Η μάνα είναι σαν το αλάτι.

«Θα πεθάνω και θα δω τι θα κάνετε» έλεγε η μάνα μου. Γελούσαμε. Γελούσε κι αυτή. Γιατί στα αστεία το έλεγε. «Έβαλες πάλι τη κασέτα μάνα» της πείραζε ο αδερφός μου. «Ναι βρε γυναίκα» σιγοντάριζε ο πατέρας μου. Και να τα γέλια. Και να τα πειράγματα. Και πιο πολύ απ’ όλους γελούσε εκείνη.

Γιατί τέτοια ήταν η μάνα μου. Ένας άνθρωπος πράος, ήρεμος, γελαστός, εκεί για όλους και τίποτα για την ίδια. Αν ζούσε στο σήμερα, θα ήταν σαν ένα είδος καρέτα καρέτα. Σαν εξωτικό πουλί που το βλέπεις μόνο στις φωτογραφίες, για να σιγουρευτείς ότι υπάρχει δηλαδή.

«Θα πεθάνω και θα δω τι θα κάνετε» έλεγε σαν να έφτυνε κατάμουτρα τον θάνατο. Σαν να τον ξόρκιζε. Σαν να του έλεγε «καλά βλακείες λέω, εγώ θα ζήσω 1000 χρόνια».

Και τελικά έφυγε η μάνα μου, όπως μας το ‘χε τάξει στα αστεία, αλλά τώρα σοβαρολογούσε. Με πήρε καιρό να νιώσω στο πετσί μου τη σοβαρότητα του πράγματος. Πέρασα αυτό το κλασικό στάδιο άρνησης, που φέρεσαι σαν να μην συνέβη σε σένα, που φαντάζεσαι ότι η μάνα πήγε ταξίδι στην Ξάνθη να δει την αδερφή της, απλά κάθισε λίγο παραπάνω αυτή τη φορά.

Και ζούσα με το να την περιμένω να έρθει από την Ξάνθη. Αυτό είχα πλάσει στο κεφάλι μου για να επιβιώσω. Αλλά όταν το μυαλό πάει να παίξει τερτίπια στην καρδιά, ή που «σαλεύει» γιατί αρνείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, ή μένει στη θέση του και την αντιμετωπίζει τελικά.

Και την αντιμετώπισα. Και κατέρρευσα. Με χρονοκαθυστέρηση.

Μου έλειπε η μάνα μου. Μου έλειπε με έναν τρόπο εγωιστικό. Μου έλειπαν όλα αυτά που εγώ έπαιρνα από αυτήν. Η συμπαράστασή της, η υπομονή της, ότι «ήταν εδώ» όποτε την χρειαζόμουν, το χάδι της. Και τότε, στην συνειδητοποίηση ότι μου έλειπαν όσα «έπαιρνα» από εκείνη μετάνιωσα για κάθε «σ’ αγαπώ» που τσιγκουνεύτηκα, κάθε κλείσιμο πόρτας ή τηλεφώνου, έφτασα να μετανιώνω για όλα όσα της έκανα στην εφηβεία μου. Άδικο κι αυτό, για μένα. Αλλά κάτι τέτοιες ώρες μόνο αυτά σκέφτεσαι. Ζυγίζεις τα καλά, και τα άσχημα. Σκέφτεσαι τότε που τα έβρισκες όλα «άσχημα» και «κουραστικά» και τα συγκρίνεις με το τώρα. Και επειδή η μάνα δεν είναι πια εδώ της τα βρίσκεις «ωραία», ακόμα και όσα δεν ήταν.

Η ζωή χωρίς αυτήν συνεχίστηκε στους γνωστούς ρυθμούς. Με τις χαρές της, τις αγωνίες της, τα ερωτηματικά της, τις εκπλήξεις της. Με όλα της. Όμως τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Η καθημερινότητα δεν είχε την ίδια γεύση χωρίς την μητέρα μου. Ήταν σαν να ήταν η ζωή μου πλέον ένα πιάτο άνοστο, χωρίς αλάτι. Η μάνα μου, ήταν το αλάτι της ζωής μου. Εκείνη η απαραίτητη «πρέζα»που γράφουν και στις συνταγές, που μεταμόρφωνε τα πάντα σε «νόστιμα», σε «πικάντικα» σε διαφορετικά.

Έχω τα παιδιά μου, τον άντρα μου, τους φίλους μου, αλλά η μάνα είναι μάνα. Δεν έχω επιλογή. Θα συνεχίσω να ζω χωρίς αυτήν. Απλά τώρα που ξέρω πόσο σημαντική ήταν η ύπαρξή της στη ζωή μου, βλέπω με διαφορετικό μάτι και μένα στη ζωή του δικού μου παιδιού. Και δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι «αλάτι», όπως ήταν η δική μου μάνα. Μπορώ, όμως, να είμαι πάντως εκείνο το συστατικό που δίνει «γεύση» στα πράγματα. Μπορώ να είμαι η ζάχαρή της, τόση, όση, στη μύτη του κουταλιού.

Κι αυτό μου αρκεί.

Γράφει η Αποστολία Καζάζη – themamagers.gr

philosophyreturns.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η φωνή της μητέρας...

Η μητρική φωνή μειώνει τον πόνο των πρόωρων μωρών στην εντατική θεραπεία σύμφωνα με νέα μελέτη

Μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης-UNIGE αποδεικνύει ότι η φωνή της μητέρας μειώνει τα σημάδια του πόνου στα πρόωρα μωρά όταν υποβάλλονται σε ιατρικές παρεμβάσεις στο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας.

Ένα μωρό που γεννιέται πρόωρα συχνά πρέπει να διαχωρίζεται από τους γονείς του και να τοποθετείται σε θερμοκοιτίδα στην εντατική. Για αρκετές εβδομάδες, θα υποβληθεί σε συνήθεις ιατρικές διαδικασίες που μπορεί να είναι επώδυνες, χωρίς να ανακουφιστεί από πολλά φαρμακευτικά παυσίπονα, τα οποία είναι επικίνδυνα για την ανάπτυξή του.

Πώς μπορούμε λοιπόν να δράσουμε για το καλό του μωρού;
Μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης (UNIGE), σε συνεργασία με το Νοσοκομείο Parini στην Ιταλία και το Πανεπιστήμιο της Valle d’Aosta, παρατήρησαν ότι όταν η μητέρα μιλούσε στο μωρό της τη στιγμή της ιατρικής παρέμβασης, τα σημάδια του μωρού που εξέφραζαν τον πόνο μειώθηκαν και το επίπεδο ωκυτοκίνης του – η ορμόνη που εμπλέκεται στην προσκόλληση και επίσης συνδέεται με το στρες – αυξήθηκε σημαντικά. 

Αυτά τα αποτελέσματα, που θα δημοσιευτούν στο περιοδικό Scientific Reports, καταδεικνύουν τη σημασία της γονικής παρουσίας σε πρόωρα μωρά, τα οποία υπόκεινται σε έντονο στρες από τη γέννηση, μια παρουσία που έχει πραγματικό αντίκτυπο στην ευημερία και την ανάπτυξή τους.

Μόλις γεννηθούν πριν από τις 37 εβδομάδες κύησης, τα πρόωρα μωρά χωρίζονται από τους γονείς τους και τοποθετούνται σε θερμοκοιτίδα, συχνά στην εντατική. 

Πρέπει να υποβάλλονται σε καθημερινές ιατρικές παρεμβάσεις, απαραίτητες για να διατηρηθούν στη ζωή (διασωλήνωση, δειγματοληψία αίματος, σωλήνας σίτισης κ.λπ.), οι οποίες έχουν πιθανές επιπτώσεις στην ανάπτυξή τους και στη διαχείριση του πόνου. 

Δεν είναι πάντα δυνατό να ανακουφιστούν με φαρμακευτικά παυσίπονα, καθώς οι βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες παρενέργειες στη νευρολογική τους ανάπτυξη μπορεί να είναι σημαντικές. Υπάρχουν άλλοι τρόποι ανακούφισης του μωρού, όπως τύλιγμα, διαλύματα ζάχαρης ή πιπίλισμα.

Ωστόσο, εδώ και αρκετά χρόνια, μελέτες έχουν δείξει ότι η παρουσία μητέρας ή πατέρα έχει μια πραγματικά ηρεμιστική επίδραση στο παιδί, ιδιαίτερα μέσω των συναισθηματικών επιδράσεων της φωνής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ομάδα του Didier Grandjean, τακτικού καθηγητή στο τμήμα Ψυχολογίας της Σχολής Ψυχολογίας και Εκπαιδευτικών Επιστημών (FPSE) στο CISA του UNIGE, ενδιαφέρθηκε για την πρώιμη φωνητική επαφή μεταξύ της μητέρας και του πρόωρου μωρού και ειδικότερα τον αντίκτυπο της φωνής της μητέρας στη διαχείριση του πόνου που προκύπτει από τις συνήθεις πρακτικές που είναι απαραίτητες για την παρακολούθηση των μωρών στην εντατική.

Για να ελέγξουν αυτήν την υπόθεση, οι επιστήμονες παρακολούθησαν 20 πρόωρα μωρά στο νοσοκομείο Parini στην Ιταλία και ζήτησαν από τη μητέρα να είναι παρούσα κατά τη διάρκεια της καθημερινής εξέτασης αίματος, η οποία γίνεται με εξαγωγή μερικών σταγόνων αίματος από τη φτέρνα. «Επικεντρώσαμε αυτήν τη μελέτη στη φωνή της μητέρας, επειδή τις πρώτες μέρες της ζωής είναι πιο δύσκολο για τον πατέρα να είναι παρών, λόγω εργασιακών συνθηκών», 

λέει η δρ Manuela Filippa, ερευνήτρια της ομάδας του Didier Grandjean και κύρια συγγραφέας της μελέτης.

Η μελέτη διεξήχθη σε τρεις φάσεις σε διάστημα τριών ημερών, επιτρέποντας τη σύγκριση: μια πρώτη ένεση έγινε χωρίς τη μητέρα να είναι παρούσα, μια δεύτερη με τη μητέρα να μιλά στο μωρό και μια τρίτη με τη μητέρα να τραγουδά στο μωρό. Η σειρά αυτών των συνθηκών άλλαξε τυχαία. 

«Για τη μελέτη, η μητέρα άρχισε να μιλά ή να τραγουδά πέντε λεπτά πριν από την ένεση, κατά τη διάρκεια της ένεσης και μετά τη διαδικασία», λένε οι ερευνητές.

Μετρήσαμε επίσης την ένταση της φωνής, έτσι ώστε να καλύπτει τον θόρυβο του περιβάλλοντος, καθώς η εντατική φροντίδα είναι συχνά θορυβώδης λόγω των αερισμών και άλλων ιατρικών συσκευών.

Τα σημάδια έκφρασης του πόνου μειώθηκαν σημαντικά και ειδικότερα στην περίπτωση που η μητέρα τραγουδά στο παιδί.

Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν τον θετικό αντίκτυπο της παρουσίας της μητέρας όταν τα πρόωρα μωρά υποβάλλονται σε επώδυνες ιατρικές διαδικασίες. 

«Αποδεικνύουμε εδώ τη σημασία της προσέγγισης γονέων και παιδιών, ειδικά στο ευαίσθητο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας», τονίζει η Manuela Filippa. 

«Επιπλέον, οι γονείς παίζουν προστατευτικό ρόλο σε αυτό το πλαίσιο και μπορούν να δράσουν και να αισθανθούν ότι συμμετέχουν στο να βοηθήσουν το παιδί τους να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα, πράγμα που ενισχύει τους βασικούς δεσμούς προσκόλλησης που θεωρούνται δεδομένοι σε έναν τελειόμηνο τοκετό», καταλήγει ο Didier Grandjean.

healthweb

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ασθένειες» που πάθαινε η μάνα μου, όταν επαναστατούσα ως έφηβη

"Ἐν πάσῃ περιπτώσει", οι περισσότερες μητέρες εκείνης της εποχής (μιλάμε για τη δεκαετία του 80), έκαναν ό,τι ήξεραν και ό,τι καλύτερο μπορούσαν. 

Και ευτυχώς για εμάς, που μπορούμε να γελάμε με αυτά, κάθε φορά που τα σκεφτόμαστε.

Όταν η μάνα μου ένιωθε πως είχε εξαντλήσει όλες τις στραγητικές της απέναντι στις εφηβικές αντιδράσεις μου και την δικαιολογημένη για την ηλικία μου επαναστατικότητά μου, όταν οι τιμωρίες και οι απειλές «θα φωνάξω τον πατέρα σου και θα δεις» δεν έπιαναν τόπο, τότε επιστράτευε το μέγα μαμαδίστικο υπερόπλο που όμοιό του δεν έχει σκεφτεί ανθρώπινος νους: το «πεθαίνω-σβήνω-λιώνω-θα με τρέχετε στα νοσοκομεία».

«Θα με πεθάνετε, θα με πεθάνετε» ήταν η έκφραση που σήμαινε την έναρξη των «εκδηλώσεων» που περιελάμβαναν όλες τις θανατηφόρες αρρώστιες που μπορούν να χτυπήσουν μια μάνα πάνω σε απόγνωση, μια μάνα που έχει γίνει θυσία» που «τι άλλο να κάνω; να σου ανοίξω το κεφάλι να στα βάλω» σε μια κόρη που «δεν ακούει με τίποτα». Το «κλινικό» ρεπερτόριο περιελάμβανε 3 βασικά περιστατικά: Καρδιά, ανεβασμένη πίεση, γενική αδιαθεσία αγνώστης ταυτότητας (από να τη τσίμπησε μύγα της αφρικής, να έπαθε αλλεργία, μέχρι να της έπεσε η πίεση, να έχει τάση λιποθυμίας, να πρέπει να κάνει εμετό, ανάλογα την παρατυπία μου». Αλλά ας περάσουμε στο θεατρικό.

Καρδιά
Όταν «πάθαινε» καρδιά, η ανακοπή της συνέβαινε μονίμως σε μια γαλάζια βελούδινη πολυθρόνα όπου σωριαζόταν. Πιο συγκεκριμένα, και αφού είχε προηγηθεί μια γνωστή και αγαπημένη υστερία που δεν οδηγούσε πουθενά, σταματούσε ξαφνικά, «πάγωνε» στη θέση της, έφτιαχνε μια μάσκα απόγνωσης, γούρλωνε ελαφρώς τα μάτια και απότομα έπιανε την καρδιά της και έλεγε «δεν μπορώ, άλλο, η καρδιά μου φτερουγίζει, θα πάθω τίποτα». 

Στη συνέχεια, με το ένα χέρι στο στήθος σαν να την είχε χτυπήσει σφαίρα και με το άλλο κρατώντας το ντουβάρι πήγαινε τοίχο-τοίχο και σιγά σιγά κατευθυνόταν πάντα σε εκείνη την πολυθρόνα, έπεφτε πάνω της σαν σακί από πατάτες, έριχνε το κεφάλι πίσω και τέντωντε τα πόδια μπροστά σαν ξύλα. 

«Αχ, αχ αχ» έλεγε και βαριανάσαινε. «Θα με πεθάνετε, θα με πεθάνετε εδώ μέσα»…. 

Και δώστου «αχ, αχ, αχ, «εγώ μόνο το καλό σας θέλω» ξανάλεγε και κρατούσε και το στήθος (σε λάθος σημείο). Μετά ξεροκατάπινε και μου έλεγε «φέρε μου ένα ποτηράκι νερό, αχ, αχ, αχ, ξεράθηκε στο στόμα μου». 

Έτρεχα εγώ και το έφερνα. 

Το έπινε αργά κοιτώντας με πάνω από το ποτήρι για να δει αν «λύγισα» και μου το έδινε πίσω. Εγώ το ακουμπούσα σε ένα τραπεζάκι και της έλεγα «είσαι καλύτερα τώρα;», «δεν ξέρω» απαντούσε μισοπεθαμένα και συνέχιζε να ανασαίνει με δυσκολία αλλά κάπως καλύτερα. 

Το «καρδιακό» επεισόδιο σήμαινε τη λήξη της μάχης, η οποία όμως είχε μείνει στη μέση. Εγώ πηγαίνα στο δωμάτιό μου και λούφαζα τύπου: καλά μας δουλεύει τώρα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις κιόλας» και το θέμα σταματούσε εκεί. 

Φυσικά μετά από κάποιο καιρό και συζητώντας με φίλες μου παρατήρησαμε ότι την εποχή της εφηβείας μας «θέριζαν» τα καρδιακά επεισόδια στις μαμάδες και ήταν κοινή πρακτική της εποχής.

Πίεση
Η πίεση ανέβαινε ή κατέβαινε ανάλογα την περίσταση. Την προτιμούσε ανεβασμένη όμως, γιατι στη κατεβασμένη περνάμε στο σχέδιο 3 που θα σας περιγράψω παρακάτω που είχε λιποθυμία. 

Συνήθως λοιπόν η πίεση ανέβαινε επικίνδυνα. 

«Παει η καρδιά μου να σπάσει, δεν νιώθω καλά, θα πάθω εγκεφαλικό» έλεγε και κρατούσε το κεφάλι της. 

«Πω, πω, πω, πω, πω, δεν είμαι καλά, δεν είμαι καλά. 

Σταματούσε. «Με φάγατε εδώ μέσα, με φάγατε» ξανάλεγε και το δεύτερο «με φάγατε» ανέβαινε μια οκτάβα παραπάνω ενώ οι συλλαβές ήταν πιο στακάτες: με φα-γα-τε και το «τε» τελεσίδικο. Την φάγαμε δηλαδή, πάει και τελείωσε. 

Κρατώντας πάντα το κεφάλι της με τα δυο της χέρια, σαν να κρατούσε μπάλα του μπάσκετ, έτοιμη να την πασάρη σε συμπαίκτη, πήγαινε στο μπάνιο. Ανοιγε με θόρυβο το ντουλάπι – για να ακούσω ότι ανοίγει το ντουλάπι – και έφερνε το πιεσόμετρο. «Βοηθησέ με να πάρω την πίεση μου που θα έχει παεί 30 με αυτά που μου κάνεις εδώ μέσα». 

Βοηθούσα, της έδενα το πιεσόμετρο στο μπράτσο, φούσκωνα την μικρή τρομπίτσα και περίμενα να δει τι λέει η βελόνα, γιατί δεν ήξερα και να «διαβάζω» την πίεση. «Παναγιά μου έλεγε, στον ουρανό η πίεσή μου, πρέπει να πάρω χάπι τώρα για να μην μείνω στον τόπο». Ξαναπήγαινε στο μπάνιο βαριανασαίοντας και κάπως κουτσαίνοντας για να δείξει μια αδυναμία και μουρμουρίζοντας ότι μας τα έχει δώσει όλα, ότι έχει γίνει θυσία και μετά έπαιρνε το χάπι της πίεσης. 

Εντωμεταξύ χτυπούσε το τηλέφωνο «δεν είμαι εδώ για κανένααααν» φώναζε. Ακολουθούσε μια πάυση. «Αν είναι η κυρία Λίνα για το απογευματινό τσάι πες της ότι αν είμαι καλύτερα θα πάω». Παύση, δακρύβρεχτη φωνή, «αλλά δεν το βλέπω». Κατά ένα περίεργο τρόπο ένιωθε καλύτερα ώρα με την ώρα και το τσάι στης κυρίας Λίνας δεν το έχανε με τίποτα.

Λιποθυμία (για οποιοδήποτε λόγο)
«Σβήνωωωωω» ήταν η φράση και μετά ακολουθούσε ένα «χάσιμο των αισθήσεων» πάντα στα μαλακά. Στο κρεβάτι, στον καναπέ, στην καρέκλα. Ποτέ στον γαλάζιο καναπέ, αυτός ήταν για τα καρδιακά επεισόδια μάλλον και δεν ήθελε να μπερδεύται. Πάντως δεν έπεφτε ποτέ στο πάτωμα, δεν της έβγαινε. 

Συνήθως πήγαινε στο κρεβάτι, πράγμα ύποπτο όπως και να το κάνεις, γιατί δεν διαλέγεις που θα λιποθυμήσεις. Εκεί έκλεινε τα μάτια και έκανε την ξερή. 

Για λίγο. «Μην μου μιλάς» έλεγε. «Τι έπαθες ρε μαμά;» τη ρωτούσα εγώ. «Μια σκοτοδίνη έχω, και πως να μην έχω. Παιδιά έχω εγώ η θηρία;». 

Σταματούσε. 

«Βρε άλλη μάνα δεν κάνετε», ξανάλεγε. «Που θα μπορούσα να έχω τη δουλειά μου, αλλά εγώ άφησα τις σπουδές μου στην άκρη και ΕΠΕΛΕΞΑ να είμαι σπίτι, κοντά σας και όχι παρατημένα» έλεγε. Η λιποθυμία είχε πάει περίπατο και άρχιζε το «ποια θυσία έχω κάνει εγώ για σένα». 

Μετά ζητούσε ένα ποτήρι νερό και μετά έλεγε δεν θα φάω τίποτα σήμερα γιατί, παύση-λυγμός-βλέμα πληγωμένου κουταβιού- «τίποτα δεν πάει κάτω». Και κάπως έτσι τελείωνε και αυτό το περιστατικό.

Πέραν από την πλάκα του θέματος, που αστείο φαίνεται μετά από χρόνια, όταν το σκέφτεσαι και γελάς, και όταν το έχεις συζητήσει μαζί της και έχετε γελάσει μαζί με τα καμώματά της, η συγκεκριμένη πρακτική ήταν χειριστική όσο δεν παίρνει. 

Και το κατάλαβε κι εκείνη χρόνια μετά σε μια συζήτηση που είχαμε μαζί της με τον αδερφό μου. Τότε της εκμυστηρευτήκαμε, θυμάμαι, πως και οι δύο την είχαμε πάρει χαμπάρι και είχαμε επιλέξει να την αφήνουμε να το παίζει το έργο από να της πούμε «άσε μας ρε μάνα, που μας δουλεύεις ψιλό γαζί». Ίσως γιατί ξέδινε κι εκείνη με αυτή την βλακεία; Ίσως γιατί μας βόλευε κι εμάς να νομίζει ότι κάτι έκανε; Ίσως και τα δύο μαζί. 

Ευτυχώς για εμάς, έκανε αυτά τα θεατρικά όταν ήμασταν μεγάλοι (14-16) και δεν τρομάζαμε γιατί «πιάναμε» το φο της υπόθεσης. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν όλα συνέβαιναν σε κάποια τρυφερή ηλικία που θα ήταν πιστευτά. 

''Ἐν πάσῃ περιπτώσει'' ͵ οι περισσότερες μητέρες εκείνης της εποχής (μιλάμε για τη δεκαετία του 80), έκαναν ότι ήξεραν και ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Και ευτυχώς για εμάς, που μπορούμε να γελάμε με αυτά, κάθε φορά που τα σκεφτόμαστε.

Γράφει η Ειρήνη Φωκά

themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μάνα – Μητέρα – Μαμά…

... δια βίου ομφάλιος λώρος…

Ο ρόλος της μητέρας, όχι μόνο ως μάνας-τροφού, απαραίτητης για την επιβίωση του παιδιού, αλλά και ως παράγοντας στη συνέχεια της ωρίμανσής του, σε συνδυασμό φυσικά με την κληρονομική προικοδότηση του παιδιού, είναι αναμφισβήτητη.

Από τις πιο φαντασμαγορικές περιγραφές είναι εκείνη του Jean Paul Sartre, στο τέλος της δεκαετίας του 40, 

«πρόκειται για μία κοιλότητα μεγάλη, μια χώρα ολόκληρη, όπου εκεί συμβαίνουν πολλά πράγματα, ευδαιμονίας και τρόμου!»

Ο ρόλος της, καταλυτικής σημασίας για όλη την ανθρωπότητα, αφού μέσα στα πρώτα 5–6 χρόνια της ζωής ενός παιδιού, η ποιότητα του δεσμού της με το παιδί της, θα διαμορφώνουν συνειδητά ή ασυνείδητα το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του αυριανού ενήλικα, τη συμπεριφορά προς τον εαυτό του, αλλά και προς τους άλλους.

Ο ρόλος της μητέρας στη διάπλαση του μελλοντικού ενήλικα
Η μητέρα είναι ο μηχανικός και ο αρχιτέκτονας της κοινωνίας, καθώς ευτυχισμένα παιδιά γίνονται από ευτυχισμένους γονείς και ειδικότερα, από ευτυχισμένες μανάδες!

Δυσλειτουργικές συμπεριφορές παιδιών, με αντικοινωνική συμπεριφορά, θύματα ή θήτες bullying, παιδιά που παρουσιάζουν σχολική φοβία, υπερκινητικότητα, σεξουαλικά προβλήματα αργότερα..... φαίνεται να αφορούν σε παιδιά που στερήθηκαν για σημαντικό διάστημα, ή παντοτινά, την αγαπημένη τους μητέρα, την πρώτη τους λατρεία! Ή που έζησαν με μία πολύ κακή μαμά.

Η μητέρα για το παιδί, ίσως τελικά να είναι ο μόνος άνθρωπος, στον οποίο το ίδιο, βλέπει τόσα διαφορετικά πρόσωπα και που θα του εμφυσήσει τόσα αντικρουόμενα συναισθήματα, — με την αγάπη της να μην μπορεί να λείπει, αλλά και την υπόστασή της, να γίνεται ενίοτε αφόρητη, αφού είναι άλλοτε καλή και άλλοτε κακή.

Η αγάπη, λοιπόν, μίας καλής μάνας θεωρείται σαν η πιο αγνή μορφή αγάπης, γιατί είναι απαλλαγμένη από τις περιπλοκές του σεξ ή και άλλων κοινωνικών επιφάσεων, και χαρακτηρίζεται από ανιδιοτελή αφοσίωση και συνεχή προσφορά.

Η προσωπικότητα του παιδιού αντλεί δύναμη και ορμή από την αγάπη αυτή και η αγάπη αυτή το πάει πιο ψηλά!

Από την άλλη, δεν υπάρχει ιδανική μητέρα, ούτως ή αλλιώς… 

Και φυσικά υπάρχουν και οι μητέρες, οι πιο δυστυχισμένες… δηλαδή αυτές που δεν κατόρθωσαν να ξεπεράσουν σε ικανοποιητικό βαθμό τα δικά τους σοβαρά ελλείμματα – ούτε ίσως να τα αναγνωρίσουν…. 

Επίσης υπάρχουν και οι καθημερινές μητέρες, που παραπαίουν σε ενδιάμεσα επίπεδα των παραπάνω καταστάσεων…

Μητρότητα και ο μεγάλος κίνδυνος
Πόσο εύκολο είναι να επιτρέψει η μητέρα, σε ένα δικό της κομμάτι, βγαλμένο από τα σπλάχνα της, να ζήσει ανεξάρτητα από εκείνη; 

Η καρδιά της μάνας που τα πάντα συγχωρεί, δυσκολεύεται να συγχωρέσει το αυτονόητο!… Την ελευθερία του παιδιού της… έτσι μπορεί να το “πνίξει” από υπερβολική αγάπη και σχεδόν να το καταστρέψει με την υπέρ-εμπλοκή της στη ζωή του… 

Πρόκειται για το φαινόμενο, όπου οι μητέρες αυτές κατακλύζονται από τον αγώνα της καθημερινής ζωής τους και την ανασφάλεια της ύπαρξής τους, μην έχοντας οι ίδιες βιώσει έναν ζεστό δεσμό με τη δική τους μητέρα και έτσι προσκολλώνται και γαντζώνονται από το παιδί τους…. έτσι κι εκείνες, γίνονται θύτες και είναι ταυτόχρονα και θύματα!

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα παιδί γράφει στη μαμά του

Μη ξεχνάς, πως δε θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση αγάπη, τρυφερότητα, αλλά και όρια στη συμπεριφορά μου. Αυτό όμως δε χρειάζεται να στο πω… έτσι δεν είναι;

• Μη φοβάσαι να είσαι σταθερή μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νοιώθω περισσότερη σιγουριά και ασφάλεια.
• Μη με παραχαϊδεύεις. Ξέρω πολύ καλά πως δε θα πρέπει να μου δίνεις οτιδήποτε σου ζητάω. Σε δοκιμάζω έτσι για να δω πόσο δυνατή είσαι..πόσο μπορώ να βασιστώ επάνω σου στις δυσκολίες μου…..
• Μη με κάνεις να νοιώθω μικρότερος από ό,τι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο»…
• Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείς. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πεις, αν μου μιλήσεις ήρεμα και ξεκάθαρα, μία στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.
• Μη μου δημιουργείς το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα και ότι εγώ είμαι κακό παιδί… Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω και δε δίνω αξία στην σκληρή προσπάθειά μου που καμιά φορά δε φαίνεται… υποτιμώ τον εαυτό μου… δεν έχω αυτοεκτίμηση..
• Μη με προστατεύεις από τις συνέπειες των πράξεών μου. Μη με παραχαϊδεύεις! Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω.
• Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται.. έτσι! ίσα-ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.
• Μη μου κάνεις συνεχώς παρατηρήσεις. Γιατί τότε θα χρειασθεί να προστατεύσω τον εαυτό μου κάνοντας τον…… κουφό.
• Μη μου δίνεις επιπόλαιες υποσχέσεις. Νοιώθω πολύ περιφρονημένος, όταν δεν τις κρατάς.
• Μη υπερτιμάς την τιμιότητά μου. Συχνά οι απειλές σου με σπρώχνουν στη ψευτιά.
• Μην πέφτεις σε αντιφάσεις. Με μπερδεύεις έτσι αφάνταστα και με κάνεις να χάνω την πίστη μου σε εσένα.
• Μη με αγνοείς όταν σου κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψεις, πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.
• Μην προσπαθείς να με κάνεις να πιστεύψω, πως είσαι τέλεια ή αλάνθαστη. Είναι μία δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω, πώς δε είσαι ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
• Μη διανοηθείς ποτέ, πως θα πέσει η υπόληψή σου, αν μου ζητήσεις συγγνώμη. Μία τίμια αναγνώριση ενός λάθους σου μου δημιουργεί συναισθήματα αγάπης απέναντι σου.
• Μη ξεχνάς πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σου είναι δύσκολο να κρατήσεις το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπάθησε σε παρακαλώ….
• Μη ξεχνάς, πως δε θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση αγάπη, τρυφερότητα, αλλά και όρια στη συμπεριφορά μου. Αυτό όμως δε χρειάζεται να στο πω…..έτσι δεν είναι;

Ελευθερία-Έρη Κεχαγιά

psychologynow.gr

Maggie Doyne: Μητέρα 200 ορφανών!!

Η 23χρονη που αποφάσισε να αλλάξει τον κόσμο και το έκανε πράξη

Λίγοι την ξέρουν με το όνομά της. Οι περισσότεροι την γνωρίζουν ως τη μητέρα των 200 ορφανών και η ίδια αυτό το θεωρεί τη μεγαλύτερη κατάκτησή της. Ο λόγος για την 23χρονη Maggie Doyne, η οποία στα 18 της αποφάσισε να αφήσει πίσω της τα πάντα -σπουδές, οικογένεια, φίλους- για να γνωρίσει τον κόσμο, όχι μέσα από τις ειδήσεις, αλλά με οδηγό τα δικά της μάτια.

Πλέον, όλοι γνωρίζουν για το κορίτσι που βρέθηκε σε ένα χωριό των Ιμαλαϊων και αντικρίζοντας 200 ορφανά -συνέπεια του εμφυλίου πολέμου- αποφάσισε χωρίς δισταγμό να τα υιοθετήσει, παρακινώντας ανθρωπιστικές οργανώσεις και οργανισμούς για τα δικαιώματα των παιδιών να εμπλακούν με την υπόθεση και να βοηθήσουν ενεργά.

Όπως εξομολογείται, όλα άρχισαν όταν ο δρόμος της διασταυρώθηκε με αυτόν ενός παιδιού κουβαλούσε νερό για να ζήσει την οικογένειά του. Μέχρι τότε, γνώριζε ότι υπήρχαν 80 εκ. παιδιά στον κόσμο που υπέφεραν από πείνα, αρρώστιες και κακομεταχείριση, θύματα ενός πραγματικού ή κοινωνικού πολέμου.

Κοιτώντας τη μικρή στα μάτια, η 18χρονη τότε κοπέλα σκέφτηκε κάτι απλό: ότι από κάπου θα έπρεπε να ξεκινήσει κανείς για να σώσει τα παιδιά του κόσμου. Και την αρχή θα μπορούσε να την κάνει μ’ αυτό το κορίτσι.

«Τι θα γινόταν αν προσπαθούσα να γράψω αυτό το ένα κορίτσι σε σχολείο και να παρακολουθώ την πρόοδό της;», εξηγεί η Doyne, κάτι που φυσικά και έκανε. Και μετά βρήκε ένα κομμάτι γης στο οποίο σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να χτίσει ένα ορφανοτροφείο στο Νεπάλ, με σχολείο και οτιδήποτε στοιχειώδες θα χρειάζονταν τα παιδιά που πρακτικά ζούσαν απροστάτευτα στο ύπαιθρο.

Τηλεφώνησε στους γονείς της και τους παρακάλεσε να της στείλουν τα 5.000 δολάρια των οικονομιών της για να υλοποιήσει μια ιδέα που σε άλλους ίσως φάνταζε απολύτως τρελή και ουτοπική. Και φυσικά, ο λόγος γίνεται για το χαρτζιλίκι που μάζευε από την ηλικία των 6 ετών, από τις δουλειές που έκανε από την ηλικία των 12, που με τις δωρεές και τις χορηγίες οργανισμών έκαναν το όνειρο της πραγματικότητα.

Σύντομα, αυτό το κομμάτι γης στο Νεπάλ ήταν δικό της και μέσα του βρισκόταν ένα ορφανοτροφείο έτοιμο να φιλοξενήσει -στην αρχή τουλάχιστον- 30 ορφανά.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η 23χρονη πια, παραδέχεται ότι όλο αυτό έγινε ο εθισμός της. Από 1 παιδί στα 10 κι από εκεί στα 30 και μετά το μήνυμά της να εξαπλώνεται, για τον μικρό ασφαλή παράδεισο που είχε καταφέρει να δημιουργήσει από μία και μοναδική ιδέα ότι μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο.

«Αν ό,τι είχες ήταν το σώμα, το μυαλό και μια ιδέα για να κάνεις τον κόσμο καλύτερο, δεν θα ήταν αυτό μια απόδειξη ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα», αναρωτιέται. Το δικό της παράδειγμα έχει ήδη κάνει τον γύρο του κόσμου και το ορφανοτροφείο -το οποίο ήδη προσφέρει καταφύγιο σε περισσότερα από 200 παιδιά- θεωρείται η πλέον ανθρωπιστική start up που ξεκίνησε από τις οικονομίες μιας μαθήτριας…

lifo.gr themamagers.gr
dinfo.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Απορριπτική Μητέρα... / Dismissive Parenting

... μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις και την αυτοεκτίμησή μας

Ο απορριπτικός γονιός μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας.

Tips to Heal After Growing Up with a Dismissive Mother    

    Το να αισθανόμαστε ότι δεν μας αγαπούν και ότι μας απορρίπτουν οι γονείς μας σε οποιαδήποτε ηλικία μπορεί να είναι μια εξαιρετικά οδυνηρή κατάσταση. Αν δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να μεταφέρουμε αυτόν τον πόνο μαζί μας και σε άλλες σχέσεις. 

    Αυτό μπορεί να συμβαίνει ιδιαίτερα αν αυτή ήταν η εμπειρία με τη μητέρα μας, τον πρωταρχικό δεσμό για πολλούς ανθρώπους. Το να νιώθουμε ότι δεν μας αγαπούν ως παιδί μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο ζούμε τα ενήλικα χρόνια μας.
    Αλλά η θεραπεία μπορεί να μας βοηθήσει. Είναι μια διαδικασία που ξεκινά με την επίγνωση του πώς μπορεί να μας επηρέασε η συμπεριφορά της μητέρας μας. Δεν μπορείτε να αλλάξετε τον τρόπο με τον οποίο η μητέρα σας συμπεριφέρθηκε. Ωστόσο, μπορείτε να δουλέψετε πάνω στο πώς αισθάνεστε γι’ αυτό και πώς θα θέλατε να προσεγγίζετε τις σχέσεις από εδώ και πέρα.

Τα σημάδια που μαρτυρούν μια απορριπτική μητέρα
Η απορριπτική γονική συμπεριφορά είναι ένα μοτίβο συμπεριφορών και στάσεων που σηματοδοτεί απόρριψη και περιφρόνηση προς το παιδί. 

    Η απορριπτική συμπεριφορά εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Μπορεί να εξαρτάται από το πλαίσιο, τον πολιτισμό και το είδος της αλληλεπίδρασης. Αυτή η συμπεριφορά δεν αφορά αποκλειστικά τις μητέρες. Άλλοι φροντιστές και γονείς μπορούν επίσης να εμπλακούν σε αυτά τα μοτίβα. Δεν εντοπίζονται εύκολα όλα τα σημάδια ενός απορριπτικού γονέα.
    Οι συναισθηματικά απούσες ή ψυχρές μητέρες μπορεί να μην ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιών τους. Μπορεί να συμπεριφέρονται αφηρημένα και αδιάφορα κατά τη διάρκεια των αλληλεπιδράσεων ή μπορεί να απορρίπτουν ενεργά κάθε προσπάθεια του παιδιού να έρθει κοντά τους. 

Μπορεί να συνεχίσουν να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο και με τα ενήλικα παιδιά.
    Μια απορριπτική μητέρα δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί με ενσυναίσθηση στις ανάγκες του παιδιού. Οι απορριπτικές μητέρες ενήλικων παιδιών μπορεί επίσης να συμπεριφέρονται με αυστηρά επικριτικούς τρόπους που υπονοούν ότι «είσαι ανάξιος/α της προσοχής μου». 

Αυτά είναι τα κύρια σημάδια των απορριπτικών μητέρων:
– Συνεχής κριτική: 

Επιμένουν να επισημαίνουν την ανεπάρκεια, τις ελλείψεις και τις αρνητικές ιδιότητες του παιδιού.
– Μη ρεαλιστικές προσδοκίες: 

Θέτουν παράλογα πρότυπα για τα παιδιά τους ακόμη και στα πιο απλά σενάρια.
– Κατηγορίες: 

Μπορεί να επιρρίπτουν ευθύνες για αρνητικά αποτελέσματα ή συγκεκριμένες συμπεριφορές στις οποίες εμπλέκονται.
– Μη διαθεσιμότητα: 

Μπορεί να είναι σωματικά απούσες ή μπορεί να φαίνονται συνεχώς απασχολημένες και αφηρημένες κατά τη διάρκεια των αλληλεπιδράσεων με τα παιδιά τους.
– Gaslighting: 

Μπορεί να χρησιμοποιούν τακτικές χειραγώγησης για να κάνουν τα παιδιά τους να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους και την αντίληψή τους για την πραγματικότητα.
– Ασυνέπεια: 

Η συμπεριφορά τους μπορεί να είναι απρόβλεπτη και να ταλαντεύεται από το να είναι διαθέσιμες, τρυφερές και υποστηρικτικές έως το να είναι απόμακρες, επικριτικές και ακυρωτικές.
– Υπονόμευση: 

Μπορεί να επικρίνουν ή να κοροϊδεύουν τις επιλογές και τις αποφάσεις ζωής των παιδιών τους.
– Συναισθηματική αποφυγή: 

Μπορεί να δυσκολεύονται να εκφράσουν ή να αποδεχτούν έντονα συναισθήματα.

Πώς μπορεί μια απορριπτική μητέρα να επηρεάσει την ενήλικη ζωή μας
    Δεν θα βιώσουν όλοι όσοι έχουν μια απορριπτική μητέρα τις ίδιες επιπτώσεις ή με την ίδια ένταση. Αλλά η ποιότητα των πρωταρχικών σας δεσμών μπορεί να επηρεάσει τις ενήλικες σχέσεις σας και τον τρόπο που σκέφτεστε για τον εαυτό σας.
    Τα παιδιά χρειάζονται το άγγιγμα, τον έπαινο και τη θετική ενίσχυση για να ευδοκιμήσουν. Έχουν ανάγκη να ακούγονται και να νιώθουν ότι έχουν σημασία. Όταν αυτές οι ανάγκες μένουν ανεκπλήρωτες, ένα σωρό συμπεριφορές μπορεί να εμφανιστούν αργότερα. 

Μερικές από τις γενικές επιπτώσεις του να μεγαλώνει κανείς με μια μητέρα που απορρίπτει τα παιδιά της περιλαμβάνουν:
– χαμηλή αυτοεκτίμηση
– αυτοαμφισβήτηση
– παρανοϊκές τάσεις
– δυσκολία στη λήψη αποφάσεων
– τάση να ικανοποιεί τους ανθρώπους
– ανάληψη ευθύνης για τους άλλους
– αυτοκατηγορίες και ντροπή
– ανασφαλές στυλ προσκόλλησης
– δυσκολία να εμπιστευτεί τους άλλους
– δυσκολία στον εντοπισμό τοξικών ανθρώπων ή σχέσεων
– επανειλημμένη ερωτική εμπλοκή με μη διαθέσιμους συντρόφους
– δυσκολία να τερματίσει ανθυγιεινές ή καταχρηστικές σχέσεις

Επιπτώσεις στα πρότυπα σχέσεων
    Οι ειδικοί συμφωνούν ότι μία από τις κύριες επιπτώσεις του να μεγαλώνει κανείς με απορριπτικούς γονείς αντανακλάται στην ποιότητα των σχέσεων των ενηλίκων. Στην ενήλικη ζωή, μπορεί να διαπιστώσουμε ότι...

η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μάνα, σημαίνει αγάπη: Η μητέρα δεν προδίδει, δεν εγκαταλείπει, αγαπάει μόνο

Μητέρα, είναι η κάθε γυναίκα σ’ αυτή τη γη που είναι ο φύλακας άγγελος ενός παιδιού όσα χρόνια κι αν περάσουν και όχι η γυναίκα που θα φέρει απλά ένα παιδί στον κόσμο…

Η γυναίκα η οποία δε θα διστάσει να μαζέψει τα κομμάτια σου ακόμα κι αν αυτή ματώσει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ… Η γυναίκα η οποία σε αποδέχεται γι αυτό που είσαι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελε να είσαι…

Μητέρα είναι η γυναίκα που θα πει δεν πεινάω για να φας εσύ ακόμα κι αν ήθελε τόσο πολύ το τελευταίο κομμάτι της πίτας. Είναι η γυναίκα που βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα. Είναι η γυναίκα που ξέρει να θεραπεύει με την αγκαλιά της, την αγάπη της και με το μαγικό φιλί της…

Μάνα είναι αυτή που καταλαβαίνει τι σε απασχολεί χωρίς εσύ καν να της το πεις… Μάνα είναι η γυναίκα που δεν έχει χρόνο να αρρωσταίνει, που μπορεί φαινομενικά να έχει δέκα χέρια, δέκα πόδια για να φροντίζει, να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να διαβάζει, να παίζει, να αγκαλιάζει, μα εικονικά έχει μόνο δύο… Μάνα είναι η αγάπη. Η κάθε γυναίκα που μπορεί απλά να αγαπήσει ένα παιδί.

Η μάνα δεν προδίδει, δεν εγκαταλείπει, αγαπάει μόνο… και αγάπη για μένα , δεν είναι τίποτα άλλο παρά υπέρβαση… Μάνα είναι η γυναίκα, που μεγαλώνει το παιδί της χωρίς εγωισμό, μα μοναχά με αγάπη. Μάνα είναι η γυναίκα που υιοθέτησε 17 παιδιά γιατί είχε μέσα της μόνο αγάπη. Η μάνα που δεν έδωσε το παιδί της για υιοθεσία, παρ΄ όλο που η ίδια δεν είχε να φάει.

Η μητέρα η οποία μεγαλώνει ένα παιδί με σύνδρομο down, σπαστικό, αυτιστικό, κωφάλαλο, ανάπηρο, ή ότι άλλο μπορεί να καθιστά έναν άνθρωπο διαφορετικό, αλλά το καμαρώνει, δεν το κρύβει… Η μάνα που παλεύει σε ένα νοσοκομείο για να κερδίσει άλλη μια μέρα ζωής όχι γι’ αυτήν αλλά για το παιδί της… Μάνα είναι αυτή που ξέρει να πνίγει το δάκρυ και τον πόνο της, μόνο και μόνο για να μη σε στεναχωρήσει.

Μάνα είναι εκείνη η οποία που σε μαθαίνει να πετάς για να βρεθείς εκεί που αγαπάς… Μάνα είναι αυτή που από τη μέρα που σε πρωτοαντίκρισε έγινε η ζωή της ομορφότερη… που δε σου είπε ποτέ πόσο έκλαψε για σένα. Μητέρα είναι αυτή που δε σε είδε ποτέ ως λάθος. Μητέρα είναι αυτή που σε βλέπει όταν κοιμάσαι… Είναι αυτή που σου σκουπίζει τα δάκρυα, σου ψιθυρίζει πως όλα θα πάνε καλά ακόμα κι αν η ίδια μέσα της ραγίζει…

Μάνα δεν είναι η γυναίκα που σε γεννά αλλά αυτή που σε δημιουργεί…

Γι’ αυτό σήμερα αλλά και κάθε μέρα, να θυμηθούμε να τιμήσουμε τις πραγματικές μητέρες και όχι τις φαινομενικές. Τις γυναίκες που γέννησαν ή δε γέννησαν παιδιά αλλά τα αγάπησαν. Τις γυναίκες που έχασαν τα παιδιά τους, που τα είδαν να πεθαίνουν, να σκοτώνονται, να πνίγονται… όλα τα παιδιά που έχασαν τις μητέρες τους, όλες τις γυναίκες που επέλεξαν να γίνουν μητέρες σε παιδιά ορφανά, σε παιδιά εγκαταλελειμμένα , σε παιδιά με ειδικές ικανότητες, με προβλήματα υγειάς, και τόλμησαν να τα αγκαλιάσουν και να τα αγαπήσουν…

Όλες τις γυναίκες που μεγάλωσαν μόνες τους τα παιδιά τους, χωρίς πατέρα, κάτω από όποιες συνθήκες.

Όλες εκείνες που ήταν διατεθειμένες να κόψουν τις σάρκες τους για να θρέψουν τα παιδιά τους αλλά οι ίδιες δεν πουλήθηκαν ποτέ και πουθενά, μήτε ψυχικά, μήτε πνευματικά…

Γιατί πάνω απ΄ όλα ένα παιδί έχει ανάγκη να είναι υπερήφανο για τη μητέρα του, και όταν μεγαλώσει να μην περπατάει με σκυμμένο το κεφάλι ψάχνοντας τη χαμένη του αξιοπρέπεια, για τις πράξεις της, είτε γι αυτές που έκανε είτε γι αυτές που δεν έκανε…

filosofieszois.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

mana-simainei-agaph-i-mitera-den-prodidei

«Έπαθλο, το νεκρό παιδί»

Η καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας Φωτεινή Τσαλίκογλου μιλά για όλους τους μηχανισμούς και τις ερμηνείες πίσω από την υπόθεση-σοκ της Πάτρας που συνοψίζει «όλο το Κακό της εποχής», προσεγγίζει το προφίλ της μητέρας, εξηγεί την οργή και τη βαθιά πληγή της κοινωνίας.

Tι οπλίζει το χέρι ενός γονιού, μιας μάνας για να σκοτώσει το παιδί της; Ποιο είναι το προφίλ του εγκληματία που επιλέγει ως «όπλο» την κεταμίνη; Υπάρχει τέλειο έγκλημα; Τι πυροδότησε την οργή του κόσμου που περιστοίχισε το σπίτι της Ρούλας Πισπιρίγκου στην Πάτρα; Και πώς μπορεί η κοινωνία μας να θεραπευτεί από τη συνεχή φρίκη στην οποία εκτίθεται από την εποχή της πανδημίας, του πολέμου, ως και την Πάτρα; Η Φωτεινή Τσαλίκογλου μάς οδηγεί βήμα βήμα σε αυτές τις απαντήσεις,

Παρακολουθώντας την υπόθεση στην Πάτρα, λέγαμε όλοι, με ενοχές ακόμα και που το σκεφτόμασταν, «μακάρι να μην είναι η μάνα». Και όμως παγώσαμε όταν ακούσαμε για τη σύλληψη...

Οι φόνοι τριών μικρών παιδιών: Eνα σκάνδαλο σε μια σκανδαλώδη εποχή. Δύο χρόνια μετά την πανδημία, ξέσπασε ο πόλεμος από έναν αδίστακτο εισβολέα και ο θάνατος συνέχισε στην πιο άγρια εκδοχή του. Η βία, η καταστροφή, ο εκπατρισμός, η προσφυγιά. Η άσκηση ουδετερότητας αυτή τη στιγμή θα ήταν μια άσκηση στην αποδοχή του θανάτου ως μορφής ζωής. Ο θάνατος τριών παιδιών μονοπώλησε το ενδιαφέρον του κοινού. Και πυρπόλησε τα social media. Ποιος καθωσπρεπισμός όμως είναι εκείνος που επιβάλλει την αταραξία μπροστά σε ένα τέτοιο σκάνδαλο της φύσης;

Σκάνδαλο της φύσης;

Σκάνδαλo της φύσης είναι να χάνεις το παιδί σου. Να χάνεις και τα τρία παιδιά σου; Δεν εντάσσεται στις κατηγορίες της σκέψης. Το «δεν υπάρχουν λέξεις» δεν είναι ένα σχήμα λόγου, είναι η κυριολεξία στην πιο βασανιστικά ανόθευτη μορφή της.

Ποια είναι τα κίνητρα που ωθούν έναν γονιό, εν προκειμένω μια μάνα, στη δολοφονία των παιδιών του;

Παρόλο που τόσο οι μητέρες όσο και οι πατεράδες είναι εξίσου πιθανό να σκοτώσουν τα παιδιά τους, οι μητρικές ανθρωποκτονίες ταράζουν και εύλογα προκαλούν μεγαλύτερη κοινωνική κατακραυγή, καθώς υπονομεύουν την έννοια της τυπικής γυναίκας και τις πολιτιστικές περί γυναικείας φύσης αντιλήψεις. Υπάρχουν γυναίκες που σκοτώνουν τα παιδιά τους στο πλαίσιο ενός ψυχωτικού επεισοδίου, μιας σοβαρής καταθλιπτικής διαταραχής, ενός αυτοκτονικού ιδεασμού. Υπάρχει και η περίπτωση παιδοκτονίας ως συμβολικής αυτοκτονίας, όπου συνήθως μετά τον φόνο του παιδιού αυτοκτονεί και η μητέρα. Προφανώς όλα αυτά δεν αφορούν την υπόθεση της Πάτρας.

Οι πληροφορίες μιλούν για χρήση μιας ουσίας, της κεταμίνης, που χρησιμοποιείται για τη νάρκωση αλόγων πριν τα χειρουργεία, ή στις υποθέσεις βιασμών. Τι μαρτυρά αυτό για το προφίλ των εγκληματιών που καταφεύγουν σε τέτοιες ουσίες;

Ανατριχιαστικό. Μου δείχνει έναν δράστη αδίστακτο που έχει ήδη φροντίσει να αφανίσει μέσα στο μυαλό του το θύμα του με έναν συντριπτικό τρόπο. Να μην του ξεφύγει με τίποτα. Με κάθε τρόπο, είναι τυφλωμένος από την εμμονή του να το πετύχει. Με κάθε κόστος. Δεν υπάρχει κανένας ηθικός φραγμός, τίποτα. Σαν πληρωμένος δολοφόνος που εκτελεί ένα συμβόλαιο. Ο ίδιος ο δράστης είναι ο εντολέας, ο ίδιος είναι ο εκτελεστής. Ο ίδιος θα πληρωθεί από την επιτυχή έκβαση. Το έπαθλο, το νεκρό παιδί. Το έπαθλο που θα επιτρέψει άραγε τι; Το μένος μιας τυφλής εκδίκησης; Πρέπει οπωσδήποτε να πετύχει ο στόχος. Ο μηχανισμός στήνεται με τρόπο αλάνθαστο. Το άλογο, το υπέροχο αυτό πλάσμα, να καθίσταται αδρανές, ακίνητο από τη μια στιγμή στην άλλη.

Είναι σοκαριστικό…

Νομίζω είναι μια εικόνα πραγματικά που βομβαρδίζει τα θεμέλια της ίδιας της ζωής. Μέσα από ποιες άραγε διαδρομές οδηγείται ένα πλάσμα που ονομάζεται ανθρώπινο να καταστρέψει έτσι το παιδί του; Υπάρχει κάτι το ασύλληπτο εδώ που σε εμποδίζει να πεις «τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο». Ένα ανοιχτό στόμα στη φρίκη. Αυτό μαρτυρά σε μένα.

Προκαλούσε εντύπωση εξαρχής η δημόσια εικόνα της κατηγορουμένης: στο κέντρο της είδησης, η απόλυτη πρωταγωνίστρια μιας τραγωδίας ακόμα και όταν αυτή εξελίχθηκε σε αστυνομική υπόθεση. Σαν μια περφόρμανς...

Αν υποθέσουμε ότι είναι πράγματι αυτή η γυναίκα η δράστις, τότε η διάγνωση της αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας με ναρκισσιστικά στοιχεία θα είναι μια από τις ενδεχόμενες διαγνώσεις που θα διατυπωθούν. Κεντρικά γνωρίσματα μιας τέτοιας προσωπικότητας αποτελούν: Ένα μακρύ ιστορικό παραβίασης, εκμετάλλευσης και περιφρόνησης των δικαιωμάτων των άλλων. Η παρορμητικότητα. Η ευερεθιστότητα. Οι βιαιοπραγίες. Η έλλειψη ενσυναίσθησης, τύψεων και ενοχών. Η αδυναμία σύναψης σταθερών σχέσεων. Η χειραγώγηση. Με μια διάγνωση μαθαίνεις πολλά, αλλά ταυτόχρονα πολλά είναι εκείνα που μένουν στη σκιά.

Τι μένει στη σκιά όταν, για παράδειγμα, αναφερόμαστε ήδη σε σύνδρομο Μήδειας, Μινχάουζεν κ.ο.κ.;

Στη σκιά μένει εκείνο που πραγματικά ώθησε σε αυτή τη φρίκη. Οι διαγνώσεις ομιλούν, αλλά πάντα θα υπάρχει ένα ουσιώδες κομμάτι που θα μένει εκτός. Μόνο μια σε βάθος χρόνου θεραπευτική σχέση θα μπορούσε -και αν- να αναδείξει τη σημασία που διαδραματίζουν τα παιδικά τραύματα, τα περιπλεγμένα πένθη του παρελθόντος, η διαγενεαλογία του τραύματος, η σκοτεινή παρόρμηση μιας αέναης επανάληψης ενός ίδιου μοτίβου, η αλεξιθυμία, η μόνωση του συναισθήματος. Ναι, όλα αυτά μπορούν να ειπωθούν και είμαι βέβαιη ότι με κάποιο τρόπο θα ειπωθούν και θα τύχουν υποστήριξης. Για την ώρα όμως ας υπερασπιστούμε το ρίγος που μας προκαλεί αυτή η υπόθεση.

Πώς ερμηνεύετε τις αντιδράσεις μετά τη σύλληψη; Εκατοντάδες πολίτες έξω από το σπίτι της οικογένειας...

Η οργή του κόσμου εστιάσθηκε στην απουσία θρήνου από τη μεριά των γονιών, κυρίως της μητέρας. Ο θρήνος είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε συντριπτικής απώλειας. Είναι το τίμημα που πληρώνουμε για την αγάπη. Προφανώς και ο θρήνος δεν υπόκειται σε κανονισμούς. Γνωρίζουμε ότι σε τόσο συντριπτικές απώλειες όπως είναι ο θάνατος του παιδιού σου, ένα γενικευμένο αίσθημα φρίκης, αβοήθητου και απώλειας ελέγχου σε κατακλύζει. Προφανώς ο καθένας θρηνεί με τον τρόπο του, υπάρχει όμως το αίτημα του θρήνου. Σε ένα σπαρακτικό βλέμμα, σε μια ομιλούσα σιωπή. Το ευρύ κοινό εξεγέρθηκε μπροστά στην αβάσταχτη μητρική απάθεια. Μπροστά στις λέξεις της «κατέληξε», «το περιστατικό», «έπαθε ανακοπή», «φυτό». Από την εποχή του Ομήρου ο θρήνος βεβαιώνει για την αξία της ζωής. Η απουσία θρήνου αδειάζει το αγαθό της ζωής από το αγαθό της ζωής. Ομως αυτό που βλέπουμε είναι τη δύναμη του όχλου. Πάντα ανατριχιάζει η δύναμη που έχει ο όχλος να φέρνει στην επιφάνεια τα πιο ακραία, πρωτόγονα ένστικτα που πάντα καιροφυλακτούν μέσα σου.

Φωνές ανατριχιαστικές ακούγονται. Κάποιοι φωνάζουν «θάνατος!»...

«Θάνατος», «Δώσε μας πίσω τις ζωές που πήρες», «Δώσε μας πίσω τις ζωές μας». Όλη η δυστυχία, όλη η κακοδαιμονία του κόσμου μεταφέρεται σε αυτό το σπίτι. Σπίτι στοιχειωμένο από σκοτεινές ιστορίες κατάχρησης, προδοσίας, εξαπάτησης. Ενα πραγματικά εξωπραγματικό σκηνικό. Ο κόσμος προβάλλει σε αυτή την ιστορία όλο το δαιμονικό κακό που νιώθει να τον περιβάλλει. Η ιστορία αυτή έχει όλα τα στοιχεία για να πάρει πάνω της το φορτίο, το βάρος όλους του Κακού. Ξαναλέω, όμως, ότι ο κίνδυνος του όχλου παραμονεύει.

Έχουμε εκτεθεί και ασκηθεί τελικά εντατικά και ανελέητα στη φρίκη: η πανδημία, οι θάνατοι, ο εγκλεισμός, οι γυναικοκτονίες, ο πόλεμος, η υπόθεση της Πάτρας. Νιώθουμε όλοι πληγωμένοι...

Το να νιώθεις απροστάτευτος και βαθιά πληγωμένος σε μια απροστάτευτη και βαθιά πληγωμένη ιστορική στιγμή είναι και εύλογο και αναμενόμενο. Είναι ένας τρόπος να συντονιζόμαστε με ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Να αφουγκραζόμαστε τους κραδασμούς ενός κόσμου που μοιάζει να καταρρέει. Ενός κόσμου απογυμνωμένου από κάθε βεβαιότητα για την επόμενη στιγμή. Η αίσθηση των πληγών πιστοποιεί τη ζωντάνια μας. Αδαείς, αμέριμνοι και αμέτοχοι: Aυτό θα ήταν ένα άλλος τρόπος να είμαστε νεκροί. Γύρω μας μαίνεται ένας πόλεμος που ισοπεδώνει με απίστευτη αναλγησία ανθρώπινες ζωής, τόπους, πατρίδες. Η υπόθεση της Πάτρας συνοψίζει κατά κάποιο τρόπο το evil αυτής της εποχής. Ένα μη διαπραγματεύσιμο Κακό. Δεν μπορείς, δεν γίνεται να μείνεις ουδέτερος. «Πρέπει πάντα», έλεγε ο επιβιώσας του Άουσβιτς Ellie Wisel, «να διαλέγουμε πλευρά. Η ουδετερότητα βοηθάει πάντα τον καταπιεστή, ποτέ το θύμα. Η σιωπή ενθαρρύνει τον βασανιστή, ποτέ τον βασανιζόμενο».

Πώς μια κοινωνία, η δικιά μας, μπορεί να θεραπευτεί τώρα, μετά και από αυτή την είδηση;

Θεραπεία; Δεν ξέρω. Τα τρία αυτά κοριτσάκια μάς χάρισαν την οργή, τον θυμό, τη θλίψη, την απόγνωση, την ανατριχίλα, μας μεταμόρφωσαν σε φροντιστές ανυπεράσπιστων πλασμάτων, μας έκαναν με άλλα λόγια να νιώσουμε ανθρώπινα πλάσματα… Όσο κι αν αυτό το ανείπωτο δράμα γίνεται βορά σε μια κοινωνία του θεάματος που ξέρει να κατασπαράσσει τις τροφές της, να τις αλέθει, να τις πολτοποιεί, κάτι μοιάζει εδώ να αντιστέκεται στο χαμό. Ίρις, Μαλένα, Τζωρτζίνα, αυτά τα τρία κοριτσάκια, με όσες μουσικές κι αν ντυθούν, όσο κι αν αξιοποιηθούν, όσο κι αν εμπορευματοποιηθούν με κάθε λογής ορατούς και αόρατους τρόπους, δεν θα πάψουν ποτέ να μας συγκινούν και να μας ταράζουν. Γι’ αυτό που έζησαν. Γι’ αυτό που ζήσαμε μαζί τους. Tην απροσμέτρητη φρίκη από έναν στυγνό και αδίστακτο εισβολέα που -σύμφωνα με τις κατηγορίες- τύχαινε να είναι ο φροντιστής τους, το πρόσωπο που θα τους παρείχε στοργή, χάδι και τροφή, τη ζωή δηλαδή. Δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα. Ίσως αυτό και μόνο να αποτελεί μια μορφή θεραπείας. Η αίσθηση ότι η γυναίκα αυτή, αν είναι ένοχη, θα πληρώσει. Ελπίζω να ισχύσει το ίδιο και για τον πόλεμο που μαίνεται στην Ουκρανία. Τότε θα υπάρξει μια πραγματική αίσθηση ανακούφισης.

---

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το www.iefimerida.gr

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για να είναι αξέχαστη η Γιορτή της Μητέρας

Σήμερα Κυριακή γιορτάζουν όλες οι μανούλες. Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, οι μανούλες χρειαζόμαστε να ακούσουμε αυτό το «Σ’ αγαπώ» από τα χείλη των παιδιών μας.

Έχει περάσει ένας χρόνος και κάτι εβδομάδες από την έναρξη της πανδημίας και η καθημερινότητά μας άλλαξε άρδην. Μείναμε για βδομάδες ολόκληρες στο σπίτι με τα μικρά μας, εκείνα έκαναν τα μαθήματά τους με τηλεκπαίδευση και έχασαν τους φίλους τους αλλά και σημαντικές στιγμές της ζωής τους, όπως γενέθλια και γιορτές.

Η Γιορτή της Μητέρας είναι απλά μία αφορμή να περάσουμε χρόνο ως οικογένεια και σου έχουμε μερικές προτάσεις ώστε αυτή η μέρα να γίνει ξεχωριστή για σένα.

Διακόσμηση δωματίου

Το πρωί της Κυριακής ο σύντροφός σου και το παιδί μπορούν να διακοσμήσουν την πόρτα του υπνοδωματίου με κάρτες και ζωγραφιές σε χαρτί. Φυσικά, τα φυτά και τα άνθη είναι πάντα καλοδεχούμενα!

Μαγειρική

Είναι η ευκαιρία να μαγειρέψουν το αγαπημένο σου φαγητό. Αν η κουζίνα δεν είναι το «δυνατό σημείο» της οικογένειάς σου, μπορούν να παραγγείλουν το αγαπημένο σου φαγητό και να στρώσουν το τραπέζι με κάθε επισημότητα.

Ένα μικρό talent show

Γιατί να μην διοργανωθεί ένα μικρό talent show μίας που είναι Κυριακή; Μπαμπάς και παιδί μπορούν να προβάρουν τραγούδια και χορογραφίες και να τις παρουσιάσουν με κάθε επισημότητα την Κυριακή.

Ταινίες και σειρές

Η διοργάνωση μίας movie night με ένα μπολ γεμάτο ποπ-κορν είναι πάντα μία καλή ιδέα.

Οικογενειακή βόλτα

Τώρα που οι διαδημοτικές μετακινήσεις επιτρέπονται και άνοιξε και από τη Δευτέρα η εστίαση, μπορείτε να περάσετε την ημέρα σας εκτός σπιτιού. Μία βόλτα στο πάρκο, ή την παραλία, και μετά για φαγητό είναι μία ωραία πρόταση. Ειδικά μετά από 6 μήνες που έμεινε κλειστή η εστίαση.

Ένα δώρο φτιαγμένο από το παιδί

Μαζί με ένα τριαντάφυλλο, ένα δώρο που είναι φτιαγμένο από το παιδί, πάντα συγκινεί τις μανούλες.  

Δες εδώ τις ιδέες δώρων που είναι κατάλληλες για παιδιά μικρής ηλικίας:

Κουτί με μπισκότα

Το παιδί θα διαλέξει ένα κουτί και θα το διακοσμήσει όπως θέλει εκείνο. Μπορεί να κολλήσει πάνω του διάφορα διακοσμητικά, ή να το ζωγραφίσει, και την Κυριακή να το γεμίσει με μπισκότα ή σοκολατάκια.

Ένα μπουκέτο από χάρτινα λουλούδια

Με οδηγό διάφορα tutorials στο ίντερνετ, το παιδί θα φτιάξει το πιο όμορφο και πολύχρωμο μπουκέτο λουλούδια με υλικά που έχει ήδη το σπίτι.

Χειροποίητες κάρτες

Ας αφήσει τη φαντασία του ελεύθερη ώστε να δημιουργήσει την τελειότερη κάρτα και στη συνέχεια μπορεί να γράψει μέσα το μήνυμά του.

Χειροποίητα βραχιόλια

Τι καλύτερο από τη μητέρα να φοράει ένα κόσμημα που θα της έχει φτιάξει το παιδί;

Πρωινό

Εντάξει, αυτό δεν είναι ακριβώς κατασκευή, όμως είναι μία πολύ όμορφη χειρονομία που μπορεί να κάνει το παιδί μαζί με τον σύντροφό σου ώστε το πρωινό της Κυριακής να γίνει ακόμα πιο όμορφο.

Τατιάνα Τζινιώλη
4moms.gr 

Μητέρα κάθεται σε πεζούλι με τα 2 παιδιά της για να παρακολουθήσουν το μάθημα

Η οικογένεια δεν έχει ίντερνετ στο σπίτι και τα παιδιά πρέπει να παρακολουθούν τα μαθήματα τους καθημερινά

Απόγευμα Παρασκευής, 27 Νοεμβρίου οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν λίγο μετά τις 14:00 και η διαδικασία της τηλεκπαίδευσης έχει ήδη ξεκινήσει για χιλιάδες μαθητές δημοτικών σχολείων ανά τη χώρα.

Την ίδια στιγμή, σε μια πυλωτή σπιτιού στην περιοχή Περιβόλια Ρεθύμνου, μία μητέρα κάθεται υπομονετικά μπροστά από τις δύο κόρες της και κρατώντας στο ένα της χέρι το κινητό της τηλέφωνο, προσπαθεί να βοηθήσει την μικρότερη ώστε να παρακολουθήσει το μάθημά της. Την ίδια στιγμή, με ένα δεύτερο κινητό και μπροστά της απλωμένα βιβλία, τετράδια και μολύβια, η μεγαλύτερη κόρη παρακολουθεί κι εκείνη τη δασκάλα της.

Μια διαδικασία που θα κρατήσει -και σήμερα- ώρες. Όπως ώρες ολόκληρες έχει βρεθεί η συγκεκριμένη μητέρα στο συγκεκριμένο σημείο κι άλλες φορές το τελευταίο (περίπου) δεκαήμερο….

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η συγκεκριμένα μητέρα δεν διαθέτει σύνδεση στο σπίτι της και ένα σούπερ μάρκετ της περιοχής, της έχει προσφέρει τους κωδικούς του wifi. Με αυτόν τον παράδοξο τρόπο, λοιπόν, καταφέρνει και εξασφαλίζει πρόσβαση στα παιδιά της ώστε να μπορούν να συμμετέχουν στην διαδικασία της τηλεκπαίδευσης.

Η ίδια, όπως και ο σύζυγός της, δεν αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα, μέχρι που η πανδημία και τα οικονομικά της απόνερα, οδήγησαν αμφότερους στην ανεργία. Η ίδια, περήφανη και ηρωίδα στα μάτια των παιδιών της αλλά και τα δικά μας, υπομένει τις πρωτόγνωρες συνθήκες και στέκεται δίπλα από τις μικρούλες της μέχρι να τελειώσει το καθημερινό μάθημα-Γολγοθάς. Υπήρξαν δε ημέρες, όπου παρά το τσουχτερό κρύο στο Ρέθυμνο, μάνα και κόρες, στάθηκαν στο ίδιο πεζούλι ώστε να μη χάσουν ώρες διδασκαλίας.

flashnews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γράμμα από μία εθελόντρια «μη μητέρα» σε ένα παιδί «μη δικό της»

Το χρονικό μιας περίπτωσης εθελοντισμού σε ίδρυμα.

Δεν ξέρω γιατί έγραψα αυτό το κείμενο. Πέρα από μία ελπίδα να ακουστεί η φωνή όλων των εθελοντών που βίωσαν παρόμοιες εμπειρίες, νομίζω πως είναι και μία ελπίδα προσωπική να γίνει ένα θαύμα

Πρόσφατα έλαβε χώρα στην Αθήνα το φεστιβάλ The Lullaby Project σε συνεργασία με το El Sistema Greece με αφιέρωμα στα διαφορετικά ήδη μητρότητας. Με αφορμή την υπέροχη αυτή συναυλία, γεννήθηκε μέσα μου μία προσωπική ανάγκη να αναφερθώ σε ένα ακόμη είδος «μητρότητας» και μία ελπίδα να γίνει γνωστή στον κόσμο μία προσωπική ιστορία που περιέχει όμως μέσα της πολλά πρόσωπα και πολλαπλά βιώματα… 

 

Υπάρχουν πολλών ειδών μητέρες. Μητέρες που φροντίζουν, που παραμελούν, που κακοποιούν. Ψυχικά υγιείς μητέρες, ψυχικά ασταθείς μητέρες, βιολογικές μητέρες, μητέρες που κυοφορούν, μανούλες της καρδιάς, ανάδοχες μητέρες, θετές μητέρες, πατέρες-μητέρες, γιαγιάδες και παππούδες- μητέρες, μητέρες SOS. Κι υστέρα υπάρχουν (υπήρξαν) κι εκείνες, που φροντίζουν, που αγαπούν, που σκέφτονται αλλά κανείς δεν μιλάει γι αυτές… Θα τις λέγαμε μητέρες-φαντάσματα, μία «μη μητέρα» για ένα παιδί «μη δικό της», στα πλαίσια ενός εθελοντισμού.

 

Ο θεσμός που έγινε δεσμός 

Δεν ξέρω αν είναι γνωστή σε πολλούς αυτή η ιστορία. Για χρόνια, σε ίδρυμα της Θεσσαλονίκης, υπήρχε αυτός ο θεσμός όπου ένας εθελοντής αναλάμβανε ένα παιδί, από τη στιγμή που αυτό θα εισαγόταν στο ίδρυμα μέχρι τη στιγμή που θα υιοθετούνταν ή θα επέστρεφε στους βιολογικούς του γονείς. Στον χρόνο που το παιδί βρισκόταν εκεί, στο κενό ανάμεσα που λέγεται ίδρυμα, ο εθελοντής ήταν ο σταθερός σύνδεσμός του με τον εξωτερικό κόσμο και το μοναδικό σταθερό πρόσωπο αναφοράς για μήνες ή και για χρόνια, χωρίς να του διατίθεται το δικαίωμα για υιοθεσία. 

 

Σαββατοκύριακα, διακοπές, ημερήσιες και πολυήμερες διαμονές στην ίδια στέγη. Μπάνιο, φαγητό, βόλτες, νανουρίσματα, ύπνος, να μην κοιμάσαι για να ακούς την ανάσα του.. αναπνέει; Κοντοζυγώνεις.. Όλα καλά, γυρνάς στο κρεβάτι. Μετά από κανένα μισάωρο η ίδια πάλι διαδικασία… 

 

Όταν τη γνώρισα ήταν δέκα μηνών μωρό. Μου την έδωσαν στην αγκαλιά μου, με ένα θαλασσί κορμάκι με ψάρια. Μου φάνηκε τόσο μικροσκοπική και αέρινη, φοβόμουν μη σπάσει σε χίλια κομμάτια. Θυμάμαι την πρώτη μέρα είχαμε καθίσει σε ένα παγκάκι, εκείνη είχε γαντζωμένα τα δαχτυλάκια της πάνω μου, χαμένη, με βλέμμα απλανές κι εγώ τη βομβάρδιζα με ομιλία… «Κουκουβαγιάκι» ήταν η λέξη μου για να την περιγράψω, δεν ξέρω πως μου ήρθε, αλλά μου ήρθε μόνο αυτό. Τρεις μήνες μας πήρε να συντονιστούμε. Κάθε φορά που προσπαθούσα, το έκανα λάθος κι εκείνη απομακρυνόταν όλο και περισσότερο. Μέχρι που έμαθα να σωπαίνω και να παρατηρώ. Την κάθε κίνηση, το κάθε βλέμμα. Και οι κινήσεις μου έγιναν πιο απαλές, η ομιλία μου λιγότερη, αυτό είχε ανάγκη. Κι άρχισε να με κοιτάζει και ανοίχτηκε για μένα ο κόσμος όλος!! Αυτή λοιπόν ήταν η αρχή! Έκτοτε, το ίδρυμα το είχε για ξενοδοχείο τα βράδια, 4-5 φορές την εβδομάδα μαζί μέχρι τριών χρονών και κάτι. 

 

«Μα τι περιμένεις από αυτό το παιδί με τέτοιο χαμηλό επίπεδο γονιών; Δεν θα πάει μακριά», μου είπε η (επαγγελματίας;) ψυχολόγος του ιδρύματος. Πίστεψα στο παιδί ευτυχώς και όχι στα λόγια της… 

 

Οι γονείς της... Στη δεκαετή εμπειρία μου με το ίδρυμα έμαθα ότι κανείς γονιός δεν «παρατάει» το παιδί του έτσι απλά.. Είδα μάτια να λάμπουν, αγκαλιές να ορθώνονται, γονείς που φανερά αγαπούν, μα δεν μπορούν να παρέχουν φροντίδα.. 

 

Είναι πολύ εύκολο να τους κρίνεις, το έκανα κι εγώ. Μέχρι που έρχεται κάποιος και μου περιγράφει ότι πέτυχε τον μπαμπά της στο λεωφορείο. Κοιτούσε μόνος του φωτογραφίες του παιδιού και χαμογελούσε. Αν δεν είναι αυτό αγάπη, τότε τι είναι; 

 

Επιστρέφω πάλι στην κοινή μας ζωή. Αχτύπητο δίδυμο είχαμε γίνει! Θέατρα, παιχνίδια, κυλίσματα στα πατώματα, πασαλείμματα, γέλια και διαπαιδαγώγηση με βάση τις ανάγκες της. Εξελισσόμασταν κι οι δύο προς μία κατεύθυνση σωστή και εκεί που είχα ένα παιδί να κρύβεται από ντροπή στο πίσω μέρος της φούστας μου, έγινε τρυφερός αρχηγός στους συνομηλίκους και στους ενήλικες. «Εγώ μπιλάω!» μου είπε σε μία φανερή στιγμή διεκδίκησης του εαυτού της και χαράς δικής μου.. ήταν το τελευταίο της κατόρθωμα πριν τον αποχωρισμό μας. 

 

Ένας Ηθικά σωστός (;) αποχωρισμός 

Πώς να μιλήσω όμως για αυτό το επόμενο, επίπονο κομμάτι; Πώς να απαλλάξω το κείμενο από το να γίνει ένα κείμενο θυμού και απογοήτευσης, αδικίας; 

Θα βάλω τα δυνατά μου.. 

Οι οδηγίες σαφείς: «Προετοιμάζεις το παιδί για την καινούρια κατάσταση κι έπειτα σταματάς κάθε επικοινωνία», το επάγγελμά μου με βοήθησε στην προετοιμασία αυτή. 

 

Η στιγμή που μαθαίνεις, ως αποκλειστικός εθελοντής ενός παιδιού, ότι το παιδί θα πάει σε μία νέα οικογένεια είναι μία πολύ αμφιλεγόμενη στιγμή. Η λογική σου και η ηθική σου σού λένε να χαρείς, κι εσύ το μόνο που κάνεις είναι να τρέμεις την ώρα του επικείμενου αποχωρισμού. Θα μπορούσε κάποιος να το κρίνει αυτό ως μία αγάπη εγωιστική, όμως ας μην ψευδόμαστε δεν έχει η ανθρώπινη αγάπη μέσα της και λίγο φυσιολογικό εγωισμό; Το να φανείς υπεράνω και να τελέσεις απλά τα καθήκοντά σου είναι κάτι που απαιτείται μεν από έναν εθελοντή, αποτελεί όμως κατά τη γνώμη μου ρομποτική απόκριση και σίγουρα όχι ανθρώπινη. 

 

Η προετοιμασία της μικρής από πλευράς μου είχε το εξής σκεπτικό: Πώς θα την κάνω στα τρία της χρόνια να χαρεί για την καινούρια κατάσταση, χωρίς να πονέσει στον αποχωρισμό της προηγούμενης; Πολλά που πρέπει να διαχειριστεί ένα τρίχρονο. Οι καινούριοι γονείς, οι παλιοί γονείς, το καινούριο σπίτι, το παλιό σπίτι, το σπίτι του εθελοντή, ο εθελοντής, η οικογένεια του εθελοντή, τα παιδάκια στο άλλο σπίτι… Πώς να βάλεις μία τάξη και η μετάβαση να γίνει φυσιολογική; Κάθε παιχνίδι λοιπόν, γινόταν συχνά πυκνά η αφορμή για κουβέντες μικρές. «Θα μείνω σε αυτό το σπιτάκι εγώ, κοίτα, εσύ θα πας σε εκείνο το σπιτάκι που είναι οι καινούριοι γονείς που σε αγαπάνε. Σε αγαπώ κι εγώ πολύ!!». Κουβέντες της παιδικής χαράς. Ύστερα ένα πάνινο βιβλίο χειροποίητο με τρία σπίτια, το δικό μου, των παιδιών και των καινούριων γονιών και ένα κοριτσάκι που έφευγε και έπαιρνε μαζί στην τσάντα της μια καρδιά αγάπης από τον καθένα. Τα έμαθε στο τέλος. «Οι παλιοί;» με ρωτάει με ωριμότητα σοφού. «Οι παλιοί σε αγαπούν και αυτοί πολύ, θα σου πουν γεια σου… Οι παλιοί γονείς σου αγαπούν πολύ την καινούρια μαμά και τον καινούριο μπαμπά, γιατί θα πας στο σπίτι τους και θα περνάς καλά». Πολύ, πολύ περίπλοκο ακόμη και για το μυαλό ενήλικα. 

 

Τέλος, μία τσαντούλα ροζ με μονόκερο που η ίδια διάλεξε για το καινούριο σπίτι, με δικά της πράγματα αγαπημένα κι ένα γράμμα προς τους γονείς. Η ευχέρεια για επικοινωνία μόνο δική τους. Κι έπειτα το κενό. Οι περισσότεροι από εμάς ελπίζουμε πως κάποια μέρα θα χτυπήσει το τηλέφωνο και οι γονείς θα ζητήσουν μία επικοινωνία. Για πολλούς, το τηλέφωνο δεν χτυπάει ποτέ. Άλλοι είναι πιο τυχεροί και γίνονται φίλοι με την οικογένεια. Γραμμή του ιδρύματος: Δεν σου επιτρέπεται να μιλήσεις, να διεκδικήσεις, να προσπαθήσεις για μία γνωριμία, κι αν το κάνεις θεωρείσαι απειλή, ψυχικά ασταθής, κάνεις «εγκληματικές πράξεις» και ό,τι άλλο. Και τρέχουν όλοι να σε συνετίσουν, να σε διαπομπεύσουν ως παράδειγμα προς αποφυγή ή και να σε διώξουν από το εθελοντικό σώμα. Με μένα δεν συνέβησαν όλα αυτά. 

 

Έκανα ό,τι ακριβώς μου είπαν. Σωστό; Λάθος; Ακόμη δεν ξέρω... 

Και κάπως έτσι έγινε ο αποχωρισμός μας. Η εντολή δόθηκε τον Μάιο και οι καινούριοι γονείς ήρθαν τον Σεπτέμβρη, καθυστέρηση στο ίδρυμα και στα δικαστήρια και τέσσερις μήνες προσπαθούσα να ισορροπήσω ανάμεσα στον φόβο του αποχωρισμού, στο «ζήσε τη στιγμή» και στο τι είναι ηθικά σωστό. 

 

Το παιδί υιοθετήθηκε από γονείς που όπως μου τους περιέγραψαν είναι οι γονείς που ευχήθηκα γι αυτήν, νομίζω της ταιριάζουν απόλυτα. Κι έδωσε η τύχη κι ο Θεός να μένει στη γειτονιά που μεγάλωσα όλη την παιδική μου ηλικία. Την έχω πετύχει δύο- τρεις φορές με τη μαμά της. Κι οι δύο χαμογελούσαν, καλό σημάδι. Δεν πλησίασα, από φόβο μη λιποθυμήσω, μη δακρύσω, μην κάνω περισσότερο κακό παρά καλό στη μικρή κι από σεβασμό ή άγνοια για τις ανάγκες των γονιών. 

 

Ο απόηχος της εμπειρίας από μία εθελόντρια «μη μητέρα» 

Και κάπου εδώ αρχίζουν οι προβληματισμοί μου… Ερωτήματα που τρία χρόνια μετά δεν φεύγουν από το μυαλό μου… 

 

Έκανα περισσότερο καλό ή κακό σε αυτό το παιδί; «Να αγαπάς τους ανθρώπους, να αγαπάς τη θάλασσα, τα παιχνίδια, τα γέλια», αυτό ήθελα για εκείνη… Μέσα από τις εμπειρίες μας πιστεύω έμαθε πως αξίζει να την αγαπούν, κι ίσως αυτό τη βοήθησε να εμπιστεύεται τον εαυτό της και τους ανθρώπους γύρω της. Από την άλλη, ο αποχωρισμός μετά από δυόμιση χρόνια κοινής πορείας και η ξαφνική εξαφάνισή μου, τι μήνυμα να της έδωσε; Ότι όσοι την αγαπούν την εγκαταλείπουν; Πολλάκις μάλιστα; Σε όλα αυτά τα χρόνια, ευχή μου είναι να είναι γερή και να μην έχει πληγωθεί.. 

 

Το ότι ένιωσα μητέρα και την ένιωσα κόρη μου είναι κατακριτέο και εγωιστικό ή απλά ανθρώπινο, που στον καθένα θα συνέβαινε στη συχνή του επαφή με ένα παιδί; 

Γιατί στη μετάβαση από το ίδρυμα στην οικογένεια να μη συμμετέχει (κατευθυνόμενα βέβαια) και ο εθελοντής; Έτσι ώστε να μην υπάρξει τίποτα απότομο και ασυνεχές στην ιστορία του παιδιού; Γιατί το ίδρυμα κατακρίνει και δεν στηρίζει;

 

Κι έπειτα, η ευχέρεια για επικοινωνία ανήκει στους γονείς αποκλειστικά. Κατά πόσο όμως τους δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουν όλη την εικόνα; Τι κατεύθυνση τους δόθηκε από το ίδρυμα; Τι περιγραφή; Πέτυχα μία περίοδο όπου το κλίμα με το ίδρυμα και τους εθελοντές του ήταν τεταμένο. Πλευρές αντικρουόμενες που κατηγορούσαν η μία την άλλη για ψευδείς δηλώσεις και ασυνεπή συμπεριφορά. 

 

Πλευρές που τελικά δεν δόμησαν μια σχέση εμπιστοσύνης. Άρα πώς μπορώ πραγματικά να ξέρω τι έχει ειπωθεί; Και καταλήγω να πιστεύω πως παιδιά, γονείς, εθελοντές, είναι όλοι θύματα μίας ανοργάνωτης (ή εγκληματικά οργανωμένης) προνοιακής δομής. 

 

Πλέον ο θεσμός του εθελοντή βρίσκεται σε στάδιο αλλαγής στο συγκεκριμένο ίδρυμα. Εσωτερικές έρευνες και παρατηρήσεις το αλλάζουν, προσπαθώντας να βρουν την κατάλληλη «φόρμουλα» και ισορροπία. Άφησε βέβαια στο πέρασμα του πολλούς ανθρώπους μόνους και πολλά παιδιά με απότομους αποχωρισμούς, πρόσθετα αγκάθια σε ένα ιστορικό εγκατάλειψης... Τι είναι καλύτερο για την ευημερία των παιδιών δεν ξέρω, έχω μπερδευτεί.. Αυτό που μόνο μπορώ να πω είναι ότι ένα ίδρυμα φτιάχνεται από ανθρώπους, οι οποίοι πέρα από κάθε επιστημονικό βιβλίο ή έρευνα, οφείλουν να σωπάσουν από κάθε περιττή ομιλία για ένα γενικό «καλό του παιδιού». Πρέπει να σωπάσουν και να παρατηρήσουν. Κι εκεί, μπροστά στα μάτια τους, μπορεί να φανεί η αγάπη. Για το συγκεκριμένο παιδί, για τον συγκεκριμένο εθελοντή, για τον συγκεκριμένο γονιό και για τη μεταξύ τους σχέση. Τότε και μόνο, μπορούν ίσως να βρουν μία ιδανική ισορροπία. 

 

Δεν ξέρω γιατί έγραψα αυτό το κείμενο. Πέρα από μία ελπίδα να ακουστεί η φωνή όλων των εθελοντών που βίωσαν παρόμοιες εμπειρίες, νομίζω πως είναι και μία ελπίδα προσωπική να γίνει ένα θαύμα και να χτυπήσει το πολυπόθητο τηλέφωνο για μία αρχική γνωριμία. Κι έτσι σταδιακά, αν καταφέρουμε και χτίσουμε μία σχέση εμπιστοσύνης με την καινούρια μαμά και τον καινούριο μπαμπά, που πλέον έγιναν οι δικοί της, ολόδικοί της γονείς, να έρθω και πάλι κοντά της. Με διαφορετικό ρόλο και διαφορετικά θεμέλια τώρα και με τον χρόνο που πέρασε ως σύμβουλο. 

 

Τελικά ελπίζω κατάφερα να μη γράψω ένα οργισμένο και πονεμένο κείμενο. Γιατί έχω καταλάβει πως αν απογυμνώσεις όλη αυτή την εμπειρία από κάθε θυμό, αδικία, απογοήτευση, το μόνο που μένει είναι η αγάπη. Και στο τέλος, αγάπη γίνεσαι ο ίδιος. 

 

Στεφανία Μ

Πηγή: cityportal.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι