Οικουμενικός Πατριάρχης: «Προστατέψτε τα παιδιά»

Για την ανάγκη προστασίας της παιδικής ηλικίας και του ψυχισμού των παιδιών από σύγχρονες απειλές, είτε αυτές συνδέονται με τον «άκρατο οικονομισμό» και την «τεχνοκρατία» στις σύγχρονες κοινωνίες, είτε με διάφορες «έκρυθμες» πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις, αναταραχές και πολέμους και οδηγούν σε προσφυγιά και εξαθλίωση, μίλησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, σε εκδήλωση, αφιερωμένη στα εκατό χρόνια του «Ασύλου του Παιδιού», σε αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

«Κατά τα τελευταία έτη βρίσκεται στο προσκήνιο της επικαιρότητας το προσφυγικό πρόβλημα, με τραγικότερη όψη το δράμα των παιδιών – προσφύγων» είπε ο κ. Βαρθολομαίος και πρόσθεσε:

«Βλέπουμε εικόνες εξουθενωμένων παιδιών, τραγικών θυμάτων πολεμικών συγκρούσεων, έκρυθμων πολιτικών καταστάσεων, φυλετικών και θρησκευτικών διακρίσεων… ποικιλοτρόπων εκμεταλλεύσεων, όπως, η αναγκαστική παιδική εργασία, αι σύγχροναι μορφαί δουλείας, η σεξουαλική εκμετάλλευσις, η τραγωδία της εμπορίας οργάνων για μεταμοσχεύσεις, η βίαιη στράτευση σε εξτρεμιστικάς φωνάς, κ.α.».

«Μόνον κατά το έτος 2017, πέρυσι, εισήλθαν εις την Ελλάδα, Ιταλία, Βουλγαρία και Ισπανία τριάντα τρεις χιλιάδες παιδιά, οι είκοσι χιλιάδες εκ των οποίων, ήσαν ασυνόδευτοι» συνέχισε ο κ. Βαρθολομαίος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε και στις κοινωνίες που δεν βιώνουν πόλεμο, ή αναταραχές, αλλά είναι αντιμέτωπες με άλλες λιγότερο αθέατες απειλές για τον παιδικό ψυχισμό. Παρέπεμψε, μάλιστα, σε παρατηρήσεις ειδικών τις προηγούμενες δεκαετίες, «περί της εξαφανίσεως της παιδικής ηλικίας, λόγω της καταλυτικής επιρροής, επί της παιδικής ψυχής, των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας, της τηλεοράσεως, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του διαδικτύου».

«Η καθήλωση των παιδιών στον υπολογιστή δε συμβιβάζεται με τη ζωτική ανάγκη των, για κίνηση, άμεση επικοινωνία και κοινωνικοποίηση. Όπως υποστηρίζεται από ειδικούς το σύγχρονο επικοινωνιακό τοπίο οδηγεί εις την διάβρωση της παιδικής ηλικίας… τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ γρήγορα, ο παιδικός κόσμος διαλύεται ταχύτατα, αφού τα παιδιά μετέχουν άμεσα στον κόσμο των ενηλίκων, εις τους διχασμούς και εις τας συγχύσεις των. Η κυριοτέρα πηγή αξιών για τα παιδιά είναι το διαδίκτυο. Δεν είναι τυχαία η αλματώδης αύξηση της παιδικής εγκληματικότητας» είπε ο κ. Βαρθολομαίος και πρόσθεσε : «Τα προβλήματα που δημιουργεί η τεχνοκρατία επιτείνονται και λόγω της κυριαρχίας του ακράτου οικονομισμού, ο οποίος υποτάσσει την παιδική ψυχή εις το έχειν και εις την χρησιμοθηρία».

«Εάν αναλογιστούμε όλα αυτά συνειδητοποιούμε την ανάγκη ενός διαφορετικού ήθους» είπε ο κ. Βαρθολομαίος. Ένα ήθος αλληλεγγύης και προσφοράς, που, όπως είπε, χαρακτηρίζει τη λειτουργία του «Ασύλου του Παιδιού».

«Εδώ, τοποθετείται υπεράνω πάντων η θυσιαστική αγάπη, το ύψιστο ήθος, που εγνώρισε η ανθρωπότης εις την ιστορική της πορεία» υπογράμμισε ο κ. Βαρθολομαίος.

...............

vimaorthodoxias.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μπουκώνουν τα παιδιά με ψυχοφάρμακα

ΣΕ 20.000.000 ΠΑΙΔΙΑ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΟΥΝΤΑΙ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΩΡΑ ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΤΟΥΣ ! Επιστημονική μελέτη καταδεικνύει τα κορυφαία 10 ψυχοφάρμακα που προκαλούν στους λήπτες τους βίαιη συμπεριφορά. Το Ινστιτούτο Ασφάλειας Φαρμακευτικών Πρακτικών (The Institute for Safe Medication Practices – ISMP), προσφάτως δημοσίευσε στο επιστημονικό περιοδικό PloS, μια επιστημονική μελέτη η οποία καταδεικνύει ποιες είναι εκείνες οι φαρμακευτικές ουσίες που προκαλούν στους λήπτες τους την εκδήλωση βίαιων συμπεριφορών. Μεταξύ των δέκα πιο επικίνδυνων από αυτές περιλαμβάνονται τα αντικαταθλιπτικά Pristiq (desvenlafaxine), Paxil (paroxetine) και Prozac (fluoxetine).

Έχουν εγείρει έναν έντονο προβληματισμό, οι ακραία αρνητικές παρενέργειες πολλών δημοφιλών αντικαταθλιπτικών και νευροληπτικών, καθώς, οι ουσίες αυτές, όχι μόνο προκαλούν σημαντικά προβλήματα υγείας στους χρήστες τους, αλλά αποτελούν και μια σημαντική κοινωνική απειλή. Η μελέτη του ISMP, αναφέρει ότι σύμφωνα με το σύστημα καταγραφής παρενεργειών, του οργανισμού FDA (Ομοσπονδιακός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων ΗΠΑ), πολλά δημοφιλή φάρμακα έχουν συνδεθεί αιτιακά ακόμη και με αυτοκτονίες. Στον κατάλογο των δέκα επικινδυνότερων από αυτά, περιλαμβάνονται μαζί με αντικαταθλιπτικά και άλλα που χορηγούνται για την αντιμετώπιση, της αϋπνίας, της διαταραχής υπερκινητικότητας και ελλειμματικής προσοχής, της ελονοσίας και του καπνίσματος.

Όπως αναφέρεται στο TIME, ο κατάλογος των δέκα επικινδυνότερων είναι ο ακόλουθος:

1. Desvenlafaxine (Pristiq) – Ένα αντικαταθλιπτικό που επηρεάζει τη σεροτονίνη και τη νοραδρεναλίνη. Αυτό το φάρμακο έχει 7,9 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά στο χρήση, από ότι άλλα φάρμακα.
2. Venlafaxine (Effexor) – Είναι ένα αντικαταθλιπτικό που χρησιμοποιείται για την αγχώδη διαταραχή. Η πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά είναι 8,3 φορές μεγαλύτερη, από ό,τι άλλα φάρμακα.
3. Fluvoxamine (Luvox) – Ένα φάρμακο επιλεκτικός αναστολέας μη αναστροφής σεροτονίνης (SSRI) με 8,4 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα πρόκλησης βίαιης συμπεριφοράς, από ό,τι άλλα φάρμακα.
4. Triazolam (Halcion) – Είναι μια βενζοδιαζεπίνη για την αϋπνία, με πιθανότητα 8,7 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
5. Atomoxetine (Strattera) – Ένα φάρμακο για το ADHD με πιθανότητα 9 φορές μεγαλύτερη να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
6. Mefoquine (Lariam) – Ένα φάρμακο για την ελονοσία με 9,5 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
7. Amphetamines – Είναι η γενική κατηγορία φαρμάκων που χορηγούνται για την αντιμετώπιση του ADHD με πιθανότητα 9,6 φορές μεγαλύτερη να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
8. Paroxetine (Paxil) – Ένα αντικαταθλιπτικό τύπου SSRI με πιθανότητα 10,3 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ότι άλλα φάρμακα. Επίσης, συνδέεται με σοβαρά στερητικά συμπτώματα και γενετικές βλάβες.
9. Fluoxetine (Prozac) – Είναι ένα δημοφιλές αντικαταθλιπτικό τύπου SSRI με πιθανότητα 10,9 φορές να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
10. Varenicline (Chantix) – Είναι ένα αντικαπνιστικό φάρμακο με μια σοκαριστική 18 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.

Τη σταδιακή μείωση του όγκου του εγκεφάλου προκαλούν τα φάρμακα που χορηγούν οι ψυχίατροι σε άτομα που πάσχουν από ψυχώσεις, σύμφωνα με έρευνα που έκαναν Αμερικανοί επιστήμονες. Προς το παρόν πάντως συνιστούν στους γιατρούς να μην κάνουν αλλαγές στις φαρμακευτικές συνταγές. Εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια υπήρχαν οι ενδείξεις ότι οι σχιζοφρενείς έχουν κατά μέσο όρο μικρότερο εγκέφαλο (περίπου 5 – 7%) συγκριτικά με το μέσο όρο του πληθυσμού. Αυτό που δεν ήτανε γνωστό ήταν αν για τη συρρίκνωση αυτή ευθύνεται η ίδια η ασθένεια ή τα φάρμακα.

Η νέα έρευνα με επικεφαλή τον Αμερικάνο νευροεπιστήμονα και ψυχίατρο Μπενγκ Τσουν Χο του πανεπιστημίου της Αϊόβα, δείχνει πως τελικά τα αντιψυχωσικά φάρμακα παίζουν πρωτεύοντα ρόλο.
Χρησιμοποιώντας την τεχνική της μαγνητικής σε 211 ασθενείς για περίπου 7 χρόνια οι επιστήμονες διαπίστωσαν πως η διάρκεια της φαρμακευτικής αγωγής, σε συνδυασμό με το είδος των φαρμάκων και τη δοσολογία, επηρεάζουν αρνητικά και το συνολικό όγκο του εγκεφάλου και ειδικότερα τη φαιά ουσία του εγκεφάλου. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο ψυχιατρικό περιοδικό «Archives of General Psychiatry» του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου.
 
ΗΠΑ: «Μπουκώνουν» τα παιδιά με ψυχιατρικά φάρμακα: Τον Ιούλιο, η εφημερίδα Washington Post σημείωνε ότι οι Αμερικανικές επιχειρήσεις αποθησαυρίζουν ποσά-ρεκόρ, συνολικά 1,8 τρις δολάρια, περιμένοντας επενδυτικές ευκαιρίες. Την ίδια στιγμή, καταγραφόταν ότι αριθμός-ρεκόρ παιδιών στην Αμερική λαμβάνουν με συνταγή ψυχιατρικά φάρμακα, ακόμη και σε πολύ τρυφερές ηλικίες. Susan Rosenthal (One million Kids on Antipsychotics) [1]

Τα δύο γεγονότα, υποστηρίζει σε άρθρο της η Σούζαν Ρόζενταλ, Καναδή γιατρός, συγγραφέας και μαχητική σοσιαλίστρια, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Η τάξη των επιχειρηματιών –γράφει η Ρόζενταλ– έκλεψε τα τρισεκατομμύριά της εκμεταλλευόμενη εργαζόμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο εξωτερικό, πληρώνοντας λιγότερο από όσο αξίζει η εργασία τους, απολύοντας χιλιάδες κι αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να δουλεύουν πολύ σκληρότερα για πολύ λιγότερα. Και τώρα, κλέβει κι από τα παιδιά τους.

Η εκμετάλλευση και η ανέχεια προκαλούν εξάντληση, κατάθλιψη, οργή, άγχος και μια αίσθηση ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα στους γονείς. Περίπου 15 εκατομμύρια παιδιά στην Αμερική, το ένα στα πέντε, ζει με ένα γονέα που υπέστη κρίση κατάθλιψης το 2009. Τα παιδιά αντιδρούν στη γονική συμπεριφορά με δικά τους συμπτώματα και συμπεριφορές. Όσο μεγαλύτερος ο πόνος του γονιού, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος του παιδιού. Σε αυτά τα παιδιά γιατροί κρεμούν ταμπέλες με ψυχιατρικές διαταραχές και τους δίνουν φάρμακα ώστε να «συμμορφώνονται»  Τους κλέβουν την υγεία τους και κάθε ελπίδα βελτίωσης της ζωής τους–τονίζει η Rosenthal.

Επί δεκαετίες, ερευνητές όπως οι Πίτερ και Τζίντζερ Μπρέγκιν τεκμηρίωναν την σοκαριστική έκταση της πραγματικότητας ότι στα παιδιά στην Αμερική χορηγούνται διεγερτικά και αντικαταθλιπτικά. Τώρα, χάρη στην δύναμη του marketing των φαρμακευτικών εταιριών, τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα λαμβάνουν ισχυρά αντιψυχωσικά. Στους ενήλικες, αυτές οι τοξικές χημικές συνθέσεις αυξάνουν τον κίνδυνο να υποστούν εγκεφαλικά, να εμφανίσουν καρδιολογικά προβλήματα, παχυσαρκία και διαβήτη, δημιουργούν αυτοκτονικές τάσεις, ενώ αυξάνουν τον κίνδυνο για βλάβες στο νευρικό σύστημα, μολύνσεις, ξαφνικό θάνατο και επιληπτικές κρίσεις. Οι συνέπειες στα παιδιά είναι άγνωστες.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η γνωστή κι αμαρτωλή FDA (U.S. Federal Drug & Food Administration, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ελέγχου Φαρμάκων & Τροφίμων των ΗΠΑ) σε έκθεσή της διαπίστωνε ότι η συνταγογράφηση αντιψυχωσικών σε παιδιά 0-17 ετών αυξήθηκε 22% τα προηγούμενα πέντε χρόνια. Η FDA ερεύνησε έξι αντιψυχωσικά φάρμακα: τα Seroquel® (quetiapine)· Zyprexa® (olanzapine)· Risperdal® (risperidone)· Abilify® (aripiprazole)· Geodon® (ziprasidone)· και Invega® (paliperidone).

Το 2008, από τις 32 εκατ. συνταγές αυτών των φαρμάκων, οι 4,8 εκατ. αφορούσαν παιδιά (15% του συνόλου). Την ίδια χρονιά, ένα εκατομμύριο παιδιά έλαβαν με συνταγή αντιψυχωσικά (19% του συνόλου των 5,5 εκατ. ατόμων). Οι αριθμοί ανά ηλικιακή ομάδα:

• 1.770 παιδιά ηλικίας 0-2 ετών,
• 64.664 παιδιά ηλικίας 3-6 ετών,
• 414.451 παιδιά ηλικίας 7-12 ετών,
• 540.760 παιδιά ηλικίας 13-17 ετών.

Οι διαγνώσεις για τα βρέφη 0-2 ετών περιλάμβαναν όρους όπως Διαταραχή Έλλειψης Προσοχής, Ψυχικά/Συμπεριφορικά Προβλήματα, Άλλες Ψυχικές Διαταραχές, Συμπεριφορικά Προβλήματα και Κατάλοιπη Σχιζοφρένεια–η τελευταία διάγνωση συνήθως γίνεται στη βάση «παράδοξων πεποιθήσεων και ασυνήθιστων αντιληπτικών εμπειριών». Ίσως όμως, τονίζει η Ρόζενταλ, μια πιο ακριβής διάγνωση για τα συμπτώματα αυτών των παιδιών θα ήταν «γονεική κατάθλιψη λόγω της ανυπαρξίας κοινωνικής πολιτικής».
 

Πρόσφατη έρευνα του Urban Institute έδειξε ότι το 7% των βρεφών ηλικίας 9 μηνών ζουν με μητέρες με ψυχολογικά προβλήματα και το 41% με μητέρες που πάσχουν από κάποιας μορφής κατάθλιψη. Τα ποσοστά είναι ακόμα υψηλότερα μεταξύ των οικογενειών που ζουν στη φτώχεια, στις οποίες είναι επίσης πιθανότερο να εκδηλώνονται κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας. Μόνο ένα άρρωστο κοινωνικό σύστημα –καταλήγει η Ρόζενταλ– θα ευνοούσε τον πλουτισμό ολίγων δια της κλοπής των ζωών και των ελπίδων των πολλών.
Με ποιό τρόπο μετέτρεψαν τα σχολεία σε κλινικές; Με ποιό τρόπο και για ποιους λόγους τα μικρά παιδιά – ακόμα και μωρά- έγιναν στόχος της ψυχιατρικής; Σε εκατομμύρια παιδιά δίνονται ψυχιατρικές ταμπέλες για φυσιολογικές παιδικές συμπεριφορές και τους χορηγούνται ψυχοφάρμακα που τα οδηγούν σε βία και αυτοκτονία.

ΓΕΓΟΝΟΣ: ΣΕ 20.000.000 ΠΑΙΔΙΑ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΟΥΝΤΑΙ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΩΡΑ ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΤΟΥΣ !

[1] Susan Rosenthal (One million Kids on Antipsychotics)
Πηγή
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ΕΛ.ΑΣ: Δεν βάζουμε φυλακή τα παιδιά, αν δεν κοιμούνται το μεσημέρι!

Tην... προαιώνια απειλή των γονιών προς τα παιδιά ότι δηλαδή αν δεν πειθαρχήσουν σε κανόνες και εντολές, θα έρθει ο αστυνόμος να τα βάλει φυλακή, αποδομεί η ΕΛ.ΑΣ.

Σε tweet της η Ελληνική Αστυνομία αναφέρει...

«Αγαπητοί γονείς, δώστε στα παιδιά σας να καταλάβουν ότι κανείς αστυνομικός δεν θα τα βάλει στη φυλακή αν δεν είναι φρόνιμα, αν δεν φάνε το φαγητό τους, αν δεν κοιμούνται το μεσημέρι. 

Εμείς θέλουμε να έρχονται σε μας όταν κάτι τους φοβίζει και όχι να είμαστε αυτό που φοβούνται».

gazzetta
Πηγή: reader.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ποτέ δεν ήμουν παιδί»- Η αντιστροφή ρόλων μέσα στην πυρηνική οικογένεια

Η αντιστροφή ρόλων μέσα στην πυρηνική οικογένεια και η ανάθεση ρόλου γονέα στο παιδί γονεοποιεί το παιδί και το εξαναγκάζει βάναυσα να απαρνηθεί την ηλικία του.

----------

Μέσα σε πολλά βιβλία βρίσκει κανείς αναφορές για τα παιδικά χρόνια. 

Λένε, λοιπόν, πως τα παιδικά χρόνια είναι ανέμελα και ξέγνοιαστα σαν Καλοκαίρια. 

Λένε πως το να είσαι παιδί είναι το πιο ωραίο πράγμα και συστήνουν στα παιδιά να μην βιάζονται να μεγαλώσουν.

Υπάρχουν όμως κάποια παιδιά που παρόλο που ηλικιακά βρίσκονται στην παιδική ηλικία δεν τους φέρονται ανάλογα. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ζωή προσπέρασε την παιδικότητα τους. 

Είναι τα δύσκολα βιώματα, είναι τα απρόσμενα γεγονότα, είναι οι ακατάλληλοι σημαντικοί άλλοι... ότι και αν είναι το γεγονός παραμένει: κάποιοι κλέβουν από αυτά τα παιδιά την παιδικότητα τους!

Η αντιστροφή ρόλων μέσα στην πυρηνική οικογένεια και η ανάθεση ρόλου γονέα στο παιδί γονεοποιεί το παιδί και το εξαναγκάζει βάναυσα να απαρνηθεί την ηλικία του! 

Παιδιά που φροντίζουν τον άρρωστο γονιό τους, 

παιδιά που εργάζονται για να επιβιώσει η οικογένεια τους, 

παιδιά που κακοποιούνται, που παραμελούνται, που βιώνουν τραγικά γεγονότα ζωής, 

παιδιά που έχουν τοξικούς γονείς, είναι παιδιά που οι συνθήκες μεγαλώματος τους ακύρωσαν την αγνότητα της ηλικίας τους!

Οι γονείς που κλέβουν την παιδική ηλικία των παιδιών τους συνήθως φέρονται αντιφατικά. 

Αλλάζουν συχνά και αναπάντεχα γνώμη και κανόνες δημιουργώντας έτσι στο παιδί μια αίσθηση μειονεξίας. 

Κριτικάροντας συνεχώς το παιδί προκειμένου να το ελέγξουν καταφέρνουν να το πιέζουν και να το ευνουχίζουν. 

Πολλά παιδιά τοξικών γονιών αναπτύσσουν υψηλές ανοχές για να αποδεχθούν τα απαράδεκτα. 

Επίσης τα παιδιά αυτά έλκονται από ανθρώπους που δεν είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι διότι έχουν οι ίδιοι βαθιές εσωτερικές συγκρούσεις. 

Η ζήλια, η κτητικότητα, ο έλεγχος και η καχυποψία είναι μοτίβα που συνεχώς επαναλαμβάνονται στις σχέσεις ενήλικων παιδιών που είχαν τοξικούς γονείς γιατί έμαθαν πως οι σχέσεις οδηγούν στην προδοσία και ότι η αγάπη πονά.

Στην ανάγκη τους κάποιοι τοξικοί γονείς να αισθανθούν επαρκείς συμπεριφέρονται στα παιδιά τους ωσάν να είναι αυτά ανεπαρκείς. Με αυτό τον τρόπο εδραιώνεται ένας ανταγωνισμός μεταξύ γονιών και παιδιών!

Αγαπητό παιδί που δεν υπήρξες ποτέ παιδί μπορεί να φοβάσαι την αλλαγή όμως η αλλαγή σου δίνει ελευθερία για να χαρείς την ζωή σου. 

Αυτοπροσδιορίσου, γίνε ανεξάρτητος και δούλεψε με τον εαυτό σου. Δικαιούσαι να ζήσεις την ζωή σου, έχεις δικαίωμα στην χαρά!

Αριστονίκη Τρυφωνίδου

psychologynow

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι αθώες γονεϊκές εντολές που γίνονται δυνάστες της ενήλικης ψυχής

Όλοι οι γονείς θέλουν το καλό του παιδιού τους και μέχρι τώρα δεν έχω συναντήσει κανέναν που να μην το θέλει. 

Στην προσπάθειά τους να το προστατεύσουν από τους κινδύνους καθώς μεγαλώνει, του λένε τι να κάνει, πως να φερθεί και τι να προσέχει.

Όταν οι γονείς μιλήσουν στη γλώσσα που καταλαβαίνει και ανάλογα με την ηλικία του για τον κόσμο και τους ανθρώπους, τότε η γονεϊκή ανατροφή και οι οικογενειακές σχέσεις γίνονται πολύ πιο εύκολες. Το παιδί κατανοεί τους λόγους για τους οποίους πρέπει να αποφύγει ή να επιλέξει κάτι και αυτή η επιχειρηματολογία μένει στο μυαλό του βοηθώντας το να το ενσωματώσει στη λογική του και να μπολιάσει πάνω σε αυτήν.
Σε πολλές όμως περιπτώσεις, όπως έχουμε δει και στις οικογενειακές θεραπείες, οι γονείς είτε επειδή είναι κουρασμένοι, είτε επειδή ματαιώνονται από τον γονεϊκό ρόλο, είτε γιατί έτσι έχουν μάθει από τη δική τους οικογένεια είτε κυρίως γιατί η σχέση μεταξύ τους δεν είναι πια ζευγαρική αλλά τυπικά γονεϊκή, νομίζουν ότι γονέας σημαίνει να είσαι ένα πρόσωπο εξουσίας που δίνει προστατευτικές μεν, εντολές δε και αρκετές φορές προσταγές, χωρίς εξήγηση και χωρίς αντίρρηση. 
Άλλωστε ένα πρόσωπο εξουσίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ειδικότερα όταν διαπραγματεύεται την αγάπη του μέσα από την υπακοή των εντολών του.
Το παιδί δεν γνωρίζει τι συμβαίνει (άλλωστε και ο ίδιος ο γονέας δεν γνωρίζει τι συμβαίνει μέσα του και συνεχίζει αυτοματοποιημένα το οικογενειακό μοτίβο που έχει κληρονομήσει). 
Ξέρει μόνο ότι πρέπει να ακολουθεί πιστά τις εντολές, δεν έχει σημασία που οδηγούν, αν είναι σωστές ή αν υπάρχει άλλη επιλογή. 
Η αγάπη του γονέα θα χαθεί, η μοναξιά παραμονεύει και η ζωή απελείται αν δεν τηρηθούν απαρέκκλιτα οι εντολές. 
Και έτσι το παιδί, μαθαίνει να ζει πλαισιωμένο με εξουσιαστικές εντολές που έχουν ντυθεί με το μανδύα της προστασίας.

Αυτές οι εντολές, θα σκεφτείτε ότι είναι μόνο απλές λέξεις που θα ξεχαστούν μέσα στα χρόνια. 
Λάθος. 
Στην ουσία τους είναι πέρα για πέρα ψυχολογικά καταπιεστικές. 
Τις συναντώ στους ενήλικους θεραπευόμενους μου που τις θυμούνται σαν να ήταν χθες: 
«Να προσέχεις εκεί έξω (από το σπίτι) γιατί συμβαίνουν μόνο άσχημα πράγματα!», 
«Θα το κάνω εγώ για σένα, εσένα δε σώνει ο νους σου!», «Γίνε επιτέλους άνθρωπος!», 
«Μαζέψου στο σπίτι, αυτά δεν είναι για σένα!», 
«Εσύ είσαι το όμορφο παιδί, η αδερφή σου είναι το έξυπνο!», 
«Μόνο εσένα έχω, εσύ θα με γηροκομήσεις»...

Με το πρώτο άκουσμα, αυτές οι λέξεις ίσως ακούγονται τρυφερές, προστατευτικές ή και αποποιητικές ευθυνών, άλλωστε ποιο παιδί δεν θα ήθελε να έχει τον γονιό του να τον βοηθά και να του δίνει έτοιμη τη λύση; 
Το πρόβλημα ξεκινά όταν το ενήλικο «παιδί» δεν μπορεί πια να έχει το γονέα δίπλα του για να του λύσει τα προβλήματα και πρέπει να τα διαχειριστεί μόνο του. 
Θέλει να τα λύσει, μπορεί όμως; 
Δύσκολο καθώς έχει μάθει να ζει μέσα από αυτές τις εντολές που του τονίζουν συνεχώς στα αυτιά σου το ψυχολογικό νόημα που κρύβουν όλες αυτές οι φράσεις: 
«Μόνο στο σπίτι μπορείς να βρεις προστασία, έξω παραμονεύει ο θάνατος», 
«Είσαι ανίκανος να το κάνεις μόνος/η σου», 
«Είσαι άχρηστος», 
«Δεν θα τα καταφέρεις ποτέ μόνος σου», 
«Θα πρέπει να υπακούς την αδερφή σου γιατί εσύ είσαι χαζή/ος», 
«Αν φύγεις ποτέ από δίπλα μου, θα πεθάνω και θα το έχεις για πάντα βάρος στην ψυχή σου για πάντα».

Η ιδέα που σχηματίζει το ενήλικο παιδί για τον εαυτό του, μέσα από αυτές τις εντολές, βλέπουμε πολύ καλά ποια είναι: είναι άχρηστο, ανίκανο, δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτα μόνο του, πρέπει να έχει ανάγκη τους γονείς του πάντα (γιατί μόνοι τους δεν μπορούν να αντέξουν ο ένας τον άλλον) και ενοχοποιημένο αν κάνει κάτι που του άρεσει και δεν εγκρίνεται από τους γονείς του. 

Συνήθως, η πρώτη επανάσταση γίνεται στην εφηβεία και αν υπάρξει εκεί η κατάλληλη παρέμβαση, μπορεί να προληφθούν διάφορες καταστάσεις και να μην εκδηλωθούν χειρότερες συμπεριφορές ή ψυχολογικές δυσκολίες αργότερα.
Η ζωή όμως προχωρά και δεν σταματά σε εντολές. 
Το παιδί γίνεται ενήλικος που πρέπει να αναλάβει υποχρεώσεις πλέον μόνο του. 
Οι απαιτήσεις είναι καθημερινές και σε όλους τους τομείς: στις σπουδές, στην επαγγελματική σταδιοδρομία, στις διαπροσωπικές σχέσεις και στη σχέση με τον εαυτό – αυτοεκτίμηση και αισιόδοξη ματιά στον κόσμο. 
Οι δεξιότητες δεν έχουν δημιουργηθεί ώστε να αντιμετωπιστούν ακόμη και τα πιο απλά θέματα της καθημερινότητας. 
Οι σχέσεις φοβίζουν, η εργασία είναι δυσφορική και ο εαυτός είναι ένα μπέρδεμα: δεν ξέρει τι θέλει, γιατί το θέλει και πώς το θέλει. Αδιέξοδο. 
Η ζωή περνά μπροστά του και χάνεται, θέλει να την αρπάξει, να τη γευθεί, να την απολαύσει και να τη χαρεί αλλά δεν μπορεί. Κάθε επιθυμία, ισοδυναμεί με απαγόρευση.
Πώς μπορεί να προχωρήσει στη ζωή, αφού δεν έχει κάποιον να του δείξει που να πάει;
Πώς μπορεί να κάνει σχέσεις, αφού δεν ξέρει τι θέλει από το σύντροφό του;
Πώς μπορεί να διεκδικήσει καλύτερη θέση εργασίας, όταν δεν πιστεύει αυτό που έχει καταφέρει μέχρι τώρα;
Πώς να συνυπάρξει ισότιμα με ανθρώπους της ίδιας ηλικίας, όταν το μόνο που έχει μάθει είναι να βρίσκεται με μεγαλύτερους που έχουν πάντα δίκιο γιατί αυτός δεν γνωρίζει τι είναι το σωστό;
Πώς να αντέξει να κοιτάξει βαθιά μέσα του, όταν αυτό που βλέπει είναι την ψυχολογική εντολή του γονιού να τον κατηγορεί;
Που να βρει νόημα να διοχετεύσει την αυθεντική επιθυμία του...;

Και ξαφνικά μία ημέρα, η χύτρα σκάει, το καπάκι τινάζεται στον αέρα, τα νερά χύνονται και τσουρουφλίζουν όποιον πάει να την αγγίξει: 

αγχωτικά συμπτώματα, κρίσεις πανικού, ταχυκαρδίες, ψυχοσωματικά συμπτώματα, εντάσεις, απόσυρση, ενοχοποίηση, θυμός χωρίς προφανή λόγο και χιλιάδες σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις συνέχεια... 

Ο εαυτός δεν ελέγχεται, το οξυγόνο λιγοστεύει, πνίγεται στα ρηχά νερά της ζωής, που να σκεφτεί να βουτήξει στα βαθιά; Συνεχώς τριβελίζουν οι γονεϊκές εντολές μέσα του, κάθε φορά που επιχειρεί να κάνει ένα βήμα, ενεργοποιείται ο μηχανισμός ασφαλείας του γονέα και τον σταματά. 
Αν συνεχίσει, θα το κάνει με τη λογική, ενώ το συναίσθημα λέει όχι. Γιατί το συναίσθημα έχει κάτι το παιδικό και αποζητά την ασφάλεια του γονέα. Χωρίς αυτόν, δεν μπορεί να υπάρξει ζωή, επομένως η μόνη λύση είναι η οικειότητα της ασφάλειας της παιδικής πατρίδας. Όλα εκεί γυρίζουν.
Στις ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες, αποκρυπτογραφούμε συχνά το παραπάνω οικογενειακό μοτίβο. Αν μείνουμε μόνο στα συμπτώματα και τα καταστείλουμε, έχουμε γίνει συνένοχοι με τους γονείς, του έχουμε κάνει μία ένεση με ιό και τον έχουμε καταδικάσει να ζει σαν ζόμπι, να ζει αλλά να μην το ξέρει. 
Όχι, η ευθύνη μας ως θεραπευτές δεν μας επιτρέπει να μείνουμε στα συμπτώματα όταν η επιθυμία είναι αυτή που βράζει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου και θέλει να επαναστατήσει για να βγει μπροστά.

Τα συμπτώματα μιλούν για τον ίδιο τον άνθρωπο που στέκεται μπροστά μας και παλεύει με κάτι διπλό: παιδί σε σώμα του ενηλίκου, την οικειότητα του παρελθόντος με την αγωνία του μέλλοντος, την ανάγκη να κοιτά με ασφάλεια τη ζωή με τον κίνδυνο να τη ζήσει... Είναι η επιθυμία για τη ζωή που θέλει να ζήσει, που του αναδεικνύουμε μέσα από αυτό το δίπολο. 
Η ευθύνη να ζήσει τη ζωή που θέλει το ίδιο το πρόσωπο αντί για τη ζωή που οι γονείς του έχουν θέλουν να ζήσει για εκείνους. Είναι τότε που οι τυραννικές γονεϊκές εντολές δεν φοβίζουν και δεν απειλούν πια γιατί αυτό που θα χάσει, είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα κερδίσει αν παραμείνει να τις υπακούσει. 
Η ζωή που βλέπει να ζουν οι άλλοι άνθρωποι, δεν είναι πια φαντασιωσική αλλά έχει γίνει πραγματικότητα γιατί η αυτοπεποίθηση έχει πάρει το χώρο της και πλέον ορίζει τις σκέψεις και τις συμπεριφορές.
Ο κόσμος δεν είναι τρομακτικός αλλά γίνεται επιλέξιμος, καθώς πλέον το νόημα της ζωής έχει βρεθεί και μπορεί πια να διακρίνει τι είναι αυτό που τον εκφράζει και θέλει να ακολουθήσει, αντί για πριν που η κατανάλωση της ζωής γέμιζε ένα βαρέλι χωρίς πάτο. 
Τα δεσμά από τις εντολές έχουν σπάσει και χωρίς ενοχή, μπορεί να κοιτάζει πίσω συγχωρητικά στους γονείς, δίνοντας πλέον προτεραιότητα στις επιθυμίες που περιμένουν να ανακαλυφθούν.

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι