Tο πέρασμα από την παιδική ηλικία του κοριτσιού στην ... Εφηβεία..

H έμμηνος ρύση είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής μιας γυναίκας. 

Eμφανίζεται στα κορίτσια γύρω στα 12-13 συνήθως, αλλά μερικές φορές μπορεί να εμφανιστεί νωρίτερα ή αργότερα. 

Σηματοδοτεί το πέρασμα των κοριτσιών από την παιδική ηλικία στην εφηβεία.
Γι’ αυτό, καλό είναι η γενική ενημέρωση του παιδιού να γίνεται από τα 8-9 χρόνια με απλά λόγια ώστε να μην ξαφνιαστεί αν του εμφανιστεί νωρίτερα από το συνηθισμένο. Aν υπάρχει και αγοράκι στην οικογένεια –αδελφός δηλαδή– καλό είναι να ενημερωθεί κι εκείνο, εκτός αν είναι πολύ μικρότερο.

Μιλήστε στην έφηβη

• H ενημέρωση στην έφηβη πρέπει να γίνεται από τη μητέρα. Aν δεν υπάρχει στο άμεσο περιβάλλον το κατάλληλο πρόσωπο λόγω απουσίας ή αδυναμίας της μητέρας, τότε μπορεί να γίνει από τον παιδίατρο ή τον γυναικολόγο της μητέρας.
• Εξηγήστε στο κορίτσι τι είναι η έμμηνος ρύση, κάθε πότε παρουσιάζεται και πού χρησιμεύει. H έφηβη πρέπει να καταλάβει ότι το αίμα που αποβάλλεται είναι μια φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού, όπως τα ούρα, ο ιδρώτας ή το σάλιο μας.
• Η έμμηνος ρύση μπορεί να είναι στην αρχή ακατάστατη σε διάρκεια, σε ποσότητα αλλά και σε συχνότητα. Σιγά σιγά θα σταθεροποιηθεί. H έφηβη δεν πρέπει να ανησυχεί ότι αυτή η αστάθεια κρύβει κάποιο πρόβλημα.
• Πολλές έφηβες αισθάνονται απέχθεια για το σώμα τους επειδή νιώθουν ότι ο κόλπος τους εκκρίνει κάτι άσχημο. Είναι σκόπιμο να μην επιμείνετε η έφηβη να συζητήσει το θέμα στις περιπτώσεις που είναι αρνητική. Σταδιακά θα καταλάβει ότι οι εκκρίσεις αυτές είναι απόλυτα φυσιολογικές και ότι συμβαίνει σε όλες τις γυναίκες.
• Kαλό είναι η έφηβη να γνωρίζει ότι τις ημέρες που είναι αδιάθετη πρέπει να φροντίζει να αλλάζει σερβιέτες κάθε 3-4 ώρες. Έτσι δεν θα έχει την ανασφάλεια ότι το σώμα της αναδίδει κάποια ενοχλητική μυρωδιά. Βασικά, όλα αυτά τα υγρά που εκκρίνει το σώμα δεν είναι δύσοσμα από μόνα τους, αλλά αποκτούν μια χαρακτηριστική μυρωδιά όταν έρχονται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα.
• Ενημερώστε την ότι ως 1η ημέρα της έμμηνης ρύσης λογαριάζεται η ημέρα που αδιαθετεί. Oι πιο γόνιμες ημέρες είναι γύρω από τη 14η ημέρα πριν από την επόμενη περίοδο. Kατά συνέπεια, είναι πολύ δύσκολο να υπολογιστεί η 14η ημέρα, αφού δεν μπορεί κανένα κορίτσι να είναι βέβαιο ποια ημέρα θα αδιαθετήσει.
Eπιπλέον η ωορρηξία επηρεάζεται από στρες, ιώσεις, ορμονικές αλλαγές κ.λπ.
• Aπό τη στιγμή που αρχίζει η έμμηνος ρύση, το κορίτσι έχει κάποιες πιθανότητες να συλλάβει, και αυτό πρέπει να το ξέρει οπωσδήποτε, όσο μικρό κι αν είναι.
• Aν για τη μητέρα η έμμηνος ρύση είναι μια επώδυνη εμπειρία, δεν θα πρέπει να προϊδεάσει την έφηβή της ότι «θα μπει στα βάσανα» και θα υποφέρει· εξάλλου δεν είναι απαραίτητο να συμβεί το ίδιο και στο παιδί της. Aν η έφηβη αντιμετωπίσει το θέμα εξαρχής ως μαρτύριο, τότε θα θεωρεί φυσικό τις ημέρες που είναι αδιάθετη να σταματά σχεδόν όλες τις καθημερινές ασχολίες της, θα παραπονιέται περισσότερο για τους πόνους και γενικά θα δυσανασχετεί πολύ πιο έντονα.
• Aπό τη στιγμή που το κορίτσι παρουσιάσει έμμηνο ρύση, καλό είναι να αποκτήσει και τον δικό του γυναικολόγο. Έτσι, οι γονείς μπορούν να ελπίζουν ότι σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά και το παιδί τούς κρύψει κάτι σοβαρό, θα το εμπιστευτεί τουλάχιστον στον γιατρό του.
• Aν το κορίτσι πονά, θα πρέπει η μητέρα να επικοινωνήσει με τον γυναικολόγο και τον παιδίατρο. Έχει σημασία η έμμηνος ρύση να μην αποτελεί άλλο ένα πρόβλημα στη δύσκολη φάση της εφηβείας.

akappatou
Το Χαμομηλάκι

Εφηβεία: Πρώιμη, μέση, όψιμη....

H εφηβεία αποτελεί την ηλικία από τα 10 μέχρι και τα 19 χρόνια σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας. Συνοδεύεται από διάφορες και συχνά έντονες σωματικές, ορμονικές και ψυχοσυναισθηματικές αλλαγές. 

Χωρίζεται σε τρεις σημαντικές περιόδους, η καθεμιά από τις οποίες παρουσιάζει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

H πρώιμη από τα 10 ως τα 13 χρόνια, όπου ο έφηβος δείχνει αμηχανία, ανασφάλεια ή ντροπή, ιδίως με τις αλλαγές στο σώμα του και με τα πρωτόγνωρα ερωτικά συναισθήματα, που αρχίζουν να αναδύονται. 

Αναζητά την παρέα με συνομηλίκους του ίδιου φύλου. Κάποιες φορές αντιδρά με ξεσπάσματα που δυσκολεύουν τους γονείς.

Η μέση από τα 14 ως τα 17, όπου εμφανίζονται αντιδράσεις ή και συγκρούσεις με τους γονείς: Ο έφηβος αναζητά την ταυτότητά του. Διεκδικεί την ελευθερία του. 

Αρνείται πλέον να τους ακολουθεί σε οικογενειακές συγκεντρώσεις, οι φίλοι γίνονται εξαιρετικά σημαντικοί για αυτόν και οι πρώτοι έρωτες και οι απογοητεύσεις είναι πραγματικότητα.

Η όψιμη από τα 17 χρόνια μέχρι τα 19, ίσως και λίγο πιο μετά, όπου ο έφηβος ξεκαθαρίζει και σταθεροποιεί την εικόνα για τον εαυτό του, κάνει σχέδια για το μέλλον, ξεκινά τη σεξουαλική του ζωή (χαμομηλάκι: όχι απαραιτήτως), ενώ η σχέση με τους γονείς του μπαίνει σε νέα βάση. 

H έναρξη της εφηβείας είναι σχετικά εύκολο να καθοριστεί, γιατί αντιστοιχεί στις πρώτες ενδείξεις της ήβης, τις πρώτες εκφράσεις δηλαδή των χαρακτηριστικών του φύλου που αποκαλούνται δευτερογενή, και τοποθετείται χρονικά γύρω στα 10-13 χρόνια.

H ήβη είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο και ορίζεται ως το σύνολο των βιολογικών και ανατομικών αλλαγών που καταλήγουν στο σώμα του ενηλίκου και στην ικανότητα αναπαραγωγής. 

Οι μεταμορφώσεις αυτές αφορούν το σώμα και, κυρίως, την ανάπτυξη των οστών, των γεννητικών οργάνων και του εγκεφάλου, και διαρκούν για μια περίοδο 5-6 χρόνων κατά μέσο όρο.

H ηλικία στην οποία αρχίζουν οι αλλαγές δεν συμπίπτει σε όλα τα παιδιά· ούτε η διάρκεια της κάθε φάσης είναι ίδια για το καθένα. Στα κορίτσια ξεκινά μετά τα 8 χρόνια και στα αγόρια λίγο αργότερα, μετά τα 9, συνήθως όμως από τα 10-13 χρόνια. 

Το παιδί σας μέσα σε πολύ λίγα χρόνια θα μεταμορφωθεί, από παιδάκι που χαμηλώνατε το βλέμμα για να το κοιτάξετε, σε ένα νεαρό αγόρι ή κορίτσι που μπορεί να σας περνάει ένα κεφάλι.  

Από τη μια στιγμή στην άλλη θα του κάνουν τα ρούχα σας, τα ξυριστικά σας, τα καλλυντικά σας, και σίγουρα το πορτοφόλι σας…

Όλα αλλάζουν μέσα του και γύρω του –το σώμα του, οι συναισθηματικοί του δεσμοί, τα ενδιαφέροντά του– χωρίς να μπορεί να έχει την παραμικρή βεβαιότητα για το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών.
Αν παρατηρήσετε, θα διαπιστώσετε ότι ο έφηβος φαίνεται πάντα λίγο πολύ μπερδεμένος· από τη μια επιθυμεί να μεγαλώσει κι από την άλλη νοσταλγεί την παιδική του ηλικία, έχει ανάγκη να επιβεβαιωθεί αλλά ταυτόχρονα φοβάται να συγκρουστεί με τον εξωτερικό κόσμο κ.λπ. 

Αυτές οι αντιφάσεις τού προκαλούν μια εσωτερική ένταση ή πόνο χωρίς πραγματικά ο ίδιος να γνωρίζει γιατί. 

Ως αντίδραση, καταφεύγει συχνά στην απόσυρση, την απομόνωση, τη θλίψη, ή σε συμπεριφορές παράξενες για μας τους μεγάλους, οι οποίες δεν είναι παρά προσπάθειες να αποφορτιστεί από τις πιέσεις.

Το σύνολο αυτών των αντιφάσεων που εμφανίζονται μπορεί να συνοψιστεί σε ένα μόνο παράδοξο, στην επιθυμία του εφήβου να «αρπάξει» από τους ενηλίκους τη δύναμη που του λείπει προκειμένου να αντισταθεί στην επιθυμία του για αυτονομία και επιβεβαίωση. 

Οι πληροφορίες που αφορούν τις αλλαγές που προκαλούνται στο σώμα κατά την ήβη είναι γνωστές στους σύγχρονους εφήβους κυρίως από τις συζητήσεις μεταξύ τους, από τις παρέες τους, από τους γονείς τους, από τα MME κ.λπ.

Ο έφηβος παρατηρεί ταυτόχρονα ότι έχει διαφοροποιηθεί ο τρόπος που του συμπεριφέρονται οι άλλοι, δηλαδή οι γονείς, το ευρύτερο περιβάλλον αλλά και οι καθηγητές στο σχολείο του. 

Συχνά δυσκολεύεται να ερμηνεύσει σωστά τη συμπεριφορά όχι μόνον των μεγάλων αλλά και των συνομηλίκων του. 

Ίσως παρεξηγεί απλά αστεία θεωρώντας τα προσβλητική συμπεριφορά, είναι εύθικτος και εκνευρίζεται με το παραμικρό.
Αυτό ίσως είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι της ανατροφής, δεδομένου ότι πολλοί μεγάλοι δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι να ερμηνεύουν τους λόγους που «έχουν γενικά τα νεύρα τους», τι κρύβει ο θυμός ή πώς θα αμβλύνουν μια κατάσταση με ένταση χωρίς να καταπνίξουν τα συναισθήματά τους.

Το παιδί όμως καλό είναι να κατορθώσει να μάθει να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, ώστε να καταφέρει σταδιακά να «διαβάζει» τα συναισθήματα των άλλων, γιατί από αυτή την ικανότητά του θα εξαρτηθούν οι κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις του.

Από το βιβλίο: «παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση»

Αλεξάνδρα A. Καππάτου

Το Χαμομηλάκι

Δεν αξίζει να κρατάς ανοιχτή μια πόρτα που ούτως ή άλλως θα κλείσει

Δε θα κυλήσουν δάκρυα

δε θα φωνάξεις «μείνε»

και σ’ ένα τέλος δε θα χαράξεις «σ’ αγαπώ».

Όποιος φεύγει

να κάνει ατμόσφαιρα μόνος του

να βρίσκει τα λόγια που θέλει, να τα λέει, να φεύγει.

Όχι, εσύ μην πονάς

αρκεί να σκεφτείς και να δεις πως κάτι τέτοια τα ’χεις περάσει…

Κάποιοι θαρρώ μεγαλώσαμε.

Μεγάλωσες κι εσύ.

Καιρός να καταλάβεις πως δεν αξίζει να πέφτεις

πως δεν αξίζει να χάνεσαι

πως δεν αξίζει να παρακαλάς

πως δεν αξίζει να κρατάς ανοιχτή

μια πόρτα που ούτως ή άλλως θα κλείσει.

Ποιον ν’ αγαπήσεις;

Πρώτα τον εαυτό σου…

και μετά κάποιον που θα είναι κοντά σου

που θα ξέρει να στέκεται στις δυσκολίες σου.

Γιατί είναι αλήθεια… στα δύσκολα φαίνεται ο άνθρωπος!

Γι’ αυτό, δε θα κυνηγάς αυτόν που σου γυρίζει την πλάτη.

Πόπη Κλειδαρά
Εναλλακτική Δράση

Το Χαμομηλάκι

Μαμά, «Είσαι η πιο "κακιά" μαμά του κόσμου»!!

«Δεν Φοβάμαι Να Γίνω "Κακιά" Μάνα, 
Γιατί Δεν Σκοπεύω Να Μεγαλώσω Παλιόπαιδα»...

H Christine Organ είναι μαμά δύο αγοριών που δίνει σχεδόν καθημερινά μαζί τους μια «μάχη» που οι περισσότεροι γονείς δίνουν, προκειμένου να μεγαλώσουν παιδιά που να είναι καλοί άνθρωποι, που να σέβονται και να αγαπούν τους ανθρώπους γύρω τους. 
Και όσο κι αν μακροπρόθεσμα… κερδίζει, μια παράπλευρη απώλεια είναι, τα παιδιά της να την αποκαλούν συχνά κακιά:

«Σχεδόν κάθε μέρα τα παιδιά μου θυμώνουν μαζί μου, για τον έναν ή τον άλλο λόγο. 
Είτε επειδή τους ζητάω να καθαρίσουν τις τρίχες τους, βγαίνοντας από το μπάνιο ή επειδή βάζω όριο στο πόση ώρα θα παίξουν με το Xbox. Μερικές φορές, μάλιστα, έχω και το θράσος να τους ζητήσω να μαζέψουν τις ακαθαρσίες του σκύλου από τη βεράντα ή να πάνε τα πιάτα τους στον νεροχύτη!

Κάποιες φορές είμαι γκρινιάρα μαμά. Κάποιες είμαι αυστηρή μαμά. Και κάποιες άλλες είμαι, τολμώ να πω, η πιο κακιά μαμά του κόσμου.

Γενικά, πιστεύω πως ως επί το πλείστον ανήκω στους χαλαρούς γονείς –στα περισσότερα πράγματα, τουλάχιστον. 
Λέω ναι σε πολλά, στο πόση ώρα θα δουν τηλεόραση, στο πόσα ανθυγιεινά σνακ θα φάνε και στο να κοιμηθούν λίγο πιο αργά. 
Δεν τους κυνηγάω για τους βαθμούς τους (αρκεί να προσπαθούν και να σέβονται τους δασκάλους τους). 
Παραβλέπω τις κάλτσες στο πάτωμα και όλο τον πανικό που γίνεται μέσα στα δωμάτιά τους. 
Σκεφτείτε πως δεν λέω τίποτα, ούτε για τη λεκάνη της τουαλέτας που δεν κατεβάζουν ποτέ (ποτέ, όμως!).

Αλλά επειδή δεν θέλω να μεγαλώσω παλιόπαιδα, κάποια στιγμή, πρέπει να πατήσω πόδι και να θέσω κάποια όρια.

Θα γκρινιάξουν, θα παραπονεθούν, κάποιες φορές θα κλάψουν. 

Θα πουν ότι οι φίλοι τους παίζουν με το Xbox για 5 ώρες συνεχόμενα. 

Θα προσπαθήσουν να με πείσουν, ότι θα κάνουν τα μαθήματά τους νωρίς το επόμενο πρωί (εννοείται πως δεν θα τα κάνουν). 

Θα μου πουν ότι ο Γιάννης, ο συμμαθητής τους, δεν μαζεύει ποτέ τα κακά του σκύλου (ο Γιάννης δεν έχει σκύλο).

Νομίζω πως μπορώ με βεβαιότητα να παραδεχτώ πως τα παιδιά μου είναι έστω λίγο νευριασμένα μαζί μου, σε μόνιμη βάση. 

Είμαι αρκετά κοντά και με τους δύο και πραγματικά πιστεύω, ότι είναι σε καλό δρόμο. Αλλά πολύ συχνά ενοχλούνται από εμένα, θυμώνουν με τις προσδοκίες μου ή ακόμα και εξοργίζονται που τους επιβάλω ανόητα πράγματα, όπως “κανόνες”.

Θα έλεγα ψέματα αν παραδεχόμουν πως το να είμαι η πιο κακιά μαμά του κόσμου με ευχαριστεί.

Δεν είναι ωραίο να είναι διαρκώς θυμωμένα μαζί σου τα παιδιά σου ή να διαφωνείτε για πράγματα όπως το αν είναι σημαντικό να βουρτσίζουν τα δόντια τους ή να κάνουν μπάνιο. 

Αλλά τελικά, είμαι συμβιβασμένη με τον τίτλο “κακιά μαμά” ορισμένες φορές, γιατί ξέρω ότι είναι απαραίτητο. 

Είναι απλά μέρος της διαδικασίας του να είσαι γονιός.
Θέλω να έχω μια υγιή σχέση με τα παιδιά μου; Φυσικά. 

Θέλω να με αγαπούν και να με σέβονται; Ναι. 

Θέλω να με εμπιστεύονται και να ξέρουν ότι είμαι το πιο ασφαλές τους λιμάνι, ο μεγαλύτερος θαυμαστής και υπασπιστής τους; Εννοείται!

Χρειάζεται, όμως, να είμαι φίλη τους; 

Όχι. Όχι, ευχαριστώ. Είμαι η μαμά τους. Όχι η φίλη τους.

Δεν θέλω να μεγαλώσω παλιόπαιδα, ούτε θέλω να λειτουργούν ως άνθρωποι των σπηλαίων, χωρίς τρόπους και κοινή λογική. 

Δεν θέλω να είναι αγριάνθρωποι που νομίζουν, ότι όλος ο κόσμος υπάρχει μόνο για να τους ευχαριστεί. 

Θέλω να είναι καλοί και συμπονετικοί άνθρωποι. Και αυτό σημαίνει, ότι κάποιες φορές πρέπει να βάζω όρια. Με άλλα λόγια, κάποιες φορές πρέπει να γίνομαι κακιά.

Τα παιδιά μου μπορεί να νευριάσουν για χίλιους δύο λόγους: 

Επειδή έφτιαξα ένα φαγητό που δεν τους αρέσει, 

επειδή έκοψα το τοστ στη μέση, 

επειδή τους καθάρισα τα παιχνίδια ή 

επειδή μάζεψα τα Lego από το πάτωμα, όπου είχαν μείνει εδώ και πέντε μέρες, γιατί “έπαιζα ακόμα μαζί τους, μαμά!”…

Ξέρετε κάτι, όμως; 
Το να νευριάζεις τα παιδιά σου είναι φυσιολογικό και απαραίτητο. 

Και το να είσαι “κακιά” είναι και αυτό μια από τις ευθύνες που πάνε πακέτο με το προνόμιο του να είσαι η Μαμά.»

από την αγαπημένη μας ideopigi

Το Χαμομηλάκι

Οι ευγενέστερες ψυχές έχουν υποφέρει το σκοτεινότερο παρελθόν

Έχουμε, οι περισσότεροι, συνειδητοποιήσει ότι οι άνθρωποι δεν ζούνε όλοι την ίδια ζωή- κάποιοι έχουν πιο ευτυχισμένο παρελθόν ή παρόν, ενώ άλλοι υποφέρουν περισσότερο. 
Βέβαια, όλοι περνάμε από δοκιμασίες στη ζωή, με κάποιο τρόπο. Και πάντα θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα εμπόδιο που θα καθορίσει τις επερχόμενες εμπειρίες μας και το ποιοι θα γίνουμε.
Έχετε ποτέ παρατηρήσει ότι ο άνθρωπος που χαμογελά περισσότερο είναι και ο πιο θλιμμένος κατά βάθος; 
Εκείνοι που θεραπεύουν πληγωμένες καρδιές, είναι και οι ευγενέστεροι άνθρωποι που θα συναντήσετε. Αυτοί είναι που απεχθάνονται να βλέπουν τους άλλους να πονούν, επειδή γνωρίζουν πώς είναι να μην αγαπιέσαι, να είσαι θλιμμένος, πληγωμένος και μόνος. Και είναι αυτοί που κάνουν ό,τι μπορούν, ώστε κανείς άλλος να μη νιώσει τον ίδιο πόνο που νιώθουν εκείνοι κάθε μέρα.

Όταν έχεις ζήσει μια επώδυνη ζωή, βρίσκεις τη χαρά στο να είσαι καλός άνθρωπος. Μαθαίνεις να δίνεις αγάπη και συμπόνοια, αυτά δηλαδή που κι εσύ λαχταρούσες πάντα.

Μεγάλωσα σε ένα σκληρό περιβάλλον. Δεν έχω πολλές χαρούμενες αναμνήσεις. Η ζωή μου ήταν πάντα ένα συναισθηματικό γαϊτανάκι. Έχω πληγωθεί σωματικά, συναισθηματικά και ψυχικά, κι όμως στέκομαι ακόμα όρθια. 
Έχω πάει στην κόλαση και επέστρεψα παρά τις δυσκολίες, και όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ ότι απλά θέλω οι άνθρωποι να νιώθουν καλά. 
Θέλω να βιώσουν μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτή στην οποία εγώ μεγάλωσα. 
Θέλω να χαμογελώ στους ανθρώπους καθώς με προσπερνούν και θέλω να κάνω τη διαφορά. Συνειδητοποίησα ότι το να δείχνω καλοσύνη κάνει τους άλλους να νιώθουν όμορφα, αλλά και εμένα την ίδια.
Εμείς μάθαμε να βλέπουμε το φως στον κόσμο, επειδή έχουμε επίσης δει το σκοτάδι. 
Ένας καλόκαρδος άνθρωπος έχει τη δύναμη να φωτίζει ένα σκοτεινό δωμάτιο, επειδή εκμεταλλεύεται τη θετικότητα για να δημιουργήσει φως. 
Γεννηθήκαμε σε σκοτεινές εποχές και ζήσαμε υπό δύσκολες συνθήκες, αλλά πάντα βρίσκαμε διέξοδο. Υποφέραμε σε κάποιες από τις τρομακτικότερες στιγμές που κάποιος μπορεί να φανταστεί. Όταν είσαι πληγωμένος σε όλη σου τη ζωή, δεν θες τίποτε άλλο πια πέρα από χαρά και ευτυχία. Οι ευγενικές ψυχές είναι εκείνες που έχουν βασανιστεί πολύ και γι’ αυτό έχουν διαφορετική οπτική για τη ζωή.

Οι ευγενέστεροι άνθρωποι έχουν δει κάθε προσωπείο της ζωής, γνωρίζουν τη τέχνη της μεταμόρφωσης της αρνητικότητας σε θετικότητα.

Οι ευγενέστερες ψυχές έχουν νιώσει την καρδιά τους να ξεριζώνεται πολλές φορές. Καταλαβαίνουν πώς πραγματικά είναι η θλίψη, η απογοήτευση, η απώλεια και η αποτυχία, επειδή έχει συμβεί σε αυτούς σε ένα πολύ βαθύ επίπεδο. Αυτό τους διευκολύνει στο να ακούνε εκείνους που υποφέρουν από μια παρόμοια εμπειρία και να στο να κατανοούν πώς νιώθουν. 
Και είναι κάτι που δεν θέλουν οι άλλοι να νιώσουν, ειδικά αν νοιάζονται βαθιά για εκείνους.
Άνθρωποι σαν κι εμένα που χρειάστηκε να ξεπεράσουν συναισθηματικά εμπόδια έχουν μάθει να είναι δυνατότεροι και ανθεκτικότεροι. Μέσω της κακής μας τύχης, των επιβαρυντικών καταστάσεων, της φτώχειας, της καταστροφής, των οικογενειακών προβλημάτων, βλέπουμε τον αγώνα ως μια διαδικασία μάθησης. Έχουμε μάθει να επιβιώνουμε και να προοδεύουμε, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη. Κάθε αποτυχία μας έδωσε μια νέα αχτίδα ελπίδας για να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Οι ευγενέστεροι άνθρωποι δε γεννιούνται έτσι- έχουν διαμορφωθεί έτσι μέσω των επιλογών που έκαναν κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών. Έχουν αντέξει τις δυσκολότερες καταιγίδες χωρίς να πνιγούν, γι’ αυτούς, όλα είναι πιθανά.

Είναι εύκολο να είναι κανείς μίζερος, αρνητικός και να τα παρατάει. Η αντοχή και η καλοσύνη, παρά όλες τις κακουχίες και δυσκολίες στη ζωή απαιτεί δύναμη. 
Η επιλογή είναι δική μας, όσον αφορά στην επιβίωση ή στην ήττα μας. Μπορείτε να παραδοθείτε ή να πολεμήσετε, αλλά ο τρόπος που χειριζόμαστε τις δοκιμασίες είναι αυτός που μας κάνει πικρόχολους ή γλυκούς ανθρώπους και εκείνοι που επιβιώνουν είναι οι γλυκύτεροι και ευγενέστεροι άνθρωποι, αλλά και οι δυνατότεροι.
Άρθρο της Mitzi J Hernandez

Εναλλακτική Δράση

Το Χαμομηλάκι