Κωστής Παλαμάς: Ὁ Γκρεμιστὴς - Επίκαιρο όσο ποτέ!!

Ο Γκρεμιστής είναι ένα ποίημα φλογερό, γενναίο, τολμηρό... ένας ύμνος στην κάθαρση, μια ωδή για αναγέννηση.
Ο ποιητής πιθανώς ξαφνιάζει με την ίσως γεμάτη πάθος προσταγή: «Γκρεμίστε! » αλλά αυτή η προσταγή δεν είναι παρά η ανάγκη του ποιητή για δημιουργία.

Ήδη από τον πρώτο στίχο ο ποιητής τονίζει ότι η ιδιότητα του «γκρεμιστή» είναι συνυφασμένη με αυτήν του «κτίστη», το γκρέμισμα είναι η προϋπόθεση της δημιουργίας, αλλά και η πρόθεση για δημιουργία είναι η προϋπόθεση για τον γκρεμιστή.

Ὁ Γκρεμιστὴς
Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης*
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι*
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς* ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι* μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω,* βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

Δειλοί και κρυφοί στίχοι, 1928

απελάτης= βυζαντινός φρουρός των συνόρων - ζωοκλέφτης.
απελατίκι= σιδερένιο ρόπαλο
πλατωσιές= πλατώματα, πλατύ άνοιγμα, ξέφωτο
νοητάκι= μαγικό άλογο με υπερφυσικές ικανότητες
γρικάω= ακούω

Για τον ποιητή, το γκρέμισμα δεν είναι μία άλογη απόρροια ενός βίαιου μηδενισμού  (όπως με μια απρόσεχτη ανάγνωση μπορεί να νομίσει κανείς ), αλλά είναι μία ενέργεια που απαιτεί πίστη, «νου και καρδιά και χέρι».
Δηλαδή ο ποιητής με την προσταγή: «Γκρεμίστε!», δεν προτρέπει στην άκριτη (και υλική) καταστροφή αλλά στην κατεδάφιση της ασχήμιας και του ψευδους που κυριαρχεί πλέον σχεδόν σε κάθε τι ανθρώπινο, «σε πύργους και σε ναούς». Για τον ποιητή/ κτίστη, θεμέλιο πρέπει να είναι η ίδια η αλήθεια της φύσης, «των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τα αγρίμια», και έτσι δεν προτρέπει σε έναν οπισθοδρομισμό αλλά σε μια ηθική και κοινωνική αναγέννηση, η οποία μπορεί να έρθει μόνο με την κατεδάφιση των πλέον αλλοτριωμένων σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων («τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά») και το εκ νέου κτίσιμό τους, αντλώντας από τις πρωταρχικές ανάγκες που ώθησαν τον άνθρωπο σε κοινωνία.

Ο ποιητής νοιώθει αποστροφή και θυμό αλλά αν και βρίσκεται στα μεσάνυχτα του μίσους πάντα κοιτάζει προς το φως το απόμακρο της μέρας...με αυτόν τον τρόπο ότι γκρεμίζει, το γκρεμίζει με ελπίδα και μόνο έτσι καταφέρνει να γίνεται και ο κτίστης. Με λίγα λόγια μόνο με ελπίδα, ελευθερία από κάθε κηδεμονία («Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε...») και στόχους για κάτι καλύτερο και πιο αληθινό μπορεί να γκρεμιστεί η ασχήμια και το ψεύδος, αλλιώς - αν και δεν το λέει ο Παλαμάς -  το «γκρέμισμα» γίνεται μάλλον αυτοκαταστροφικό....

Στην σημερινή εποχή της παρακμής και της κρίσης, τα λόγια της ποίησης του Παλαμά ακούγονται μάλλον επίκαιρα και αναδεικνύουν τόσο τον άλογο μηδενισμό της όποιας βίας όσο και την ίσως ανόητη και στο τέλος οδυνηρή επιμονή μας να χτίσουμε πάνω στα θεμέλια της ασχήμιας και του ψεύδους(κρύβοντας τα έτσι κάτω από το χαλί...).
Η κρίση είναι βαθιά, συνάμα πολιτική και κοινωνική. Οι σχέσεις της κοινωνίας και της πολιτείας, όσο και οι θεσμοί της (πολιτικοί και μη) πάσχουν. Τα συστήματα που τους εκφράζουν είναι δυστυχώς φθαρμένα (δεν έχει σημασία αν είναι πλήρως ή μερικώς), αλλά η κάθαρση θα έρθει μονάχα μέσω της αναγέννησης.
Η αλήθεια των θεσμών της Δημοκρατίας και της κοινωνίας δεν μπορεί να γκρεμιστεί (όσο και αν το διατείνονται κάποιοι...) αλλά η φανέρωση και η πραγμάτωσή της προϋποθέτει το γκρέμισμα του ψεύδους και όλων των φορέων του.
Αλλά για να είσαι ο κτίστης, πρέπει να είσαι και ο γκρεμιστής και αυτό βέβαια θέλει τόλμη.

α.α.

anaghrapho

Σημείωση: Την ιδέα για το ποίημα την πήρα από εδώ
Πηγές:
Βιογραφικά στοιχεία

sarantakos

Ο Αληθινός Παλαμάς του Ν. Ζαχαριάδη

palamas12

Άλλο Άρρωστος Άνθρωπος και άλλο Αρρωστημένος... Καλημέρα σας...

Άλλο άρρωστος άνθρωπος και άλλο αρρωστημένος.
Ο πρώτος, συχνά δεν έχει καμία ευθύνη για την κατάστασή του.

Ο δεύτερος είναι ένοχος αποκλειστικά. 

Είναι ένοχος γιατί άφησε πόρτες ανοιχτές. 

Είναι ένοχος γιατί παρέδωσε εκούσια τη ζωή του στο σκοτάδι.

Άλλο άρρωστος άνθρωπος και άλλο αρρωστημένος.
Ο πρώτος μπορεί και μετανιώνει για τα λάθη του. 

Πέφτει. Σηκώνεται. 

Τον πολεμάει τον κακό του εαυτό. 

Παλεύει.

Ο δεύτερος στέκεται περήφανος στη πτώση του. 

Αμετανόητος. Χρησιμοποιώντας μόνο δικαιολογίες. 

Καλλιεργώντας το σκοτάδι.

Άλλο άρρωστος άνθρωπος και άλλο αρρωστημένος.
Τον πρώτο, όπου τον δεις, άπλωσέ του το χέρι για βοήθεια…

Για τον δεύτερο κάνε μόνο προσευχή… 

Γιατί, έτσι όπως πορώθηκε η ψυχή του, τίποτε άλλο δεν τον σώζει.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αναστάσιος Αλβανίας: Η διαφθορά πηγάζει από τον νου και την καρδιά

Ασφαλώς, είναι καλές οι ανακοινώσεις και χρήσιμες οι αποφάσεις για την καταπολέμηση της διαφθοράς. 

Αναγκαία η αναζήτηση νέων μεθόδων και συστημάτων για την πάταξή της. 

Αλλά, όπως έχει περίτρανα αποδειχθεί από όσα καθημερινά έρχονται στο φως, οι τρόποι και οι μέθοδοι διαφυγής των κυρώσεων είναι περισσότεροι. 

Η διαφθορά πηγάζει από τον νου και την καρδιά. Και εκεί πρέπει μακροπρόθεσμα, μαζί με τα άμεσα τεχνικά μέτρα, να κατευθυνθεί η θεραπευτική αγωγή της κοινωνίας μας. 

Αρχίζοντας από την ορθή αγωγή των παιδιών, των μικρών και των μεγάλων, κάνοντάς τους να αγαπήσουν την ομορφιά της αγνότητος και της τιμιότητας...

Να μάθουν να αποστρέφονται την απάτη· και να μην καμαρώνουν γι’ αυτήν. 

Να συνειδητοποιήσουν ότι η ειλικρίνεια, η ευθύτητα και η δικαιοσύνη, όλες αυτές οι μορφές της αγνότητας στον ώριμο βίο, δεν είναι αδυναμία αλλά ιδιότητες ευγενικού και αδαμάντινου χαρακτήρα – που τελικά παραμένει ό,τι πιο πολύτιμο για την οικογένεια, την κοινωνία και τον πολιτισμό.

Του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και Πάσης Αλβανίας 

κ. Αναστασίου

πηγή

Αυθαιρεσία και νομιμοποίηση

Αυτές είναι σκέψεις, απλές, χωρίς εμβάθυνση στο θέμα

Είναι ένας συμπολίτης μας και καταφέρνει κάποια στιγμή να φτιάξει ένα σπιτάκι σε μια περιοχή της πατρίδας μας. όσο ποιο φτωχός είναι, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες, το σπίτι που θα φτιάξει να είναι αυθαίρετο.

Η άλλη περίπτωση είναι ο συμπολίτης μας να είναι πλούσιος, εδώ κατά πάσα πιθανότητα, να υπάρχει 'κάποια' άδεια, αλλά είναι σίγουρο, ό,τι θα έχει προβεί σε αυθαιρεσίες, όπως για παράδειγμα το κτίσμα να είναι τεράστιο, να φράζει θάλασσα, να καταπατεί δάσος.

Αν μπορούσα, λέμε αν μπορούσα να χτίσω ένα σπίτι κρυφά στην Ομόνοια ή να φτιάξω μια αποθηκευτικού σε ένα αγροτεμάχιο, ο νόμος τα αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο.

Μετά θα έρθουν οι εκλογές και προεκλογικά κάποιος νόμος θα νομιμοποιήσει το αυθαίρετο οίκημα, θα δικαιώσει την αυθαιρεσία.

Κάθε φορά που κάποιος χτίζει παράνομα, η πολεοδομία το γνωρίζει, με κάποιο τρόπο το μαθαίνει και από εκεί αρχίζει η ομηρεία του αυθαιρετούντα.
Έτσι στήνεται το πελατειακό κράτος, έτσι αρχίζει το αλισβερίσι, έτσι παγιώνεται η διαπλοκή και η διαφθορά.

Οι απλές σκέψεις είναι οι εξής:
Αντί να νομιμοποιείται το αυθαίρετο, να νομιμοποιηθεί η περιοχή. Δηλαδή να φτιαχτεί το οικιστικό σχέδιο της περιοχής, να ενταχθεί το αυθαίρετο στο σχέδιο αυτό, στο βαθμό που δεν καταστρατηγεί τους όρους του σχεδίου και ότι άλλο περισσεύει ... γκρεμίζεται.
Ότι είναι σε ρεματιά, δάσος, ή αιγιαλό ... πάει, γκρεμίζεται. Κοινόχρηστα αγαθά που προσφέρει η φύση, ο Θεός για όλους, δεν μπορούν να τα οικειοποιούνται ορισμένοι αποκλειστικά. Τί θα πει νομιμοποιήθηκε το αυθαίρετο; δηλαδή εξαγοράζω την παρανομία μου, συνήθως λαδώνοντας και διατηρώ την παρανομία μου. Η περιοχή πρέπει να σχεδιασθεί, νομιμοποιηθεί, να ρυθμισθεί, να δημοσιευθεί και να γνωρίζουν όλοι τους κανόνες.

Μια δεύτερη σκέψη είναι η εξής, ο μηχανικός που αναλαμβάνει τα σχέδια, την επίβλεψη και ότι άλλο, πρέπει με την υπογραφή του να είναι συνυπεύθυνος της αυθαιρεσίας, αλλιώς δεν υπογράφει και το σπίτι δεν νομιμοποιείται.

Το Χαμομηλάκι

Ο νόμος απαγορεύει να τιμώνται οι άρχοντες πριν λογοδοτήσουν

«Αναγκάζονταν λοιπόν οι δικαστές να ψηφίσουν όχι για να καταδικάσουν το έγκλημα που δίκαζαν εκείνη τη στιγμή, αλλά για να μη ντροπιάσουν το δήμο.  Όταν όμως κάποιος νομοθέτης αντιλήφθηκε την κατάσταση αυτή, θέσπισε νόμο πάρα πολύ σωστό, που απαγορεύει αυστηρά να στεφανώνονται όσοι είναι υποχρεωμένοι να λογοδοτήσουν». 

Αισχίνης

ΑΙΣΧΙΝΗ ΚΑΤΑ ΚΤΗΣΙΦΩΝΤΟΣ 3.9–12

Ο νόμος απαγορεύει να τιμώνται οι άρχοντες πριν λογοδοτήσουν

 Ο Αισχίνης με τον λόγο του αυτόν αντιστρατεύεται με γραφὴν παρανόμων στην πρόταση του Κτησιφώντα να τιμηθεί ο Δημοσθένης με χρυσό στεφάνι για τις υπηρεσίες του στην πόλη ενώ ακόμα ήταν άρχοντας. (βλ. την απάντηση του Δημοσθένη στον Περί του στεφάνου λόγο του). Στο προοίμιον ο ρήτορας τόνισε την κρισιμότητα της απόφασης και την ανάγκη τήρησης των νόμων και κατέληξε καλώντας τους συμπολίτες του να μην επικυρώσουν το ψήφισμα του Κτησιφώντα ως παράνομο και επιβλαβές για την πόλη.

[9] Περὶ μὲν οὖν τῆς ὅλης κατηγορίας μετρίως μοι ἐλπίζω προειρῆσθαι· περὶ δὲ αὐτῶν τῶν νόμων οἳ κεῖνταιπερὶ τῶν ὑπευθύνων, παρ’ οὓς τὸ ψήφισμα τυγχάνει γεγραφὼς Κτησιφῶν, διὰ βραχέων εἰπεῖν βούλομαι. Ἐν γὰρ τοῖς ἔμπροσθεν χρόνοις ἄρχοντές τινες τὰς μεγίστας ἀρχὰς καὶ τὰς προσόδους διοικοῦντες, καὶ δωροδοκοῦντες περὶ ἕκαστα τούτων, προσλαμβάνοντες τούς τε ἐκ τοῦ βουλευτηρίου ῥήτορας καὶ τοὺς ἐκ τοῦ δήμου, πόρρωθεν προκατελάμβανον τὰς εὐθύνας ἐπαίνοις καὶ κηρύγμασιν, ὥστ’ ἐν ταῖς εὐθύναις εἰς τὴν μεγίστην μὲν ἀπορίαν ἀφικνεῖσθαι τοὺς κατηγόρους, πολὺ δὲ ἔτι μᾶλλον τοὺς δικαστάς.	[9] Σχετικά λοιπόν με την όλη κατηγορία νομίζω πως είναι αρκετά αυτά που είπα. Σχετικά όμως με τους νόμους που υπάρχουν γι' αυτούς που είναι υποχρεωμένοι να λογοδοτήσουν μετά τη λήξη της αρχής που διαχειρίστηκαν και τους οποίους παραβαίνοντας ο Κτησιφώντας έγραψε το ψήφισμά του, θέλω ν' αναφέρω λίγα λόγια. Στα περασμένα χρόνια λοιπόν μερικοί άρχοντες, οι οποίοι αναλάμβαναν τα πιο μεγάλα αξιώματα και διαχειρίζονταν τα δημόσια έσοδα και οι οποίοι δωροδοκούνταν σε κάθε μια απ' τις περιπτώσεις αυτές, παίρνοντας με το μέρος τους τους ρήτορες της βουλής και του δήμου, πολύ πριν τελειώσει ο χρόνος της αρχής που διαχειρίζονταν, κατόρθωναν να εξασφαλίσουν ευνοϊκές προϋποθέσεις για τη λογοδοσία τους με τιμητικά ψηφίσματα κι επαίνους, ώστε την ώρα που λογοδοτούσαν για τη διαχείριση της αρχής που ανάλαβαν να βρίσκονται σε μεγάλη αμηχανία όσοι ήθελαν να τους κατηγορήσουν και πολύ περισσότερο οι δικαστές.
[10] πολλοὶ γὰρ πάνυ τῶν ὑπευθύνων, ἐπ’ αὐτοφώρῳ κλέπται τῶν δημοσίων χρημάτων ὄντες ἐξελεγχόμενοι, διεφύγγανον ἐκ τῶν δικαστηρίων, εἰκότως· ᾐσχύνοντο γὰρ οἶμαι οἱ δικασταί, εἰ φανήσεται ὁ αὐτὸς ἀνὴρ ἐν τῇ αὐτῇ πόλει, πρώην μέν ποτε ἀναγορευόμενος ἐν τοῖς ἀγῶσιν, ὅτι στεφανοῦται ἀρετῆς ἕνεκα καὶ δικαιοσύνης ὑπὸ τοῦ δήμου χρυσῷ στεφάνῳ, ὁ δὲ αὐτὸς ἀνὴρ μικρὸν ἐπισχὼν ἔξεισιν ἐκ τοῦ δικαστηρίου κλοπῆς ἕνεκα τὰς εὐθύνας ὠφληκώς· ὥστε ἠναγκάζοντο τὴν ψῆφον φέρειν  οἱ δικασταί, οὐ περὶ τοῦ παρόντος ἀδικήματος, ἀλλ’ ὑπὲρ τῆς αἰσχύνης τοῦ δήμου.	[10] Γι' αυτό πολλοί απ' αυτούς που ήσαν υποχρεωμένοι να λογοδοτήσουν, αν και πιάνονταν επ' αυτοφώρω να κλέβουν τα χρήματα του δημοσίου, γλίτωναν απ' τα δικαστήρια, και πολύ φυσικά. Γιατί, νομίζω, οι δικαστές θεωρούσαν ντροπή να φανεί ο ίδιος άνδρας, στην ίδια πόλη, ίσως μάλιστα και στον ίδιο χρόνο, ότι προ ολίγου ανακηρύχθηκε στους θεατρικούς αγώνες πως στεφανώθηκε απ' το δήμο με χρυσό στεφάνι ένεκα της αρετής του και της δικαιοσύνης του και ύστερ' από λίγο ο ίδιος αυτός άνδρας να φανεί ότι βγαίνει απ' το δικαστήριο ύστερ' απ' τη λογοδοσία του καταδικασμένος για κλοπή δημοσίων χρημάτων. Αναγκάζονταν λοιπόν οι δικαστές να ψηφίσουν όχι για να καταδικάσουν το έγκλημα που δίκαζαν εκείνη τη στιγμή, αλλά για να μη ντροπιάσουν το δήμο.
[11] Κατιδὼν δή τις ταῦτα νομοθέτης τίθησι νόμον καὶ μάλα καλῶς ἔχοντα, διαρρήδην ἀπαγορεύοντα τοὺς ὑπευθύνους μὴ στεφανοῦν. καὶ ταῦτα οὕτως εὖ προκατειληφότος τοῦ νομοθέτου, εὕρηνται κρείττονες λόγοι τῶν νόμων, οὓς εἰ μή τις ὑμῖν ἐρεῖ, λήσετε ἐξαπατηθέντες. τούτων γὰρ τῶν τοὺς ὑπευθύνους στεφανούντων παρὰ τοὺς νόμους οἱ μὲν φύσει μέτριοί εἰσιν, εἰ δή τις ἐστὶ μέτριος τῶν τὰ παράνομα γραφόντων, ἀλλ’ οὖν προβάλλονταί γέ τι πρὸ τῆς αἰσχύνης. προσγράφουσι γὰρ πρὸς τὰ ψηφίσματα στεφανοῦν τὸν ὑπεύθυνον «ἐπειδὰν λόγον καὶ εὐθύνας τῆς ἀρχῆς δῷ.»	[11] Όταν όμως κάποιος νομοθέτης αντιλήφθηκε την κατάσταση αυτή, θέσπισε νόμο πάρα πολύ σωστό, που απαγορεύει αυστηρά να στεφανώνονται όσοι είναι υποχρεωμένοι να λογοδοτήσουν. Εν τούτοις, αν και ο νομοθέτης πολύ καλά προνόησε γι' αυτά, έχουν επινοηθεί δικαιολογίες για να καταπατηθεί αυτός ο νόμος, τις οποίες αν κάποιος δεν σας τις υποδείξει, θα εξαπατηθείτε απ' αυτούς χωρίς να το καταλάβετε· γιατί, ανάμεσα σ' αυτούς που παράνομα προτείνουν να στεφανώνονται άρχοντες που δεν έχουν λογοδοτήσει, υπάρχουν μερικοί οι οποίοι από φυσικού τους είναι μετριοπαθείς, αν είναι βέβαια δυνατό να είναι μετριοπαθής κάποιος απ' αυτούς που προτείνουν παράνομα ψηφίσματα, αλλά καλύπτουν κάπως τη ντροπή της παρανομίας. Προσθέτουν δηλαδή στα ψηφίσματά τους να στεφανώνεται ο υπεύθυνος άρχοντας, αφού λογοδοτήσει για την αρχή που διαχειρίστηκε.
[12] Καὶ ἡ μὲν πόλις τὸ ἴσον ἀδίκημα ἀδικεῖται· προκαταλαμβάνονται γὰρ ἐπαίνοις καὶ στεφάνοις αἱ εὔθυναι· ὁ δὲ τὸ ψήφισμα γράφων ἐνδείκνυται τοῖς ἀκούουσιν, ὅτι γέγραφε μὲν παράνομα, αἰσχύνεται δὲ ἐφ’ οἷς ἡμάρτηκε. Κτησιφῶν δέ, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ὑπερπηδήσας τὸν νόμον τὸν περὶ τῶν ὑπευθύνων κείμενον, καὶ τὴν πρόφασιν ἣν ἀρτίως προεῖπον ὑμῖν ἀνελών, πρὶν λόγον πρὶν εὐθύνας δοῦναι γέγραφε μεταξὺ Δημοσθένην ἄρχοντα στεφανοῦν.	[12] Και η πόλη παθαίνει πάλι την ίδια αδικία, γιατί δημιουργούνται ευνοϊκές προϋποθέσεις για τη λογοδοσία με την πρόταση να επαινεθεί και να στεφανωθεί ο υπεύθυνος αλλ' αυτός που προτείνει το ψήφισμα δεν κρύβει απ' τους ακροατές του ότι πρότεινε παράνομες προτάσεις, ντρέπεται όμως για τα σφάλματα που έκανε. Ο Κτησιφώντας όμως, άνδρες Αθηναίοι, παραβαίνοντας το νόμο που υπάρχει για τους υπεύθυνους άρχοντες και χωρίς να προσθέσει τη δικαιολογία που εγώ προηγουμένως σας ανέφερα, πρότεινε να στεφανωθεί ο Δημοσθένης, πριν λογοδοτήσει για την αρχή που διαχειρίστηκε.

«Ορισμένα από τα καλά πράγματα στη ζωή διαφθείρονται, διαβρώνονται ή ευτελίζονται, όταν μετατρέπονται σε εμπορεύματα»

Michael J.Sandel - «Τι δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα»

«Ο αργυραμοιβός και η σύζυγός του». 

Πίνακας του Ολλανδού ζωγράφου 

Κουέντιν Μάτσις (1514)

Από το πλήθος των προς πώληση δικαιωμάτων, επενδύσεων και υπηρεσιών που ο καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Μάικλ Τζ. Σαντέλ παραθέτει στην αφετηρία του πολύκροτου βιβλίου του «Τι δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα» δύο ξεχωρίζουν για την ευρηματικότητα και την εμβληματική τους υπόσταση ως προς το επιχείρημα του συγγραφέα. 

Πρώτον, η ωριαία μίσθωση αστέγων από εξειδικευμένες εταιρείες που πληρώνονται από λομπίστες προκειμένου να κρατούν θέσεις στις ουρές που σχηματίζονται στην Ουάσιγκτον τη νύχτα έξω από το Καπιτώλιο εν αναμονή της έναρξης των συνεδριάσεων. Δεύτερον, η εξαγορά ασφαλειών ζωής ασθενών ή ηλικιωμένων από άτομα ή εταιρείες, η πληρωμή των ασφαλίστρων τους όσο ζουν και η είσπραξη της ασφάλειας μετά θάνατον. Οι άστεγοι πληρώνονται 15 ως 20 δολάρια την ώρα. Η εξαγορά ασφαλειών είναι μια αγορά 30 δισ. δολαρίων. Και οι δύο θα ήταν αδιανόητες πριν από 30 χρόνια.

Και οι δύο οφείλουν να μας κάνουν να στοχαστούμε για τα «ηθικά όρια των αγορών», επισημαίνει ο Σαντέλ.

Ο διασημότερος ίσως καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας παγκοσμίως εξέδωσε αυτό το εύληπτο, κατατοπιστικό και δυναμικό κείμενο για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2012, μεσούσης της ελληνικής κρίσης χρέους, δίνοντας μία από τις πρώτες μνείες της αλματώδους ανόδου των ανισοτήτων που δύο χρόνια αργότερα θα τεκμηρίωνε πειστικά ο Τομά Πικετί με το «Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα». 
Ουσιαστικά, η κύρια κατεύθυνση του επιχειρήματος του Σαντέλ λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς το έργο του Πικετί, εφόσον εκκινεί από το ηθικό ζήτημα της εξάπλωσης των αγορών. «Ορισμένα από τα καλά πράγματα στη ζωή διαφθείρονται, διαβρώνονται ή ευτελίζονται, όταν μετατρέπονται σε εμπορεύματα» διαπιστώνει. 
Εντοπίζει το πρόβλημα αφενός στην αύξηση των πραγμάτων που το χρήμα εξασφαλίζει πλέον, από την υγεία ως την πολιτική επιρροή, και τον αποκλεισμό, κατά συνέπεια, από αυτά όσων δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην τιμολόγησή τους, και αφετέρου στον εκτοπισμό άλλων αξιών από τις αξίες της αγοράς, γεγονός που συντελεί στη διάβρωσή τους.

Η κοινωνία της αγοράς

Ως αποτέλεσμα, σήμερα ζούμε όχι σε μια οικονομία αλλά σε μια κοινωνία της αγοράς. Και εντός της απουσιάζει, επισημαίνει ο Σαντέλ, κάθε πολιτική συζήτηση για τις ηθικές της παραμέτρους. Καθώς οι ηθικές κρίσεις των συναλλακτικών πράξεων απουσιάζουν από τις καταστατικές αρχές της λογικής των αγορών η αποδοχή ενός καθεστώτος αγοραπωλησίας συνεπάγεται την αντιμετώπιση όσων συμπεριλαμβάνει ως εμπορευμάτων και την κατάφαση ως προς το ορθό της εμπορευματικής τους φύσης: 

«Αν κάποιος είναι διατεθειμένος να πληρώσει για να κάνει σεξ ή για να πουλήσει ένα νεφρό και ένας συναινών ενήλικος είναι διατεθειμένος να πουλήσει αυτό το προϊόν, η μόνη ερώτηση που κάνει ο οικονομολόγος είναι «πόσο;». Οι αγορές δεν κουνούν το δάχτυλο».

Για τον Γκάρι Μπέκερ του Πανεπιστημίου του Σικάγου η οικονομική προσέγγιση διέπει, συνειδητά ή ασυνείδητα, όλες τις πτυχές του ανθρώπινου βίου – την αγορά ενός βερνικιού, την επιλογή μάρκας καφέ, τον γάμο και το διαζύγιο. 
Προεκτάσεις της ιδέας του Μπέκερ για την πανταχού παρούσα ισχύ της συνεπαγωγής κόστους-οφέλους εντοπίζει ο Μάικλ Σαντέλ σε εκπαιδευτικές πολιτικές που συνδέονται με προγράμματα πληρωμής μαθητών για καλύτερες επιδόσεις, στη χρηματική κινητροδότηση ασθενών για να λαμβάνουν τα φάρμακά τους ή στη μετατροπή προστίμων σε τέλη (την εξαφάνιση δηλαδή του ηθικού σκέλους από μια ποινή), όπως στην περίπτωση των αγοραπωλησιών ρύπανσης και των αντισταθμίσεων άνθρακα ως μεθόδων αντιμετώπισης της πλανητικής υπερθέρμανσης. 
Η εμμονή της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης στα κίνητρα «προσδίδει στον οικονομολόγο τον ρόλο του ακτιβιστή», γράφει ο Σαντέλ, εφόσον η ταύτιση των κινήτρων με ακρογωνιαίο λίθο της σύγχρονης ζωής ανάγει την αγορά σε «ένα βαρύ χέρι, ένα χέρι που χειραγωγεί». 
Αμεση συνέπεια μιας τέτοιας κατάστασης πραγμάτων είναι αγοραπωλησίες στις οποίες τα αγαθά αλλοιώνονται, ευτελίζονται ή διαβρώνονται. 
Είναι θεμιτή η συνήθης στις ΗΠΑ θέσπιση ασφαλειών ζωής για υπαλλήλους μεγάλων εταιρειών οι οποίες πληρώνουν τα ασφάλιστρα και εισπράττουν το σύνολο της αποζημίωσης σε περίπτωση θανάτου τους; 
Γιατί δεν θα πρέπει να θεωρηθούν «στοιχήματα θανάτου» οι περιπτώσεις εξαγοράς ασφαλειών ζωής βαριά ασθενών κάτω από την ονομαστική τους αξία, κάτι που μπορεί να διασφαλίζει την ποιότητα ζωής τους, προσπορίζει όμως κέρδη από τον θάνατό τους, εφόσον αυτός συμβεί σε σύντομο χρονικό διάστημα; Συμβαδίζει με την ηθική η πώληση διαφημιστικού χώρου σε περιπολικά προκειμένου να εξοικονομηθούν δημόσιοι πόροι;

Ηθική, ανισότητες, δημοκρατία

Ο στοχασμός του Μάικλ Σαντέλ ανάγεται εν τέλει στον προβληματισμό για την αλλοίωση του νοήματος των δημόσιων αγαθών και του περιεχομένου της δημοκρατίας. 
Πέρα από το ηθικό ή μη υπόβαθρο της κερδοσκοπίας διακρίνεται η συρρίκνωση του καθοριστικού στοιχείου της κοινότητας. Ενδεικτικό παράδειγμα τα γήπεδα του μπέιζμπολ (ή του ποδοσφαίρου, στα καθ’ ημάς), κατεξοχήν χώροι εξισωτισμού στο παρελθόν, χτισμένοι με απλές κερκίδες για όλους, τα οποία απέκτησαν σχετικά πρόσφατα διαφορετικές ζώνες, με αποκορύφωμα τις πολυτελείς σουίτες για εταιρείες ή VIPs. 
Η έκλειψη της εμπειρίας της ανάμειξης των τάξεων στο γήπεδο, θεωρεί ο Σαντέλ, αποτελεί μεταφορά της αύξησης των ανισοτήτων στη σύγχρονή μας κοινωνία: «Η δημοκρατία δεν απαιτεί απόλυτη ισότητα», γράφει, «απαιτεί όμως μια κοινή ζωή από τους πολίτες της» – και αυτή χάνεται όταν οι εύποροι ζουν, ψυχαγωγούνται ή επιδίδονται σε αγοραπωλησίες σε διακριτούς, στεγανούς χώρους. Σε μια εποχή θριαμβολογίας των αγορών, καταλήγει ο Μάικλ Σαντέλ, επείγει ο αναστοχασμός της θέσης τους. 
Αν αξιολογούνταν όλα τα αγαθά με αποκλειστικά εμπορευματικούς όρους, αν η οικονομίστικη προσέγγιση πράγματι διείπε τα πάντα, δεν θα είχε καταργηθεί η δουλεία και η εξαγορά της ψήφου θα ήταν νόμιμη. 
Η επέκταση της εμπορευματοποίησης επιβάλλει την αναθεώρηση «του ρόλου και της επίδρασης των αγορών στις κοινωνικές μας πρακτικές, στις ανθρώπινες σχέσεις και στην καθημερινή μας ζωή». Αυτά υποδεικνύουν τελικά τι δεν μπορεί (και τι δεν πρέπει) να αγοράζει το χρήμα.

Καρασαρίνης Μάρκος

netakias

«Εάν σου ζητήσουν φακελάκι, δώσε ένα άδειο!»

Η Ένωση Γιατρών του ΕΣΥ Λακωνίας ενέκρινε ομόφωνα την ανάρτηση αφίσας σε όλες τις κλινικές και στα τμήματα του Νοσκομείου Σπάρτης. 

Η αφίσα γράφει «Εάν σου ζητήσουν φακελάκι, δώσε ένα άδειο! Βοήθησε να απαλλαγούμε από τη διαφθορά. Μη συμμετέχεις».

Μάλιστα, αναγράφεται και ο αριθμός καταγγελίας 210 87709700 της ΕΛ.ΑΣ.

«Θέλουμε να δείξουμε ότι υπάρχει και υγιής μερίδα των νοσοκομειακών γιατρών, που δεν θέλει να μπει σε αυτού του είδους τη συναλλαγή», δηλώνει στην «Καθημερινή» ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ Δημήτρης Βαρνάβας, προσθέτοντας: «Και φυσικά, θέλουμε να προτρέψουμε τους πολίτες να πάψουν να χρηματίζουν γιατρούς».

Η απόφαση να υιοθετηθεί η αφίσα από την ΟΕΝΓΕ ήταν ομόφωνη, ομόφωνη ήταν και η απόφαση για τη δημιουργία από την αρχή, αυτής της αφίσας, από την Ενωση Γιατρών ΕΣΥ Λακωνίας. Η πρόεδρος της Ενωσης Χρύσα Ντοροβίτσα δηλώνει στην εφημερίδα: 

«έχουμε κατ’ επανάληψιν ταχθεί κατά της διαφθοράς και της παραοικονομίας στον χώρο της Yγείας. Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα βήμα πιο πέρα. Να περάσουμε στην πράξη. Πρέπει κι εμείς οι γιατροί να δούμε το φακελάκι σαν ένα υπαρκτό πρόβλημα. Μόνο εάν το αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο, μπορούμε να το κερδίσουμε».

«Οι πολίτες ήταν πολύ θετικοί με σχόλια του είδους “έχουν δίκιο οι γιατροί”. Ξέρετε, δυστυχώς, έχει περάσει στο ίδιο το DNA τον πολιτών το φακελάκι και συχνά το δίνουν ακόμα κι αν δεν τους ζητηθεί», σημειώνει η κ. Ντοροβίτσα. Η ίδια τονίζει ότι η πλειοψηφία των γιατρών τάχθηκε με το μέρος της Ενωσης, ενώ «ελάχιστα ήταν τα αρνητικά σχόλια». 

«Ακούστηκε π.χ. ότι “χαλάμε την εικόνα των γιατρών προς τα έξω”. Εμείς είμαστε αντίθετοι σε αυτό. Πιστεύουμε ότι η εικόνα χαλάει από αυτούς που χρηματίζονται και όχι από εμάς που ζητάμε στον κόσμο να το καταγγείλει», προσθέτει.

Στην αρχή υπήρχαν ορισμένες «απώλειες», σημειώνει. Κάποιες αφίσες σχισμένες. Αλλά αντικαταστάθηκαν. Σήμερα, τα μέλη της Ένωσης δεν βρίσκουν πλέον σκισμένες αφίσες.

enallaktikidrasi

ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

Η 9η Δεκεμβρίου γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Διαφθοράς, γιατί την ημερομηνία αυτή του 2003 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε τη Συνθήκη κατά της Διαφθοράς.
 

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ,
ΥΠΕΡ ΚΤΗΣΙΦΩΝΤΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ  

[45] ἐγὼ μὲν γὰρ προὔλεγον καὶ διεμαρτυρόμην καὶ παρ’ ὑμῖν ἀεὶ καὶ ὅποι πεμφθείην· αἱ δὲ πόλεις ἐνόσουν, τῶν μὲν ἐν τῷ πολιτεύεσθαι καὶ πράττειν δωροδοκούντων καὶ διαφθειρομένων ἐπὶ χρήμασι, τῶν δ’ ἰδιωτῶν καὶ πολλῶν τὰ μὲν οὐ προορωμένων, τὰ δὲ τῇ καθ’ ἡμέραν ῥᾳστώνῃ καὶ σχολῇ δελεαζομένων, καὶ τοιουτονί τι πάθος πεπονθότων ἁπάντων, πλὴν οὐκ ἐφ’ ἑαυτοὺς ἑκάστων οἰομένων τὸ δεινὸν ἥξειν καὶ διὰ τῶν ἑτέρων κινδύνων τὰ ἑαυτῶν ἀσφαλῶς σχήσειν ὅταν βούλωνται. 
[46] εἶτ’, οἶμαι, συμβέβηκε τοῖς μὲν πλήθεσιν ἀντὶ τῆς πολλῆς καὶ ἀκαίρου ῥᾳθυμίας τὴν ἐλευθερίαν ἀπολωλεκέναι, τοῖς δὲ προεστηκόσι καὶ τἆλλα πλὴν ἑαυτοὺς οἰομένοις πωλεῖν πρώτους ἑαυτοὺς πεπρακόσιν αἰσθέσθαι· ἀντὶ γὰρ φίλων καὶ ξένων ἃ τότ’ ὠνομάζοντο ἡνίκ’ ἐδωροδόκουν, νῦν κόλακες καὶ θεοῖς ἐχθροὶ καὶ τἆλλ’ ἃ προσήκει πάντ’ ἀκούουσιν.

  Μτφρ. Γ. Κορδάτος. [1939]

^[45] Εγώ όμως τα επρόλεγα αυτά και πάντοτε επεκαλούμην μάρτυρας θεούς και ανθρώπους ότι θα συμβούν και όταν ωμιλούσα εις σας και όπου άλλου εστελλόμην ως πρεσβευτής σας. Αλλ' αι (ελληνικαί) πολιτείαι διήρχοντο μεγάλην ηθικήν κρίσιν, διότι οι μεν πολιτευόμενοι και διαχειριζόμενοι τα κοινά εδωροδοκούντο και ηγοράζοντο με χρήματα, οι δε πολίται και ο πολύς λαός πότε μεν δεν αντελαμβάνετο τα όσα έκαμνον οι κυβερνώντες, πότε δε (αν και καταλάβαιναν ότι κάτι κακόν γίνεται) εξ αιτίας του ανέτου και ησύχου καθημερινού βίου τον οποίον περνούσαν, έμεναν ευχαριστημένοι και δεν αντέδρων κατά των κυβερνώντων. Και από αυτήν την ασθένειαν είχον προσβληθή όλοι παντού, ώστε να νομίζη έκαστος ότι δεν θα τον βρη η συμφορά αυτόν, αλλ' ότι θα εξασφαλίση τα ιδικά του πράγματα εάν ήθελεν εκμεταλλευθή τους κινδύνους των άλλων. 
^[46] Κατόπιν όμως απ' τα γεγονότα αυτά, νομίζω ότι συνέβη το αντίθετον. Οι μεν λαοί, εξ αιτίας της μεγάλης και ακαίρου διά την εποχήν εκείνην αμελείας των να χάσουν την ελευθερίαν των, οι δε άρχοντες οι οποίοι επίστευον ότι πάντα τα άλλα πωλούν εκτός των εαυτών των, ν' αντιληφθούν τότε ότι το πρώτον πράγμα που απώλεσαν ήτο ο εαυτός των. Αντί, δηλαδή, να ονομάζωνται φίλοι και φιλοξενούμενοι, όπως ωνομάζοντο την εποχήν που εδωροδοκούντο, τώρα ακούουν να ονομάζωνται κόλακες και εχθροί των θεών και με όλα τα άλλα ονόματα που τους ταιριάζουν, και πολύ δικαίως. 

  Μτφρ. Γ.Α. Πλατής. [1974]  

^[45] Διότι εγώ μεν προέλεγον, και διεμαρτυρόμην πάντοτε, και προς σας, και όπου εστελλόμην. Αι δε πόλεις ενόσουν, διότι οι μεν πολιτικοί, και οι διαχειριζόμενοι τα κοινά εδωροδοκούντο, και διεφθείροντο διά χρημάτων, οι δε ιδιώται και ο λαός, το μεν δεν προέβλεπον τα γεγονότα, το δε παρεσύροντο από την πρόσκαιρον ησυχίαν και άνεσιν, και επειδή όλοι γενικώς είχον πάθει κάποιαν τοιαύτην τινά νόσον, να νομίζη, δηλαδή έκαστος από όλους, ότι η συμφορά θα έλθη, πλην όχι επ' αυτών, και ότι διά των κινδύνων των άλλων θα διατηρήσουν ασφαλώς τα εαυτών, όταν θέλουν. 
^[46] Έπειτα, νομίζω, συνέβη, εις μεν τον πολύ κόσμον, λόγω της πολλής και ακαίρου ραθυμίας, να χάση την ελευθερίαν του, εις δε τους προεστώτας και τους νομίζοντας, ότι πωλούν όλα τα άλλα εκτός των εαυτών των, να αντιληφθούν, ότι επώλησαν πρώτον τους εαυτούς των· διότι αντί φίλων και ξένων, όπως ωνομάζοντο τότε, ότε εδωροδοκούντο, τώρα ακούουν κόλακες και εχθροί των Θεών και όλα τα άλλα, όσα τους αρμόζουν.

Μανόλη Ἀναγνωστάκη: Ποιητική «Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς»

-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,
Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου
Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον
Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας
Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε
Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.
 
-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς
Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια,
Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια
Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ
Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε.
Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;
 
Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.
Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.
 
Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις
 
Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη 1925 - Ἀθήνα 2005):
Ἰατρὸς ἀκτινολόγος, ποιητὴς καὶ δοκιμιογράφος.

Τι γίνεται με τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν για τη Μυρτώ; Θα τα δώσουν ή σκοπεύουν να τα φάνε (και αυτά);

Μια σοβαρή καταγγελία σχετικά με τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν για την 16χρονη Μυρτώ, το δράμα της οποίας συγκλόνισε την Ελλάδα και την ομογένεια, κάνει δικηγόρος στην ομογενειακή εφημερίδα «PROINI.us»

Μετά το σκάνδαλο με τα χρήματα γιά τους πυρόπληκτους (2007),
η ελληνική Ομοσπονδία Βοστώνης ''ξαναχτυπά''

Η Μυρτώ Παπαδομιχελάκη νοσηλεύεται σε θεραπευτήριο της Βοστώνης έπειτα από βάναυσα χτυπήματα που δέχθηκε το καλοκαίρι του 2012 από τον Πακιστανό Αχμέτ Βακάς, ενώ βρισκόταν σε διακοπές στην Πάρο με τη μητέρα της και τη μεγαλύτερη αδελφή της.
Όπως γράφει η εφημερίδα, τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από την ομογένεια για τα ιατρικά έξοδα της θεραπείας της ανήλικης- περισσότερα από 110.000 δολάρια - τα κρατά η Ομοσπονδία Βοστώνης σε ειδικό λογαριασμό της τοπικής Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων και αρνείται να τα παραχωρήσει για τον σκοπό που συγκεντρώθηκαν.
Σύμφωνα λοιπόν με την εφημερίδα, η Ομοσπονδία με διάφορες προφάσεις θέλει να διαχειριστεί τα χρήματα, όπως αυτή κρίνει. H ομογένεια από τη μεριά της αρχίζει να αγανακτεί, επειδή έδωσε τα χρήματα για τη Μυρτώ και δεν έβαλε «τοποτηρητή».

madata

Το δαχτυλίδι του Γύγη

Ο Μάνης, ο Γίγαντας και το δαχτυλίδι

 

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα, (Βιβλίο Β’ 359-360 b-d), υπάρχει ο μύθος «Το δαχτυλίδι του Γύγη».
Θα τον διαβάσετε εδώ κατάλληλα διασκευασμένο για παιδιά.

το χαμομηλάκι

Ένα δακτυλίδι έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία. Ένα αντικείμενο γίνεται η φυλακή μιας συνείδησης, ο μοχλός καταστροφής μιας έντιμης ζωής, το παραδεισένιο μήλο, που όμως ως γνωστόν καταδικάζει τον άνθρωπο να ζει αιώνια στο σκοτάδι της αμαρτίας. Αμαρτία που ο Πλάτωνας ονομάζει αδικία, δηλαδή άρση της δικαιοσύνης.

apocalypsejohn

Plato State: The Ring of Gyges

Τον αρχαίο τον καιρό στη Λυδία, μιαν όμορφη χώρα με πλούσια καταπράσινα λιβάδια, ζούσαν πολλές οικογένειες βοσκών μέσα σε φτωχές καλύβες και ολοχρονίς φρόντιζαν τα κοπάδια του βασιλιά. Τότε, σ’ εκείνα τα χρόνια, όλα τα κοπάδια, όλος ο πλούτος της χώρας ήταν περιουσία των βασιλιάδων και των αρχόντων, που άφηναν για τους φτωχούς βοσκούς ή τους γεωργούς λίγα μόνο τρόφιμα για να ζήσουν.

Ένας νεαρός βοσκός λοιπόν, που τον έλεγαν Μάνη – στη συνέχεια της ιστορίας μας θα καταλάβετε γιατί είχε αυτό το όνομα - έβοσκε το κοπάδι του πάνω σε έναν χαμηλό λοφάκι, γεμάτο καταπράσινο γρασίδι. Ξαφνικά, νωρίς το απόγευμα ο ουρανός γέμισε από κατάμαυρα σύννεφα και ξέσπασε μπόρα πολύ δυνατή. Έκανε να μαζέψει τα πρόβατα που κατατρόμαξαν, αλλά ένιωσε τη γη να κουνιέται κάτω από τα πόδια του. Σεισμός,  μεγάλος σεισμός άνοιξε ένα τεράστιο χάσμα κάτω από τα πόδια του Μάνη. Ευτυχώς που πρόλαβε με ένα πήδημα να απομακρυνθεί, αλλιώς η γη θα τον κατάπινε σίγουρα.

Μόλις η ξαφνική καταιγίδα και ο φοβερός σεισμός σταμάτησαν, ο νεαρός βοσκός πλησίασε στην άκρη του μεγάλου χάσματος και προσπάθησε να δει τι υπήρχε μέσα βαθιά στη γη. Τίποτα δεν έβλεπε, μόνο σκοτάδι. Θα κατέβω, σκέφτηκε γεμάτος περιέργεια. Μια και δυο άρχισε με δυσκολία να κατεβαίνει και γύρω του δύσκολα στην αρχή, πολλά παράξενα πράγματα έβλεπε, μέχρι που έφτασε σε ένα πλάτωμα. Εκεί, μπροστά του είδε ένα τεράστιο χάλκινο άλογο, που ήταν κούφιο από μέσα του και είχε μικρά ανοίγματα, σαν παραθυράκια ή πορτούλες, Κοίταξε μέσα και είδε πως ήταν ξαπλωμένο ένα πλάσμα μεγαλόσωμο. Δεν κατάλαβε αν ήταν πεθαμένο ή βυθισμένο σε βαθύ ύπνο.

Αυτό που του έκανε εντύπωση ήταν ένα δαχτυλίδι με μια μεγάλη πέτρα, που φορούσε στο χέρι του το περίεργο πλάσμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη πέρασε το χέρι του μέσα από ένα άνοιγμα και πήρε το δαχτυλίδι. Πολύ ευχαριστημένος το πέρασε στο δάχτυλό του.
Το δαχτυλίδι αμέσως μίκρυνε στο δικό του μέγεθος. Χαρούμενος πολύ ο Μάνης, ο βοσκός, ανέβηκε στην επιφάνεια της γης.

Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και ο Μάνης θυμήθηκε ότι πρέπει να πάει στο παλάτι, όπου όλοι οι βοσκοί θα μαζευτούν για να δώσουν αναφορά στο βασιλιά για τα κοπάδια.

Όταν έφτασε τρέχοντας, ήταν όλοι μαζεμένοι και κουβέντιαζαν δυνατά περιμένοντας το βασιλιά να τους καλέσει. Μπήκε ανάμεσα στους άλλους και άρχισε να παίζει με την πέτρα του δαχτυλιδιού. Στριφογύρισε την πέτρα προς το μέσα μέρος του χεριού του. Και τότε, μόλις το έκανε αυτό έγινε αόρατος στους άλλους γύρω του.

«Κάποιος λείπει, είπε ένας από τους βοσκούς, πάμε χαμένοι αν το καταλάβει ο βασιλιάς».

«Τον Μάνη δε βλέπω, είπε ένας άλλος, που στεκόταν δίπλα του. Εδώ ήταν πριν από λίγο αλλά μάλλον έφυγε. Αυτός θα την πληρώσει, αν δεν έρθει πάλι εδώ αμέσως».

Από τα λόγια αυτά κατάλαβε ο Μάνης ότι το δαχτυλίδι τον έκανε αόρατο. Πήγε σε μιαν άκρη, γύρισε την πέτρα από την άλλη μεριά και αμέσως άκουσε τον μοναδικό φίλο που είχε, τον Δικαιοφόρο, να του λέει: «Έλα, φίλε μου, έλα άνοιξε η μεγάλη πύλη, μας περιμένει ο βασιλιάς»

Ούτε που άκουσε ο Μάνης τι είπαν στη συγκέντρωση αυτή και ούτε που τον ενδιέφερε. Συνέχεια σκεφτόταν τι θα μπορούσε να κάνει στη ζωή του με το δαχτυλίδι αυτό, πόσα πράγματα θα μπορούσε να αποκτήσει, χωρίς κανένας να τον καταλαβαίνει, πόσο μεγάλος και τρανός θα μπορούσε να γίνει! Και όλα αυτά τα σκεφτόταν, επειδή από τότε που ήταν μικρός, πάντα ήθελε να έχει πολλά, πάρα πολλά πράγματα δικά του. Ήθελε να αποκτά τα αγαθά χωρίς να κοπιάζει, και ζήλευε πολύ, όταν έβλεπε τα παιχνίδια των άλλων παιδιών. Μανία τον έπιανε και συνέχεια γκρίνιαζε και παραπονιόταν και με τίποτα δεν ήταν ευχαριστημένος. Γι'  αυτό το αληθινό του όνομα όλοι το ξέχασαν και Μάνη τον έλεγαν και, όπως ήταν φυσικό, ένα τόσο γκρινιάρικο παιδί, που όλο τα ξένα πράγματα ήθελε, όλα τα παιδιά το απέφευγαν, ακόμη και οι μεγάλοι.

«Θα δεις γυναίκα, έλεγε ο πατέρας του με καμάρι, θα δεις πόσο θα προκόψει ο γιος μας. Στο κόσμο που ζούμε, μέσα στη μιζέρια και τη φτώχεια μας, μόνο ο Μάνης μας θα πάει μπροστά. Άστον ήσυχο και μια μέρα, ακόμα και με αδικίες, μεγάλος και τρανός θα γίνει. Μόνο οι κλέφτες ζουν καλά και απολαμβάνουν όλα τα καλά του κόσμου. Είδες ποτέ κανέναν καλό άνθρωπο να προκόβει;».

Τέτοια και άλλα πολλά έλεγε ο πατέρας του και ο μικρός Μάνης τα έβαζε βαθιά μέσα στο μυαλό του και ονειρευόταν τη μέρα που θα μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει, χωρίς να λογαριάζει κανέναν και τίποτα.

Ήρθε αυτή η μέρα σκεφτόταν παίζοντας με το δαχτυλίδι που τον έκανε αόρατο. Τώρα όλοι θα δουν ποιος είναι ο Μάνης.

Χωρίς να χάσει άλλο χρόνο, άρχισε τις πονηριές. Πλησίασε το βασιλιά, χωρίς κανένας να τον καταλάβει. Ο βασιλιάς στην αρχή ταράχτηκε αλλά μετά θαύμασε την ικανότητα του βοσκού να γίνεται αόρατος. Φυσικά ο Μάνης δεν του είπε τίποτα για το δαχτυλίδι. Τότε ο βασιλιάς του είπε να γίνει κατάσκοπος και να του φέρνει όλα τα μυστικά από τους άλλους βασιλιάδες. Έτσι και έγινε. Αλλά ο Μάνης δεν ήταν ευχαριστημένος που κέρδισε μεγάλη θέση στο παλάτι. Ήθελε πλούτη, πολλά πλούτη.

Έμπαινε λοιπόν στα σπίτια όλων και άρπαζε όλα τα πολύτιμα πράγματα που είχαν. Χρυσάφια και ασήμια, χαλιά πολύτιμα, κοσμήματα και χρήματα, όλα δικά του τα έκανε. Τα έκρυβε μέσα σε μεγάλες αποθήκες και με τις ώρες τα θαύμαζε, τα μέτραγε και καμάρωνε για την προκοπή του. Μα ακόμα ευχαριστημένος δεν ήταν, επειδή ήταν άπληστος και ήθελε όλα αυτός να τα έχει και οι άλλοι να μην έχουν τίποτα. Ώσπου μια μέρα κάτι άλλο πέρασε από το μυαλό του. Μια άλλη μανία τον έπιασε. Γιατί να μη γίνω εγώ βασιλιάς, ε, γιατί; Την άλλη μέρα κιόλας, αόρατος πάλι, πλησίασε τη γυναίκα του βασιλιά, που ήταν και αυτή άπληστη και αχόρταγη και την πήγε να δει τα πλούτη του. Άνοιξε αυτή τα μάτια της διάπλατα. «Ούτε ο άντρας μου δεν έχει τόσα πλούτη», του είπε.

«Όλα αυτά θα γίνουν δικά σου, αν με βοηθήσεις να τον ξεφορτωθούμε. Θα γίνω εγώ βασιλιάς στη θέση του και θα είσαι η βασίλισσά μου».

Δίστασε για λίγο αυτή, αλλά τελικά οι δυο τους σκότωσαν το βασιλιά και έγιναν τα πράγματα όπως ήθελαν. Ο Μάνης έγινε βασιλιάς και άλλαξε το όνομά του, το έκανε Γύγης, για να μην καταλάβει κανένας ότι ο νέος βασιλιάς ήταν ο φτωχός βοσκός με τον πολύ κακό χαρακτήρα. Μόνο ο φίλος του, ο μοναδικός του φίλος ο Δικαιοφόρος τον αναγνώρισε πίσω από τη χρυσή του στολή και τα πολλά στολίδια που έκρυβαν το πρόσωπό του.

Έγινε λοιπόν ο Γύγης ο πλουσιότερος βασιλιάς απ’ όσους υπήρξαν ποτέ πάνω στη γη. Τις νύχτες αόρατος έκλεβε και τις μέρες μέτραγε και θαύμαζε τα πλούτη του. Φοβόταν πολύ όμως μήπως του τα κλέψουν και σε κανέναν δεν είπε ποτέ πού τα έχει κρυμμένα. Μόνος του τα φύλαγε και τα διπλοκλείδωνε. Για χρόνια πολλά δεν μπορούσε καθόλου να κοιμηθεί, μέχρι που μια νύχτα, που πήγαινε στο σπίτι ενός πλούσιου για να τον κλέψει, χωρίς να το καταλάβει έκλεισαν τα μάτια του μέσα στο δρόμο από τη μεγάλη νύστα. Ο ύπνος τον πήρε στο ίδιο ακριβώς μέρος που άνοιξε η γη μπροστά στα πόδια του, πριν από χρόνια πολλά. Εκεί κοιμήθηκε, στην άκρη του χάσματος.

Καθώς κοιμόταν πολύ βαριά, άρχισε πάλι να βρέχει δυνατά και σεισμός μεγάλος έγινε. Από το βάθος του χάσματος βγήκε ο παράξενος μεγαλόσωμος άνθρωπος και πολύ θυμωμένος πήρε από το χέρι του Γύγη το δαχτυλίδι. Μπήκε αθόρυβα στο φτωχό σπιτάκι του Δικαιοφόρου και απαλά τον σκούντησε για να τον ξυπνήσει.

«Μη φοβάσαι, του είπε, σου έφερα ένα δώρο. Πάρε αυτό το δαχτυλίδι που θα σε κάνει αόρατο, όποτε εσύ θα το θέλεις».

«Και τι να το κάνω, τι το χρειάζομαι;», ρώτησε ο Δικαιοφόρος.

«Πλούτη πολλά θα μπορείς να αποκτήσεις. Ακόμα και βασιλιάς θα μπορέσεις να γίνεις, φτάνει να το θέλεις», του απάντησε.

«Σε ευχαριστώ για το δώρο σου, αλλά δεν το χρειάζομαι. Ξέρω καλά την κατάντια του Μάνη, που έφτασε πολύ ψηλά, που έγινε ο πιο πλούσιος βασιλιάς του κόσμου, αδικώντας και κλέβοντας. Δε θέλω το δαχτυλίδι σου. Εμένα ο πατέρας μου μού έμαθε, από τότε που ήμουν παιδί, ότι η δικαιοσύνη είναι για την ψυχή μας ό,τι είναι η υγεία για το σώμα μας. Εγώ δε θέλω να έχω άρρωστη ψυχή, όπως κανένας άνθρωπος δε θέλει να έχει σώμα άρρωστο. Θέλω ήσυχο ύπνο να έχω τα βράδια, θέλω να είμαι ήρεμος και γαλήνιος. Θέλω κάποια μέρα όλοι οι άνθρωποι να είναι δίκαιοι, για να έρθει στον κόσμο μας η ευτυχία και η χαρά. Ο Μάνης, που μέχρι και το όνομά του άλλαξε, δυστυχία φέρνει στον εαυτό του και στους άλλους. Δε ζηλεύω τα πλούτη του, δεν τα θέλω. Και αόρατος να γίνομαι, πάλι το κοπάδι μου θα βόσκω, το φτωχικό φαγάκι μου θα απολαμβάνω, με τους φίλους μου θα περνάω όμορφα και θα χαίρομαι τα παιδάκια μου. Αυτά αγαπώ να κάνω και θέλω όλοι οι άνθρωποι να με βλέπουν, όπως τους βλέπω και εγώ. Δεν το θέλω το δαχτυλίδι αυτό»

Το περίεργο πλάσμα δάκρυσε και είπε στον Δικαιοφόρο να του ζητήσει ό,τι άλλο θέλει και αμέσως θα του το δώσει.
«Να πετάξεις αυτό το δαχτυλίδι θέλω, του απάντησε αυτός. Να το εξαφανίσεις. Μόνο συμφορές μπορεί να φέρει».

Και τότε, τεντώθηκε αυτός, που κανένας μέχρι σήμερα δεν ξέρει το όνομά του, τεντώθηκε πολύ και ψήλωσε-ψήλωσε και ξεπέρασε το λόφο. Πήρε φόρα μεγάλη και έδωσε μια στο δαχτυλίδι και το πέταξε μακριά πολύ μακριά. Λένε ότι έπεσε μέσα βαθιά στη θάλασσα και χάθηκε για πάντα.

Μετά από ένα μήνα περίπου, λένε, ότι ξύπνησε ο Γύγης. Είδε ότι έλειπε το δαχτυλίδι από το χέρι του και έχασε τα μυαλά του. Έτρεξε στις μεγάλες αποθήκες του και τις βρήκε άδειες εντελώς. Οι άνθρωποι τις είχαν βρει και πήρε πίσω ο καθένας τα δικά του πράγματα.
Επίσης λένε ότι ο Μάνης ο βοσκός, που έγινε κάποτε ο βασιλιάς Γύγης, γυρίζει ακόμα τις νύχτες και ψάχνει να βρει ποιος του πήρε το δαχτυλίδι από το χέρι.

hamomilaki

Η διαφθορά και η ανηθικότητα εργαλεία της παγκοσμιοποίησης

Σχορετσανίτης Ηλίας
 
Η παγκοσμιοποίηση είναι συνυφασμένη με την οικονομική και πολιτική διαφθορά και ανηθικότητα, γιατί μόνον από αρρωστημένα μυαλά μπορεί να επιβληθεί.

    Η α-κατηχήσή μας, όμως, αφήνει την παγκοσμιοποίηση να σαπίζει την κοινωνία μας μέρα με τη μέρα: «Η σύγχυση μεταξύ δυνατών σεξουαλικών παρορμήσεων και ηθικών ή θρησκευτικών αξιακών συστημάτων μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα συμπεριφοράς, που οδηγούν σε δημιουργία πολλαπλών προσωπικοτήτων» σύμφωνα με το Δρ. Μάρβιν Μπάιτνερ. 

«Η πλειοψηφία των ανθρώπων με διχασμένη προσωπικότητα έχουν υποστεί σεξουαλική ή φυσική κακοποίηση στην παιδική τους ηλικία. Οι προσωπικότητες μπορεί να έχουν άγνοια η μία της άλλης, οδηγώντας σε χαοτικό τρόπο ζωής. Τα θύματα είναι απρόθυμα να το συζητήσουν λόγω συσχετισμού με καταστάσεις φόβου, ντροπής και κακοποίησης.», γράφεται στο Wikipedia.  

Καταλάβατε γιατί νομιμοποιείται το κόμμα των παιδόφιλων;  
Καταλάβατε γιατί ξυπνάνε πρώιμα σεξουαλικά τα παιδιά;  
Καταλάβατε γιατί στις ΗΠΑ εξαφανίζεται ένα παιδί κάθε 40 δευτερόλεπτα και στην Αγγλία κάθε 3 λεπτά; 
Καταλάβατε γιατί κάθε χρόνο εξαφανίζονται  800.000 παιδιά! 
Το ξέρατε;

Ο,τι πιο διεστραμμένο, μιαρό και ανόσιο είναι η παιδοφιλία. 
    Ο άγγλος ερευνητής Ντέιβιν Άικ μιλάει ανοιχτά για οργανωμένους παιδοφιλικούς κύκλους και σεξουαλικούς σκλάβους με ελεγχόμενο νου μέσω διχασμού προσωπικότητας (συχνά με σατανιστικό τελετουργικό), ισχυρισμούς που δεν μπορούμε να αντικρούσουμε μετά τα τελευταία σκάνδαλα στην Αγγλία που εμπλέκουν άτομα από το χώρο της πολιτικής, της τηλεόρασης και της υψηλής κοινωνίας. Και οι ίδιοι, όμως, έχουμε διαπιστώσει όταν εξαρθρώνονται κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας, ότι είναι άτομα υπεράνω πάσης υποψίας, άτομα που διάγουν παράλληλους βίους, διχασμένους.

Τα λόγια του Χριστού μας για το σκανδαλισμό των παιδιών καταδεικνύουν το απεχθές έγκλημα που συντελείται στα μυαλουδάκια τους: «Όποιος, όμως, σκανδαλίσει έναν από τους μικρούς αυτούς που πιστεύουν σ’ εμένα, τον συμφέρει να κρεμάσει μυλόπετρα γύρω από τον τράχηλό του και να καταποντιστεί στο πέλαγος της θάλασσας». 

Η παγκοσμιοποίηση είναι συνυφασμένη με την οικονομική και πολιτική διαφθορά και ανηθικότητα, γιατί μόνον από αρρωστημένα μυαλά μπορεί να επιβληθεί. Είναι, όμως, προσανατολισμένη και στο να διαφθείρει όποια ψυχή μπορεί και να τη στρέψει στην ακαθαρσία.  

Ένας νοητός πόλεμος, ώστε να πέσει το κάστρο του χριστιανισμού εκ των έσω και να απεμπολήσουμε το Πνεύμα το Άγιο που μας χάρισε ο Χριστός με τη βάπτισή μας. Ζούμε σε μέρες ομολογίας. Απέναντι στο σκότος της παγκοσμιοποίησης των νεοταξιτών πρέπει να αντιτάξουμε τη λάμψη της Παγκόσμιας Δόξας.

ολόκληρο το άρθρο στη Βασιλεία των Ουρανών 

Γιατρέ μου πεθαίνω, αλλά δεν έχω να σε πληρώσω…

Οι σωστοί φαίνεται ότι είναι οι περισσότεροι αλλά ή λίγοι τους ξέρουν, ή δεν έχουν εμπειρία και διασυνδέσεις για να ακουστεί η όποια καλοσύνη τους!

Το «ειδικό τιμολόγιο...»

Εκείνοι όμως πού δεν έχουν ρίξει καθόλου
τα τιμολόγιά τους είναι δυστυχώς
αρκετοί επίορκοι γιατροί!

Είναι γνωστό πια στον καθ΄ ένα μας, ότι ζούμε σε μια εποχή πρωτοφανούς οικονομικής κρίσεως. 

Έτσι λοιπόν πάρα πολλοί επαγγελματίες, είτε από την κάμψη της εμπορικής κίνησης, είτε για λόγους αλληλοϋποστήριξης και κατανόησης των ασθενών οικονομικώς τάξεων, έχουν ρίξει τις τιμές τους τουλάχιστον κατά 20 με 30% κάτω…

Ακόμη και κάποιοι «σκληροτράχηλοι» ιδιοκτήτες έχουν ρίξει τα ενοίκια ώστε από 350 ευρώ να ζητάνε τώρα 300 και μερικοί μάλιστα πιο ευαίσθητοι και πιο ανθρώπινοι να φθάνουν και στα 250 ίσως και λιγότερα, κατά την κρίση και την συνείδηση ενός εκάστου…

Εκείνοι όμως πού δεν έχουν ρίξει καθόλου τα τιμολόγιά τους είναι δυστυχώς αρκετοί επίορκοι γιατροί!

Διατηρούν το παλιό τους κασέ, ότι αυτοί σαν γιατροί πού κάθισαν πολλά χρόνια στα θρανία κι΄ έφαγαν τόσα παντελόνια θα πρέπει να έχουν και τις ανάλογες αμοιβές ώστε να μπορούν άνετα να αγοράσουν τώρα ένα νέο παντελόνι. 

Έστω και εάν, με τα όσα ζητάνε, αφήνουν αβράκωτους ακόμη και τους ανέργους...

Βέβαια, «συμφώνως τω νόμω» κανείς δεν τους υποχρεώνει να γίνουν αυτοί Ανάργυροι και των πτωχών προστάτες, έστω και εάν η άγραφη ιατρική δεοντολογία θέλει την ιατρική ως λειτούργημα και όχι μόνο ως «ιατρικό μεροκάματο».  

 

Κι΄ έτσι, έστω και εάν ό κόσμος της εργασίας υποφέρει, αυτός σαν γιατρός οφείλει να πληρωθεί όπως παλιά, όπως τότε πού υπήρχαν και μισθοί, και συντάξεις, και μεροκάματα…

—Δεν έχεις γιαγιά μου να μού δώσεις τα 40, τα 50 ευρώ; ( γιατί ξέρεις, εγώ τόσα παίρνω ). Έ, εγώ δεν μπορώ να σε κοιτάξω, δεν μπορώ να σού γράψω φάρμακα, δεν μπορώ τέλος πάντων να σού κάνω διάγνωση…Γιατί ξέρεις γιαγιά μου, ξέρεις κυρά μου, εγώ γι΄ αυτό σπούδασα, κι΄ εμένα και το σάλιο μου πρέπει να πληρώνεται !

Και θυμάμαι προ καιρού πηγαίνοντας σε γνωστό Πατρινό ρευματολόγο πού σφύζει μάλιστα από ζωή και από πελατεία μια και ο κόσμος στον πόνο του και στην ανάγκη του πιάνεται εύκολα κώτσος, μόνο και μόνο επειδή κάποιος τον είχε καθυστερήσει 5 λεπτά παραπάνω στην συζήτηση μαζί του βγαίνοντας από το γραφείο του και οδεύοντας προς τον τόπο των «ιερών πληρωμών» όπου δυο κοπελιές έκοβαν τις αποδείξεις, άκουσα να του λένε ότι δεν θα πλήρωνε τα γνωστά 50 ευρώ πού πληρώνουν οι συνήθως άρρωστοι αλλά συν δέκα παραπάνω «γιατί ξέρετε, ο γιατρός σας μίλησε λίγο περισσότερο…»

Η εργατοώρα δηλαδή έχει φαίνεται μπει και στην ιατρική τέχνη και προσπαθούν κάποιοι με διάφορα τεχνάσματα... 

Επιδόματα 7980€ σε πρώην αστυνομικό, που δήλωνε πατέρας 19 παιδιών!!

Έχει κανένα παιδί τελικά ή μπα;;;

ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΣΤΟ... ΤΑΜΕΙΟ 

Πρώην αστυνομικός είχε τινάξει την μπάνκα των επιδομάτων για πολυτέκνους. Δήλωνε συνολικά δεκαεννέα (19) παιδιά και εισέπραττε το μήνα 7.980 ευρώ από επιδόματα.

Οι σφραγίδες του «πολύτεκνου»,
πρώην αστυνομικού

Παραιτήθηκε το 2001 από το Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας όπου υπηρετούσε και είναι 54 ετών.

Συνελήφθη χθες το απόγευμα στον ΟΑΕΔ Νίκαιας, όταν πήγε να εισπράξει τα επιδόματα για τα 19 παιδιά των οποίων εμφανίζονταν ως πατέρας.

Το σύνολο των επιδομάτων που εισέπραξε με τις πλαστογραφίες φθάνει στα 155.00 ευρώ.

Στο σπίτι του στα Κάτω Πατήσια βρέθηκαν 60 πλαστές σφραγίδες με τις οποίες συνέτασσε τα πλαστά έγγραφα για να παίρνει τα επιδόματα καθώς και 19 φωτογραφίες παιδιών τις οποίες είχε κατεβάσει από το ίντερνετ.

Το 2001 όταν και παραιτήθηκε ο μισθός του ήταν 1000 ευρώ, έναντι 4000 που εισέπραττε (τότε) από τα επιδόματα.

Η σύλληψή του έγινε από την ομάδα του διοικητή του τμήματος Ασφαλείας Νίκαιας, Δημ. Γιοβανίδη.

Σπ. Κουντούρης

Αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. εκβίαζαν... παιδότοπους

Δεν είμαστε καλά!!
Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;;;

Υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ.
πουλούσαν «προστασία» σε... παιδότοπους!

Μάλιστα περνούσαν καθημερινά από τους χώρους αυτούς, μετρούσαν τα παιδάκια που έπαιζαν και αντιστοίχως... προσάρμοζαν τις οικονομικές απαιτήσεις τους!

..........................................

«ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΣΤΟ ΦΟΥΛ Ο ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ! ΕΙΧΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ»

  .

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία στη δικογραφία είναι οι αναφορές για παροχή προστασίας σε... παιδότοπους επί της παραλιακής λεωφόρου! Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. φέρεται ότι έπαιρναν 2.000 ευρώ μηνιαίως από τους ιδιοκτήτες των παιδότοπων, επειδή δεν διέθεταν σχετική άδεια λειτουργίας.

Κάποια στιγμή όμως ένας από τους επιχειρηματίες-ιδιοκτήτες παιδότοπων ανέφερε στους αστυνομικούς που τον εξεβίαζαν ότι δεν είχε καθόλου πελατεία και δεν μπορούσε να τους καταβάλλει μεγάλα ποσά. 

Αρχικά οι αξιωματικοί υποχώρησαν και προχώρησαν σε σχετική «ρύθμιση», γρήγορα όμως επανήλθαν. 
Σε απομαγνητοφωνημένη συνομιλία που φέρεται να έχει πραγματοποιηθεί στις 9 Ιανουαρίου 2011 μεταξύ των δύο αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. και ύστερα από επιτόπιο έλεγχο στον... παιδότοπο διαμείβονται τα εξής:

Α΄ Αξιωματικός: Ξέρεις, δουλεύει στο φουλ ο παιδότοπος! Είχε τριάντα παιδάκια...
Β΄ Αξιωματικός: Σώπα, ρε!
Α΄ Αξιωματικός: Πρέπει να κατηφορίσεις κάποια μέρα...
Β΄ Αξιωματικός: Ναι, αν δεν ανταποκριθεί στα τηλέφωνά μου... 

 .

πολύ περισσότερα εδώ