σε αυτό το μάθημα.

«Η στάση απέναντι σε ένα θέμα είναι πραγματικά σημαντική. Βάσει των στοιχείων μας η συνεισφορά της θετικής αντίληψης/στάσης απέναντι στα μαθηματικά είναι εξίσου σημαντική με την συνεισφορά του δείκτη νοημοσύνης», εξηγεί ο Δρ Τσεν.

Οι επιστήμονες μέχρι σήμερα πίστευαν ότι τα κέντρα ανταμοιβής του εγκεφάλου καθοδηγούν τη σχέση στάσης - επιτεύγματος, δηλαδή τα παιδιά με πιο θετική στάση έχουν καλές επιδόσεις στα μαθηματικά καθώς αποκομίζουν μεγαλύτερη ανταμοιβή.

Στην παρούσα μελέτη, οι ερευνητές έδωσαν σε 240 παιδιά 7-10 ετών να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο, με στοιχεία δημογραφικά, για τον δείκτη νοημοσύνης, την ικανότητα ανάγνωσης και την ικανότητα της λειτουργικής μνήμης. 
Το επίπεδο των μαθηματικών γνώσεων ελέγχθηκε μέσω διαφόρων τεστ. Επίσης, οι γονείς και κηδεμόνες απάντησαν για τα συμπεριφορικά και συναισθηματικά χαρακτηριστικά των παιδιών τους, καθώς και για το άγχος για τα μαθηματικά αλλά και γενικότερα. 
Τα παιδιά απάντησαν επίσης σε ερωτήσεις για την στάση τους απέναντι στα μαθηματικά, όπως πόσο τα ενδιέφεραν, ποιες ήταν οι ακαδημαϊκές τους επιδόσεις σε αυτά, καθώς και η στάση τους απέναντι στο σχολείο γενικότερα.

Σαράντα επτά παιδιά υποβληθηκαν σε μαγνητική απεικόνιση εγκεφάλου κατά την επίλυση μαθηματικών προβλήματων. Παράλληλα, μια άλλη ομάδα 28 παιδιών υποβλήθηκε σε μαγνητική απεικόνιση εγκεφάλου και άλλες εξετάσεις στο πλαίσιο σύγκρισης.

Πράγματι η επίδοση στα μαθηματικά συσχετιζόταν με την θετική στάση προς αυτά, ακόμα και μετά την συνεκτίμηση του δείκτη νοημοσύνης, της λειτουργικής μνήμης, του άγχους που προκαλούν τα μαθηματικά, του γενικότερου άγχους και της γενικότερης στάσης προς το σχολείο.

Τα παιδιά με κακή στάση απέναντι στα μαθηματικά σπάνια είχαν καλές επιδόσεις σε αυτό το μάθημα.

Από την αξιολόγηση των στοιχείων των μαγνητικών τομογραφιών οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν το παιδί έλυνε ένα μαθηματικό πρόβλημα το θετικό σκορ της στάσης απέναντι στα μαθηματικά συσχετιζόταν με την ενεργοποίηση του ιππόκαμπου. 
Η περαιτέρω ανάλυση έδειξε ότι ο ιππόκαμπος διαμεσολαβούσε στη σχέση μεταξύ θετικής αντίληψης και επαρκούς ανάκλησης των δεδομένων στη μνήμη, κάτι που με τη σειρά του σχετίζεται με καλύτερες ικανότητες επίλυσης προβλημάτων.

«Η θετική προδιάθεση επιδρά απευθείας στην μνήμη και το σύστημα μάθησης του εγκεφάλου μας. Και η κατανόηση αυτής της σχέσης είναι πραγματικά σημαντική», τόνισε ο Δρ Τσεν.

Σε κάθε περίπτωση η μελέτη ανοίγει έναν νέο δρόμο για την βελτίωση των σχολικών επιδόσεων και της μάθησης στα παιδιά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο σχολείο.

Μαίρη Μπιμπή

Φτιάχνουμε τρίλιζα με πετρούλες και λινάτσα!

Χειροτεχνία-τρίλιζας
Ελάτε να φτιάξουμε τρίλιζα πάνω σε λινάτσα με χρωματιστές πέτρες!!


Χειροτεχνία τρίλιζας παρακαλώ! Μια πανεύκολη, γρήγορη και ανέξοδη χειροτεχνία!
Περνάμε φάση τρίλιζας στο σπίτι μας... Παντού βλέπουμε, παίζουμε, ζωγραφίζουμε τρίλιζες.
Ε είπαμε να κάνουμε και μια χειροτεχνία τρίλιζας!
Χειροτεχνία-τρίλιζας
Τα πράγματα με αυτή τη χειροτεχνιούλα είναι εξαιρετικά εύκολα και απλά!

Δε χρειαζόμαστε τίποτα άλλο εκτός από:
  • Πετραδάκια που βρίσκουμε στη φύση. 10 πετραδάκια για κάθε παιχνίδι.
  • Ένα κομμάτι λινάτσας. Εμείς κόψαμε ένα κομμάτι 25*30 εκατοστά και όταν το κολλήσαμε βγήκε ένα τσουβαλάκι 25*15 εκατοστά.
  • Τέμπερες, θερμοκόλλα, ψαλίδια, μαρκαδόρους.
Και η υλοποίηση της χειροτεχνιούλας μας είναι εξαιρετικά εύκολη και γρήγορη.
Και εννοείται διασκεδαστική!
Χειροτεχνία-τρίλιζας
✔Για κάθε παιχνίδι - τσουβαλάκι υπολογίζουμε 10 πετρούλες. Βάφουμε τις πέντε πετρούλες σε ένα χρώμα και τις άλλες πέντε σε ένα άλλο χρώμα. Περιμένουμε να στεγνώσουν και τις περνάμε με βερνίκι.

✔Κόβουμε τη λινάτσα μας σε διαστάσεις 25*30 εκ. Τη διπλώνουμε στα δύο και κολλάμε με κόλλα σιλικόνης τις άκρες. Αφήνουμε την πάνω μεριά ανοιχτή. έτσι σχηματίζεται ένα τσουβαλάκι 25*15 εκ. Όταν ξεραθεί η κόλλα το γυρνάμε από την ανάποδη μεριά.

✔Στη μία πλευρά της λινάτσας ζωγραφίζουμε την τρίλιζα μας. Και στην άλλη πλευρά ότι θέλουμε. Μη με ρωτάτε γιατί εγώ ζωγράφισα μόνο αμαξάκια. Μόνο αμαξάκια ξέρω να κάνω! χε χε χε
Χειροτεχνία-τρίλιζας

Κι αφού τα ετοιμάσαμε όλα, πάμε να παίξουμε;;;
Χειροτεχνία-τρίλιζας
Αλλά δε θέλω ζαβολιές εντάξει;;
Ναι καλά! όταν έχεις το Στέφανο για αντίπαλο όλα τα παθαίνεις!
Γιατί βάζει δικούς του κανόνες, φυλακίζει τα πετραδάκια του αντίπαλου περικυκλώνοντας τα
με τα δικά του πετραδάκια και πάντα νικάει!
Χειροτεχνία-τρίλιζας
Χειροτεχνία-τρίλιζας
Για να είμαι ειλικρινής αυτή τη χειροτεχνία κάπου την έχει πάρει το μάτι μου στο διαδίκτυο.
Αν λοιπόν κάποια από τη μπλοκογειτονιά το έχει φτιάξει ας με σκουντήξει!
Κι αν αγαπάτε κι εσείς αυτό το μικρούλι παιχνιδάκι φτιάξτε το μόνοι σας!
Είναι σίγουρα από τις πιο εύκολες χειροτεχνίες τρίλιζας!
Και άνετα μπορείτε να το κάνετε και δωράκι!

Tuesday, 27 February 2018

Η προσκόλληση παιδιού με αγαπημένο αντικείμενο

Τι είναι συνήθως αυτό και πώς εξηγείται η συγκεκριμένη εξάρτηση;

Κάποια παιδιά μεγαλώνοντας παραμένουν προσκολλημένα με το αγαπημένο τους αντικείμενο, το οποίο αρνούνται να αποχωριστούν. Τι είναι συνήθως αυτό και πώς εξηγείται η συγκεκριμένη εξάρτηση;

Τα πιο συνηθισμένα αντικείμενα με τα οποία παρουσιάζονται φαινόμενα προσκόλλησης είναι τα λούτρινα, το μαξιλάρι και το κουβερτάκι.

Το παιδί νιώθει την ανάγκη να το έχει παντού μαζί του και να το αγκαλιάζει όταν θέλει να νιώσει ασφάλεια ή βιώνει αρνητικά συναισθήματα. Ουσιαστικά είναι σαν να βρίσκει καταφύγιο.

Εκεί που σχεδόν ποτέ δεν το αποχωρίζεται είναι κατά τη διάρκεια του ύπνου, είτε στο δικό του κρεβάτι, είτε σε άλλο σπίτι. Στη δεύτερη μάλιστα περίπτωση το έχει μεγαλύτερη ανάγκη.

Να σημειώσουμε επίσης ότι στο παιδί αρέσει να δίνει δική του ονομασία στο αγαπημένο του αντικείμενο, με δεδομένο το έντονο συναισθηματικό δέσιμο που έχει μαζί του.

Είναι τέτοια η προσκόλληση που μη σας κάνει έκπληξη αν βάλει τα κλάματα όταν κληθεί να το αποχωριστεί, λόγου χάρη, επειδή πρέπει να πλυθεί.

Το να καταφέρει το παιδί να αποχωριστεί το εν λόγω αντικείμενο σημαίνει ότι ουσιαστικά κάνει ένα αποφασιστικό βήμα προς την ανεξαρτητοποίηση. Και το αντίστροφο βεβαίως!

Μην κάνετε το λάθος να το πιέσετε να το αποχωριστεί απότομα ή οριστικά επειδή μεγάλωσε. Προσπαθήστε να γίνει σταδιακά για να μη στιγματιστεί και να μην του βγει αντίδραση.

Έτσι καταστρέφεις το παιδί σου και δεν το καταλαβαίνεις

Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που κάνουμε;
Μήπως είμαστε περισσότερο ελεγκτικοί από όσο θα έπρεπε; 

Καθημερινά, προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδάκια μας και θεωρούμε πως κάποια μέρα θα εκτιμήσουν τη στάση μας και θα μας καταλάβουν. 
Πιστεύουμε ότι τα καθοδηγούμε, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είμαστε περισσότερο ελεγκτικές από όσο θα έπρεπε. 
Έχουμε καλές προθέσεις, αλλά μερικές φορές άθελά μας μπορεί να μειώνουμε την αυτεκτίμησή τους... 
Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που κάνουμε;

1. Το συγκρίνουμε με τα αδελφάκια του ή άλλα παιδιά
Συχνά πιστεύουμε ότι αν τονίσουμε όλα όσα κάνουν σωστά τα αδελφάκια ή οι συμμαθητές του, του δίνουμε τη δυνατότητα να βελτιωθεί. 
Αυτή η τακτική μπορεί όμως να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Έτσι, το παιδάκι μας θα συγκρίνει διαρκώς τον εαυτό του με τους υπόλοιπους και ίσως νιώθει κατώτερο. Κάθε άτομο είναι μοναδικό και η λάθηδεν έχει νόημα, διότι δεν πρόκειται να το βοηθήσει να βελτιωθεί.

2. Κριτικάρουμε τις ικανότητές του
Τα παιδιά μας έχουν διαφορετικές δυνατότητες και χαρακτηριστικά από ό,τι εμείς. 
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν αποτελούν τα ακριβή αντίγραφά μας και δεν έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα και στόχους με εμάς. Δεν έχει νόημα να τα κριτικάρουμε και να τα κάνουμε να αισθάνονται ασήμαντα, μειώνοντας την αυτοεκτίμησή τους.

3. Απαιτούμε την απόλυτη συμμόρφωση
Θεωρούμε ότι τα παιδιά μας πρέπει να δέχονται άκριτα ό,τι τους λέμε και να μην μας αμφισβητούν ποτέ. Έτσι, νιώθουμε πιο ασφαλείς όταν ακολουθούν τις συμβουλές και τις προτροπές μας, κάνοντας αυτό που εμείς πιστεύουμε πως είναι το καλύτερο για εκείνα. Με αυτόν τον τρόπο δεν τα αφήνουμε να εκφράσουν τη μοναδικότητά τους και να είναι δημιουργικά. Δεν τους παρέχουμε την ελευθερία που χρειάζονται και νιώθουν πως περιορίζονται και ότι δεν μπορούν να εκφράσουν όλα όσα σκέφτονται πραγματικά.

4. Τους επισημαίνουμε τα λάθη τους διαρκώς
Τα λάθηβοηθούν τα παιδάκια μας να μάθουν και να μεγαλώσουν. Έτσι, μπορούν να εξερευνήσουν διαφορετικές πτυχές του εαυτού τους. 
Πολλές φορές, όμως, δίνουμε περισσότερη σημασία από όση θα έπρεπε στα σφάλματά τους. Έχουμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες από αυτά και θεωρούμε ότι θα έπρεπε να είναι… τέλεια και αψεγάδιαστα. Με αυτόν τον τρόπο δεν τα αφήνουμε να πάρουν ρίσκα και να δοκιμάσουν νέα πράγματα, διότι φοβούνται πως κάτι μπορεί να πάει στραβά…

5. Τα κάνουμε να πιστέψουν ότι τα όνειρά τους είναι άπιαστα
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ξεχωριστούς στόχους και κάποιοι γονείς αρνούνται να το δεχτούν. 
Θεωρούν ότι όλα όσα ονειρεύονται τα παιδιά τους είναι μη ρεαλιστικά και με αυτό τον τρόπο τους κόβουν τα φτερά, αντί να τους ενθαρρύνουν. Έτσι, για παράδειγμα, τα παιδιά αντί να ακολουθήσουν την καριέρα που ονειρεύονται, προτιμούν έναν πιο σίγουρο δρόμο και καταλήγουν να είναι δυστυχισμένα.

6. Σχεδιάζουμε το μέλλον τους
Έχουμε οργανώσει και προκαθορίσει τη ζωή των παιδιών μας, χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τα δικά τους «θέλω». 
Θεωρούμε ότι με αυτό τον τρόπο θα τα βοηθήσουμε να αισθανθούν σιγουριά και να αποβάλλουν το άγχος. Παρόλα αυτά, δεν τα βοηθάμε να ανεξαρτητοποιηθούν και να πάρουν αποφάσεις. Έτσι, καταλήγουν να ζουν τη ζωή που εμείς έχουμε επιλέξει για εκείνα…

7. Δεν τα επαινούμε αρκετά
Νομίζουμε ότι λέγοντας εγκωμιαστικά σχόλια θα κακομάθουμε τα παιδιά μας και θα τους «φουσκώσουμε» το μυαλό. 
Δεν κάνουμε θετικά σχόλια ακόμα και όταν τα μικρά μας κάνουν καλές πράξεις ή πετυχαίνουν κάποιον σημαντικό στόχο. Στην πραγματικότητα όμως, χρειάζονται επαίνους για να συνεχίσουν να έχουν καλές επιδόσεις και να βελτιώσουν τη συμπεριφορά τους. Έτσι, τα ενθαρρύνουμε να γίνουν ακόμη καλύτερα!

Πρέπει να είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικές με τη συμπεριφορά μας και να φροντίζουμε να δίνουμε αρκετά κίνητρα στα μικρά μας για να εξελιχθούν. Είναι σημαντικό να κάνουμε τα αγγελούδια μας να αισθάνονται ασφαλή και να τα βοηθήσουμε να πιστέψουν στον εαυτό τους.

Monday, 26 February 2018

Νίκος Καζαντζάκης: «Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!»

Φτωχές οι λέξεις για να περιγράψουν την τραγωδία
Της Μαρίας Φράγκου

Οι εικόνες από τη διάσπαρτη με αίμα Συρία συγκλονίζουν.
Οι σελίδες των εφημερίδων, τα τηλεοπτικά κανάλια, το διαδίκτυο πλημμύρισαν με αίμα.
Με φωτογραφίες και σκηνές από τη Συρία που αφανίζεται, λες, σιγά σιγά από το χάρτη.
Τι θα μείνει σε αυτή τη χώρα που βομβαρδίζεται ανηλεώς, που μόνο ερείπια έμειναν να θυμίζουν την άλλοτε κραταιά χώρα της περιοχής;
Τι θα μείνει στις ψυχές των ανθρώπων που βλέπουν έναν-έναν τους διπλανούς τους να ξεψυχούν;
Ποια θα είναι και πώς η ζωή των παιδιών, όσων επιζήσουν από τη φρίκη του πολέμου;

Συγκίνηση και θλίψη για αυτά που βλέπεις, οργή και αγανάκτηση για αυτούς που επιτρέπουν το θανατικό, την καταστροφή. Και που με τρόπαιο τις ρημαγμένες ψυχές των κατοίκων της Συρίας μοιράζουν και πάλι τον κόσμο, αναλόγως συμφερόντων.

«Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!»
Τραγικά επίκαιρος ο Νίκος Καζαντζάκης. Πέθανε το 1957 και το έργο του «Αναφορά στον Γκρέκο» γραφόταν πολύ πριν. Κι όμως, λέξεις, φράσεις, προσαρμόζονται στις μέρες μας, λες και έγραφε για τα μελλούμενα, όσο κι αν δεν είχε υπόψιν του ασφαλώς τα παιδιά της Συρίας.
Μόνο που «εγώ σε ήθελα να πεινάς, να ’χεις παιδιά και να πεινούν, να κρυώνεις, να κρυώνουν, να θες να δουλέψεις και να μη σου δίνουν δουλειά…»
Είτε για τη Γούτα της Συρίας το πεις, είτε για τη Γάζα της Παλαιστίνης το πεις, για τα υποσιτισμένα παιδιά της Αφρικής το γράψεις, αντικατοπτρίζεις δυστυχώς μια πραγματικότητα για την οποία εμείς οι αδύνατοι και ανίσχυροι ντρεπόμαστε, αλλά αυτοί που κρατούν τα σχοινιά και διαφεντεύουν τον κόσμο ούτε από ντροπή κοκκινίζουν, ούτε από τύψεις υποφέρουν.

Μια ανθρώπινη τραγωδία εκτυλίσσεται τόσο κοντά, αλλά τόσο μακριά μας. Και η διεθνής κοινότητα δεν τα βρίσκει ούτε για να αποφασίσει για μιαν εκεχειρία, πόσω μάλλον για τερματισμό του πολέμου.
Κι όσο οι ισχυροί της γης μοιράζουν τα ιμάτια των Σύρων, ένας ολόκληρος λαός ξεκληρίζεται.
Παιδιά που έμειναν πίσω ζουν τον τρόμο και τη βία, πεθαίνουν από τις βόμβες, τα αέρια, τη δίψα, την πείνα.
Πεθαίνουν από τον τρόμο που ζουν όταν η αίθουσα του σχολείου τους γκρεμίζεται από τους βομβαρδισμούς, όταν ο πατέρας, η μάνα, ο αδελφός, ο γείτονας πεθαίνει δίπλα τους.

«Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!» Και δώσε ένα τέλος σε αυτή την τραγωδία που ούτε οι λέξεις πια δεν μπορούν να περιγράψουν.

dialogos
Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki