Πώς και γιατί να μάθεις στο παιδί σου να συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού

Έχεις προσπαθήσει ποτέ να ζητήσεις από το παιδί σου να σε βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού; Ή ανήκεις στην κατηγορία εκείνων που ούτε το ίδιο το κρεβάτι του δεν αφήνουν το παιδί να στρώσει; Η αλήθεια είναι πως το πιο συχνό φαινόμενο είναι τα παιδιά να προβάλουν αντίσταση, να διαμαρτύρονται και να αντιδρούν όταν τους ζητάς είτε να σε βοηθήσουν σε κάποια από τις δουλειές, είτε να βάλουν μια τάξη στο χάος που δημιούργησαν με τα παιχνίδια, τα βιβλία ή τα ρούχα τους! Ωστόσο, εκείνο που αποδεικνύεται πιο εποικοδομητικό είναι τα παιδιά να μαθαίνουν από μικρή ηλικία πώς να διαχειρίζονται το… νοικοκυριό και να αναλαμβάνουν έστω και μικρές υποχρεώσεις από τις εργασίες που πρέπει να γίνονται στο σπίτι.

Σύμφωνα με παλαιότερες, αλλά και νεότερες έρευνες, με πιο “χτυπητά” παραδείγματα εκείνη του Πανεπιστημίου της Μινεσότα υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας οικογενειακής εκπαίδευσης Marty Rossmann, αλλά και την πρόσφατη της αμερικανικής στατιστικής εταιρείας Braun Research, η εξοικείωση των παιδιών από μικρή ηλικία με τις δουλειές του σπιτιού είναι μία διαδικασία με πολύ θετικά αποτελέσματα στη μετέπειτα ζωή τους. Με το να συμπεριλαμβάνουν τα παιδιά στις σπιτικές εργασίες, οι γονείς τα εκπαιδεύουν ώστε να αναπτύξουν αίσθηση υπευθυνότητας, συναγωνισμού, ανεξαρτησίας και αυτοεκτίμησης, αξίες που θα τους “συντροφεύουν” στο υπόλοιπο της ζωής τους! Επιπλέον, βάσει των διατριβών πάνω στο θέμα, η ενασχόληση των παιδιών με τις δουλειές του σπιτιού, πάντα ανάλογα με την ηλικία και τις δυνατότητές τους, τα βοηθά να αναπτύξουν κοινωνικές, συναισθηματικές και ακαδημαϊκές δεξιότητες.
Ακόμη και αν ανήκεις στην κατηγορία εκείνων που πιστεύουν πως τα παιδιά δεν πρέπει να απασχολούνται με τις οικιακές υποχρεώσεις, καλό θα είναι να κάνεις μια προσπάθεια, όσο πιο σύντομα στη ζωή του παιδιού γίνεται (ιδανική ηλικία είναι το τρίτο έτος), να του αναθέσεις κάποιες ευθύνες που αφορούν την καθημερινότητά του. Άλλωστε, πέρα από τον διδακτικό χαρακτήρα και την αίσθηση αυτοσυντήρησης που θα του δώσει η ενασχόληση με τις δουλειές του σπιτιού, θα το μάθει και πώς να λειτουργεί μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, με όριο και κανόνες, ενώ ταυτόχρονα θα γνωρίσει πώς να αντεπεξέλθει σε καθημερινές ανάγκες του, χωρίς να απαιτεί τη βοήθεια ενός τρίτου.
Για να καταφέρεις, λοιπόν, να προετοιμάσεις το παιδί σου για μια πιο ισορροπημένη και ολοκληρωμένη… ενηλικίωση, με υπευθυνότητα, αξίες και συγκρότηση, μπορείς να ξεκινήσεις από τώρα να συμπεριλαμβάνεις το μικρό σου στις δουλειές του σπιτιού. Και αν ακόμα δυσκολεύεσαι να βρεις τον κατάλληλο τρόπο που θα του δώσει την απαραίτητη ώθηση, μπορείς να δεις κατακάτω μερικούς τρόπους!

♦ Να είσαι συγκεκριμένη
Είναι πολύ πιθανό, ειδικά όταν μιλάμε για τόσο μικρές ηλικίες, να μην γνωρίζεις τι δουλειά είναι σε θέση να κάνει το παιδί και πώς να του αναθέσεις ένα task. Ωστόσο, είναι αναγκαίο να υπάρχει κάτι πολύ συγκεκριμένο που θα του ζητήσεις να φέρει εις πέρας. Επομένως, πριν μπεις στη διαδικασία να του ζητήσεις να συμμετάσχει σε μια δουλειά, θα πρέπει να κάνεις μια μικρή… ενδοσκόπηση και να αναρωτηθείς δύο πράγματα: ποια είναι η ικανότητα που θέλεις να αναδείξεις στο παιδί σου και αν θέλεις να το στρέψεις προς μια εργασία που αφορά όλη την οικογένεια ή μόνο εκείνο, το χώρο και την καθημερινότητά του.

♦ Να είσαι σταθερή και υπομονετική
Ίσως είναι αυτονόητο ότι το παιδί θα αντιδράσει και θα αντισταθεί στην ώθηση που του δίνεις να συμμετάσχει στις δουλειές του σπιτιού, αλλά εσύ θα πρέπει να δείξεις αντοχή και… πυγμή απέναντί του! Το παιδί θα πρέπει να αντιληφθεί πως δεν έχει “δικαίωμα” επιλογής και πως όποιος ζει σε ένα σπίτι θα πρέπει να σηκώνει και το “βάρος” της συντήρησής του! Ταυτόχρονα, θα πρέπει να συνεχίσεις να είσαι συγκεκριμένη σε αυτά που ζητάς. Αν θέλεις να στρώνει το κρεβάτι του, θα πρέπει να του δώσεις οδηγίες: πότε να το στρώνει, πώς να το στρώνει, γιατί να το στρώνει και να μην μπαίνεις στον πειρασμό να το κάνεις εσύ για εκείνο.

♦ Να είσαι διαλλακτική
Ένα από τα βασικά στοιχεία για οικογενειακή… ευημερία είναι η ικανότητα των μελών της να διαπραγματεύονται! Επομένως, μπορείς να δώσεις εξαρχής τη δυνατότητα στο παιδί να βρει τι είναι εκείνο που του αρέσει να κάνει και να επιλέξει με τι θέλει να ασχοληθεί. Μπορείς να του δώσεις μια λίστα με δουλειές που πρέπει να γίνουν, ώστε να διαλέξει μόνο του εκείνες που του αναλογούν, ενώ την ίδια στιγμή θα πρέπει να αντιλαμβάνεται και να νιώθει πως υπάρχει η αίσθηση του δικαίου, που σημαίνει πως όλοι συμμετέχουν στις δουλειές και κανείς δεν είναι “ευνοημένος”!

♦ Διάλεξε δουλειές με βάση την ηλικία
Είναι πολύ βασικό το παιδί, πέρα από το να αντιλαμβάνεται, να μπορεί και να αντεπεξέλθει στις εργασίες που του αναλογούν. Ανάλογα, λοιπόν, με την ηλικία του υπάρχουν και οι αντίστοιχες δουλειές που μπορεί να κάνει. Ξεκινώντας από την ηλικία των τριών ετών και καθώς μεγαλώνει θα μπορεί να αναλάβει όλο και πιο περίπλοκες καταστάσεις, αλλά η ανάθεση θα πρέπει να γίνεται με σκέψη και μελέτη, ώστε να μην επιβαρυνθεί από πολύ νωρίς με πράγματα τα οποία δεν μπορεί να αντέξει.

♦ Δείξε του τον τρόπο
Απαραίτητη προϋπόθεση για να είναι το παιδί σε θέση να κάνει όποια δουλειά του σπιτιού του αναλογεί είναι να γνωρίζει και τον αποτελεσματικό τρόπο να την κάνει. Επομένως, είναι αναγκαίο να υπάρχει η κατάλληλη καθοδήγηση από εσένα, ώστε να καταφέρει και το μικρό σου να κάνει αυτό που του ζητάς.

♦ Θέσε κανόνες και “λίστα” επιπτώσεων
Είναι σίγουρο πως σε αρκετές περιπτώσεις τα πράγματα θα πάνε… στραβά! Είτε το παιδί θα αμελήσει τις υποχρεώσεις του, είτε θα τις αφήσει ημιτελείς, ή απλά δεν θα τις κάνει σωστά, εσύ θα πρέπει να του δείξεις το δρόμο προς την “τελειοποίηση”. Και πάλι με διαλλακτικότητα και τη διαπραγμάτευση θα πρέπει να του δώσεις να καταλάβει πως οι κανόνες υπάρχουν για κάποιο λόγο και πως όποιος δεν τους ακολουθεί, χρειάζεται -για παράδειγμα- να επαναλάβει τη δουλειά για να την κάνει σωστά ή να του αφαιρεθεί κάποιο “προνόμιο” μέχρι να γίνει η δουλειά.

tlife.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πως θα μάθω στο παιδί μου να διαχειρίζεται τα χρήματά του;

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για εξοικονόμηση και αποταμίευση

Χριστούγεννα, Πάσχα, γιορτές και γενέθλια. Αυτές είναι οι πιο συνηθισμένες αφορμές για την γιαγιά, τον παππού, τη νονά και τους θείους για να κάνουν τα δωράκια τους που συνήθως είναι χρήματα. Άλλοτε «για να τα βάλει στον κουμπαρά του» και άλλοτε «για να αγοράσει αυτό που θέλει» τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με ποσά που δεν γνωρίζουν πώς να διαχειριστούν.

Η αλήθεια είναι ότι όταν ένα παιδί αντιλαμβάνεται την δύναμη των χρημάτων, αδημονεί να τα «αποδεσμεύσει» άμεσα αγοράζοντας λιχουδιές, παιχνίδια και άχρηστα αντικείμενα. Αρχικά, θα πρέπει να προσχεδιάσετε μια συζήτηση μέσα από την οποία το παιδί θα κατανοήσει την αξία των χρημάτων, την δυνατότητα αποταμίευσης, την υπευθυνότητα και την σύνεση που οφείλει να δείξει στην διαχείρισή τους. Στη συζήτηση αυτή μπορείτε να συμφωνήσετε και πιο πρακτικές «ασκήσεις».

Για αρχή, μπορείτε να συμφωνήσετε σε ένα μικρο-ποσό το οποίο θα παίρνει κάθε αρχή του μήνα και θα είναι υπεύθυνο για την σωστή διαχείρισή του κατά τη διάρκειά του. Κάπως έτσι το παιδί αποκτά μια πρώτη αντίληψη της αυτονομίας του και γίνεται υπεύθυνο. Από την πλευρά σας, θα πρέπει να καθορίσετε το ποσό αυτό και να παραμένετε σταθεροί τόσο ως προς το ύψος του όσο και ως προς την ημερομηνία απόδοσής του. Φυσικά, το παιδί οφείλει να το διαχειριστεί σωστά και εσείς να μην υποκύψετε ακόμα κι αν το «χαλάσει» την ίδια μέρα.

Επιπρόσθετα, μπορείτε να επισκεφθείτε μαζί τα καταστήματα και να προμηθευτείτε τόσο έναν κουμπαρά όσο και ένα πορτοφολάκι που θα διαλέξει το ίδιο. Μέσα στον κουμπαρά μπορεί να βάζει τα χρήματα που «περισσεύουν» και να ορίσει έναν σκοπό για τον οποίο αυτά θα μαζευτούν. Από την άλλη, στο πορτοφολάκι μπορεί να κρατά μικρά ποσά για τις ανάγκες που αυτό θα ορίσει, όπως ένα κουλούρι από το σχολείο ή ένα χυμό.

Μη διστάσετε να συμβουλεύσετε το παιδί να κρατήσει μικρά ποσά τα οποία μπορεί να προσφέρει σε οικογένειες που έχουν ανάγκη ή σε ιδρύματα. Όσο αμελητέα κι αν είναι αυτά τα ποσά, το παιδί αναγνωρίζει τόσο την δύναμη της προσφοράς όσο και το γεγονός ότι «δεν διαθέτουν όλοι όσα εμείς απολαμβάνουμε».

Πατουχέα Μαριάννα
mothersblog.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το τσίμπημα της μέδουσας: Τι πρέπει να κάνετε (και τι όχι) (Jellyfish Stinging) - Το τσίμπημά της σε αργή κίνηση

Δεν πρέπει βέβαια να παρασυρόμαστε από την ανεμελιά που χαρακτηρίζει αυτή την εποχή του χρόνου, καθώς στη θάλασσα «παραμονεύουν» κίνδυνοι όπως οι μέδουσες.

Αν και είναι τρομερά επώδυνο, το τσίμπημα της μέδουσας σπανίως είναι επικίνδυνο και αντιμετωπίζεται σχετικά εύκολα. 

Ο πόνος εκδηλώνεται περίπου πέντε λεπτά μετά το τσίμπημα και υποχωρεί μέσα σε μερικές ώρες (όχι περισσότερες από 24).

https://www.youtube.com/watch?time_continue=49&v=7WJCnC5ebf4

Γνωρίζετε ποια είναι τα απαραίτητα βήματα που πρέπει να κάνετε μετά από ένα τσίμπημα μέδουσας και τι πρέπει να αποφύγετε;

1. Βγείτε από το νερό
Απομακρυνθείτε άμεσα από τη θάλασσα για να αποφύγετε ένα νέο τσίμπημα.

2. Μην ξεπλύνετε το δέρμα με πόσιμο νερό

Οι νηματοκύστες, μικροσκοπικά αγκάθια της μέδουσας που εισέρχονται στο δέρμα κατά το τσίμπημα, απελευθερώνουν περισσότερο δηλητήριο όταν έρχονται σε επαφή με το καθαρό νερό κι έτσι ο πόνος γίνεται πιο έντονος.

3. Τα ούρα δεν βοηθούν να υποχωρήσει ο πόνος

Είναι μύθος ότι η επαφή τα ούρα ανακουφίζει από τον πόνο του τσιμπήματος. Η ακριβής προέλευση του μύθου είναι άγνωστη, ωστόσο το μόνο βέβαιο είναι ότι το συγκεκριμένο «κόλπο» δεν φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

4. Το ξίδι ίσως είναι βοηθητικό

Οι πλύσεις με ξίδι, χάρη στο pH του, σε ορισμένες περιπτώσεις βοηθούν να υποχωρήσει ο πόνος από το τσίμπημα.

5. Και ο αφρός ξυρίσματος «λειτουργεί»

Ακούγεται παράδοξο, όμως ο αφρός ξυρίσματος είναι ένα αποτελεσματικό «γιατροσόφι» για το τσίμπημα της μέδουσας. 

Η σύνθεσή του βοηθά ώστε να μην σπάνε οι νηματοκύστες μέσα στο δέρμα κι έτσι να μην απελευθερώνουν επιπλέον δηλητήριο.

6. Η θερμότητα «κλειδί» για να υποχωρήσει ο πόνος

Το ζεστό νερό ή μια ζεστή κομπρέσα για περίπου 20 λεπτά είναι ο πλέον αποτελεσματικός τρόπος να αντιμετωπιστεί ο πόνος, η φλεγμονή, η βλάβη των ιστών και τα άλλα συναφή συμπτώματα του τσιμπήματος της μέδουσας, σύμφωνα με επιστημονική μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Toxins. 

Ο λόγος είναι ότι το δηλητήριο της μέδουσας είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στη θερμότητα, οπότε το ζεστό νερό το «απενεργοποιεί».

Το τσίμπημα της μέδουσας συνήθως προκαλεί ήπιες ενοχλήσεις, όπως ερεθισμό, τσούξιμο και αίσθημα «τραβήγματος» τοπικά στο δέρμα. 

Σε περίπτωση που εκδηλωθούν σοβαρότερα συμπτώματα, όπως εμετός, δυσκολία στο περπάτημα, ναυτία, πονοκέφαλος ή σπασμοί, συνιστάται η άμεση αναζήτηση ιατρικής βοήθειας.
onmed
Πηγή: prevention.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Υπάρχει ζωή μετά τον ...τοκετό;

Mία ιστορία διδύμων

​Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, "Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό τι θα ακολουθήσει αργότερα."

«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή;»
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα.»
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι ​πολύ κοντός.  ​Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται.»
Το δεύτερο ​όμως ​επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια.»
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει ​γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά.»
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα​​ θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει.»
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα;»
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει.»
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπ​​ω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει.»
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω.»

- Űtmutató a Léleknek

Μετάφραση για το NOESI.gr: Η Μερσίνη, μητέρα διδύμων που γεννήθηκαν πολύ πρόωρα!

Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά.

In a mother’s womb were two babies. One asked the other: “Do you believe in life after delivery?” The other replied, “Why, of course. There has to be something after delivery. Maybe we are here to prepare ourselves for what we will be later.”
“Nonsense” said the first. “There is no life after delivery. What kind of life would that be?”
The second said, “I don’t know, but there will be more light than here. Maybe we will walk with our legs and eat from our mouths. Maybe we will have other senses that we can’t understand now.”
The first replied, “That is absurd. Walking is impossible. And eating with our mouths? Ridiculous! The umbilical cord supplies nutrition and everything we need. But the umbilical cord is so short. Life after delivery is to be logically excluded.”
The second insisted, “Well I think there is something and maybe it’s different than it is here. Maybe we won’t need this physical cord anymore.”
The first replied, “Nonsense. And moreover if there is life, then why has no one has ever come back from there? Delivery is the end of life, and in the after-delivery there is nothing but darkness and silence and oblivion. It takes us nowhere.”
“Well, I don’t know,” said the second, “but certainly we will meet Mother and she will take care of us.”
The first replied “Mother? You actually believe in Mother? That’s laughable. If Mother exists then where is She now?”
The second said, “She is all around us. We are surrounded by her. We are of Her. It is in Her that we live. Without Her this world would not and could not exist.”
Said the first: “Well I don’t see Her, so it is only logical that She doesn’t exist.”
To which the second replied, “Sometimes, when you’re in silence and you focus and you really listen, you can perceive Her presence, and you can hear Her loving voice, calling down from above.”

- Útmutató a Léleknek

Δημοσιεύτηκε από Άγγελος Κουτουμάνος 
noesi.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Το όνομα μου είναι Mary Ellen Wilson. Δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι. Η μαμά μου με μαστιγώνει και με χτυπά σχεδόν κάθε μέρα...»

«Το όνομα μου είναι Mary Ellen Wilson. Δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι. Η μαμά μου με μαστιγώνει και με χτυπά σχεδόν κάθε μέρα. Δε μου έχει δείξει ποτέ την αγάπη της. Ούτε με ένα φιλί»....
Αυτή ήταν η κατάθεση της ανήλικης Mary Ellen.

Η υπόθεση κακοποίησης της έφτασε το 1874 στο δικαστήριο της Νέας Υόρκης. Συντάραξε την αμερικανική κοινωνία και έστρωσε το δρόμο για τη μεταρρύθμιση του αμερικανικού δικαίου. 
Σε μια εποχή που δεν υπήρχαν νόμοι που να προστατεύουν τα κακοποιημένα παιδιά, η τραυματική υπόθεση του ανήλικου κοριτσιού οδήγησε στην ίδρυση του πρώτου οργανισμού στον κόσμο που στηρίζει παραμελημένα και κακομεταχειρισμένα παιδιά.

Η οικονομική δυσπραγία της οικογένειας που οδήγησε στην υιοθεσία του κοριτσιού Η Mary Ellen γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1864. Λίγο καιρό μετά τη γέννηση της έχασε τον πατέρα της στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, στη δεύτερη μάχη στο Κολντ Χάρμπορ στη Βιρτζίνια.

Η απώλεια του οδήγησε την οικογένεια του βρέφους σε πολύ δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Η μητέρα της Φάνι Ουίλσον δούλευε από το πρωί ως το βράδυ για να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι δε μπορούσε πλέον να στηρίζει οικονομικά την κόρη της.

Την κηδεμονία του βρέφους ανέλαβε η Μαίρι Σκορ, η οποία υπήρξε μια προσωρινή λύση, καθώς η πάμφτωχη μητέρας της δε μπορούσε να πληρώνει τα έξοδα φροντίδας σε αυτή τη γυναίκα. Σε ηλικία δύο χρονών τελικά δόθηκε στο Ίδρυμα φιλανθρωπιών της Νέας Υόρκης, το οποίο ανέθεσε την υιοθεσία του κοριτσιού στη Μαίρι και τον Τόμας Μακ Κόμακ.
Όπως αργότερα αποδείχθηκε το ζευγάρι κατάφερε να την υιοθετήσει με πλαστά χαρτιά. Το ίδρυμα απαιτούσε από τους γονείς να παρέχουν μια ετήσια αναφορά σχετικά με την κατάσταση του κοριτσιού. Ωστόσο οι γονείς παραμελούσαν την υποχρέωση τους.

Ξυλοκοπήθηκε και μαστιγώθηκε για 7 χρόνια
Ο άνδρας του ζευγαριού πέθανε λίγο μετά την υιοθεσία και έτσι το κορίτσι έμεινε με την Μαίρι ΜακΚόρμακ, τη γυναίκα που θα τη βασάνιζε και θα γινόταν ο εφιάλτης της.
Η θετή της μητέρα ξαναπαντρεύτηκε και μετακόμισε με την οικογένεια της στο σπίτι, στο οποίο θα εξελισσόταν μια φριχτή ιστορία. Το ανήλικο κορίτσι έτρωγε ξύλο με το μαστίγιο από τη θετή της μέρα σχεδόν κάθε μέρα για επτά χρόνια.
Ήταν κλειδωμένη σε ένα ντουλάπι, της απαγορευόταν να βγει από το σπίτι και να κοιτάξει τον εαυτό της σε καθρέφτη.

H παρέμβαση της Έτα Γουίλερ

έσωσε τη Mary Ellen από τη θηριωδία

Πηγή φωτογραφίας: Wikimedia Commons

Τα κλάματα και τα ουρλιαχτά της ηχούσαν στους γείτονες, οι οποίοι όταν αντίκρισαν τη Mary Ellen στο σπίτι της συνειδητοποίησαν ότι το κορίτσι χρειαζόταν σοβαρή βοήθεια. Γείτονες ζήτησαν τη συνδρομή της θρησκευτικού λειτουργού, Έτα Γουίλερ, η οποία υπήρξε η σωτήρας της. 

«Ήταν μικροσκοπική. Το μέγεθος της έμοιαζε με 5χρονο ήταν όμως 10 χρονών. Καθάριζε πιάτα, έτριβε κατσαρόλες και τηγάνια, τα οποία ήταν βαριά για να τα κουβαλήσει. Aπέναντι της βρισκόταν ένα δερμάτινο μαστίγιο», 

περιέγραφε η Γουίλερ μόλις είδε το μικρό κακοποιημένο κορίτσι. 

Τα σημάδια από το μαστίγιο ήταν εμφανή σε όλο της το σώμα. Ήταν γεμάτη ουλές, μελανιές και εγκαύματα από το πρόσωπο μέχρι και τα πόδια της. 

«Ήταν ένα παιδί φοβισμένο και καταπιεσμένο. Η έκφραση του προσώπου της κατέγραφε τη μιζέρια της ζωής της. Δεν είχε αγαπηθεί ποτέ». 

Για 3 μήνες η θρησκευτική λειτουργός προσπαθούσε να φέρει την υπόθεση κακοποίησης του μικρού κοριτσιού στην επιφάνεια. 
Το κατάφερε χάρη στη βοήθεια του Χένρυ Βεργκ, ο οποίος ήταν ήδη γνωστός για την πρωτοβουλία ίδρυσης ενός αμερικανικού δικτύου για την προστασία κακοποιημένων ζώων. 

Η ίδρυση του πρώτου οργανισμού προστασίας κακοποιημένων παιδιών 
Οι δύο τους ερεύνησαν την υπόθεση και συνέλεξαν μαρτυρίες από τους γείτονες του σπιτιού, οι οποίοι συνεχώς άκουγαν το μικρό κορίτσι να φωνάζει και να κλαίει από το ξύλο. Ήταν αυτοί που κατάφεραν να βγάλουν την Mary Ellen από το το τοξικό περιβάλλον που ζούσε. 

Η υπόθεση κακοποίησης του μικρού κοριτσιού έφτασε στο Ανώτατο δικαστήριο της Νέας Υόρκης το 1874. 

«H μαμά μου με χτυπούσε καθημερινά με ένα μαστίγιο από ακατέργαστο δέρμα. Τώρα έχω πάνω στο κεφάλι μου μπλε σημάδια, τα οποία έγιναν από το μαστίγιο της μητέρας μου. To κούτελο μου στην αριστερή πλευρά είναι κομμένο από ένα ψαλίδι, με το οποίο με χτύπησε και με έκοψε. Δεν με έχει φιλήσει ποτέ. Ούτε έχω καμία ανάμνηση αγάπης από εκείνη». 

H θετή μητέρα της καταδικάστηκε με ποινή ενός χρόνο κάθειρξης. 

Η Μάρι Έλλεν δεν επέστρεψε ξανά στο σπίτι όπου βασανίστηκε. 
Την κηδεμονία της ανέλαβε η Έτα Γουίλερ, που την έσωσε από την θηριωδία. Για να την τιμήσει, ονόμασε Έττα, ένα από τα παιδιά της. Σε ηλικία 24 χρονών παντρεύτηκε τον Λούις Σκατς. 

Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά. Ο άντρας της είχε τρία παιδιά από τον προηγούμενο γάμο του, ενώ υιοθέτησαν και ένα ορφανό κορίτσι. 

Η Mary Ellen Wilsonπέθανε σε ηλικία 92 χρονών. 

Πηγή φωτογραφίας: Wikimedia Commons 

Η υπόθεση της Μάρι Έλλεν συντάραξε την αμερικανική κοινωνία. 
Oι σπαρακτικές καταθέσεις της οδήγησαν στην δημιουργία του «Συλλόγου της Νέας Υόρκης για την προστασία των παιδιών από τη σκληρότητα». 
Ήταν ο πρώτος οργανισμός παγκοσμίως που είχε την ευθύνη προστασίας. Μεταξύ άλλων στηρίχτηκε στον Χένρυ Μπεργκ και τον Τζον Ράιτ. 
Η κακοποίηση του ανήλικου κοριτσιού έστρεψε το ενδιαφέρον σε περιπτώσεις κακομεταχειρισμένων παιδιών. Η υπόθεση της ανέδειξε τη σημασία της εμπλοκής, κατέληξε σε μεταρρυθμίσεις του αμερικανικού νομικού συστήματος και εγκαθίδρυσε νομικές διόδους ώστε να υπάρχει παρέμβαση αρχών σε σπίτια κακοποιημένων παιδιών. 
mixanitouxronou
Mary Ellen Wilson: The child whose record of abuse reformed American law

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

πρώτη ανάρτηση: 
Mary Ellen Wilson: Το κοριτσάκι που έγινε διεθνές σύμβολο κακοποίησης