Βαρύ πράμα η αδικία...

Βαρύ πράμα το να αδικείς τον άλλον.

Και όχι.
Δεν μιλάω για κάτι μεγάλο και τρανό.
Τα απλά. Τα μικρά. Τα καθημερινά.
Αυτά είναι που θέλουνε μεγάλη προσοχή.

Ένας λόγος. Ένα βλέμμα. Μια κίνηση. 

Είναι πολλές φορές αρκετά για να πληγώσουν, για να προσβάλλουν έναν άνθρωπο.

Και μην πας μακριά.
Τον άντρα μας. Την γυναίκα μας. Τον φίλο μας. 

Τον άνθρωπο που αλλάζουμε μια καλημέρα. 

Αυτούς συνήθως αδικούμε.

Και ξέρεις πιο είναι το χειρότερο;
Ότι δεν το καταλαβαίνουμε καν.

Και είναι τόση η πίκρα που προσφέρουμε, που μια συγγνώμη, δεν ξέρω αν είναι αρκετή για να διορθώσει αυτό που κάνουμε τον άλλον να νιώσει…

Ξέρεις γιατί στα γράφω όλα αυτά;
Αδίκησα έναν άνθρωπο προχθές…. Εγώ. Του φέρθηκα άσχημα. 

Όχι καλά. 

Και ξέρεις πιο είναι το πιο τρομαχτικό. Παραλίγο να μην το έπαιρνα καν χαμπάρι…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Yusuke Narita: «Να αυτοκτονήσουν μαζικά οι ηλικιωμένοι»

    Για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της ολοένα και πιο γερασμένης ιαπωνικής κοινωνίας, ο Γιουσούκε Ναρίτα προτείνει κάτι εγκληματικό και ανατριχιαστικό: Μαζική αυτοκτονία των ηλικιωμένων, ακόμη και με τη μέθοδο του Sepuku που χρησιμοποιούσαν οι ατιμασμένοι Σαμουάι τους προηγούμενους αιώνες...

O Γιουσούκε Ναρίτα είναι επίκουρος καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ και κατάγεται από την Ιαπωνία.

Η Ιαπωνία τα τελευταία χρόνια είναι μία γερασμένη κοινωνία (ίσως η πιο γερασμένη του αναπτυγμένου κόσμου) ενώ έχει και το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος σε απόλυτο ποσό.

A Yale Professor Suggested Mass Suicide for Old People 

    Τι προτείνει, λοιπόν, ο 37χρονος Ναρίτα για την αντιστροφή αυτής της πράγματι προβληματικής πραγματικότητας στην Ιαπωνία; Μαζική αυτοκτονία των ηλικιωμένων, ακόμη και με τη μέθοδο του Sepuku που χρησιμοποιούσαν οι ατιμασμένοι Σαμουάι τους προηγούμενους αιώνες...

Ακούγεται και είναι εξοργιστικό: Ένας καθηγητής να εκφράζει, δημοσίως μάλιστα, μία τόσο μισάνθρωπη άποψη, που θα έκανε ακόμα και τον Χίτλερ να ντραπεί. 

Ωστόσο, διατυπώθηκε και, όπως μας πληροφορούν οι Times της Νέας Υόρκης, με τη βοήθεια των social media έκανε εύκολα τον γύρο του κόσμου.

    Όταν άρχισε να δημιουργείται ντόρος με τη δήλωσή του αυτή, ο καθηγητής Ναρίτα έκανε ένα βήμα πίσω: "Η φράση μου ήταν μία αφηρημένη αναφορά (που έγινε) προκειμένου να καταδείξω το πρόβλημα. Στην Ιαπωνία οι ίδιοι άνθρωποι διαφεντεύουν για πάρα πολλά χρόνια τους χώρους των επιχειρήσεων, των media και της πολιτικής" τόνισε.

    Η αναδίπλωση του καθηγητή δεν έπεισε πολλούς. Ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει ως μότο στον λογαριασμό του στο twitter τη φράση "αυτά που σου λένε ότι απαγορεύεται να πεις είναι συνήθως αλήθεια" φαίνεται ότι διαθέτει περισσή αυτοπεποίθηση και θάρρος (θράσος), τόσο, ώστε να βάζει στο τραπέζι ακόμα και το ενδεχόμενο να γίνει υποχρεωτική η ευθανασία κάποια στιγμή στο μέλλον, ακριβώς για να μειωθεί ο μέσος όρος ζωής των εν ζωή πολιτών.

    Στην Ιαπωνία τέτοιους είδους συζητήσεις δεν εκπλήσσουν, όχι όσο παλιά τουλάχιστον. Ο αρθρογράφος Μασάτο Φουχισάκι είχε γράψει πρόσφατα ότι η κοινωνική πρόνοια στους ηλικιωμένους θα πρέπει να διακοπεί, ενώ πριν από περίπου μία δεκαετία ο υπουργός Οικονομικών Τάρο Άσο είχε ισχυριστεί ότι οι ηλικιωμένοι πρέπει να... βιαστούν να πεθάνουν.
Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι πέρυσι η ταινία (Plan 75) είχε ως κεντρικό μοτίβο σεναρίου πωλητές να επιχειρούν να πείσουν συνταξιούχους να συμμετάσχουν σε πρόγραμμα ευθανασίας που χρηματοδοτεί η κυβέρνηση.

    Με την πρόοδο της επιστήμης και ενώ διανύουμε τον 21ο αιώνα, θα έλεγε κανείς ότι ο μοναδικός στόχος της ανθρωπότητας θα ήταν η άνοδος του μέσου όρου ζωής και του βιοτικού επιπέδου.
    Όμως, κάποιοι ιδεοληπτικοί πιστεύουν ότι όλα τα δεινά για τα αδιέξοδα των σύγχρονων κοινωνιών θα ξεπεραστούν αν... εξαφανίσουμε μαζικά τους ηλικιωμένους.

Ίσως οι απόψεις του καθηγητή Ναρίτα να μην είναι τόσο μειοψηφικές όσο νομίζουμε. Άλλωστε από τη στιγμή που τις εξέφρασε και έπειτα, οι ακόλουθοί του στα social media αυξάνονται ραγδαία...

[Ανδρέας Λοβέρδος: «... οι άνθρωποι δεν πεθαίνουνε κιόλας, ζούνε για αρκετά χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους»]

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φτιάξτε σπιτικές πλαστελίνες μαζί με το παιδί σας!

Κι όμως γίνεται!
(με περισσότερο αλεύρι από αυτό που λέει η συνταγή)

    Οι κατασκευές με πλαστελίνες είναι από τις αγαπημένες δημιουργικές ασχολίες των παιδιών και δεν είναι λίγες οι φορές που αγοράζοντας τες ανησυχούμε για την προέλευση και τα υλικά που χρησιμοποιούν στο εμπόριο.
Γι' αυτό, λοιπόν, εμείς σας έχουμε τη λύση, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργη! 

How to make playdough

συνταγή 1η
1 φλιτζάνι αλάτι
1 φλιτζάνι αλεύρι
1 φλιτζάνι νερό
Χρώματα ζαχαροπλαστικής

συνταγή 2η
2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3/4 φλιτζάνι αλάτι
4 κουταλάκια του γλυκού κρεμόριο
2 κούπες νερό χλιαρό
2 κουταλιές της σούπας φυτικό λάδι
Χρωστικές τροφίμων

 .

Πώς θα την φτιάξουμε;  

Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το αλάτι και το αλεύρι, έπειτα αργά αργά προσθέτουμε το νερό και το χρώμα ζαχαροπλαστικής που έχουμε επιλέξει. 
Ζυμώνουμε πολύ καλά έως ότου γίνει μαλακό κι εύπλαστο.
Αν θέλουμε διάφορα χρώματα μοιράζουμε το μείγμα σε 3-4 μπολάκια κι ρίχνουμε σταγόνες χρωμάτων της επιλογής μας. 
Στρώστε μια μεγάλη επιφάνεια και παίξτε με το παιδί σας άφοβα!
Να σημειώσουμε ότι η διαδικασία είναι τόσο απλή που μπορείτε να επαναλαμβάνετε όσο συχνά θέλετε παρέα με το μικρό σας!

mothersblog.gr

Ἔραμαι Μέγα

«Το μόνο που μετράει τελικά είναι ο έρωτας.
Δύο πράγματα κυβερνούν τον κόσμο.
Η εξουσία και ο έρωτας.
Η εξουσία κερδίζει κατά κράτος.
Τα ισοπεδώνει όλα και δεν αφήνει τίποτα.
Και όλοι τη λαχταρούν.
Και όσοι την έχουν την ασκούν στο έπακρο.
Έχει ενδυθεί το πιο ισχυρό ένδυμα που υπάρχει, το χρήμα. 

 

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που της αντιστέκεται και δεν μπορεί να το νικήσει με τίποτα.
Ο έρωτας.
Ο έρωτας επιβιώνει.
Μέσα στα χρόνια, μέσα στους αιώνες, το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσε να νικήσει η εξουσία είναι ο έρωτας.
Ο έρωτας δεν έχει το ένδυμα της εξουσίας.
Ο έρωτας είναι πάντα γυμνός.
Και η γύμνια του έρωτα δεν ντρέπεται.
Δεν βλέπει σάρκες, κιλά και δέρματα.
Βλέπει ψυχές.
Και αντέχει.
Το μόνο πράγμα που πονάει κάθε είδους εξουσία είναι ο έρωτας.
Γιατί δεν κατάφερε να τον νικήσει.
Αγαπήστε.
Το παιχνίδι της εξουσίας το χάσαμε.
Το μόνο που μας λυτρώνει από τα δεσμά της είναι ο έρωτας.
Αγαπήστε.
Δεν είναι το νόημα της ζωής.
Είναι η ζωή η ίδια»

Γράφει ο Θεόδωρος Παπακώστας και κλείνει με το
ΕΡΑΜΑΙ ΜΕΓΑ,
μικρή επιγραφή σ’ ένα δαχτυλίδι χαραγμένη.
Δαχτυλίδι ταπεινό, χάλκινο που βρέθηκε σε ανασκαφή στο Καστρί Γρεβενών.
Που σημαίνει αγαπώ πολύ, ποθώ, λαχταρώ πολύ.
Ελάχιστη υπενθύμιση ότι όπου κατοικεί η ανθρωπότητα συνεχίζει να αγαπάει.

 

Από το βιβλίο: «Αρχαιολογία αγάπη μου… Έλα πάρε με από δω», δρ Θεόδωρος Παπακώστας, 2022, επιμέλεια Λένια Μαζαράκη, εκδ. Key Books σελ. 339

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Φόβος της Αγάπης / Afraid of Love

Της ψυχολόγου Μαρίνας Κόντζηλα

Πολλοί άνθρωποι, τόσο άντρες όσο και γυναίκες, αποφεύγουν να συνάψουν σχέσεις, γιατί κατά βάθος φοβούνται να αγαπήσουν.

Είναι γεγονός πως οι περισσότερες σχέσεις στην εποχή μας έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να βιώνουν έντονα τη μοναξιά.

7 Reasons Most People Are Afraid of Love

Αρκετοί αποδίδουν τη διατάραξη και την άσχημη έκβαση των σχέσεων στην οικονομική κρίση. Και όμως δεν αποτελεί τη βαθύτερη αιτία στον κλονισμό και στη διάλυση μιας σχέσης αλλά απλά μια επιφανειακή αφορμή.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη από τη φύση τους να αγαπηθούν, ωστόσο συνήθως προβάλλουν άμυνες και ορθώνουν ψηλά τείχη για να προστατέψουν τον εαυτό τους από τα βέλη του έρωτα, αφού φοβούνται μήπως λαβωθούν.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά σε ποιους παράγοντες οφείλεται ο φόβος για την αγάπη:

• οι παιδικές πληγές και τα τραύματα καθώς και η ταυτότητα που διαμορφώσαμε: εάν κάποιος βίωσε την απόρριψη και αντιμετώπιζε μια επικριτική και απαξιωτική στάση από τους σημαντικούς ενήλικες της ζωής του και κυρίως από τους γονείς του στη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, οι αρνητικές εμπειρίες τον στιγμάτισαν και έτσι ως ενήλικας ζει με την πεποίθηση πως δεν αξίζει να νιώσει ευτυχισμένος. 

Έτσι, όταν εμφανίζεται στη ζωή του η αγάπη, την απωθεί προβάλλοντας στις σχέσεις του τον εσωτερικό του κενό κόσμο και τις συναισθηματικές του ανασφάλειες. Το αποτέλεσμα είναι να πιστεύει σε μόνιμη βάση πως ο σύντροφός του δε νοιάζεται πραγματικά για αυτόν παρά το γεγονός πως αυτός του αποδεικνύει διαρκώς έμπρακτα πως τον αγαπά, τον σέβεται, τον κατανοεί και πιστεύει σε αυτόν.

• η αγάπη μας κάνει ευάλωτους: μια νέα αγάπη, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σαν ένα νέο μέρος που καλείται να εξερευνήσει κάποιος, οπότε η άγνοια για το τι θα συναντήσει και τι θα αντιμετωπίσει στην πορεία θέτει σε λειτουργία το φυσιολογικό ένστικτο του φόβου για το άγνωστο. 

Το γεγονός πως με την πάροδο του χρόνου αρχίζει κανείς να δείχνει εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του άλλου, να ανακαλύπτει πως έχει κοινά στοιχεία και ενδιαφέροντα μαζί του και να του επιτρέπει να εισβάλει στη ζωή του και στον προσωπικό του χώρο και να επηρεάσει τη ρουτίνα στην οποία είχε συνηθίσει να ζει μέχρι τότε, να παραγκωνίζει τον ίδιο του τον εαυτό, να χάνει την ελευθερία του και να χαλαρώνει σιγά σιγά τις άμυνές του, τον τρομοκρατεί ολοένα και περισσότερο και ενισχύει την πεποίθησή του πως όσο πιο κοντά του έρχεται και όσο πιο πολύ δένεται με τον άλλον και επενδύει στη σχέση τόσο πιο μεγάλες είναι οι πιθανότητες να πληγωθεί.

• η πεποίθηση πως οι σχέσεις απειλούν την ισορροπία της οικογένειας: μια σχέση σηματοδοτεί την ανεξαρτησία και την αυτονομία μας από το στενό οικογενειακό πλαίσιο. Όταν γνωρίζουμε κάποιον και ερωτευόμαστε έχουμε την επιθυμία να περνάμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε μαζί του. 

Αυτό πολλές φορές έχει σαν αποτέλεσμα να έρθουμε σε ρήξη με τους γονείς και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μας που νιώθουν πως σιγά σιγά χάνουν την επαφή μαζί μας, πως κάποιος άλλος μας διεκδικεί, πως τους παραγκωνίζουμε και πως υπάρχει περίπτωση να τους εγκαταλείψουμε και να μας χάσουν. Αυτό συμβαίνει όταν σε μια οικογένεια δεν υπάρχουν σαφή και σταθερά όρια, υπάρχουν συμπλέγματα και οι σχέσεις έχουν διαμορφωθεί και έχουν οικοδομηθεί με λανθασμένο τρόπο.

• οι σκιές από το παρελθόν που μας ακολουθούν: εκεί που είναι κάποιος σίγουρος πως έχει τραβήξει μια κόκκινη γραμμή στο παρελθόν του, τρέμει στην ιδέα να αφεθεί στην καινούργια αγάπη γιατί δεν έχουν επουλωθεί οι πληγές που του προκάλεσε η προηγούμενη σχέση και του θυμίζουν έντονα όλα τα αρνητικά γεγονότα που είχαν συμβεί στη διάρκειά της. Το αποτέλεσμα είναι να κυριεύεται από πανικό όταν σκέφτεται πως μπορεί να βιώσει ξανά μια παρόμοια κατάσταση. 

Τα ισχυρά συναισθήματα που πηγάζουν από έναν άδοξο έρωτα, μια απόρριψη ή προδοσία που βίωσε κάποιος, όπως είναι ο θυμός, η θλίψη, η απογοήτευση, η ματαίωση και η απώλεια και που ποτέ δε μπήκε κάποιος στη διαδικασία να δώσει χρόνο στον εαυτό του για να τα επεξεργαστεί, είναι πολύ πιθανό να στέκονται εμπόδιο στο να προχωρήσει παρακάτω με υγιή τρόπο και να αφεθεί στην οικειότητα της αληθινής αγάπης.

• δεν αντέχεις να χάσεις την αγάπη: όταν μια σχέση φθάσει στο τέλος, ο πόνος της απώλειας είναι πολύ μεγάλος. Λένε μάλιστα πως μετά από ένα χωρισμό, βιώνει κανείς παρόμοια στάδια με αυτά που περνά στη διάρκεια του πένθους και πως ο φόβος να μη διαλυθεί μια σχέση συνδέεται με το φόβο της θνησιμότητας. 

Η αγάπη σίγουρα πονά και όσο πιο σημαντικός είναι κάποιος για εσάς, τόσο πιο πολύ σας κυριεύει ο φόβος μήπως απομακρυνθεί από κοντά σας και τον χάσετε.

• υπερβολικές προσδοκίες από την αγάπη: συνήθως αναζητάτε κάποιον σε αυτό τον κόσμο που να μοιάζει στον ιππότη με το άσπρο άλογο. Αυτός όμως υπάρχει μόνο στα παραμύθια. Θέλετε να είναι ρομαντικός και να σας αγαπά στον ίδιο βαθμό που τον αγαπάτε και εσείς. Είναι όμως δύσκολο να υπάρχει ισότητα και δικαιοσύνη στα συναισθήματα, τα οποία δεν είναι πάντα σταθερά. 

Ο σύντροφός σας από τη μια στιγμή στην άλλη για διάφορους λόγους μπορεί να γίνει κυκλοθυμικός και να νιώσει θυμό, εκνευρισμό, άγχος, απογοήτευση, κούραση, λύπη. Ο ένας από τους δύο είναι πιθανό να νιώθει ή να εκφράζει λιγότερα ή περισσότερα. Άλλωστε ο καθένας είναι μοναδικός. Όταν λοιπόν έχετε πλάσει στο μυαλό σας κάτι άλλο από αυτό που εμφανίζεται στην πραγματικότητα, είναι φυσικό να απογοητεύεστε.

• η χαρά συνοδεύεται από τον πόνο: πολλοί αποφεύγουν να αντλήσουν χαρά μέσα από ένα γεγονός όπως είναι ο έρωτας και η αγάπη γιατί φοβούνται πως σύντομα τη θέση της ευτυχίας θα διαδεχθεί η θλίψη, ο πόνος και η δυστυχία. 

Έτσι, βάζουν αυστηρά όρια στον εαυτό τους, προσπαθούν να έχουν πάντα τον έλεγχο και να μην παρασυρθούν από την ορμή του έρωτα, φρενάρουν και καμουφλάρουν προσεκτικά τα συναισθήματά τους, βάζοντας στο περιθώριο την επιθυμία τους να αγαπήσουν και την ανάγκη τους να νιώσουν ζεστασιά και οικειότητα μέσα σε μια σχέση.

Για να αφεθούμε στη μαγεία του έρωτα και στη θαλπωρή της αγάπης και να κατορθώσουμε να συνάψουμε υγιείς σχέσεις, θα πρέπει να αποδεχτούμε και να αντιμετωπίζουμε τους φόβους και τους ενδοιασμούς μας, να μετριάσουμε τις άμυνές μας, να βρούμε την εσωτερική μας ισορροπία και να εκπαιδευτούμε στο να αναγνωρίζουμε και να εκφράζουμε ανοιχτά και ειλικρινά τα συναισθήματά μας χωρίς προσωπεία. 

Μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας, θα μάθουμε τελικά να πλησιάζουμε τον εαυτό μας και τότε μόνο θα έρθουμε πιο κοντά στην αληθινή αγάπη και θα την απολαύσουμε πραγματικά χωρίς αναστολές.

(Πρώτη δημοσίευση στο schooltime.gr: Μάρτιος 2016)

Μαρίνα Κόντζηλα*
Συμβουλευτική Ψυχολόγος-Εκπαιδεύτρια Ομάδων Γονέων

schooltime

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι