Υπάρχουν πιο γλυκά από αυτά; - Δείτε να γελάσετε

Δείτε να γελάσετε και μετά ελάτε στη θέση τους

Δεν υπάρχουν. Απίθανα τέλεια !!

Θα ήθελα να είχα καμία 10ρια χα χα χα

ΤΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΌ ΠΟΤΈ Έρχεται !!!

Λεξοτανιλ

Άλλος για το τρελοκομείο;

πώς να τα βγάλει πέρα???

Τρέλα

Υπέροχο γλυκό θέαμα,!!!

Πως να τα κουμαντάρεις. ΗΡΩΑΣ!!!

Όλα τα λεφτά!!!

ΟΤΑΝ ΠΑΣ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙΣ!!!!!

ΧΑΛΑΛΙ ΤΟΥΣ !!ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ !!!

Ψυχούλες μου

ΜΠΡΕ ΤΑ ΠΑΛΙΟ ΖΟΥΖΟΥΝΑΚΙΑ ΣΕ ΤΡΕΛΑΊΝΟΥΝ

Ήρωας με ένα και τρελαίνεσαι!!!!   
      

prototupo.com

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΕΥΓΕΝΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ...

Πολλές φορές σε κοινόχρηστους χώρους, σε εστιατόρια, σε χώρους ψυχαγωγίας, ακόμα και περιμένοντας στην ουρά σε κάποιο κατάστημα, γινόμαστε μάρτυρες κακότροπων παιδιών – δεν μιλάμε απλώς για συμπεριφορές που αναδεικνύουν ένα κακομαθημένο παιδιά, αλλά αναφερόμαστε σε παραδείγματα που χαρακτηρίζονται από έλλειψη στοιχειώδους ευγένειας.

Η ευγένεια στις μέρες μας δεν είναι είδος πολυτελείας και ελπίζουμε, όχι είδος υπό εξαφάνιση. Ως γονείς ή ως άτομα που ερχόμαστε σε επαφή με παιδιά, πρέπει να προσέχουμε την αλληλεπίδρασή μας και το παράδειγμα που τους δίνουμε. Η ευγένεια και οι καλοί τρόποι ξεκινάνε από το σπίτι. Δεν αρκεί απλώς να λέμε στο παιδί «τι λέμε;» όταν του δίνει κάποιος κάτι ή όταν ζητάει εκείνο κάτι από κάποιον, πρέπει κι εμείς στην καθημερινή μας πρακτική, σε όλα όσα κάνουμε, να προσέχουμε τις λέξεις, το ύφος και γενικά, τους τρόπους μας.

Τα βασικά που πρέπει να έχουμε διδάξει σε ένα παιδί ως την ηλικία των 9 χρονών και θεωρούνται απολύτως απαραίτητα, είναι τα εξής:

«ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» – «ΠΑΡΑΚΑΛΩ»
Δύο απλές λέξεις που ακούμε όλο και πιο σπάνια στις μέρες μας (στη χώρα μας). Δεν είναι τυπικό, δεν είναι ασήμαντο, δεν είναι καν λεπτομέρεια. Ευχαριστούμε κάποιον όταν μας δίνει κάτι: από μια χαρτοπετσέτα, ένα ποτήρι νερό, έως τη θέση του στο μετρό ή ακόμα και μία πληροφορία. Λέμε «παρακαλώ» κάθε φορά που ζητάμε κάτι: από την άδεια για να πάμε στην τουαλέτα στη διάρκεια του μαθήματος, για να μάθουμε την ώρα ή για να ανοίξουμε την τηλεόραση…

ΔΕΝ ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΤΑΓΟΜΑΣΤΕ ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ
Ένα παιδί δεν θα μάθει ποτέ να περιμένει να έρθει η σειρά του να μιλήσει, αν δεν το εκπαιδεύσουμε. Τα παιδιά γεννιούνται με την ορμή, τον ενθουσιασμό, την περιέργεια και την ανάγκη να μάθουν τα πάντα και να πουν τη γνώμη τους για τα πάντα… Χωρίς να ανακόψουμε τη φιλομάθεια και το ενδιαφέρον τους, τα εκπαιδεύουμε να μην διακόπτουν όταν μιλάει κάποιος άλλος και δεν τα ενθαρρύνουμε να μιλάνε την ίδια στιγμή που μιλάει κάποιος άλλος. Προσπαθούμε στο σπίτι να εξασκούμε το διάλογο, αλλά και την ικανότητα της ακοής… Αν δεν μάθει να ακούει, δεν θα μάθει και να μην πετάγεται.

«ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΜΠΟΡΩ ΝΑ...» – Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΑΔΕΙΑ
Τα παιδιά νομίζουν ότι έχουν δικαίωμα για τα πάντα, ότι όλα τους ανήκουν ή ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα. Όμως, αυτό δεν ισχύει. Και πρέπει να το μάθουν νωρίς! Χωρίς να νιώθουν ότι καταπιέζονται ή ότι η ανατροφή τους χαρακτηρίζεται από ανελευθερία, πρέπει να μάθουν ότι για μερικές πράξεις, για μερικά πράγματα πρέπει να ζητάνε την άδεια για να κάνουν κάτι, να χρησιμοποιήσουν κάτι (κυρίως, όταν δεν είναι δικό τους) και η μαγική λέξη-φράση για να το κάνουν είναι να πουν «μπορώ να κάνω αυτό;», «μπορώ να πάω εκεί;» και αν μάλιστα χρειάζεται να διακόψουν κάποιον ή να απευθύνουν το αίτημα σε κάποιον που δεν γνωρίζουν καλά, μπορούν να προσθέσουν το «συγγνώμη».

ΑΛΛΟ ΛΕΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΑΛΛΟ ΛΕΜΕ ΜΕ ΑΓΕΝΕΙΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΙ/ΚΑΠΟΙΟΝ
Τα παιδιά μεγαλώνοντας θέλουν να κάνουν εξάσκηση των λεκτικών και νοητικών τους δυνατοτήτων. Έτσι προσπαθούν να έχουν γνώμη για τα πάντα και να την εκφράζουν. Πολλές φορές, όμως, μπορεί να εκφράσουν και μια ιδιαίτερα επικριτική ή αρνητική γνώμη για κάποιον/κάτι, μπερδεύοντας κατά κάποιον τρόπο την αλήθεια και την ειλικρίνεια με την αγένεια. Εκπαιδεύουμε τα παιδιά όσο μεγαλώνουν να μάθουν να χρησιμοποιούν σωστά τα όρια της γλώσσας – εξηγώντας πως ο τρόπος που λέμε κάτι κάνει τη διαφορά και ότι, χρησιμοποιώντας λανθασμένες εκφράσεις και λέξεις, μπορεί να πληγώσουμε κάποιον ανεπανόρθωτα. Με την ίδια λογική, εμείς οι ίδιοι προσέχουμε πώς εκφραζόμαστε για άλλους ανθρώπους και κυρίως, προσέχουμε να μη μιλάμε προσβλητικά ή μειονεκτικά για κανέναν.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Μαθαίνουμε στα παιδιά να ρωτάνε και να δείχνουν ενδιαφέρον, όταν κάποιος τους ρωτάει τι κάνουν και τα εκπαιδεύουμε να χαιρετάνε όταν μπαίνουν κάπου ή όταν συναντάνε κάποιον γνωστό τους στο δρόμο ή στο σπίτι ή οπουδήποτε. Επίσης, να το κάνουν κοιτώντας τον άλλον και μιλώντας καθαρά κι όχι μέσα από τα δόντια, δηλώνοντας ότι είναι κάτι που το κάνουν με το ζόρι…

ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ «ΣΥΓΓΝΩΜΗ»
Όταν κάνουμε μια ζημιά, μια απροσεξία, αν πέσουμε πάνω σε κάποιον, μαθαίνουμε να ζητάμε συγγνώμη, να το δείχνουμε και να το εννοούμε.

ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ Ή ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕ ΚΟΣΜΟ
Δεν φωνάζουμε. Δεν κάνουμε σκουπίδια. Δεν κάνουμε φασαρία. Δεν ενοχλούμε τους άλλους. Προσέχουμε να παραμένουμε καθαροί και, κυρίως, να μη λερώνουμε τους άλλους ή το χώρο δίπλα μας. Μιλάμε σιγά. Δεν δείχνουμε. Και παραμένουμε ευγενικοί.

Πολλά πράγματα κατά τη διάρκεια της μέρας και στη διάδρασή μας με άλλους ανθρώπους θεωρούνται με την επανάληψη ή τη συνήθεια ως δεδομένα. Διατηρήστε την ευγένεια και στα πιο απλά, είναι ο καλύτερος τρόπος για να μεγαλώσετε ευγενικά παιδιά και με καλούς τρόπους.

ΠΗΓΗ: CHILDIT.GR

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένας γονιός πρέπει να είναι «ΕΔΩ» για το παιδί του!

Η φυσική παρουσία των γονέων είναι αναντικατάστατη στην ανάπτυξη του παιδιού. 

Ούτε τα χρήματα ούτε τα παιχνίδια και τίποτα υλικό αγαθό δεν μπορεί να εξαγοράσει την αγάπη και την φροντίδα του γονέα.

Το παιδί, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες έχει την ανάγκη να έχει στενή σχέση με τους γονείς του. 

Διαμορφώνει την προσωπικότητά του και τα μοναδικά στοιχεία του χαρακτήρα του που θα το κάνουν να σταθεί στις δυσκολίες της ζωής. 

Οι γονείς λοιπόν οφείλουν να είναι δίπλα στα παιδιά τους να τους μαθαίνουν σωστές αξίες, να επικοινωνούν μαζί του, να συζητούν τους προβληματισμούς τους και να το στηρίζουν όπου χρειάζεται βοήθεια.

Το παιδί χρειάζεται την συμπαράστασή μας, πρέπει να είμαστε παρόντες, όταν μας χρειάζονται. 

Δεν χρειάζεται να είμαστε πιεστικοί και αυταρχικοί χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε υπερβολικά ελαστικοί. 

Καλό είναι να έχουμε μια ισορροπία και να αφήνουμε στο παιδί μας να μας πλησιάσει και να μας πει το ίδιο αυτό που το απασχολεί, χωρίς πίεση. 

Μπορεί να μην θέλει να μιλήσει κάποιες φορές και αυτό βγαίνει από αντίδραση, γιατί νιώθει πίεση. Αν όμως του δώσουμε το χώρο του και το χρόνο του θα έρθει να μας συμβουλευτεί γιατί θα ξέρει ότι πάντα είμαστε εκεί για οτιδήποτε κι αν συμβεί.

Πρέπει σαν γονείς να είμαστε συμπαραστάτες, στοργικοί και δεχτικοί στο να ακούμε τους προβληματισμούς του παιδιού μας, να το αφήνουμε να επιλέξει και να το βοηθάμε να θέτει ρεαλιστικούς στόχους που δε θα το κάνουν να απογοητευτεί. 

Σημαντικό είναι να επιβραβεύουμε τα παιδιά μας, όταν προσπαθούν, ώστε να έχουν κίνητρο να συνεχίσουν.

Είναι σημαντικό να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, να είμαστε το στήριγμά τους. Οι βάσεις που αποκτούν από την οικογένεια είναι οι πιο σημαντικές για να διαμορφώσουν μία ολοκληρωμένη και συγκροτημένη ταυτότητα. 

Οι αξίες που αποκτούν από την οικογένεια θα τα βοηθήσουν να κάνουν τις σωστές επιλογές, να έχουν κριτική σκέψη και να είναι αγωνιστές στη ζωή τους.

Ας μείνουμε κοντά στα παιδιά μας,  έτσι θα τα βοηθήσουμε σε όλη τους τη ζωή…

Γιάννης Ξηντάρας 

mytwinsΦιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σκοπός της ανάθεσης εργασιών στα παιδιά - Η μεγάλη σημασία του να πηγαίνεις το πιάτο σου στο νεροχύτη

Πόσο σημαντικό είναι να ζητάμε από τα παιδιά μας να πηγαίνουν το πιάτο τους στο νεροχύτη, αφού τελειώσουν το φαγητό τους; 

Και γιατί (σχεδόν) κανένας γονιός δεν το κάνει;

Το δεύτερο, ειδικά, σκέλος του ερωτήματος, ήταν αυτό που μας είχε απασχολήσει πολύ στο παρελθόν και εξακολουθεί να μας απασχολεί κάθε φορά που βλέπουμε μητέρες ή πατεράδες να αναλαμβάνουν όλες τις ευθύνες του σπιτιού, μαθαίνοντας στα τέκνα τους πως μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και μια ζωή άλλοι θα καθαρίζουν γι’ αυτούς.

Μια εξήγηση υπεραπλουστευμένη που περιγράφει ωστόσο τα δεδομένα ως έχουν, καθώς στην πλειοψηφία τους οι νέοι γονείς συνεχίζουν την τακτική παλαιότερων γενεών, αποκλείοντας τα παιδιά τους από τη συμμετοχή στις ευθύνες του σπιτιού για να έρθουν μερικά χρόνια αργότερα -στην εφηβεία- να απορούν που τα παιδιά τους τα περιμένουν όλα έτοιμα στο πιάτο.

Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα; 

Όχι φυσικά τα ανυπάκουα και κακομαθημένα παιδιά, αλλά οι γονείς οι οποίοι είτε θεωρούν ότι δεν πρέπει να επιβαρύνουν τα παιδιά τους με τέτοιου είδους υποχρεώσεις είτε δεν τους ζητάνε ποτέ να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού, επειδή θεωρούν αυτονόητο πως αυτό είναι αποκλειστικά δική τους ευθύνη.

Δεν μπορούμε ξαφνικά να απαιτούμε από έναν έφηβο να μαζεύει τα ρούχα του και να μην τα πετά στο πάτωμα, εάν του μαζεύαμε τα παιχνίδια όταν ήταν μικρός.

Η ψυχολόγος Στέλλα Μυριάνθους MSc, αναλύει την πρακτική αυτή και εξηγεί στη CITY πόσο σημαντικό είναι για την μετέπειτα εξέλιξη και συμπεριφορά των παιδιών μας, να μαθαίνουν από πολύ νωρίς –από τη στιγμή που κάθονται στο τραπέζι μαζί μας- να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, όπως το να πηγαίνουν το πιάτο τους στο νεροχύτη, αφότου τελειώσουν τα φαγητό τους.

Γράφει η Στέλλα Μυριάνθους

Οι γονείς, πολλές φορές, διερωτώνται για το κατά πόσο πρέπει να συμπεριλαμβάνουν τα παιδιά τους στις δουλειές του σπιτιού ή αν είναι προτιμότερο να τα κάνουν όλα γι’ αυτά. Συνήθως, αυτή η πρακτική δικαιολογείται με το επιχείρημα ότι τα παιδιά πρέπει να είναι αφοσιωμένα στο παιχνίδι και αργότερα στα μαθήματά τους.

Και ναι, εν μέρει αυτό είναι αλήθεια καθώς δεν πρέπει να φορτώνουμε επιπλέον, το ήδη φορτωμένο πρόγραμμα των παιδιών, με πράγματα που δεν θέλουμε ή δεν προλαβαίνουμε εμείς –οι γονείς- να κάνουμε.
Αν από τις μικρές ηλικίες αναθέτουμε απλές δουλειές στα παιδιά μας, τότε θα επιτύχουμε σωστή συνεργασία μεγαλώνοντας.

Ωστόσο, είναι σημαντικό από πολύ νωρίς να γνωρίζουν ότι είναι ισότιμα μέλη της οικογένειας και έχουν ευθύνες μέσα σ’ αυτήν όπως και δικαιώματα, ανάλογα –πάντα- με την ηλικία τους.

Αν δώσουμε από νωρίς στα παιδιά μας ευθύνες μέσα στο σπίτι, τότε μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα και να σέβονται τους κόπους του άλλου και αυτά που του προσφέρουν, ενώ νιώθουν ικανά και χτίζουν αυτοπεποίθηση.

Τι μπορούν οι γονείς να κάνουν;
Στα παιδιά μικρής ηλικίας, οι γονείς μπορούν να αναθέσουν δουλειές όπως το μάζεμα των παιχνιδιών τους ή ακόμη και να βάλουν τα άπλυτά τους ρούχα, στο καλάθι με τα υπόλοιπα.

Κάπως έτσι χτίζεται μια κουλτούρα υπευθυνότητας και μεγαλώνοντας θα μπορούν να αναλάβουν ένα κατοικίδιο ή την ετοιμασία του μεσημεριανού γεύματος κ.ο.κ.

Αν από τις μικρές ηλικίες αναθέτουμε απλές δουλειές στα παιδιά μας, τότε θα επιτύχουμε σωστή συνεργασία μεγαλώνοντας. Δεν μπορούμε ξαφνικά να απαιτούμε από έναν έφηβο να μαζεύει τα ρούχα του και να μην τα πετά στο πάτωμα, εάν του μαζεύαμε τα παιχνίδια όταν ήταν μικρός.

Σκοπός της ανάθεσης εργασιών σε ένα παιδί, δεν είναι για να εξετάσουμε εάν το κάνει σωστά κι αν έχει ταλέντο στο μάζεμα των ρούχων, λόγου χάρη

Αναθέτοντας δουλειές του σπιτιού, λοιπόν, στα παιδιά μας -πάντα στα πλαίσια των ικανοτήτων τους- τα διδάσκουμε τη σημασία της βοήθειας και της συμμετοχής και τα προετοιμάζουμε για μια πιο ανεξάρτητη ζωή. 

Επίσης τα παιδιά, νοούμενου ότι δεν τα κατακρίνουμε συνεχώς, νοιώθουν περήφανα που τα κατάφεραν και μας βοήθησαν. 

Παράλληλα, εάν οι δουλειές του σπιτιού μοιράζονται, τότε όλη η οικογένεια έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι και κοινές δραστηριότητες.

Η ανάθεση εργασιών και ευθυνών δεν γίνεται για αξιολόγηση ικανοτήτων

Σκοπός της ανάθεσης εργασιών σε ένα παιδί, δεν είναι για να εξετάσουμε εάν το κάνει σωστά κι αν έχει ταλέντο στο μάζεμα των ρούχων, λόγου χάρη. Οι δουλειές του σπιτιού δεν πρέπει να γίνουν ακόμη μια αφορμή για καυγάδες.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να αναθέτουν τις σωστές ευθύνες, ανάλογα με την ηλικία αλλά και τα ενδιαφέροντα του παιδιού. 

Αν, δηλαδή, ένα παιδί αρέσκεται να βγαίνει στο κήπο και να παίζει, τότε τι καλύτερο από την ανάθεση της φροντίδας του κήπου. Μπορεί να ξεκινά από το πότισμα, έως και την περιποίηση των λουλουδιών, πάντα με τη σωστή επίβλεψη.

Τα παιδιά είναι καθρέφτες
Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά είναι η πικρή αλήθεια. 

Αν σε ένα σπίτι η μητέρα έχει την αποκλειστική ευθύνη του νοικοκυριού, τότε το παιδί είναι λογικό να θεωρεί πως αυτό είναι το φυσιολογικό. 

Δεν μπορούμε, για παράδειγμα, να απαιτούμε από το παιδί μας να πάει το πιάτο του στο νεροχύτη την ίδια ώρα που εμείς περιμένουμε κάποιον άλλον να το πάει για εμάς.

Να επιβραβεύετε στις προσπάθειές τους
Η επιβράβευση και η αναγνώριση των προσπαθειών τους, είναι εξίσου σημαντική με την ανάθεση των εργασιών. 

Και αυτό πρέπει να εκφράζεται λεκτικά. 

Πρέπει τα παιδιά να γνωρίζουν ότι οι γονείς του αναγνώρισαν την προσπάθειά τους και την εκτίμησαν. Ενώ οι λέξεις όπως «παρακαλώ» και «ευχαριστώ» αντίστοιχα, αποτελούν βασικά στοιχεία στην επικοινωνία των δύο πλευρών, που δείχνει σεβασμό στον κόπο του παιδιού.

Εν κατακλείδι, το να μαθαίνουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν το πιάτο τους στο νεροχύτη από πολύ νωρίς, είναι η αφετηρία για τη δημιουργία ισορροπημένων οικογενειακών σχέσεων και φυσικά το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ανεξάρτητων παιδιών και εν συνεχεία ανεξάρτητων ενηλίκων.

city.sigmalive
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται εφαρμογές, αλλά αγκαλιές

Όλο και περισσότερα παιδιά χρησιμοποιούν τα γνωστά «έξυπνα» τηλέφωνα!

Όλο και περισσότερες εφαρμογές σχεδιάζονται γι’ αυτά. Πόσο καλό είναι όμως για τα 3, 4 και 5 ετών παιδιά να απασχολούνται με όλες αυτές τις συσκευές;

Ας μην ξεχνάμε πόσες ώρες αφιερώνουν βλέποντας τηλεόραση και dvd.

Πολλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους τις έξυπνες συσκευές για να απασχολούνται και να είναι ήσυχα κατά τη διάρκεια που εκείνοι κάνουν κάποιες δουλειές, ή βρίσκονται σε εστιατόρια και καφετέριες. Επιπλέον, κάποιες από τις εφαρμογές είναι εκπαιδευτικές με αποτέλεσμα οι γονείς να νιώθουν ότι είναι καλό που τα παιδιά τους αφιερώνουν χρόνο μαθαίνοντας.

Σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής για τα παιδιά 2 ετών όλες αυτές οι οθόνες έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξή τους. Εάν οι γονείς θέλουν πραγματικά να δυναμώσουν το μυαλό των παιδιών τους η καλύτερη λύση είναι το ελεύθερο παιχνίδι.

Με τα δεδομένα της Αμερικής λοιπόν, τα παιδιά ηλικίας 8 ετών και μικρότερα περνούν σχεδόν δύομιση ώρες την ημέρα μπροστά από την τηλεόραση, τον υπολογιστή και το κινητό και μόλις μισή ώρα με τα βιβλία. Αυτό αντιστοιχεί σε μία ώρα περισσότερο (μπροστά στην οθόνη) από το χρόνο που αντιστοιχεί στα παιδιά αυτής της ηλικίας, σύμφωνα με έρευνα της Common Sense Media, μιας Μη Κυβερνητικής οργάνωσης που μάχεται για τα παιδιά.

Ωστόσο, ορισμένοι ειδικοί δε διαφωνούν απόλυτα απέναντι στις εφαρμογές που υπάρχουν στους υπολογιστές και τα έξυπνα τηλέφωνα.

Αντίθετα θεωρούν, ότι η διαδραστική μάθηση με τη χρήση τέτοιων συσκευών είναι καλύτερη από το να κάθεται ένα παιδί μπροστά από μια τηλεόραση. Το θέμα δηλαδή δεν είναι αν οι γονείς θα αφήνουν τα παιδιά να παίζουν ή όχι με μια συσκευή, αλλά με υπευθυνότητα να γνωρίζουν και να επιλέγουν το περιεχόμενο στο οποίο το παιδί θα εκτεθεί.

Υπάρχουν γονείς και ειδικοί που αφήνουν τα παιδιά τους να χρησιμοποιούν συγκεκριμένες εφαρμογές, αλλά παράλληλα οι ίδιοι είναι δίπλα τους ή κάθονται αγκαλιά ώστε να μπορούν ανά πάσα στιγμή να βάλουν τα όρια και να ελέγξουν αν το παιδί τους ασχολείται με την συγκεκριμένη εφαρμογή, πόση ώρα και γενικά να καθορίζουν οι ίδιοι τη χρήση.

Βέβαια τίποτα δε μπορεί να ξεπεράσει αυτά που μαθαίνουμε στην πραγματική ζωή, αναφέρει ο καθηγητής Howard Gardner (που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Harvard, στον τομέα της εκπαίδευσης Harvard Graduate School of Education).

Μην ξεχνάμε ότι και οι γονείς αποτελούν πρότυπα σε μια γενιά παιδιών που μεγαλώνει με εφαρμογές, με τον εθισμό που έχουν και εκείνοι στα έξυπνα τηλέφωνα.

Η συμβουλή που δίνει στους γονείς που θέλουν να πάνε «μπροστά» τα παιδιά τους είναι:

κάντε βόλτα στο πάρκο, επισκεφθείτε μουσεία,  και παίξτε παιχνίδια μυαλού (tinker toys).

«Δε μπορείτε να αντικαταστήσετε την ανθρώπινη φαντασία, δεν υπάρχει εφαρμογή για αυτό»

Προσωπική μου γνώμη είναι ότι όπου επικρατεί το μέτρο όλα είναι καλύτερα.

Δηλαδή, όταν οι γονείς δεν δίνουν στα παιδιά τις συσκευές προκειμένου να μένουν ήρεμοι ώστε να μπορούν να κάνουν τις δουλειές τους, αλλά αντίθετα τα αφήνουν να έχουν πρόσβαση σε εκπαιδευτικές εφαρμογές τις οποίες οι ίδιοι ελέγχουν και στη διάρκειά τους είναι μαζί με τα παιδιά και δίπλα τους, και φυσικά για περιορισμένο χρονικό περιθώριο, τότε δεν κινδυνεύουν ούτε οι σχέσεις των γονέων με τα παιδιά αλλά ούτε και τα παιδιά από την κακή χρήση των εφαρμογών και  των συσκευών. Αντιθέτως, τα ακαθόριστα ωράρια που τα παιδιά απασχολούνται μόνα τους με τις διάφορες εφαρμογές είναι που συντελούν την ομάδα «κινδύνου».

Όλα αυτά βέβαια όταν υπάρχουν παράλληλα ερεθίσματα, όπως παραμύθια, βιβλία, βόλτες και παιχνίδι! Πολύ παιχνίδι!

Γράφει η Φάνια Βιλλιώτη, Ψυχολόγος

themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι