Όταν το παιδί ζωγραφίζει...

Τι να του λέτε και τι όχι για να το βοηθήσετε

Όταν ένα παιδί μουντζουρώνει ή σχεδιάζει, στέλνει ένα πλήθος μηνυμάτων τα οποία πρέπει να μπορείτε να ερμηνεύετε σωστά.

Ειδικότερα θα πρέπει να παρατηρήσετε: 

τον τρόπο με τον οποίο το παιδί κρατάει το μολύβι, 

το σημείο από το οποίο ξεκινάει να σχεδιάζει, 

την έκταση της επιφάνειας του χαρτιού που καλύπτει, 

τη μολυβιά που άφησε πάνω στο χαρτί, 

την κίνηση και την ταχύτητα της μολυβιάς, 

την πίεση που ασκεί πάνω στο χαρτί, 

καθώς και το σχήμα που φτιάχνει.

Τι πρέπει να λένε/κάνουν και τι όχι οι γονείς όταν το παιδί ζωγραφίζει

Όταν το παιδί σας σχεδιάζει, προσπαθήστε να του εμπνεύσετε σιγουριά ενθαρρύνοντάς το με θετικές φράσεις, όπως: 

«Είσαι πραγματικά καλή», 

«Μεγαλώνεις», 

«Είμαι πολύ ευχαριστημένη μαζί σου».

Να αποφεύγετε υποδείξεις που εκφράζουν αρνητική εκτίμηση για τη δουλειά του παιδιού σας: 

«Μην το κάνεις έτσι, δεν είναι ωραίο», 

«Σβήσ'τα όλα, γιατί έκανες λάθος», 

«Διάλεξε αυτό το χρώμα είναι πιο κατάλληλο». 

Τέτοιου είδους σχόλια, προβάλλουν τις δικές σας αγωνίες πάνω στο παιδί.

Να θυμάστε ότι κάθε χρώμα έχει για το παιδί την αξία του και ότι δεν υπάρχουν σωστά και λάθος χρώματα.

Να θυμάστε πάντα ότι όταν το παιδί σχεδιάζει, δεν το κάνει για να εκφράσει τις ζωγραφικές του δεξιότητες, αλλά γιατί έχει ανάγκη να επικοινωνήσει, και ότι τις πιο πολλές φορές οι αποδέκτες των μηνυμάτων του είναι η μαμά και ο μπαμπάς.

«Η ηρεμία είναι η αρετή των δυνατών», λέει μια λαϊκή ρήση. 

Και, πράγματι, η ηρεμία και η δύναμη είναι βασικές αρετές που αναζητούν τα παιδιά στους γονείς τους. 

Γι' αυτό να σέβεστε τους ρυθμούς του παιδιού σας, και ακόμα και αν του θέτετε κάποιους κανόνες, να αποφεύγετε τις περιττές κρίσεις.

Απόσπασμα από το βιβλίο Ζωγραφιές, της Evi Crotti, από τις εκδόσεις Πεδίο

mothersblog

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

4.962 τα ασυνόδευτα παιδιά στην Ελλάδα

«Το υπάρχον σύστημα ανυπομονεί να διώξει τα παιδιά και τα ίδια το εισπράττουν αυτό με διάφορους τρόπους, σε πολλά πεδία, όπως υποδοχή, κέντρα ταυτοποίησης, κράτησης, πρόσβαση στην εκπαίδευση», επισήμανε η βοηθός Συνήγορος του Πολίτη, αρμόδια για τα δικαιώματα του παιδιού.

Την έντονη αγωνία τους για την τύχη των ασυνόδευτων ανηλίκων που βρίσκονται στην Ελλάδα, διατύπωσαν οι ομιλητές κατά την παρουσίαση του ελληνικού κομματιού της έρευνας που υπογράφουν η Ελίνα Σαράντου (HIAS Ελλάδας) και η Αγγελική Θεοδωρόπουλου (Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες) «Παιδιά Έρμαια: Αποκλεισμός και εκμετάλλευση των ασυνόδευτων ανηλίκων στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία».
Συγκεκριμένα ζητούν να θεσπιστεί ένα ενιαίο σύστημα παιδικής προστασίας, με πρόσβαση στην Υγεία, στις κοινωνικές υπηρεσίες, την εκπαίδευση και να εξελιχθεί ο θεσμός της αναδοχής. Ένα μέρος των παιδιών καταλήγει στην αστεγία και στο περιθώριο, πολλά βρίσκονται έγκλειστα σε κέντρα κράτησης, ενώ με τον πρόσφατο νόμο τα παιδιά στερούνται ΑΜΚΑ, άρα και υγειονομική περίθαλψη, και οι άνω των 15 ετών εξετάζονται για το άσυλο με ταχύρρυθμες διαδικασίες, όπως και οι ενήλικες.

Επίσης, η κ. Κουφονικολάκου σημείωσε, ότι «μοιάζει το κράτος να ανυπομονεί να δώσει την ευθύνη αλλού, σε ιδιωτικούς οργανισμούς, όπου ναι μεν οι άνθρωποι εκεί δίνουν και τη ζωή τους, δεν παύει όμως να μην εποπτεύονται». Περισσότερες από τις μισές αιτήσεις ασύλου των ανηλίκων απορρίπτονται και «δεν υπάρχει πρόβλεψη τι γίνεται μετά αυτά τα παιδιά», πρόσθεσε η κ. Κουφονικολάκου.

«Έγκλημα» χαρακτήρισε ο Απόστολος Βεΐζης από τους ‘Γιατρούς Χωρίς Σύνορα’ αυτό που συμβαίνει στα ελληνικά νησιά. Κάθε μέρα οι ‘ΓΧΣ’ δέχονται στην κλινική στη Μόρια περίπου εκατό παιδιά. Το 63% των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζουν σχετίζεται με την κακή διαβίωση στα ίδια τα κέντρα, όπως δερματικά, αναπνευστικά κ.λπ. Ακολούθως τα παιδιά αρνούνται να φάνε, έχουν τάσεις αυτοκτονίας και άλλα, εξήγησε ο κ. Βεΐζης.

netakias.com

“Thankful” — “There's so much to be thankful for”

So for tonight we pray for
What we know can be
And on this day we hope for
What we still can't see

It's up to us to be the change
And even though this world needs so much more.

Somedays we forget
To look around us
Somedays we can't see
The joy that surrounds us
So caught up inside ourselves
We take when we should give.

So for tonight we pray for
What we know can be.
And on this day we hope for
What we still can't see.
It's up to us to be the change
And even though we all can still do more
There's so much to be thankful for.

Look beyond ourselves
There's so much sorrow
It's way too late to say
I'll cry tomorrow
Each of us must find our truth
It's so long overdue

So for tonight we pray for
What we know can be
And every day we hope for
What we still can't see
It's up to us to be the change
And even though we all can still do more
There's so much to be thankful for.

Even with our differences
There is a place we're all connected
Each of us can find each other's light

So for tonight we pray for
What we know can be
And on this day we hope for
What we still can't see
It's up to us to be the change
And even though this world needs so much more

There's so much to be thankful for

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς να πω στο παιδί μου ότι θα αποκτήσει αδελφάκι;

Ίσως το μικρό σας ήθελε πάντα ένα αδελφάκι, αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα βρει εύκολη τη μετάβαση

Τα περισσότερα πιτσιρίκια περνούν μεγάλο μέρος της νηπιακής τους ηλικίας παρακαλώντας για ένα αδελφάκι – ή για ακόμη ένα αδελφάκι που να έχει το… φύλο της προτίμησής τους. Όταν, όμως, τους κάνουμε τη χάρη, τα πράγματα ενδέχεται να αλλάξουν άρδην. Πλέον δεν θα είναι το αποκλειστικό επίκεντρο της προσοχής μας, και αυτό δεν μπορεί παρά να τα στεναχωρήσει, τουλάχιστον για τον πρώτο καιρό. Για αυτό και έχει τεράστια σημασία ο τρόπος που θα τους το ανακοινώσουμε, προκειμένου η επαφή τους με το ζήτημα «αδελφάκι» να ξεκινήσει με θετικά συναισθήματα.

Πώς να πω στο παιδί μου ότι θα αποκτήσει αδελφάκι;

 
Μην βιαστείτε

Περιμένετε μέχρι η κοιλίτσα σας να αρχίσει να φαίνεται για να του το ανακοινώσετε. Αυτό εξυπηρετεί δύο σκοπούς: Από τη μία πλευρά, οι πρώτοι μήνες της κύησης δυστυχώς μπορεί να κρύβουν δυσάρεστες εκπλήξεις. Αν βρεθείτε αντιμέτωπη με μια ατυχή έκβαση, δεν θα θέλετε παράλληλα να πρέπει να εξηγήσετε στο τρίχρονο παιδί σας γιατί το αδελφάκι του αποφάσισε να μην έρθει τελικά. Από την άλλη, ένα νήπιο θα καταλάβει καλύτερα για ποιο πράγμα μιλάτε αν έχει και κάποιες… οπτικές αποδείξεις.

Κάντε την πρώτη γνωριμία

Αφού του εξηγήσετε ότι σε λίγους μήνες θα έρθει στο σπίτι σας ένα μωρό, κατατοπίστε το για την τωρινή του τοποθεσία. Αφήστε το να ακουμπήσει την κοιλίτσα σας για να νιώσει το μωρό να «κλωτσάει» ή να αφουγκραστεί τον χτύπο της καρδιάς του. Έτσι η είδηση θα γίνει πολύ πιο πραγματική.

Δείξτε του μια φωτογραφία

Συγκεκριμένα, εκείνη του υπερηχογραφήματος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να το κάνετε να καταλάβει πως μέσα στην κοιλιά σας αναπτύσσεται ένα ανθρωπάκι.

Καθησυχάστε το

Ίσως τον πρώτο ενθουσιασμό ακολουθήσουν σπαρακτικά κλάματα. Η κυκλοθυμία γύρω από το ζήτημα δεν είναι παράλογη – για να μην πούμε ότι είναι αναμενόμενη. Φροντίστε να του λέτε συχνά πόσο το αγαπάτε και εξηγήστε του πως η παρουσία του μωρού δεν θα αλλάξει τίποτα στον τρόπο που νιώθετε για εκείνο. Παράλληλα, όσο ακόμη είστε οι τρεις σας, βεβαιωθείτε πως εκμεταλλεύεστε την απουσία του νεογέννητου για να κάνετε διασκεδαστικά πράγματα όλοι μαζί. 

Δείτε ταινίες μαζί

Συγκεκριμένα, δείτε ταινίες που να περιστρέφονται γύρω από τη γέννηση ενός μωρού ή που να έχουν ως πρωταγωνιστές δύο αδελφάκια. Απλώς βεβαιωθείτε πως το μήνυμα είναι θετικό. Επίσης, αν στο φιλικό ή οικογενειακό σας περιβάλλον υπάρχουν οικογένειες με μωράκια, επισκεφθείτε τες μαζί. Έτσι θα πάρει μια πρώτη εικόνα του πώς θα μοιάζει η ζωή με το αδελφάκι του. Φροντίστε αυτή η… προεπισκόπηση να δίνει έμφαση στο πόσο χαριτωμένα και διασκεδαστικά είναι τα μωρά, και όχι στις λιγότερο ευχάριστες πλευρές τους. 

Εισάγετέ το στον νέο του ρόλο

Ζητήστε του βοήθεια στην προετοιμασία του δωματίου ή των πραγμάτων του μωρού – που κατά πάσα πιθανότητα κάποτε του ανήκαν. Πάρτε το μαζί σας όταν πάτε για τα ψώνια του βρεφικού δωματίου. Ρωτήστε το πώς του φαίνεται το όνομα που σκοπεύετε να δώσετε στο νεογέννητο ή ακόμα καλύτερα ζητήστε του να επιλέξει το αγαπημένο του από τρεις επιλογές. Μιλήστε του για τα όμορφα παιδικά χρόνια με τα δικά σας αδέλφια – ή για το πόσο σας στεναχωρούσε που ήσασταν μοναχοπαίδι.

Επιλέξτε τα σωστά βιβλία

Σε όποια ηλικία και αν βρίσκεται το μικρό σας, σίγουρα υπάρχουν βιβλία που να του εξηγούν με κατάλληλο τρόπο πώς δημιουργείται μια νέα ζωή. Επιλέξτε τα αγαπημένα σας και διαβάστε τα μαζί για να του λύσετε όποιες απορίες έχουν προκύψει. Τα περισσότερα θα περιγράφουν την αναπαραγωγική διαδικασία μέσα από κάποια μεταφορά, όπως με ένα σποράκι που φυτεύεται, φυτρώνει και αναπτύσσεται.

imommy.gr

Εφηβεία: Πώς να γίνουν οι Γονείς η «γέφυρα» προς την Ενηλικίωση

Η περίοδος της εφηβείας είναι σαφώς ένα σημαντικό μεταβατικό στάδιο στον άνθρωπο, το οποίο συνήθως αφορά τις ηλικίες μεταξύ 12 έως 19 ετών. 

Κατά το διάστημα αυτό, ο άνθρωπος φεύγει από την αθωότητα και την ξεγνοιασιά της παιδικής αντίληψης και προετοιμάζεται για την ένταξή του στον κόσμο της ευθύνης και της ενηλικίωσης γενικότερα.

Σε αυτό το διάστημα, οι αλλαγές που συμβαίνουν αφορούν κατά κύριο λόγο τον κοινωνικό, τον γνωστικό, τον συναισθηματικό και τον ψυχολογικό τομέα. 

Δηλαδή, μέσα σε μια χρονική περίοδο περίπου 8 χρόνων ένας έφηβος μπαίνει στη διαδικασία να υιοθετήσει όλες αυτές τις αλλαγές, ώστε στη συνέχεια να αποτελεί έναν ενήλικα με ισορροπία ψυχικού και συναισθηματικού επιπέδου. 

Όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια, στο διάστημα αυτό η θέση των γονέων είναι λεπτή και ιδιαίτερη.

Είναι αλήθεια πως το διάστημα πριν από την εφηβεία, οι γονείς μπορούν να διαχειριστούν το παιδί τους πιο εύκολα.

 Άλλωστε, στις παιδικές ηλικίες το άτομο περιστρέφεται μοιραία γύρω από την ασφάλεια της γονεϊκής παρουσίας. 

Έτσι, τις περισσότερες φορές οι γονείς αισθάνονται ένοχοι, διότι δεν μπορούν ίσως να ασκήσουν τον μέχρι πρότινος «έλεγχο» ή αισθάνονται αμηχανία για το πώς πρέπει να καθοδηγήσουν έναν έφηβο, που σαφώς έχει περισσότερες και πιο πολύπλοκες ανάγκες από ένα παιδί.

Σε πρώτη φάση χρειάζεται να σημειωθεί ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, ο χρόνος είναι εξαιρετικά πολύτιμο πράγμα. 

Σε σχέση ειδικά με το παρελθόν, ο χρόνος τον οποίον οι γονείς αφιερώνουν στα παιδιά τους είναι χαρακτηριστικά μειωμένος, ενώ εξακολουθεί να μειώνεται διαρκώς, αφού αυξάνεται ο φόρτος εργασίας και οι λοιπές ενασχολήσεις. Από την άλλη, οι έφηβοι βρίσκονται αντιμέτωποι με το σχολικό ωράριο και το πλήθος των υπόλοιπων ασχολιών τους, με αποτέλεσμα να μην έχουν αρκετό χρόνο για τις απαραίτητες ενδοοικογενειακές και διαπροσωπικές τους σχέσεις. 

Παρακάτω, θα αναφερθούν αναλυτικά ορισμένες συμβουλές, ιδέες και τρόποι ανταπόκρισης γενικά απέναντι στην εφηβική ηλικία αλλά και σε πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις που την χαρακτηρίζουν.

Αρχικά, κάτι που οι γονείς δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν είναι η αξία, η ποιότητα και η λειτουργικότητα της επικοινωνίας που έχουν μεταξύ τους. 

Η συναισθηματική ζωή και η κοινωνική έκφραση των εφήβων επηρεάζεται άμεσα από τη σχέση που έχουν οι γονείς μεταξύ τους, διότι ο τρόπος με τον οποίον συμπεριφέρεται ο ένας γονιός απέναντι στον άλλον και κυρίως η στάση του πατέρα απέναντι στη μητέρα έχει άμεσο αντίκτυπο στον τρόπο που συμπεριφέρεται ο έφηβος απέναντι στους γονείς του και στον ευρύτερο κοινωνικό του περίγυρο.

Γίνεται κατανοητό, λοιπόν, ότι η ποιοτική επικοινωνία στη σχέση των γονέων παίζει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία μιας υγιούς σχέσης με τον επαναστατημένο/ανήσυχο έφηβο που αναζητά την ταυτότητά του. Ειδικότερα,

– Οι γονείς πρέπει να αντιμετωπίζουν τα λάθη που κάνουν οι ίδιοι με υπευθυνότητα. 

Δηλαδή δεν χρειάζεται να προσποιούνται τους τέλειους. Δεν πρέπει να φοβάστε οι γονείς να παραδεχτείτε ή να απολογηθείτε για τα λάθη σας. Όταν ο γονέας επιδεικνύει ώριμη και υπεύθυνη συμπεριφορά σε αυτές τις περιπτώσεις, αποτελεί παράδειγμα και βοηθά στο να χειρίζονται οι έφηβοι καλύτερα τις οποιεσδήποτε στρεσσογόνες και αγχώδεις καταστάσεις.

– Ο έφηβος την περίοδο αυτή δομεί τις προσωπικές του φιλίες, ενώ οι παρέες του συνιστούν «μικρές» κοινωνίες και με ιδιαίτερους, πολλές φορές, κώδικες επικοινωνίας. 

Οι γονείς χρειάζεται να αποδέχονται τις καταστάσεις αυτές και τις σχέσεις του, χωρίς να προσπαθούν να εισχωρήσουν σε αυτές ή να τις αντικαταστήσουν κάποιον τρόπο. 

Οι προσπάθειες των γονέων να υποδυθούν τον «φίλο» πέφτουν στο κενό, διότι οι έφηβοι το αντιλαμβάνονται. Η ανάγκη που διακατέχει τον έφηβο για αυτονόμηση και ανεξαρτησία πολλές φορές οδηγεί σε οδυνηρές συγκρούσεις με τους γονείς.

– Οι γονείς πρέπει να διαχειρίζονται με ιδιαίτερη προσοχή τις καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από ένταση, με υπομονή και άνευ όρων αγάπη απέναντι στο παιδί τους. 

Ο διάλογος- όχι ο ακατάπαυστος που θυμίζει πλύση εγκεφάλου-, και η βούληση για υγιή διαπραγμάτευση και αποδοχή των επιθυμιών είναι μια απαραίτητη στάση που πρέπει οι γονείς να διατηρούν.

Αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι οι σημαντικότεροι παράγοντες που διαφοροποιούν το μειωμένο από το υψηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης στους εφήβους εξαρτώνται από τη γενικότερη αποδοχή του παιδιού από τους γονείς, από την προσπάθεια καθορισμού συγκεκριμένων ορίων της παιδικής ελευθερίας και από τη δυνατότητα ατομικής πρωτοβουλίας εκ μέρους του παιδιού – εφήβου. 

Έτσι,
– η άτυπη καθιέρωση κανόνων επιβράβευσης προς τα παιδιά και τους έφηβους αντανακλά τον σεβασμό των γονιών προς τα παιδιά τους, ενώ τονώνει την αυτοπεποίθησής και την αισιοδοξία τους. Από την άλλη,

– στις περιπτώσεις που οι έφηβοι επιδεικνύουν ανεπιθύμητες συμπεριφορές, είναι ανάγκη οι γονείς να δείχνουν στα παιδιά τους και να διαπαιδαγωγούν αυτά πως κάθε πράξη πολλές φορές έχει συνέπειες. 

Ωστόσο, σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο δεν πρέπει να ταυτίζεται με τη σωματική και τη λεκτική βία και σαφέστατα δεν πρέπει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα.

Η συμπεριφορά και η διαχείριση του εαυτού μας στο πλαίσιο της συναναστροφής με άλλα πρόσωπα και κανόνες, δημιουργεί στον άνθρωπο την έννοια της οργάνωσης και φυσικά τον υγιή προβληματισμό σχετικά με τις πράξεις του. 

Επίσης, να πούμε ότι ο ρόλος της μητέρας απέναντι στον έφηβο έχει σημαντική αξία και μάλιστα αφορά άμεσα την ψυχική ανάπτυξη του εφήβου, διότι ο τελευταίος αναπτύσσει μαζί της σχέση αλληλενέργειας και αλληλεκπλήρωσης.

– Οι μητέρες οφείλουν να βρίσκονται κοντά στα παιδιά τους, να ενδιαφέρονται για ό,τι τα απασχολεί, χωρίς βέβαια να προσπαθούν να δημιουργήσουν οι ίδιες σχέση εξάρτησης. Βάσει του παραπάνω, δεν προκύπτει φυσικά ότι ο πατέρας έχει υποτιμημένο ρόλο, απεναντίας είναι σημαντικός και πολλές φορές καταλυτικός στην εξέλιξη του εφήβου, τόσο για αγόρια όσο και για τα κορίτσια.

Συμπερασματικά, γίνεται αντιληπτό πως δεν είναι εύκολο το να είσαι έφηβος, ούτε και το να διαχειρίζεσαι μια σχέση με έναν έφηβο άνθρωπο. Αναδεικνύονται δυσκολίες και πολλές φορές οι γονείς αισθάνονται ολότελα απόγνωση στη σχέση γονέα – έφηβου.

Όμως μια τέτοια λογική δεν αντανακλά την πλήρη αλήθεια, διότι σε κάθε περίπτωση υπάρχουν τρόποι και μέσα, όπως σημειώνονται και παραπάνω, ώστε ο καθένας να μπορεί να βρει διεξόδους, χωρίς να καταστρέψει τη σχέση του με το παιδί του και κυρίως χωρίς να του δημιουργήσει προβλήματα που θα τον ακολουθούν στη ενήλικη ζωή του. 

Η διάθεση, η υπομονή, οι συμβουλές κάποιου ειδικού όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο και η άνευ όρων αγάπη των γονέων προς τα παιδιά συνιστούν τις βάσεις για μια υγιή και λειτουργική σχέση.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι