Το «ταξίδι» της Εμπιστοσύνης από τη βρεφική μέχρι την ενήλικη ζωή

Γεννιόμαστε για να εμπιστευτούμε. 
Τα βρέφη έρχονται στον κόσμο για να δημιουργήσουν δεσμούς με τα πρόσωπα που τα φροντίζουν, ώστε να μπορέσουν να αναπτυχθούν στο συναισθηματικό και τον κοινωνικό τομέα. 
Ο πρωταρχικός δεσμός διαμορφώνεται συνήθως με τη μητέρα, ενώ ακολουθούν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και του οικείου περιβάλλοντός τους. 
Η διαθεσιμότητα και η ανταπόκριση των γονιών στις ανάγκες των βρεφών, τα κάνει να νιώθουν ασφάλεια και σιγουριά κι έτσι αρχίζουν να οικοδομούν την αυτοεκτίμησή τους.

Σύμφωνα με τον Erikson (1963, ό. α. Παππά, 2013), τον πρώτο χρόνο της ζωής τους τα βρέφη διανύουν το στάδιο της βασικής εμπιστοσύνης ή της δυσπιστίας: 
Αν οι ενήλικοι που τα φροντίζουν επιδεικνύουν διαθεσιμότητα και ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους, τα βρέφη μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλόξενος και ασφαλής, μαθαίνουν να εμπιστεύονται. 
Αντιθέτως, αν μεγαλώνουν με ενήλικες που δεν τους παρέχουν διαθεσιμότητα, μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι απρόβλεπτος, αφιλόξενος, απειλητικός. Αν φανταστούμε την εμπιστοσύνη σαν ένα οικοδόμημα, τα θεμέλιά της μπαίνουν κατά τη βρεφική ηλικία.

Ακολούθως, κατά τη νηπιακή ηλικία, η εμπιστοσύνη εμπλουτίζεται, διευρύνεται, βαθαίνει. 
Όσο πιο πολύ ο γονιός γνωρίζει το παιδί του, τόσο πιο πολύ το εμπιστεύεται. Και αντιστρόφως, όσο πιο πολύ το παιδί γνωρίζει το γονιό του, τόσο πιο πολύ τον εμπιστεύεται. 
Παράλληλα, όμως, αρχίζει να διεκδικεί το δικαίωμα στην αυτονόμηση και την αυτοδιάθεση, ένα δικαίωμα που δύσκολα αναγνωρίζεται από τον γονιό, με αποτέλεσμα συχνά να πλήττεται η εμπιστοσύνη που έχει αναπτυχθεί μεταξύ τους (Παππά, 2016α).

Είναι πολύ σημαντικό για έναν γονιό να μπορεί να λέει στο παιδί του «σε εμπιστεύομαι» και να το αποδεικνύει εμπράκτως. 
Συχνά, οι γονείς ακόμα κι όταν νιώθουν την εμπιστοσύνη δυσκολεύονται να την αρθρώσουν. 
Αργότερα, κατά τη σχολική ηλικία, πολλές φορές καθώς συζητούν με το παιδί και στην προσπάθειά τους να το προστατεύσουν από πιθανές ματαιώσεις, το νουθετούν να μην εμπιστεύεται εύκολα τους άλλους, μικρούς και μεγάλους, ακόμα και τους φίλους του. Το παιδί μπερδεύεται: τι πρέπει να κάνει;

Στην εφηβεία, περίοδος κατά την οποία οι σχέσεις τίθενται υπό νέα διαπραγμάτευση και το παιδί ως έφηβος διεκδικεί πολύ πιο δυναμικά το δικαίωμα στην αυτονομία, δοκιμάζοντας τόσο τα δικά του όρια όσο και των γονιών του, ακούει τους γονείς να του λένε συνήθως:
«δε σε εμπιστεύομαι» ή 
«έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη μου» και συνεχίζουν 
«θα πρέπει να ξανακερδίσεις τη χαμένη μου εμπιστοσύνη και να μου αποδείξεις ότι μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά». 
Με τον τρόπο αυτό, γονείς και έφηβοι μπαίνουν σε έναν φαύλο κύκλο δυσπιστίας, έναν φαύλο κύκλο που σπάει δύσκολα (Hayman, 2016).

Είναι όμως συναίσθημα η εμπιστοσύνη ή μήπως καλύτερα προσδιορίζεται ως αξία; 
Όσο δύσκολο είναι να νιώσεις εμπιστοσύνη και να ζήσεις με εμπιστοσύνη, τόσο δύσκολο είναι να προσπαθήσεις να μιλήσεις γι' αυτή και να την αποσαφηνίσεις εννοιολογικά. 
Σύμφωνα με τον Plutchik (1980, ό. α. Παππά, 2013), 

η εμπιστοσύνη είναι ένα από τα οκτώ βασικά συναισθήματα μαζί με τη χαρά, τον φόβο, την έκπληξη, τη λύπη, την αποστροφή, το θυμό και την προσμονή, και μαζί με τη χαρά δημιουργεί την αγάπη, ενώ αν συνενωθεί με το φόβο παράγει την υποταγή. 

Κατά τη Rudd (2009, ο. α. Παππά, 2013), η εμπιστοσύνη αποτελεί ένα από τα εννέα χαρακτηριστικά της συναισθηματικής νοημοσύνης και ορίζεται ως η δεξιότητα του να είναι κάποιος αρκετά θαρραλέος, ώστε να παλεύει γι' αυτό που θέλει να κατακτήσει. Από την άλλη, η εμπιστοσύνη μπορεί να θεωρηθεί αξία κομβικής σημασίας για τη δημιουργία διανθρώπινων σχέσεων και την κοινωνική συμβίωση (Παππά, 2008, 2013, 2016β).

Ξέρουμε ότι η εμπιστοσύνη ενθαρρύνει και χαρίζει αυτοεκτίμηση, καλλιεργεί εσωτερικά κίνητρα και αισιοδοξία. 
Η εμπιστοσύνη είναι όμως και ευθύνη. 
Σε εμπιστεύομαι σημαίνει σε θεωρώ υπεύθυνο. Και εσύ, ως αποδέκτης της εμπιστοσύνης που σου απευθύνω, αναλαμβάνεις πολύ σοβαρά το ρόλο της εκπλήρωσης μιας άρρητης προσδοκίας. 
Όταν ο γονιός εμπιστεύεται το παιδί του, το μαθαίνει ότι οι άνθρωποι είναι καλοί, ο κόσμος είναι ασφαλής, ότι μπορεί να αλλάξει ό,τι δεν του αρέσει αν προσπαθήσει, του μαθαίνει να μη φοβάται και να μπορεί να έχει τον έλεγχο της ζωής του.

Για να εμπιστευτείς τον άλλο, χρειάζεται να εμπιστεύεσαι καταρχήν τον εαυτό σου. Η εμπιστοσύνη είναι ένα δώρο που χαρίζεται με ανοιχτή την καρδιά, με ειλικρίνεια και γενναιοδωρία.

Βασιλική Παππά, MSc, PhD, Συμβουλευτική Ψυχολόγος,
Επιστημονικά υπεύθυνη Σχολών Γονέων
sxolesgonewn
infokids
Το Χαμομηλάκι

«Γιατί όχι εσύ;» - Η διάκριση του παιδιού ως αυτοσκοπός των γονιών

Εμένα μου αρέσει η Αλίκη. Είναι το πιο όμορφο κορίτσι στην τάξη μου, το πιο δημοφιλές, το πιο αστείο, πρώτη στα μαθήματα, αρχηγός της ομάδας βόλεϊ και παίζει τέλεια πιάνο. Σε όλα τα αγόρια αρέσει η Αλίκη.
Σε όλα τα παιδιά αρέσει η Αλίκη. Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων αυτής της τάξης. Και της διπλανής μπορώ να σου πω. Ναι, πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό παιδί και μπράβο της. Είναι αυτό που ως ενήλικες ονομάζουμε «έχει όλο το πακέτο».

Ενήλικες είπα; Ενήλικες είπα. Ενήλικες που «έχουν όλο το πακέτο» και το χαίρονται, ενήλικες που δεν κατάφεραν να περάσουν ούτε ξυστά από δίπλα του και δεν τους κάηκε καρφί, ενήλικες που δεν κατάφεραν να περάσουν ούτε ξυστά από δίπλα του και δεν το κατάπιαν ποτέ. 

Δυστυχώς, οι ενήλικες που ανήκουν στην τελευταία κατηγορία έχει αποδειχθεί πως ως γονείς ψάχνουν συχνά στα παιδιά τους την ευκαιρία να «πάρουν το αίμα τους πίσω», κατά κάποιον τρόπο.

Μπορεί να θεωρηθεί ακραία η άποψή μου αλλά έχω την βεβαιότητα πως στο μυαλό των γονιών αυτής της τελευταίας κατηγορίας η Αλίκη γυαλίζει πάνω στο βάθρο της και τα άλλα παιδιά θαμπώνουν ακριβώς από κάτω. 

Τα άλλα ή αλλιώς τα «όχι η Αλίκη» παιδιά. 
Από κάτω ακριβώς ο «όχι η Αλίκη» Σταύρος που δεν είναι καλός στην ορθογραφία και αυτό τον κάνει νευρικό, 
η «όχι η Αλίκη» Άννα που έχει λίγα παραπάνω κιλά και όταν τρέχει λαχανιάζει, 
ο «όχι η Αλίκη» Νίκος που δεν έχει σταυρώσει γκολ στην ομάδα ποδοσφαίρου και τα τελευταία παιχνίδια τα «παίζει» από τον πάγκο, 
η «όχι η Αλίκη» Έλενα που δεν έχει ταλέντο πουθενά, 
ο «όχι η Αλίκη» Πέτρος που κάθεται πάντα μόνος στο προαύλιο, 
η «όχι η Αλίκη» Μυρτώ που είναι μέτρια σε όλα.

Μετριότητα. 

Αν τολμούσα, έτσι αλαζονικά, να βγάλω το απόφθεγμα μιας ολόκληρης εποχής στριμωγμένο σε έναν και μόνο ορισμό αυτός θα ήταν «μετριότητα είναι η αβάσταχτη ελαφρότητα της εμμονής για αναγνώριση».

Αν παρακολουθήσεις όσα συζητιούνται μεταξύ των γονιών στις ουρές έξω από τα γραφεία των δασκάλων τις ημέρες που το σχολείο ενημερώνει για την πρόοδο των μαθητών, θα οδηγηθείς στο συμπέρασμα πως ο κόσμος ετούτος ο καταδικασμένος εκ πρώτης μεν, αποτελεί ένα απέραντο εκτροφείο παιδιών με διανοητική υπεροχή και ταλέντα πολλά από μία άλλη άποψη δε. 
Και ποια είναι αυτά τα παιδιά; Μα φυσικά «το δικό μου παιδί» παιδιά. 
Πόσο λεπτή είναι άραγε η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του να καμαρώνεις για μία διάκριση του παιδιού σου από το να αποτελεί αυτή η διάκριση αυτοσκοπό; Πόσο τοξική για την παιδική ψυχολογία μπορεί να γίνει η εμμονή ενός συναισθηματικά ανεπαρκή γονιού να μην είναι «το δικό του παιδί» ένα από τα «όχι η Αλίκη» παιδιά;

Εξωσχολικές δραστηριότητες. 

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί κάθε φορά που πηγαίνεις τον γιο σου στο καράτε γίνεται κόκκινος από το κλάμα ή αν αυτό που φορτώνεις στην κόρη σου αυθαίρετα ως ταλέντο στο μπαλέτο αφορά κάποιο ξεχασμένο δικό σου όνειρο ή γιατί ο γιός σου φρόντισε να χάσει το μαγιό του ώστε να χάσει κατ επέκταση και την προπόνηση της κολύμβησης, ή γιατί η κόρη σου κάθε Πέμπτη απόγευμα, που έχει θεατρικό εργαστήρι, την πονάει η κοιλιά της;

Δεν θέλουν όλα τα παιδιά εξωσχολικές δραστηριότητες ή δεν τους ταιριάζουν οι συγκεκριμένες που κάνουν. 
Φράσεις του τύπου «θα πας ό,τι και να γίνει», «σταμάτα να γκρινιάζεις, φεύγουμε σε πέντε λεπτά», «θα δεις, θα συνηθίσεις και μετά θα σου αρέσει», φορτώνουν στις παιδικές πλάτες περιττά άγχη. Το να τρέχεις ένα παιδί σαν την άδικη κατάρα, σώνει και ντε, δεξιά αριστερά, ενώ εκείνο αντιδρά και κλαίει και όλο αυτό δεν σου χτυπάει κανένα απολύτως καμπανάκι, τότε μάλλον τους υποτιθέμενους ορίζοντες που παλεύεις να του ανοίξεις, εκείνο θα βρίσκει τρόπους να τους κρατάει ερμητικά κλειστούς ακόμα και όταν θα πάψει να αντιδρά πια και θα αποφασίσει να πηγαίνει με τα νερά σου και να τελειώνει.

Βαθμοί και μέσος όρος της τάξης.
Μπορεί όλα τα παιδιά να έχουν τα ίδια δικαιώματα μέσα σε μία τάξη αλλά δεν έχουν όλα τις ίδιες δυνατότητες. 
 Προφανώς και το καθένα είναι μία μονάδα ξεχωριστή, προφανώς και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται για τον λόγο αυτό ξεχωριστά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι τόσο δύσκολο για έναν γονιό να αποδεχτεί πως το παιδί του υπολείπεται κάπου χωρίς απαραίτητα να υπερτερεί κάπου αλλού; Πόσο μη σαφές είναι το ότι δεν μπορούμε να είμαστε όλοι πρώτοι εκ των πραγμάτων και πως κάποια παιδιά χρειάζεται να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια από άλλα, όχι για να ξεπεράσουν, μα για να φτάσουν τον μέσο όρο της τάξης;

Για ποιόν λόγο ένα παιδί να αναγκάζεται να κρύψει τον κακό βαθμό που πήρε στο τεστ της Ιστορίας από τον γονιό του και να παρουσιάζει συχνά κρίσεις άγχους; 
Γιατί, όταν δεν μπορεί να λύσει την άσκηση στα μαθηματικά, να κλαίει και να κοπανάει το γραφείο του με νεύρο; Μήπως θα πρέπει να σταματήσεις να του σκίζεις συνεχώς τα τετράδια επειδή δεν κάνει καλά γράμματα; Μήπως θα ήταν καλύτερο να συζητήσετε για το περιεχόμενο της εργασίας του συμμαθητή του, που επιλέχθηκε να παρουσιαστεί στην τάξη, από το να το ρωτάς με επικριτικό ύφος γιατί δεν παρουσιάστηκε η δική του; Μήπως το να του φέρνεις για άλλη μια φορά παράδειγμα την Αλίκη δεν καταφέρνεις τίποτε άλλο από το να το αγχώνεις περισσότερο; Εκείνο δεν είναι η Αλίκη. Εκείνο είναι ένα άλλο παιδί. 
Μην το κάνεις εχθρό με τον ίδιο του τον εαυτό.
Μην γίνεσαι δυνάστης για να αποδείξεις πως τα κατάφερες τελικά στην ζωή σου μεγαλώνοντας ένα παιδί που θα αντλεί ευτυχία μόνο από τις πρωτιές και θα ισορροπεί μόνο κάτω από ιδανικές συνθήκες.

Χωρίς να θέλω να στριμώξω όλες τις περιπτώσεις στο ίδιο τσουβάλι γιατί δεν χωράνε, η διάκριση δεν είναι πάντα θέμα επιλογής του παιδιού ή επικρατούσας νοοτροπίας αξιοκρατίας ή μη στο σχολικό περιβάλλον. Επίσης, η επίμονη προσπάθεια δεν φέρνει πάντα το πολυπόθητο αποτέλεσμα όπως και η ειδική μεταχείριση κάνει συνήθως περισσότερο θόρυβο όταν δεν προσφέρεται.

Η σωστή αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου. 
Υπάρχει τέτοιος όρος; 
 Θυμάμαι, πολλά χρόνια πριν, μία φίλη, λίγο πριν φύγει για διακοπές, συνάντησε σε κάποιο βιβλιοπωλείο, στο οποίο είχε μπει για να αγοράσει ένα ειδικό μαξιλαράκι για την ξαπλώστρα (!), την μαμά της Αλίκης της τάξης να αγοράζει για την κόρη της έξι λογοτεχνικά βιβλία προτεινόμενα από το σχολείο για το καλοκαίρι. Της φάνηκαν πολλά αλλά χωρίς δεύτερη σκέψη τα πήρε όλα. 
Όπως ακριβώς και η μαμά εκείνης της Αλίκης. Το βράδυ στο σπίτι, έβγαλε χαρτί και μολύβι και κατάστρωσε το «αγαπώ την λογοτεχνία» σχέδιό της. Έκανε τρεις πράξεις. Μία πρόσθεση για να υπολογίσει τις σελίδες των έξι βιβλίων συνολικά (774), έναν πολλαπλασιασμό για να υπολογίσει τις ημέρες των διακοπών (90) και μία διαίρεση για να υπολογίσει πόσες σελίδες καθαρής λογοτεχνίας μπορούν να «βγουν» σε μία ημέρα. Το αποτέλεσμα ήταν 8,6 σελίδες. Προφανώς και δεν λειτούργησε όλο αυτό, όπως θα έπρεπε, γιατί γίνονταν ομηρικοί καβγάδες προκειμένου τα μεσημέρια το «όχι η Αλίκη» κοριτσάκι της να παίζει σούπερ μάριο στο τάμπλετ παρά να καταπίνει την ημερήσια δόση της λογοτεχνικής της αντιβίωσης. Πως θα μπορούσε άλλωστε;

Μην ξεχνάμε πως τα παιδιά μεγαλώνουν στο ίδιο περιβάλλον με εμάς, ζούνε μαζί με τις δικές μας αδυναμίες, συνηθίζουν να αγαπούν ό,τι αγαπάμε, αντιγράφουν την νοοτροπία μας, μαθαίνουν εν ολίγοις από όσα βλέπουν μπροστά στα μάτια τους και όσα «μυρίζουν» πίσω από την πλάτη μας. Πως μπορείς να μεταδώσεις αγάπη για κάτι σε κάποιον αν αυτό το κάτι δεν το έχεις αγαπήσει και αποδεχτεί πρώτα από όλα εσύ ο ίδιος; 
Πότε το «να μην κάνει το παιδί μου τα ίδια λάθη με εμένα» μπορεί να γίνει τοξικό; 
 Αν το παιδί σου δεν σε έχει δει ποτέ να απολαμβάνεις την συντροφιά ενός βιβλίου, σίγουρα δεν είσαι εσύ ο κατάλληλος για να του μεταδώσει αυτήν την λαχτάρα. Τα συγκρισιόμετρα που ζυγίζουν πόσα βιβλία μετράει στο βιογραφικό της η Αλίκη δεν θα λειτουργήσουν ποτέ ως κίνητρο για να αγαπήσει το δικό σου παιδί την λογοτεχνία. Θα αποτελούν πάντα μία τροχοπέδη αναγκάζοντάς το μακροπρόθεσμα να σιχαθεί αυτό για το οποίο καταπιέστηκε σε εποχές που δεν το έπαιρνε να αντιδράσει και πολύ.

Συμπερασματικά των παραπάνω, όσο θα φέρνεις στο παιδί σου για παράδειγμα την Αλίκη και το πόσο καλά τα καταφέρνει εκείνη σε όλα τόσο θα το βάζεις στην ψυχοφθόρα διαδικασία να μάθει να λειτουργεί στην ζωή του με συγκρίσεις και αν δεν μπορεί να τα καταφέρει σε κάτι να το απαξιώνει επειδή δεν θα μπορεί να διαχειριστεί την ανεπάρκειά του σε αυτό, μένοντας τελικά εκτεθειμένο απέναντι σε οποιαδήποτε απόρριψη.

Η έμπνευση, η ανάγκη για δημιουργία, η ανάπτυξη πρωτοβουλίας, ο σεβασμός απέναντι στον άλλον, η ευγενής άμιλλα, τα όνειρα, προϋποθέτουν λαχτάρα. Αγαπώ αυτήν την λέξη γιατί μέσα της κρύβει αγάπη για την ίδια την ζωή. 
Μακάρι να μπορέσουμε να στριμώξουμε την ανάγκη για αυτήν την λαχτάρα μέσα στην ημέρα των παιδιών μας, σεβόμενοι τις ιδιαιτερότητές τους και βοηθώντας τα να βάλουν στόχους που να ανταποκρίνονται στις ικανότητές τους.

Πρόκειται για στίβο και όχι για αρένα και στην πραγματικότητα στον στίβο αυτό αγωνίζονται εκείνα. 
Είναι σημαντικό να μπορούμε να τα υποστηρίζουμε από τις κερκίδες για αυτό που πραγματικά είναι και όχι για κάτι άλλο που δεν θα γίνουν ποτέ.

_______________________
~ Μαργαρίτα Αλευρίδη Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π. Msc
   Πηγή: huffingtonpost.gr
by Αντικλείδι

Το Χαμομηλάκι

Τι είναι η επιλεκτική αλαλία και πώς να βοηθήσετε το παιδί να ξεπεράσει το άγχος

Τα παιδιά με επιλεκτική αλαλία είναι εκείνα που ενώ στο σπίτι είναι ομιλητικά, όταν βρίσκονται σε δημόσιο χώρο ή ξένο περιβάλλον, δεν μιλάνε. 
Πρόκειται για μία προέκταση του άγχους, καθώς το 90% των παιδιών με επιλεκτική αλαλία υποφέρουν από κοινωνική φοβία ή άγχος.

Τα πιο συνηθισμένα σημάδια επιλεκτικής αλαλίας είναι:

• Ελεύθερη ομιλία στο σπίτι, αλλά ελάχιστη έως καθόλου ομιλία σε δημόσιο περιβάλλον (σχολείο, πάρκο κλπ).
• Αδυναμία συνομιλίας με γονείς ή άλλους οικείους ενήλικες, όταν μπροστά τους βρίσκονται άλλοι.
• Δυσκολία συνομιλίας με φίλους ή συμμαθητές.
• «Πάγωμα» αντιδράσεων σε κοινωνικές εκδηλώσεις και σε δημόσια περιβάλλοντα
• Χειρονομίες, εκφράσεις προσώπου και νοήματα, αντί για λεκτική επικοινωνία.

Προς το παρόν, τα αίτιά της δεν έχουν γίνει γνωστά, ωστόσο έχει παρατηρηθεί πως η πλειοψηφία των παιδιών με επιλεκτική αλαλία έχει γενετική προδιάθεση για άγχος. Εμφανίζουν επίσης άγχος αποχωρισμού, διαταραχές ύπνου, και έντονη ανησυχία. Στις περισσότερες φορές αναπτύσσεται μεταξύ 3 έως 8 ετών και με τη σωστή βοήθεια αντιμετωπίζεται σχετικά εύκολα.

Πώς να το βοηθήσετε:

• Μην το πιέζετε να πει κάτι.
• Δώστε έμφαση σε δραστηριότητες που δεν απαιτούν λεκτική επικοινωνία, όπως η ζωγραφική.
• Επαινέστε το με λόγια κάθε φορά που προσπαθεί να μιλήσει, όταν νιώθει άβολα. 
• Περιμένετε λίγα δευτερόλεπτα. Συνήθως, οι μεγαλύτεροι δεν περιμένουμε και αυτό μεταδίδει στο παιδί το αίσθημα της βιασύνης και του άγχους. Πριν επαναλάβετε την ερώτησή σας περιμένετε λιγάκι να την επεξεργαστεί το παιδί και να απαντήσει.
• Αναδιατυπώστε την ερώτησή σας. Αντί να ρωτάτε συνεχώς πράγματα τα οποία επιδέχονται μονολεκτικές απαντήσεις, προσπαθήστε να φτιάξετε τις ερωτήσεις έτσι ώστε να δώσετε στο παιδί την ευκαιρία να σας απαντήσει με περισσότερες φράσεις.
• Επικεντρωθείτε στο να μειωθεί το άγχος του παιδιού και στοχεύστε στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησής του.
• Ενημερώστε και τα άλλα μέλη της οικογένειάς σας, καθώς και τους δασκάλους του για το τι ακριβώς συμβαίνει με το παιδί σας.

4moms.gr

Το Χαμομηλάκι

Τι θα θυμούνται τα παιδιά σου, από σένα, για πάντα

Αγαπητέ γονιέ,

Στο τέλος της ημέρας, το παιδί σου θα θυμάται πολλά πράγματα, αλλά να είσαι σίγουρος ότι ΔΕΝ θα θυμάται τα χρήματα που ξόδεψες για αυτό. Θα θυμάται τις αγκαλιές που του χάρισες απλόχερα, τα χαμόγελα και τα γέλια σας, τα αστεία σας, τις συμβουλές σας.

Έρευνες έχουν δείξει ότι μετά από πολλά χρόνια, οι αναμνήσεις που περισσότεροι άνθρωποι κρατούν δεν έχουν να κάνουν με πράγματα αλλά με εμπειρίες. 
Ένα οικογενειακό ταξίδι, μια βόλτα στη βροχή, ένα απόγευμα που γελούσατε για ώρες ή τα αυτοσχέδια καλοκαιρινά σας παιχνίδια στην αμμουδιά….

Αυτά είναι που θα θυμούνται από την παιδική ηλικία τους!

Το Infokids.gr συγκέντρωσε και σας παρουσιάζει 5 πράγματα που τα παιδιά σας θα θυμούνται από την παιδική τους ηλικία.

Τις κοινές σας εμπειρίες

Μπορεί να μην θυμούνται το κάθε παιχνίδι ,που τους αγοράσατε σε γενέθλια και γιορτές, αλλά να είστε απόλυτα σίγουρα ότι θα ανατρέχουν πάντα στις οικογενειακές αναμνήσεις που σηματοδοτούν τις φορές που δώσατε ιδιαίτερη προσοχή σε όσα σας έλεγε ή σας έδειχνε το παιδί. 

Όταν δίνετε στο παιδί σας αμέριστη προσοχή και αφήνετε πέρα το κινητό τηλέφωνο, εκείνο αισθάνεται ότι είστε πλήρως αφοσιωμένοι σ' αυτό και σίγουρα αυτές οι στιγμές δεν ξεθωριάζουν από την μνήμη του.

Τα θετικά και εμψυχωτικά σας λόγια

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείτε να πείτε για να επιδράσετε θετικά το παιδί σας όπως: 
«Είμαι περήφανη για σένα»
«Είσαι ένας καλός φίλος»
«Είσαι σπουδαίο παιδί» 

 Όλες αυτές οι φράσεις χτίζουν την αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση ενός παιδιού, από μικρή ηλικία. 

Φροντίστε λοιπόν να τις θυμάστε.

Πώς διαχειριστήκατε δύσκολες καταστάσεις

Ο τρόπος λοιπόν που διαχειριστήκατε μια απώλεια ή μια ασθένεια μέσα στην οικογένεια είναι κάτι το οποίο πάντα θα θυμούνται. 

Δεν θα ξεχάσουν ποτέ τον τρόπο που τους μιλήσατε και πώς τους κάνατε να αισθανθούν ασφάλεια και προστασία.

Τις στιγμές που απουσιάσατε

Μπορεί τα παιδιά να θυμούνται τις στιγμές που σας χρειάζονταν και δεν ήσασταν εκεί, είναι όμως κι αυτό μες στη ζωή επειδή δεν μπορείτε και δεν θα είστε πανταχού παρόντες. 

Δεν θα ξεχάσουν ποτέ τη φορά που είδαν έναν κακό εφιάλτη κι εσείς δεν ξυπνήσατε να τον/την παρηγορήσετε ή εκείνη τη φορά που πήρε ένα πολύ καλό βαθμό στο σχολείο και ανυπομονούσε να επιστρέψει σπίτι, για να σας το πει.

Την συμπεριφορά που είχατε εσείς και ο/η σύζυγός σας μπροστά τους.

Τα παιδιά λαμβάνουν επιρροές από σας όλη την ώρα, ακόμα κι όταν μιλάτε άσχημα για κάποιον πίσω από την πλάτη του ή αντιμιλάτε σε ένα άλλο πρόσωπο και μπορεί να το ερμηνεύσουν ως μια συμπεριφορά ακόμη και απέναντι στα ίδια. 

Όταν λοιπόν είστε σπίτι με τα παιδιά και αλληλεπιδράτε με τον σύντροφό σας, φροντίστε να κρατάτε το κλίμα θετικό με αγάπη, φροντίδα και ενδιαφέρον ο ένας για τον άλλον γιατί τα παιδιά φιλτράρουν τα πάντα και μαθαίνουν από την συμπεριφορά σας ακόμα κι αν η προσοχή σας είναι στραμμένη αλλού.

infokids

Το Χαμομηλάκι

Αυτά ακούει μία έγκυος και δεν ξέρει αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει

Δεν υπάρχει έγκυος στον κόσμο, που τους 9 μήνες δεν άκουσε, έστω μια φορά κάποια απίθανη ατάκα. Και δεν ήξερε, αν θα έπρεπε να γελάσει ή να κλάψει, με όσα άκουγε.

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι αγνοούν τι σημαίνει διακριτικότητα ή χωρίς να το θέλουν, είναι αδιάκριτοι σε μία έγκυο γυναίκα. 

Αυθόρμητα ή όχι, μπορεί να κάνουν σε μία έγκυο γυναίκα την πιο απίθανη ερώτηση ή να πετάξουν την πιο «κουφή» ατάκα, χωρίς να σκέφτονται ότι τη φέρνουν σε δύσκολη θέση.

Κι εντάξει, κάποια από τα πολλά που ακούς, έχουν και την αστεία τους πλευρά. Υπάρχουν, όμως, και ατάκες, που φέρνουν την έγκυο σε δύσκολη θέση, νιώθει αμήχανα, ενώ αν κατά την κύηση της είναι περισσότερο ευάλωτη συναισθηματικά, απλά, καταφέρνουν και την κάνουν να αισθανθεί πολύ άσχημα.

Ας δούμε, λοιπόν, κάποιες συχνές ατάκες που ακούμε κατά την εγκυμοσύνη και δεν ξέρουμε αν πραγματικά θα πρέπει να γελάσουμε ή να κλάψουμε, από τα νεύρα μας.

«Η ουρά σου έμεινε» 

εννοώντας ότι κοντεύεις να γεννήσεις. Βέβαια, η ουρά αυτή ενίοτε αποδεικνύεται πολύ μακριά, αφού την ατάκα αυτή ξεκινάνε να στη λένε από τον έκτο μήνα!

«Πόσο καιρό προσπαθούσατε;» 

Κάποιοι μάλλον, θέλουν να τους δείξεις και ημερολόγιο. Προσπαθούσατε να αποκτήσετε παιδί; Ήρθε τυχαία; Ήρθε γρήγορα; Αγχωθήκατε; Σίγουρα, από τις πιο αδιάκριτες ερωτήσεις!

«Δεν μεγάλωσε πολύ το στήθος σου». 

Και στο καπάκι έρχεται η νέα ατάκα «Δεν θα έχεις πολύ γάλα, έτσι έχω διαβάσει/ακούσει»! Απλά, ασχολίαστη.

«Φταίνε οι ορμόνες σου». 

Η περίπτωση να φταίει ο ίδιος ή ίδια που σου λέει κάτι εκνευριστικό, στην περίοδο της εγκυμοσύνης δεν παίζει. Αν σε ενοχλεί μία συμπεριφορά, δεν φταίει η ίδια η συμπεριφορά, αλλά οι άτιμες οι… ορμόνες!

«Υπολογίζω ότι το μωρό θα γεννηθεί γύρω στα τρία κιλά». 

Κάποιοι έχουν και μάτι – ζυγαριά!

«Δεν πρέπει να το κάνεις αυτό. Ή δεν επιτρέπεται αυτό». 

Όπως σίγουρα θα σου έχει πει και ο γυναικολόγος, έγκυος είσαι και όχι άρρωστη. Που σημαίνει ότι συνεχίζεις κανονικά τη ζωή σου (αν έχεις μία ομαλή εγκυμοσύνη), ενώ και η ίδια γνωρίζεις τι πρέπει να προσέχεις.

«Σίγουρα έχεις κορίτσι…» 

Από τις πλέον συνηθισμένες ατάκες. Μαντεύουν το φύλο του μωρού, από κάποια σημάδια.

«Πώς θα τα βγάλεις πέρα με δίδυμα;» Κλασική ερώτηση, σε γυναίκα που περιμένει δίδυμα.

«Πω πω!! είσαι τεράστια». 

Μάλλον, δεν έχεις καθρέφτη στο σπίτι και θεωρούν ότι πρέπει να στο επισημάνουν.

mothersblog

Το Χαμομηλάκι