Το «έτσι κάνουν τα αγόρια» δεν πρέπει να είναι δικαιολογία

Η Soraya Chemaly είναι μαμά και συγγραφέας. Στο παρακάτω κείμενό της περιγράφει πώς διαχειρίστηκαν, εκείνη και η κόρη της, την επιθετική συμπεριφορά ενός συμμαθητή, την οποία οι γονείς του δικαιολογούσαν πάντα με την φράση «έτσι κάνουν τα αγόρια». Εξηγεί δε τους σοβαρούς κινδύνους που ενέχει για την κοινωνία η συγκεκριμένη νοοτροπία εν γένει.

«Για μήνες, όταν η κόρη μου ήταν στον παιδικό σταθμό, την παρατηρούσα κάθε πρωί που την πήγαινα να κατασκευάζει ένα εντυπωσιακό κάστρο, από τουβλάκια, πολύχρωμους πλαστικούς δίσκους, κορδέλες και φτερά, το οποίο πάντα της γκρέμιζε λίγο πριν το τελειώσει, με περίσσια ικανοποίηση, ένα συγκεκριμένο αγόρι. Ήταν προφανές ότι ο μικρός εισέπραττε μεγάλη ευχαρίστηση κάνοντας κάτι τέτοιο. 

Την πρώτη φορά που έγινε αυτό, η κόρη μου απλά έμεινε αποσβολωμένη, καθώς εγώ -που έτυχε να είμαι εκεί- την βοηθούσα να το ξαναφτιάξει. 

Τη δεύτερη φορά την πλημμύρισε η λύπη. 

Την τρίτη η αδικία. «Γιατί μου το έκανε ξανά;». 

Την τέταρτη η κόρη μου, γεμάτη θυμό, το είπε στους γονείς του. Όσο για εμένα; 

Την πέμπτη φορά αποφάσισα να της δώσω μερικές ιδέες για να τον σταματήσει.
Κατά την διάρκεια, λοιπόν, αυτής της “άσκησης κοινωνικοποίησης”, δοκιμάσαμε διάφορες στρατηγικές, μία εκ των οποίων ήταν να μιλήσω εγώ η ίδια με τους γονείς του. 

Κάποιες φορές ο ένας και κάποιες ο άλλος, έπειτα από το συμβάν, χαμογελούσαν και απολογούνταν καθώς απομάκρυναν τον γιο τους από την κόρη μου. 

Τι έλεγαν;
«Καταλαβαίνεις μωρέ, είναι αγόρι!»
«Θα περνάει τώρα κάποια φάση!»
«Έτσι κάνουν τα αγόρια! Όλα θέλουν να τα χαλάνε!»
«Δεν μπορεί με τίποτα να συγκρατήσει τον εαυτό του!»

Όσες φορές κι αν το έκανε πάντως, εκείνοι ποτέ δεν λειτουργούσαν προληπτικά –π.χ. ποτέ δεν του είπαν, αφήνοντάς τον το πρωί στο σχολείο, να μην το επαναλάβει.

Εγώ προσπάθησα να διδάξω την κόρη μου πώς να σταματά αυτή τη συμπεριφορά. 

Του το ζήτησε ευγενικά. Συζητήσαμε τι άλλο θα μπορούσε να κάνει. Μεταφέρθηκε, ώστε να χτίζει το κάστρο της σε άλλο σημείο της αυλής του σχολείου. Μία φορά μπήκε μπροστά του, όταν εκείνος πλησίασε. Έχτισε ένα άλλο κάστρο με πιο γερά θεμέλια, ώστε όταν εκείνος θα της το ξαναγκρέμιζε, τουλάχιστον να μην έπρεπε να το φτιάξει όλο από την αρχή. 

Την ίδια ώρα φανταζόμουν τους γονείς του να σκέφτονται 

«ποιο φυσιολογικό αγόρι δεν θα το γκρέμιζε;» 

Τους φανταζόμουν να σκέφτονται:
Πήγε κι αυτή κι έχτισε το κάστρο της σε κοινή θέα.
Ήταν προκλητικό.
Πώς να κρατηθεί κι αυτός; Αγόρι είναι, έχει βίαιες τάσεις.
Έπρεπε κι αυτή να προσέχει.
Η συγκατάθεσή της δεν έχει καμία σημασία. Εξάλλου, κι αυτή δεν το έκανε ιδιαίτερο ζήτημα, όταν της το γκρέμισε. Ούτε ούρλιαξε, ούτε έπεσε κάτω να χτυπιέται.

Η επιθυμία του -για ισχύ, για καταστροφή, για έλεγχο, για οτιδήποτε- είναι κατανοητή.
Ίσως δεν θα έπρεπε καν να έρχεται στον παιδικό σταθμό. Ή, ακόμα καλύτερα, ας χτίζει τα κάστρα της στο σπίτι της!

Τη στιγμή, λοιπόν, που εγώ δίδασκα την κόρη μου πώς να αποφεύγει μια κατάσταση που ενδεχομένως να επαναληφθεί στο μέλλον με τη μορφή bullying, ο μικρός δεν διδασκόταν από κανέναν το παραμικρό.

Ούτε μία φορά δεν άκουσα τους γονείς του να λένε ότι δεν εισβάλουμε στον προσωπικό χώρο κάποιου και δεν διεκδικούμε για δικό μας, κάτι που δεν είναι. Δεν μάθαινε από κανέναν να σέβεται την κόρη μου, το δημιούργημά της, τα λόγια της. Για τους γονείς του ήταν λες και τα χρωμοσώματά του τού έδιναν δικαιώματα πάνω στους άλλους. 

Πόσες ακόμα συμπεριφορές αυτού του αγοριού, άραγε, θα δικαιολογούνταν με τον ίδιο τρόπο στο μέλλον;

Το ενδιαφέρον είναι, ότι υπήρξε και ένα άλλο αγόρι που μια μέρα αποφάσισε να γκρεμίσει το κάστρο της κόρης μου. 

Όταν το έκανε, η δική του μαμά το πήρε από το χέρι, του εξήγησε ότι δεν ήταν δικό του για να το γκρεμίσει, το ρώτησε πώς πίστευε ότι ένιωθε η κόρη μου που είχε προσπαθήσει τόσο πολύ για να το χτίσει και τον συνόδευσε πίσω, στην κόρη μου, προκειμένου ο μικρός να απολογηθεί. 

Πιθανώς δεν του άρεσε και πολύ του συγκεκριμένου μικρού όλη αυτή η διαδικασία, ωστόσο δεν το έκανε ποτέ ξανά.

Υπήρξε και ένα τρίτο παιδί. Αυτός ήταν ιδιαίτερα έξυπνος! 

Τη ρώτησε αν θα μπορούσε να γκρεμίσει το κάστρο της. Εκείνη, η οποία είχε απαυδήσει πια με όλη αυτή την ιστορία, του είπε ναι… αλλά μόνο αφού θα είχε ολοκληρώσει πρώτα την κατασκευή του και όταν εκείνη θα του έλεγε ότι μπορεί. 

Συμφώνησαν, λοιπόν, μαζί σε αυτό το πλάνο και, ωστόσο, άρχισε κι εκείνος να χτίζει πράγματα μαζί της, τα οποία στη συνέχεια γκρέμιζαν κιόλας μαζί, με άδολο ενθουσιασμό. 

Πώς τα φέρνει η ζωή, ε;

Πάρτε, λοιπόν, τώρα ως παράδειγμα αυτά τα τρία αγόρια και σκεφτείτε πώς θα λειτουργήσει το κάθε ένα, όταν θα έχει μεγαλώσει και θα βρεθεί π.χ. μεθυσμένο σε κάποιο πάρτι, επιδιώκοντας να οδηγήσει το κορίτσι που του αρέσει στην κρεβατοκάμαρα. 

Πώς θα αντιδράσει π.χ. το πρώτο αγόρι, όταν το κορίτσι θα του πει “Όχι, δεν θέλω. Σταμάτα. Φύγε.”; 

Σύμφωνα με τους γονείς του, δεν θα μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του. Έτσι κάνουν τα αγόρια.

Φανταστείτε, όμως, να λέγαμε το ίδιο για τα κορίτσια. 

Θα αφήνατε ποτέ την κόρη σας να καταστρέφει τα παιχνίδια των φίλων ή των αδελφών της, με την δικαιολογία ότι «έτσι κάνουν τα κορίτσια»; 

Το αντίθετο μάλιστα. Για τα κορίτσια έχει δημιουργηθεί μια ιδέα ότι πρέπει να είναι πιο ώριμα, πιο σοβαρά, με μεγαλύτερο αυτοέλεγχο. Αμέτρητες μελέτες έχουν δημοσιευτεί που εξηγούν γιατί υπάρχει αυτή η ιδέα και ο βασικός λόγος είναι ότι εμείς τα μαθαίνουμε να βάζουν σε δεύτερη μοίρα τη δική τους ικανοποίηση και τις ανάγκες τους. 

Σε καμία περίπτωση, πάντως, δεν πρόκειται για έμφυτα χαρακτηριστικά.
Το πρώτο, λοιπόν, αγόρι, μπορεί πράγματι να χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να δεχθεί τα όρια και να μάθει για τα δικαιώματα των άλλων. Μπορεί να έχει μηδενική συναισθηματική νοημοσύνη, ίσως επειδή κανείς δεν του δίδαξε την εν-συναίσθηση. Κανείς δεν του δίδαξε κάτι διαφορετικό. 

Τέτοιες συμπεριφορές είτε επιβραβεύονται είτε όχι, είτε ενισχύονται είτε όχι, είτε δέχονται σιωπηρές κυρώσεις είτε όχι. Τόσο σε ατομικό όσο και σε πολιτισμικό επίπεδο. 

Και για να γίνω σαφής: Δεν λέω ότι υπάρχει αιτιότητα ανάμεσα στο να γκρεμίζεις κάστρα στον παιδικό σταθμό και να επιτίθεσαι σε ανθρώπους αργότερα. 

Δεν λέω ότι όλα τα αγόρια με κακή συμπεριφορά, με μειωμένο έλεγχο των παρορμήσεών τους, με ΔΕΠΥ ή άλλα προβλήματα συμπεριφοράς θα γίνουν βιαστές ή θα χτυπούν κάποτε τη γυναίκα τους. 

Αυτό που λέω είναι ότι ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος αν μαθαίναμε στα παιδιά μας να σέβονται τα δικαιώματα των άλλων παιδιών από νωρίς. 

Το δικαίωμα να υπάρχουν, να κάνουν, να δείχνουν όπως θέλουν εκείνα και όχι όπως θέλουν οι άλλοι.
Όποιος έχει ασχοληθεί με το πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας, θα συμφωνήσει στο ότι από τα πρωταρχικά συμπεριφορικά χαρακτηριστικά των βίαιων ανδρών είναι ότι νιώθουν να έχουν δικαιώματα πάνω στους άλλους, χωρίς καμία ευθύνη ή σεβασμό.

Σε γενικές γραμμές είμαι αυστηρή στο ότι δεν πρέπει να παρεμβαίνω στα παιδιά των άλλων, εκτός κι αν έχω την απόλυτη ευθύνη για αυτά και την ασφάλειά τους. 

Ένα πρωί, όμως, όταν μου έγινε απολύτως σαφές ότι οι γονείς του πρώτου αγοριού ήταν εντελώς άχρηστοι στο να διδάξουν τον γιο τους να έχει επίγνωση των γύρω του, να έχει εν-συναίσθηση και -ναι- να είναι πιο ευγενικός, τον πήρα αγκαλιά και τον μετέφερα ήρεμα μακριά από την κόρη μου. 

Τον ρώτησα ευγενικά αν καταλαβαίνει τι σημαίνει η λέξη «για πάντα». Μου είπε ναι. 

Τον άφησα κάτω και του είπα ότι για τόσο χρονικό διάστημα, στο εξής, θα μείνει μακριά από την κόρη μου και το κάστρο της. 

Και κάπως έτσι τελείωσαν τα προβλήματά μας.»

από Έλενα Μπούλια
Πηγή: rolereboot.org
mama365.gr

σχετικό:

Πώς θα μεγαλώσετε έναν γιο που θα σέβεται τις γυναίκες 
Raise A Son Who Will Grow Up To Respect Women

Παιδική επιθετικότητα: Αιτίες και συμβουλές προς γονείς - The aggressive child

    Ο όρος παιδική επιθετικότητα είναι αλήθεια ότι αρχικά ξενίζει και ξαφνιάζει. Η παιδική ηλικία είναι στο υποσυνείδητό μας ταυτισμένη με την αθωότητα. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η παιδική επιθετικότητα υπάρχει και για το λόγο αυτό πρέπει να αναλυθεί και να κατανοηθεί.

Η πλειοψηφία των μικρών τρίχρονων και τετράχρονων παιδιών δεν έχει πλήρη συνείδηση για τις συνέπειες των πράξεών τους. 

The aggressive child

Σε ένα υπερπροστατευτικό οικογενειακό περιβάλλον όπου τους υποδεικνύεται συνέχεια τι να κάνουν, τι να πουν, που να πάνε και γενικά πως να συμπεριφερθούν είναι απόλυτα αναμενόμενο ότι αυτά θα αναζητήσουν κάποιο τρόπο για να εκφράσουν, ασυνείδητα βέβαια, την ανεξαρτησία τους και να κάνουν εμφανή την παρουσία τους.

    Μόλις το παιδί αρχίσει να περπατάει, ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγεται μπροστά του για εξερεύνηση. Οι περισσότερες από τις ανακαλύψεις του θα είναι ευχάριστες. Κάποιες όμως θα το απογοητεύσουν και τότε εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα της παιδικής επιθετικότητας. 
    Τότε η απογοήτευση μετατρέπεται σε επιθετική συμπεριφορά. Χτυπώντας, δαγκώνοντας και με διάφορα άλλα συναισθηματικά ξεσπάσματα εκτονώνει αυτή την απογοήτευση. Ο καλύτερος τρόπος για την αντιμετώπιση αυτής της συμπεριφοράς είναι η ήρεμη αντίδραση. Ποτέ μα ποτέ μη κτυπήσετε ένα επιθετικό παιδί για τιμωρία. Το μήνυμα που θα λάβει από μία τέτοια αντίδραση θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τη βίαια συμπεριφορά του.

Αντίθετα καθίστε ήρεμα δίπλα του και εξηγήστε του γιατί δεν έπρεπε να κάνει αυτό που έκανε.  

Μην το κλειδώσετε για τιμωρία στο δωμάτιο του. Ασυνείδητα θα αρχίσει να το θεωρεί σαν χώρο κολασμού. Αντίθετα πάρτε το κοντά σας και ζητήστε του να σας βοηθήσει σε κάποια εργασία που κάνετε χωρίς να ξεχάσετε στο τέλος να το ευχαριστήσετε για την βοήθειά του και να το επαινέσετε για την αξιοσύνη του.

Αναζητήστε τα αίτια της επιθετικής συμπεριφοράς. 

Μήπως υπάρχει κάποιο μικρότερο παιδί που μονοπωλεί την προσοχή σας; 

Μήπως του αναθέτετε καθήκοντα δυσανάλογα με την ηλικία του; 

Μήπως αναρωτιέστε γιατί διέλυσε με θυμό το πάζλ που προσπαθούσε να συναρμολογήσει, όταν σε όλη την διάρκεια της προσπάθειάς του δεν σταθήκατε ούτε μία φορά κοντά του επαινώντας το για την προσπάθεια και την πρόοδό του;

Μήπως η επιθετική συμπεριφορά του αποβλέπει απλά στην προσέλκυση του ενδιαφέροντός σας; 

Μήπως είστε πολύ αυταρχικοί μαζί του;

Για παράδειγμα το να απαιτούμε από το παιδί να τρώει ακριβώς την ώρα που θέλουμε εμείς, να καταναλώνει την ποσότητα και το είδος του φαγητού που επιλέγουμε εμείς και να πηγαίνει για ύπνο ακριβώς την ώρα που καθορίζουμε εμείς είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα προκαλέσει αντίδραση.

    Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι εύκολη υπόθεση. Κάθε άλλο. Για το λόγο αυτό και η φύση δίνει τη δυνατότητα της μητρότητας μέχρι εκείνη την ηλικία που υπάρχουν τα σωματικά και ψυχολογικά αποθέματα για την αίσια εκπλήρωση αυτού του προορισμού. Πρέπει οι γονείς να αποκτήσουν μία σειρά από δεξιότητες για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν με επιτυχία. Το βασικό είναι να καταλάβουν οι γονείς ότι όσο πιο υπομονετικοί είναι οι ίδιοι και όσο περισσότερο κυριαρχούν στα συναισθήματά τους τόσο πιο ήρεμο θα είναι και το παιδί τους.

Πρέπει να διευκρινισθεί ότι στη ηλικία των 3 και 4 χρόνων κάποιου βαθμού επιθετικότητα είναι φυσιολογική. Στην περίπτωση αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί και σαν επίδειξη της ιδιοσυγκρασίας του και επιβεβαίωση του εγώ του. 

    Εκείνο που θα πρέπει να αναζητήσετε είναι εάν ο στόχος αυτής της συμπεριφοράς είναι συνειδητά (όσο συνείδηση μπορεί να έχει ένα παιδί αυτής της ηλικίας) να βλάψει ανθρώπους η να καταστρέψει πράγματα. 

    Αυτό θα μπορούσε να είναι μία ένδειξη συναισθηματικής διαταραχής, οπότε χρειάζεται προσοχή και παρακολούθηση. Επίσης πρέπει να ελεγχθεί η ένταση, η διάρκεια αλλά και η συχνότητα αυτών των ξεσπασμάτων. Εάν αυτά οδηγούν το παιδί σε ολική απώλεια του ελέγχου τότε οι γονείς πρέπει να ζητήσουν τη βοήθεια ειδικού παιδοψυχολόγου.

    Η παιδική επιθετικότητα μπορεί να εμφανίζεται και με μορφή συνεχούς ανυπακοής, άρνησης και παράλογης επιμονής στην ικανοποίηση των απαιτήσεών του. Στην περίπτωση αυτή καλό είναι να εξετασθεί μήπως πραγματικά υπάρχει κάποιος λόγος και αιτία που με κατάλληλη διευθέτηση θα αμβλύνει τις αντιδράσεις του.
    Η έρευνα δείχνει ότι η παιδική επιθετικότητα είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα και πρέπει να αντιμετωπισθεί με ιδιαίτερη προσοχή και ευαισθησία γιατί διαφορετικά το επιθετικό παιδί, εάν αφεθεί αβοήθητο είναι πολύ πιθανόν ότι θα μεγαλώσει σαν προβληματικός έφηβος και θα καταλήξει ένας προβληματικός ενήλικος.

Ο καλύτερος χειρισμός του επιθετικού παιδιού, τουλάχιστον στα πρώτα στάδια, είναι η επιβράβευση και της παραμικρής θετικής πράξης του, η αγνόηση  τουλάχιστον η χλιαρή αντίδρασή μας στις αρνητικές και το κυριότερο συνεχής και έμπρακτη απόδειξη της στοργής, της προσοχής και της αγάπης μας γιαυτό.

frombabytochild

Παιδική βία – Επιθετικότητα εντός και εκτός του σχολείου

Τα παιδιά είναι θυμωμένα με τους ενήλικες, τόσο με τους γονείς, όσο και με τους εκπαιδευτικούς. Έχουν μέσα τους πολύ ενέργεια και γι αυτό έχουν την ανάγκη να αποφορτιστούν και εκφράζουν την ζωντάνια τους μέσα από το παιγνίδι.

Σήμερα συναντάμε φαινόμενα βίας και επιθετικότητας τόσο εντός όσο και εκτός της σχολικής κοινότητας από την προσχολική κιόλας ηλικία. 

Τα παιδιά είναι θυμωμένα με τους ενήλικες, τόσο με τους γονείς, όσο και με τους εκπαιδευτικούς. Έχουν μέσα τους πολύ ενέργεια και γι αυτό έχουν την ανάγκη να αποφορτιστούν και εκφράζουν την ζωντάνια τους μέσα από το παιγνίδι. 

Για να παίξουν όμως χρειάζονται ζωτικό και ανοιχτό χώρο και τους γονείς κοντά τους να ασχοληθούν μαζί τους και να τους αφιερώσουν λίγο από το χρόνο τους για να μοιραστούν μαζί τους τη χαρά του παιγνιδιού που είναι απαραίτητο για τη σωστή ανάπτυξη και την υγιή ψυχική εξέλιξη του παιδιού.

Στη σημερινή εποχή οι γονείς δυστυχώς έχουν ελάχιστο ελεύθερο χρόνο αφού εργάζονται πλέον και οι δύο αρκετές ώρες προκειμένου να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις αυξημένες υποχρεώσεις τους με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να μην έχουν τη δυνατότητα να παίξουν με το παιδί ή τα παιδιά τους. 
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα παιδιά να θυμώνουν και πολλές φορές να εκδηλώνουν ιδιαίτερα ζωηρή συμπεριφορά και να κάνουν αταξίες τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο επιζητώντας έτσι να προσελκύσουν το ενδιαφέρον και την προσοχή των γονέων τους.

Οι περισσότεροι γονείς σήμερα περνούν τις περισσότερες ώρες της ημέρας σε ένα γραφείο βιώνοντας το άγχος, την κούραση και την αυξημένη πίεση του εργασιακού τους χώρου προκειμένου να ανταποκριθούν στα επαγγελματικά τους καθήκοντα. 
Αρκετές φορές έχοντας εισπράξει ένταση και επιθετική συμπεριφορά στο χώρο εργασίας τους, είτε από τον εργοδότη είτε από τους συναδέλφους και στη συνέχεια επιστρέφοντας σπίτι, έχοντας βιώσει εκνευρισμό στην ατελείωτη ουρά που δημιουργείται από την κίνηση τις ώρες αιχμής και έχοντας πολλές φορές εισπράξει ακόμη και το θυμό των αγανακτισμένων οδηγών, επιστρέφουν σπίτι με υπερένταση και είναι έτοιμοι να ξεσπάσουν ο ένας στον άλλο και να διαπληκτιστούν για να αποφορτιστούν. 
Έτσι τα παιδιά γίνονται αμέσως θύματα του θυμού και της επιθετικής συμπεριφοράς των γονέων τους και εφόσον οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπα για τα παιδιά είναι λογικό αυτή η επιθετική συμπεριφορά να ανακυκλώνεται και να μιμούνται ό,τι βιώνουν στο σπίτι τόσο εντός, όσο και εκτός του σχολείου.

Είναι γνωστό ότι η επιθετικότητα δεν εκδηλώνεται μόνο με τη σωματική βία. Άλλωστε έχει αποδειχθεί πως 75% της επικοινωνίας είναι εξωλεκτική, εκφράζεται δηλαδή με άλλους τρόπους (π.χ. με νεύματα ή κινήσεις του σώματος) και όχι με το λόγο και μόλις το 25% είναι λεκτική. 
Επιθετικότητα είναι και το θυμωμένο βλέμμα, η απαξίωση των άλλων (π.χ. όταν ο ένας γονέας λέει στον άλλο «σιγά που κουράστηκες εσύ που ασχολείσαι με τα οικιακά όλη μέρα περισσότερο από μένα που ήμουν όλη μέρα στο γραφείο για να φέρω χρήματα στο σπίτι γιατί εσύ είσαι άχρηστη»), 
οι νευρικές κινήσεις (π.χ. το χτύπημα των ποδιών), 
η ένταση στον τόνο της φωνής, η αδιαφορία όταν κάποιος μας μιλάει (π.χ. όταν μας λέει το παιδί κάτι σημαντικό και ο γονέας σφυρίζει αδιάφορα και κοιτάει το ταβάνι), 
η σιωπή, η περιφρόνηση, ο εκβιασμός, οι απειλές (π.χ. «αν σε δω να καπνίζεις θα σε διώξω από το σπίτι», «αν δεν πάρεις καλούς βαθμούς δεν θα σε αγαπάμε»), 
η ενοχοποίηση των παιδιών (π.χ. όταν λένε οι γονείς στο παιδί «με έχεις κουράσει», «θα με πεθάνεις»), 
η ματαίωση που βιώνουν τα παιδιά όταν οι γονείς έχουν αυξημένες προσδοκίες και τα συγκρίνουν (πχ. «ντρέπομαι για σένα γιατί είσαι ο χειρότερος μαθητής», «δεν αξίζεις τίποτα», «τι θα καταντήσεις στη κοινωνία αν δεν σπουδάσεις, σκουπιδιάρης ή καθαρίστρια»).

Η επιθετική συμπεριφορά των παιδιών και η βία τόσο εντός όσο και εκτός του σχολείου σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην παρακολούθηση ακατάλληλων για την ηλικία τους ταινιών με βίαιο περιεχόμενο, στα ηλεκτρονικά βιντεοπαιγνίδια και στη χρήση του διαδικτύου όπου σήμερα τα παιδιά περνούν ατελείωτες ώρες σερφάροντας και κάνοντας «chat». 
Σύμφωνα με έρευνες ο μέσος όρος των ταινιών που παρακολουθούν τα παιδιά μέχρι τα 18 τους χρόνια και εμπεριέχουν σκηνές βίας είναι 180.000, ενώ από αυτές οι 40.000 ταινίες εμπεριέχουν σκηνές φόνων. 
Τα παιδιά έχουν την τάση να μιμούνται τη βίαιη συμπεριφορά που βλέπουν στις ταινίες ή στο διαδίκτυο με αποτέλεσμα πολλές φορές να γίνονται βίαια προς τους συμμαθητές τους ή προς τα μικρότερα αδέρφια τους ή να σχηματίζουν συμμορίες και να επιτίθενται σε άλλα παιδιά θέλοντας με αυτό τον τρόπο να κάνουν επίδειξη της δύναμής τους και να ξεσπάσουν το θυμό τους. 
Από την προσχολική κιόλας ηλικία πολλά παιδιά εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά βρίζοντας τους συμμαθητές τους και χρησιμοποιώντας προσβλητικούς χαρακτηρισμούς για να μειώσουν και να απαξιώσουν τους συνομηλίκους τους, όπως «μαμόθρεφτο», «μαμάκιας», «μπούλης», «χοντρός», «βλάκας», «πατομπούκαλος» και άλλους. 
Στο Δημοτικό αρκετά παιδιά ανοίγουν τις πόρτες της τουαλέτας και παρακολουθούν τους συμμαθητές τους σε προσωπικές στιγμές ή οργανώνονται σε μικρές συμμορίες και επιτίθενται στα πιο αδύναμα παιδιά.

Οι γονείς καλό θα ήταν να μην επιτρέπουν στα παιδιά να παρακολουθούν ταινίες ακατάλληλες για την ηλικία τους οι οποίες συνήθως προβάλλονται σε ώρες που το παιδί θα πρέπει να κοιμάται για να μπορεί να ανταποκριθεί την επόμενη μέρα στις μαθησιακές του υποχρεώσεις ή να παίζει παιγνίδια με βίαιο περιεχόμενο. 
Επίσης καλό θα ήταν να επιλέγει κάποια ταινία και να την παρακολουθεί μαζί με το παιδί στον ελεύθερο χρόνο τους και στη συνέχεια να μοιράζεται με το παιδί αυτό που είδαν και να του κάνει ερωτήσεις για το περιεχόμενο της ταινίας (π.χ. τι θα έκανες εσύ στη θέση του παιδιού που δέχτηκε επίθεση από τους συμμαθητές του») έτσι ώστε να παρακολουθεί τη συμπεριφορά του παιδιού και να γνωρίζει τις αντιδράσεις του. 
Να ακούν το παιδί, να συζητούν μαζί του, να του επιτρέπουν να παίζει εφόσον έχει διαβάσει τα μαθήματα της επόμενης μέρας, να του αφιερώνουν λίγο από τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους, να είναι υπομονετικοί, να είναι τρυφεροί αλλά όχι καταπιεστικοί και υπερπροστατευτικοί ώστε να μην πνίγουν το παιδί και να το συμβουλεύουν. 
Να πηγαίνουν το παιδί να παίξει σε ανοιχτούς χώρους, όπως είναι η παιδική χαρά και όχι σε κλειστό χώρο όπως είναι ο παιδότοπος που είναι πιο περιορισμένος. 
Να περνάνε το μήνυμα στο παιδί ότι όλα τα προβλήματα λύνονται με το διάλογο και όχι με τη βία και να τα διδάσκουν ότι είναι υποχρέωσή τους να είναι διεκδικητικά, να υπερασπίζονται τον εαυτό τους όπου νιώθουν ότι αδικούνται, να μην ξεκινούν ποτέ ένα καβγά, να μην προκαλούν τα άλλα παιδιά με τη συμπεριφορά τους, να σέβονται τη διαφορετικότητα και να αμύνονται όταν απειλούνται, γιατί εάν το παιδί αισθανθεί ότι είναι θύμα, κάποια στιγμή θα ξεσπάσει πολύ άσχημα γιατί δεν διαχειρίζεται το θυμό του με αποτέλεσμα αυτός να συσσωρεύεται μέσα του.

Με λίγα λόγια ο γονέας θα πρέπει να λειτουργεί ως ομπρέλα που στην καταιγίδα κρατά το παιδί στεγνό. Να θυμούνται πως το παιδί δεν πρόκειται να εκδηλώσει βίαιη και επιθετική συμπεριφορά εάν δεν είναι οι ίδιοι επιθετικοί, αν ασχολούνται μαζί του και του αφιερώνουν χρόνο για να παίξουν μαζί του, αν το ενισχύουν, το ενθαρρύνουν, το θωρακίζουν και του παρέχουν συναισθηματική ασφάλεια, σιγουριά, τρυφερότητα και ζεστασιά.

Σήμερα συναντάμε φαινόμενα βίας και επιθετικότητας τόσο εντός όσο και εκτός της σχολικής κοινότητας από την προσχολική κιόλας ηλικία…
Γράφει η Μαρίνα Κόντζηλα

paidiatriki.gr
Μας το έστειλε η κυρία Rouli Papathanasiou - Pediatric Endocrinologist
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι υπέρ-ήρωες "σώζουν" τον πλανήτη, αλλά ωθούν τα παιδιά στη βία

Οι αγαπημένοι ήρωες των παιδιών, και όχι μόνο, όπως ο Batman, ο Spiderman, ο Superman και όλοι οι άλλοι, οι λεγόμενοι υπέρ-ήρωες, «ωθούν τα παιδιά στη βία» σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Abnormal Child Psychology.

Ειδικότερα, από την έρευνα, που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο Brigham Young της Γιούτα, διαπιστώθηκε πως οι ιστορίες των υπέρ-ηρώων επηρεάζουν αρνητικά τα παιδιά ωθώντας τα σε βίαιες συμπεριφορές. 

Αντίθετα τα παιδιά φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται τα θετικά μηνύματα που σε πολλές περιπτώσεις περνούν μέσα από τους υπέρ-ήρωες.

Η έρευνα, διήρκεσε ένα έτος, συμμετείχαν συνολικά 240 παιδιά προσχολικής ηλικίας, των οποίων παρατηρήθηκε και αναλύθηκε η συμπεριφορά ενώ οι γονείς τους συμμετείχαν στη μελέτη παρέχοντας στους ερευνητές στοιχεία για το πόσο ασχολούνται τα παιδιά τους με τους υπέρ-ήρωες, πόσες ώρες παρακολουθούν ταινίες και πόσο ταυτίζονται με αυτούς.

Το 20% των παιδιών, που ρωτήθηκε αναφέρθηκε σε κάποια βίαια στοιχεία του υπέρ-ήρωα. «Είναι μεγάλος και δέρνει», «τα σπάει και θυμώνει», «μπορεί να διαλύσει και να καταστρέψει τα πάντα και δεν τον πειράζει επειδή είναι μεγάλος νταής », ήταν μερικές από τις απαντήσεις που έδωσαν τα παιδιά.

Σχεδόν το 75% των παιδιών επισήμαναν τις σούπερ δυνάμεις που έχουν οι υπέρ-ήρωες, οι οποίες είναι και αυτές που τους γοητεύουν. «Είναι πανίσχυρος», «μπορεί να πετάξει» κ.α. είναι μερικές από τις απαντήσεις σε αυτήν την κατηγορία

Η ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου μιλώντας στον Αθήνα 9.84 τόνισε ότι «τα μηνύματα που το παιδί θα εισπράξει από τηλεοπτικά προγράμματα ή ηλεκτρονικά παιχνίδια,που σημειωτέον, η πλειονότητα τους είναι γεμάτα με σκηνές βίας και ήρωες με υπεράνθρωπες ικανότητες εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως: η ψυχοσύνθεση του κάθε παιδιού, η ηλικία του, η σχέση του με τους γονείς και το περιβάλλον του, το βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο των γονιών.

Όλα αυτά θα καθορίσουν ποια μηνύματα θα εισπράξουν και πως θα τα ερμηνεύσουν. Τις περισσότερες φορές το παιδί δεν μπορεί να διαχειρισθεί αυτά τα ερεθίσματα».

Συμβουλές προς τους γονείς:

Τα παιδιά κάτω των 2 ετών φυσικά απαγορεύεται να βλέπουν τηλεόραση αλλά για τα μεγαλύτερα αυτό που μπορώ να συμβουλέψω τους γονείς» σημείωσε η κ. Καππάτου, «είναι να παρακολουθούν μαζί με το παιδί τους αυτά τα προγράμματα έτσι ώστε να μπορούν να τα βοηθήσουν να διαχειριστούν όλα αυτά τα μηνύματα και να είναι πολύ προσεκτικοί στην επιλογή ηλεκτρονικών παιχνιδιών λαμβάνοντας υπ’όψιν όχι μόνο την ηλικία που αναγράφεται στη συσκευασία αλλά και τον χαρακτήρα του παιδιού τους»

Καλλιόπη Ασλανίδου

athina984

«Μαμά, με χτύπησε!»

Πώς πρέπει να αντιδράσετε

Και εκεί που κάθεστε αμέριμνη στο παγκάκι της παιδικής χαράς και χαζεύετε τα παιδιά σας να παίζουν, παρατηρείτε -για παράδειγμα- πως η μικρή σας πέφτει θύμα σωματικής βίας από δύο λίγο μεγαλύτερα κορίτσια.

Τη βλέπετε να στέκεται εκεί σαστισμένη που κάποιος μόλις την χτύπησε, τα ματάκια της αρχίζουν να γεμίζουν δάκρυα και εσείς δεν ξέρετε τι να (πρωτο)κάνετε. Να τρέξετε στο παιδί σας; Να βάλετε τις φωνές στα άλλα; Η αγκαλιά σας είναι σίγουρα η πρώτη απάντηση. 

Από εκεί και πέρα, όμως, όσο δύσκολη κι αν είναι η θέση σας, πρέπει κάτι να της πείτε.

Καταρχάς, παραμείνετε ψύχραιμη
Το χειρότερο που μπορείτε να κάνετε εκείνη τη στιγμή -εκτός κι αν το παιδί σας δεχτεί επίθεση με σιδερολοστό (πράγμα μάλλον απίθανο)- είναι να αρχίσετε να ουρλιάζετε πανικόβλητη και να σπεύσετε στον τόπο του εγκλήματος επιθετικά. 

Σαφώς και η αντίδρασή σας θα εξαρτηθεί από την διαφορά ηλικίας που έχει το δικό σας παιδί με τα άλλα, καθώς και από το είδος της επίθεσης, ωστόσο είναι σημαντικό εκείνη τη στιγμή να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας, για να μπορέσετε να ζυγίσετε την κατάσταση.

Η σωματική επίθεση, έστω κι αν πρόκειται για μια δυνατή σπρωξιά, είναι ανεπίτρεπτη σε κάθε περίπτωση. 
Μήπως, όμως, φέρει μερίδιο ευθύνης και το δικό σας παιδί; 
Μήπως προκάλεσε κάποιον καβγά; 
Αν είχατε από πριν παρατηρήσει τα παιδιά πιθανώς μπορείτε να συμπεράνετε τι συνέβη.

Τα παιδιά σπάνια χτυπούν το ένα το άλλο χωρίς λόγο. Μπορεί το παιδί σας να μην ήθελε να μοιραστεί ένα παιχνίδι ή να είπε κάτι που ενόχλησε τα άλλα παιδιά. Αυτό δεν σημαίνει ότι του άξιζε να το χτυπήσουν, αλλά ότι θα αντιμετωπίσετε με διαφορετικό τρόπο το πρόβλημα.

Για παράδειγμα, σε ένα παιδί που έχει προκαλέσει μια κατάσταση μπορείτε να πείτε ότι «ίσως να παίζατε πιο όμορφα, αν μοιραζόσουν τα παιχνίδια ή αν μιλούσες καλύτερα». 
Στα παιδιά που άσκησαν την επίθεση, ωστόσο, μπορείτε απλά να πείτε ήρεμα «δεν χτυπάμε ο ένας τον άλλον» και να αναζητήσετε τους γονείς τους, ώστε να αναλάβουν και εκείνοι δράση. 
Δεν θα πρέπει, όμως, να επέμβετε περισσότερο από αυτό.

Αν δείτε ότι η επίθεση συνεχίζεται και ότι οι γονείς των άλλων παιδιών δεν επεμβαίνουν για να τα συμμορφώσουν, ακόμα και μετά το κάλεσμά σας, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να πάρετε το παιδί σας και να φύγετε από τον χώρο που βρίσκεστε.

Αφήστε το παιδί να δώσει τη λύση μόνο του (εφόσον η κατάσταση είναι ελεγχόμενη)
Αν δεν πρόκειται για μία κατάσταση που απαιτεί την άμεση παρέμβασή σας, π.χ. αν πρόκειται για έναν καβγά ανάμεσα σε συνομήλικα παιδιά, ίσως αυτή να είναι μια ευκαιρία για να παρατηρήσετε την αντίδραση του παιδιού σας. 

Γεγονός είναι ότι δεν θα βρίσκεστε πάντα δίπλα του για να το προστατεύετε από την επιθετικότητα των άλλων, άρα θα πρέπει κάποια στιγμή να αναπτύξει τις δικές του άμυνες, ώστε να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά παρόμοιες μελλοντικές καταστάσεις.

Σαφώς, αν πρόκειται για πολύ μικρά παιδιά, π.χ. κάτω των 2 ετών, έχει σημασία να παρέμβετε για να διορθώσετε μια κατάσταση και να τα διευκολύνετε να αντιμετωπίσουν τον καβγά τους. 

Αλλά τα μεγαλύτερα παιδιά πρέπει κάποτε να μάθουν να λύνουν μόνα τους τα μεταξύ τους προβλήματα.

Εξάλλου, μην ξεχνάτε ότι για τα περισσότερα παιδιά το να χτυπήσουν κάποιον είναι ο πιο εύκολος τρόπος να εκδηλώσουν τον θυμό τους. Αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και σε παιδιά που κατά κανόνα δεν σηκώνουν χέρι. Ωστόσο, δεν ήρθε το τέλος του κόσμου αν πάνω στο παιχνίδι υπάρξει και μια ανώδυνη σπρωξιά. 
Η παιδική χαρά ή ο παιδότοπος δεν αποτελούν μέρη όπου απαιτείται να διατηρείται η τέλεια τάξη. Αντίθετα, είναι χώροι πραγματικής, ελεύθερης αλληλεπίδρασης και δίνουν ιδανικές ευκαιρίες μάθησης. 
Χρήσιμο, λοιπόν, είναι να κατευθύνει κανείς τα παιδιά στις σωστές συμπεριφορές, αλλά στην πράξη είναι που θα τις δοκιμάσουν και θα μάθουν να τις εφαρμόζουν.

Όταν το παιδί δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τον εαυτό του
Δεν είναι όλα τα παιδιά εξίσου εξωστρεφή, ώστε να έχουν το θάρρος να ορθώσουν την φωνή τους και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. 

Αν το παιδί σας ανήκει σε αυτή την κατηγορία, είναι σημαντικό να το ενδυναμώσετε, βοηθώντας το να εξωτερικεύσει όσα νιώθει τη δεδομένη στιγμή, με τον σωστό τρόπο. Δηλαδή, αν δείτε ότι κάποιο άλλο παιδάκι του επιτίθεται ίσως έχει νόημα να πείτε στο παιδί σας «Πες του πώς νιώθεις. Πες του ότι πονάς και ότι δεν θέλεις να παίξεις άλλο μαζί του.» 

Το παιδί σας πρέπει να μάθει πόσο σημαντικό είναι να εκφράζει τα συναισθήματά του, όχι μόνο για να νιώθει το ίδιο καλύτερα αλλά και για να ενημερώνει τον «θύτη» ότι η συμπεριφορά του δεν είναι αποδεκτή.
Επιπλέον, ακούγοντας και οι γονείς του «θύτη» κάποιο παιδί να κάνει παράπονα, το πιθανότερο είναι ότι θα επέμβουν.

Άλλες φράσεις που μπορείτε να μάθετε στο παιδί σας να λέει για να αντιμετωπίζει τα επιθετικά παιδιά είναι:
-«Σε παρακαλώ μη με σπρώχνεις. Με ενοχλεί.»
-«Δεν θέλω να παίξω άλλο μαζί σου, γιατί στεναχωριέμαι.»
-«Αν συνεχίσεις να με ενοχλείς θα αναγκαστώ να μιλήσω στους γονείς σου.»
Στη συνέχεια, μπορείτε να μιλήσετε στο παιδί σας για το συμβάν, και αφού ακούσετε τι έχει να σας πει και πώς ένιωσε, να του πείτε κάτι όπως: 

«Δεν σου άρεσε που σε χτύπησε εκείνο το παιδί, έτσι δεν είναι; Είδες πόσο άσχημο είναι να χτυπάμε κάποιον; Γι’αυτό δεν θέλω ποτέ να αντιδράς έτσι. Εκείνο το παιδί δεν το έχει μάθει αυτό, αλλά εμείς μπορούμε να το βοηθήσουμε δίνοντάς του το καλό παράδειγμα».

Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό είναι εκείνη η ατυχής στιγμή ανάμεσα στο παιδί σας και κάποια άλλα παιδιά να σας δώσει την ευκαιρία να του διδάξετε κάτι χρήσιμο. Και αυτό είναι, ότι οφείλει, καθώς μεγαλώνει, να μάθει να υπερασπίζεται και μόνο του τον εαυτό του. Και ο καλύτερος τρόπος για να το κάνει αυτό είναι με τα λόγια. Ο ρόλος σας εκείνη τη στιγμή είναι να αποτελέσετε παράδειγμα για το παιδί σας. 

Ακόμα, λοιπόν, κι αν χρειαστεί να μιλήσετε εσείς στους γονείς του άλλου παιδιού που συνεχίζει να είναι επιθετικό, μην ντραπείτε.

Μικρή σημασία έχει η γνώμη που θα σχηματίσουν για εσάς. Αυτό που έχει σημασία είναι να δείξετε στο παιδί σας τα σωστά βήματα που πρέπει να ακολουθεί όταν ένα άλλο παιδί του επιτίθεται, τα οποία δεν περνούν μέσα από τον δρόμο του «οφθαλμός αντί οφθαλμού».

 

mama365
tvxs

Ένα άλλο παιδί φέρεται άσχημα στο δικό σας;

Είναι σίγουρο ότι θα τύχει να γίνετε μάρτυρες άσχημης συμπεριφοράς ενός παιδιού σε βάρος του δικού σας και ακόμα πιο σίγουρο ότι θα νιώσετε αμήχανα. 

Δείτε τις συμβουλές του mother.gr και μάθετε ποια είναι η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση από μέρους σας.

• Το βασικό είναι να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας για δύο λόγους: ο πρώτος ότι δεν έχετε αρμοδιότητα να φερθείτε άσχημα ή να μιλήσετε απότομα στο ξένο παιδί και ο δεύτερος ότι η στάση που θα κρατήσετε θα πρέπει να παίξει κατά κάποιον τρόπο και παιδαγωγικό ρόλο στο άτακτο παιδάκι.

• Φροντίστε να εκμηδενίσετε τις πιθανότητες να συμβεί κάτι ανάλογο σε επόμενη συνάντηση των δύο παιδιών. Ο πιο απλός τρόπος είναι να συμφωνήσετε με τους γονείς του να μιλήσουν μαζί του και να φροντίσουν να μην επαναληφθεί ανάλογη απρεπής συμπεριφορά. Αν αυτό δεν είναι εφικτό, ίσως θα πρέπει να εξετάσετε την περίπτωση να αποφύγετε να πάτε ξανά στο μέρος που συναντήθηκαν.

• Όταν γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι θα έρθει σπίτι σας ένα άτακτο παιδάκι και πριν μαζευτούν στο δωμάτιο για παιχνίδι, επισημάνετε με ήρεμο τρόπο (απευθυνόμενοι φυσικά προς όλα τα παιδιά) τους κανόνες καλής συμπεριφοράς που πρέπει να τηρήσουν. Δεν είναι εγγυημένο ότι θα υπακούσουν όλα, όμως είναι ό,τι καλύτερο μπορείτε να κάνετε για να προλάβετε δύσκολες καταστάσεις.

• Μη δείχνετε υπερευαισθησία ακόμα και σε μια υπόνοια κακής συμπεριφοράς ενός ξένου παιδιού προς το δικό σας. Αντίδραση από μέρους σας έχει λογική σε περιπτώσεις ακραίας επιθετικότητας, απόπειρας χρήσης βίας κτλ. Δε χρειάζεται να μεγαλώσετε το παιδί σας σε ένα υπερπροστατευτικό περιβάλλον!

• Αφού διαχειριστείτε αποτελεσματικά την άσχημη συμπεριφορά του άλλου παιδιού, μην παραλείψετε να επιβραβεύσετε το δικό σας για την άψογη στάση του και μοιραστείτε μαζί του την περηφάνια που νιώσατε.

 mother

Μαμά, μπαμπά, αυτό το παιχνίδι θέλω! - Παιχνίδια και Πρότυπα

«Μαμά, μπαμπά, αυτό το παιχνίδι θέλω!» Έτσι κάπως ξεκινούν οι περισσότερες συζητήσεις μεταξύ γονέων και παιδιών μέσα στα καταστήματα παιχνιδιών καταλήγοντας συνήθως σε ατελείωτες διαπραγματεύσεις.  

Τα παιδιά πάντα ζητάνε και διαρκώς θέλουν
αυτό που οι διαφημίσεις προβάλλουν...

Κι ενώ από την πλευρά των γονιών το ένα επιχείρημα διαδέχεται το άλλο με επικρατέστερα αυτά που αφορούν το πλήθος των παρόμοιων παιχνιδιών που υπάρχουν στο σπίτι αλλά και την συχνά «τσιμπημένη» τιμή τους θέλοντας έτσι να πείσουν το παιδί τους να μην υποκύψει στα προβαλλόμενα καταναλωτικά πρότυπα αυτό βάζει τα κλάματα ή τις φωνές κι εκείνοι τελικά υποκύπτουν στο θέλημά του προκειμένου να αποφύγουν έναν ακόμη ομηρικό καυγά.

Λίγοι όμως είναι δυστυχώς οι γονείς εκείνοι που ανάμεσα στα επιχειρήματά τους συμπεριλαμβάνουν και αυτό της καταλληλότητας ή μη των εκάστοτε κάθε φορά παιδικών παιχνιδιών. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος πως τα περισσότερα από τα παιχνίδια αυτά μόνο κατάλληλα δεν είναι για τα παιδιά. Ζόμπι, ρομπότ, τέρατα, σπαθιά, ρόπαλα, όπλα κι ένα σωρό άλλα παρόμοια παιχνίδια είναι ο παιδικός “παράδεισος” με τον οποίο θα έρθει αντιμέτωπος κάθε γονιός που έχει γιο. Ακόμα και η σβούρα, ένα από τα πιο παλιά και παραδοσιακά παιχνίδια, εκσυγχρονίστηκε και στολίστηκε με δράκους και θηρία για να κερδίσει μία θέση στις προτιμήσεις των παιδιών. Κι από την άλλη το “βασίλειο” με τις μάγισσες, τις κούκλες που διαμελίζονται, τις μηχανές που σου βάφουν τα μαλλιά και τα στούντιο ομορφιάς με μανό και είδη μακιγιάζ. Τα παραδοσιακά παιχνίδια-μωρά ανοιγοκλείνουν πλέον τα μάτια τους, μιλάνε, κλαίνε και τρώνε ενώ οι κούκλες ολοένα και αδυνατίζουν προκειμένου να χωρέσουν στα αστραφτερά φορέματά τους που συνδυάζονται απαραιτήτως με τις αντίστοιχες ψιλοτάκουνες γόβες ή πλατφόρμες, τα γυαλιά ηλίου και την τσάντα. Δεν πρόκειται όμως δυστυχώς ούτε για “παράδεισο” αλλά ούτε και για “βασίλειο”...

Όσο αθώα και ακίνδυνα και αν φαντάζουν με μια πρώτη ματιά τα παιχνίδια αυτά δε μπορώ να μην αναλογιστώ πως για τα παιδιά τα παιχνίδια τους ταυτίζονται τις περισσότερες φορές με τα πρότυπά τους. 
Τα αγόρια μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν τον πόλεμο ως ένα είδος παιχνιδιού που μετά τη λήξη του θα γελούν και θα καμαρώνουν για τη νίκη τους, την καταστροφή ως εκτόνωση, τη βία και την επιθετικότητα απέναντι στους άλλους ως ένδειξη υπεροχής και ανδρισμού. Οι τερατόμορφες εικόνες θεωρούνται  πλέον φυσιολογικές και στα παιχνίδια του διαδικτύου τα ανθρωπάκια συχνά “χωρίς πρόσωπο” σκοτώνονται από πίσω ενισχύοντας το “σκορ των σκοτωμών”. Την ίδια στιγμή τα κορίτσια διδάσκονται πως η λύση σε κάθε δυσκολία ή πρόβλημα με το οποίο έρχονται αντιμέτωπα κρύβεται στο υπερφυσικό, στη μαγεία όπου ένα ξόρκι αρκεί για να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση, η ομορφιά είναι συνώνυμο του υπερβολικά αδύνατου και η θηλυκότητα ταυτίζεται με τα ψηλά παπούτσια, τα εντυπωσιακά χτενίσματα και το έντονο μακιγιάζ. 
Και φυσικά στον μυθικό αυτό κόσμο των παιδικών παιχνιδιών δε γίνεται να μην συμπεριληφθούν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, οι κονσόλες και οι παιχνιδομηχανές. Άλλες μεγάλες και άλλες μικρότερες σε μέγεθος τσέπης έχουν πλέον κλέψει τις καρδιές των παιδιών που τα θεωρούν αναπόσπαστο κομμάτι της διασκέδασής τους και τα παίρνουν παντού μαζί τους. Ο ανταγωνισμός ως προς το ποιος πρώτος “θα περάσει από τη μία πίστα στην άλλη” είναι διαρκής και ο “τερματισμός της κασέτας” αναδεικνύεται σε δουλειά πλήρους απασχόλησης χωρίς ωράριο. Στο σπίτι, στο σχολείο ακόμα και στο μεσημεριανό τραπέζι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια κάνουν αισθητή την παρουσία τους αποξενώνοντας τα παιδιά από τον υπόλοιπο κόσμο καθώς όλη τους η προσοχή είναι στραμμένη στη μικρή οθόνη και σε όλα όσα διαδραματίζονται σε αυτή. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός πως τα παιχνίδια αυτά βρίσκονται σε περίοπτη θέση στα ράφια των καταστημάτων παιχνιδιών. Αυτός είναι ο “παράδεισος” των παιδικών παιχνιδιών όπου πλέον δυστυχώς δεν βασιλεύουν πρίγκιπες και νεράιδες αλλά τέρατα και δράκοι.

Τα κρούσματα παιδικής βίας ολοένα και αυξάνονται, ο μέσος όρος ηλικίας των ατόμων που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές μειώνεται ενώ τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται και ο εθισμός στο διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά θεωρείται πλέον μία από τις ασθένειες της εποχής μας. Η αμεσότητα του διαλόγου έχει αντικατασταθεί από τα μηνύματα, η επίλυση των διαφορών μεταξύ των παιδιών με τη χειροδικία, η δημιουργική απασχόληση κατά τον ελεύθερο χρόνο με την απαθή παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων και το αίσθημα της πείνας παραγκωνίζεται για χάρη της ομορφιάς και των ενδείξεων της ζυγαριάς. Τα αγόρια μεγαλώνουν νομίζοντας πως ομαδικό παιχνίδι σημαίνει απλά συνύπαρξη όπου ο καθένας αποσβολωμένος στη μικρή οθόνη του ηλεκτρονικού του κάθεται δίπλα στον άλλο ενώ τα κορίτσια αισθάνονται μειονεκτικά με την εικόνα τους συγκρινόμενα με τις κούκλες τους.

Ο ρόλος όμως των παιχνιδιών ουδέποτε υπήρξε αυτός. Τα παιχνίδια δημιουργήθηκαν για να προσφέρουν στα παιδιά χαλάρωση, ικανοποίηση και διέξοδο από την πραγματικότητα και να τα ταξιδεύουν με τη φαντασία τους στο δικό τους ιδανικό κόσμο και όχι για να τα επιφορτίζουν με επιπρόσθετες έγνοιες και αγωνίες όπως τελικά συμβαίνει πλέον συχνά.

Δε νομίζω πως τα στοιχεία αυτά είναι άγνωστα για τους περισσότερους από εμάς. Όλοι μας τα έχουμε σκεφτεί αρκετές φορές όμως πιθανότατα κι εμείς οι ίδιοι μαγευόμαστε όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα όμορφα χρώματα, τις εντυπωσιακές μορφές και την τεράστια ποικιλία των παιχνιδιών που κατακλύζουν τα ράφια των καταστημάτων και τελικά τα κριτήρια επιλογής αλλάζουν και αγοράζουμε δώρα με γνώμονα όχι το καλό ή εκπαιδευτικό παιχνίδι αλλά αυτό που θα μας κεντρίσει την προσοχή.

Ορισμένα από τα παιχνίδια που κυκλοφορούν σήμερα στην αγορά δε θα έπρεπε να κυκλοφορούν αλλά ακόμα και στην περίπτωση που αυτά υπάρχουν δε θα έπρεπε οι γονείς να τα αγοράζουν. Δεν είναι λίγες οι φορές που σε χώρες του εξωτερικού ειδικά παιδικά παιχνίδια έχουν απομακρυνθεί από τα ράφια των καταστημάτων μετά από παράπονα γονέων περί ακαταλληλότητας αυτών για τα παιδιά τους. Όταν όμως αυτό δε συμβαίνει είναι ευθύνη των γονιών να αναλάβουν δράση επιλέγοντας με προσοχή τα παιχνίδια που θα αγοράσουν στα παιδιά τους. Δε σημαίνει πως γίνεσαι κακός γονιός ή πως το παιδί σου θα πάψει να σ' αγαπάει επειδή δεν του αγόρασες κάτι που έκρινες πως είναι ακατάλληλο γι' αυτό. Το αντίθετο μάλιστα, τότε είσαι πραγματικά σωστός γονιός! Τα παιδιά πάντα ζητάνε και διαρκώς θέλουν αυτό που οι διαφημίσεις προβάλλουν όμως οι γονείς είναι εκείνοι που θα πρέπει τελικά να κρίνουν τί θα πρέπει να αγοράσουν με γνώμονα πάντα τί είναι καλό για το παιδί τους!

Σε μια εποχή δύσκολη όπως η σημερινή λοιπόν ίσως έχουμε ανάγκη να γυρίσουμε πίσω σε υγιή πρότυπα, σε αυτά δηλαδή που προωθούν τις αξίες που έχουν χαθεί, την αθωότητα και την ονειροπόληση.

Κατερίνα Σάπαρη, Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε συνεργασία με την παιδοψυχίατρο κ. Ε. Σουμάκη

Δεν ικανοποιεί τα παιδιά η βία στην τηλεόραση For Children, Violence Does not Add to Enjoyment of ...

Μπορεί πολλοί γονείς να πιστεύουν ότι τα παιδιά τους λατρεύουν τη βία στην τηλεόραση, ωστόσο μια νέα έρευνα έρχεται να τους αποδείξει ότι κάνουν λάθος. Αμερικανοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα παιδιά δεν ικανοποιούνται και δεν ψυχαγωγούνται περισσότερο παρακολουθώντας προγράμματα κινουμένων σχεδίων που περιέχουν βία σε σχέση με προγράμματα που δεν έχουν βία.

For Children, Violence Does not Add
to Enjoyment of TV Shows, Movies

Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις τα παιδιά ψυχαγωγούνται περισσότερο από τα προγράμματα που δεν περιέχουν βίαιες σκηνές.

Η βία δεν παράγει ευχαρίστηση
Την έρευνα διεξήγαγε ομάδα ειδικών του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα που αρχικά διαπίστωσε ότι το 70% των παιδικών προγραμμάτων στην τηλεόραση περιέχει βία. Στη συνέχεια... 

Χτυπάει τα άλλα παιδιά; Τι πρέπει να κάνεις

Η ανησυχία για τη βία στο σχολείο δεν αφορά μόνο τους γονείς των παιδιών που πέφτουν θύματα εκφοβισμού, βίας ή αποκλεισμού, αλλά και τους γονείς των παιδιών που εκφοβίζουν.

Που μπορεί να οφείλεται μια τέτοια συμπεριφορά και πως να την αντιμετωπίσετε; 

Η Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου εξηγεί:
 
Τι φταίει;
Πολλοί είναι οι λόγοι που ένας έφηβος οδηγείται σε αυτή τη συμπεριφορά. Πιθανόν από την οικογένειά του να λείπουν κάποια βασικά εξισορροπητικά στοιχεία.

Για παράδειγμα αν ο ένας γονιός λείπει ή πέθανε, αν η οικογένεια περνά πολλές οικονομικές δυσκολίες, αν κάποιος είναι άρρωστος και το παιδί νιώθει τρομερή ανασφάλεια, είναι πολύ πιθανό στην εφηβεία κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες να εκφράσει τη δική ανασφάλεια και θλίψη με επιθετικότητα.

Η επιθετική συμπεριφορά αποτελεί την έκφραση της ανάγκης του εφήβου να επιβληθεί. 

Σε αυτή την ανεξέλεγκτη τάση του μπορεί να συμβάλλουν και άλλοι παράγοντες, όπως η συντροφιά παιδιών με παρόμοιες τάσεις, η πολύωρη ενασχόλησή του με βίαια παιχνίδια στον υπολογιστή ή στην κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών, η χαλαρή στάση των καθηγητών στο σχολείο κ.λπ.
Αν ένα παιδί με βίαιες τάσεις συγχρωτίζεται με παιδιά που παρουσιάζουν παρόμοια συμπεριφορά, δεν ασχολείται με θετικά στοιχεία, βρεθεί μάλιστα και σε ένα σχολείο όπου οι καθηγητές είναι απρόθυμοι ή δεν μπορούν να ασχοληθούν με το πρόβλημα της βίας, είναι πιθανό να συνεχίσει να φέρεται βίαια, αλλά και να περάσει λχ. από τις προσβλητικές φράσεις στις σπρωξιές και, αν δεν το σταματήσει ούτε τότε κάποιος δάσκαλος, να περάσει από τις σπρωξιές στις γροθιές κ.ο.κ.

Τι να κάνω;
Τα παιδιά με προβλήματα στη συμπεριφορά πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να βελτιώνουν τη συμπεριφορά τους και όχι να γίνονται “αποδιοπομπαίοι τράγοι”. 

Αν οι γονείς και το σχολείο τα απομονώσουν ως “κακούργους”, τα παιδιά αυτά θα γίνουν ακόμα πιο επιθετικά. Ίσως στο εξής να μην εκφράζουν την βιαιότητά τους μέσα στο προαύλιο, αλλά να τη μεταφέρουν στους δρόμους έξω από το σχολείο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις ναι μεν απαλλάσσεται από τη βία το σχολείο, αλλά έχει “δημιουργηθεί” ένα κοινωνικό πρόβλημα. Ο γονιός του συγκεκριμένου παιδιού που π.χ. αποβάλλεται, έχει πια να κάνει με ένα πιο επιθετικό και αρνητικό παιδί.

Αν το παιδί σας εκφοβίζει συμμαθητές του:

• Συζητείστε ανοικτά μαζί του για τα συναισθήματά του και πως διαχειρίζεται το θυμό του
• Μην αρχίσετε αμέσως τα κηρύγματα και τις τιμωρίες. Τα κηρύγματα δεν θα φέρουν αποτέλεσμα και η τιμωρία θα του “διδάξει” αυτό ακριβώς που θέλετε να σταματήσει: τη βία
• Διαβεβαιώστε το ότι το αγαπάτε, αλλά καταστήστε σαφές ότι δεν συμφωνείτε με τις πρακτικές του και ξεκαθαρίστε ότι θέλετε να τις σταματήσει
• Ακούστε το με προσοχή και μάθετε γιατί λειτουργεί με αυτό τον τρόπο
• Βελτιώστε την επικοινωνία σας μαζί του, π.χ. πηγαίνοντας με εκείνο σε ένα όμορφο περιβάλλον για συζήτηση, μιλώντας του τρυφερά, δείχνοντάς του την αγάπη σας
• Βοηθήστε το να μάθει να ελέγχει το θυμό του και να βρίσκει άλλους τρόπους επίλυσης συγκρούσεων.
• Απομακρύνετέ το με διακριτικό τρόπο από βίαιες ή αρνητικές συντροφιές
• Αν μπορείτε στρέψτε το σε συντροφιές με ενδιαφέροντα και όνειρα για τη ζωή
• Προτρέψτε το να ασχοληθεί με αθλήματα ή χόμπι
• Αν υπάρχουν ενδοοικογενειακά προβλήματα, φροντίστε να τα κρατάτε πια κάπως μακριά από το παιδί σας

Για να “μπει φρένο” στη βίαιη συμπεριφορά και στον εκφοβισμό θα πρέπει να συνεργαστούν πάντως όλοι οι ενήλικες που εμπλέκονται στη ζωή του παιδιού.

• Η συνεργασία με το σχολείο είναι απαραίτητη. Θα πρέπει να “βγάλει” την ταμπέλα που ίσως του είχε “κρεμάσει” λόγω της συμπεριφοράς του, ώστε το παιδί να μην μπαίνει στον πειρασμό να “αποδεικνύει” ότι πράγματι είναι επιθετικό.
• Οι καθηγητές πρέπει να του δώσουν ευκαιρίες να ενταχθεί στον κορμό των αποδεκτών παιδιών και να πάψουν έμμεσα να το απομονώνουν.
• Σε όλες αυτές τις προσπάθειες βοηθά η συνεπής τακτική του σχολείου να μην ενθαρρύνει έμμεσα τις βίαιες συμπεριφορές. Το σχολικό περιβάλλον πρέπει να δείχνει σε όλα τα παιδιά ότι είναι απαράδεκτες οι προσβολές και οι χειροδικίες.
• Θα βοηθήσει πολύ επίσης, να αναθέτουν στα παιδιά ομαδικές εργασίες στις οποίες κάθε μαθητής ή μαθήτρια μπορεί με τον τρόπο του να συμβάλει και να νιώθει χρήσιμος/η. Αυτό εξομαλύνει τις διαφορές και τονώνει το πνεύμα της συνεργασίας.
• Στις περιπτώσεις που οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν αρκούν για να ελέγξουν την αδικαιολόγητη επιθετικότητα, θα πρέπει να αναζητηθεί η βοήθεια του ειδικού.

Πηγη: tlife

ola-xima.blogspot.com

από tapantaedo

Όταν ένα παιδάκι χτυπάει τα άλλα

Ερώτηση: Στην τάξη της μικρής μου, στο προνήπιο, υπάρχει ένα παιδάκι πολύ βίαιο που κτυπάει όλα τα παιδάκια. Έχω μιλήσει στη δασκάλα, η οποία το είχε ήδη εντοπίσει, και έχει μιλήσει πολλές φορές με τη μαμά αλλά και τον μπαμπά του παιδιού.

Ο μπαμπάς όμως είναι μάλλον από τους τύπους που καμαρώνουν με τη μαγκιά του γιου τους και είμαι σίγουρη ότι ενώ η μαμά του προσπαθεί να τον αλλάξει ο μπαμπάς του παιδιού κάνει το αντίθετο.

Έτσι συνεχίζεται αυτή η ιστορία με τη δασκάλα να τον επιπλήττει και να τον τιμωρεί αλλά και την κόρη μου να έρχεται με γρατζουνιές στο σπίτι… τι πρέπει να κάνω;

Ευχαριστώ

Γεωργία

Απάντηση: Σας ευχαριστούμε για την ερώτηση που απευθύνατε στο infokids.gr. Παρ΄όλο που δεν θέλω να βάλω ταμπέλα στη συμπεριφορά του παιδιού που χτυπά, ίσως έχουμε να κάνουμε με το φαινόμενο του bulling (σχολικός εκφοβισμός).

Αυτό το φαινόμενο αρχίζει και είναι ορατό και στη χώρα μας. Ξεκινά από το νηπιαγωγείο και όσο προχωρά η ηλικία του παιδιού, αν μείνει χωρίς ειδική φροντίδα κλιμακώνεται.

Πάντως είτε έχουμε έχουμε να κάνουμε με ένα παιδί το οποίο ενθαρρύνεται (όπως περιγράφετε) να χρησιμοποιεί τη βία ή με ένα παιδί το οποίο δεν ξέρει να διαχειριστεί το θυμό του, να μερικά πράγματα που ίσως σας φανούν χρήσιμα, για το δικό σας παιδί.

Τι να κάνετε

• Πείτε στο παιδί να μένει πάντα παρέα με άλλα παιδάκια. Τα παιδιά που είναι απομονωμένα γίνονται συχνότερα θύματα επιθέσεων.
• Η αποφυγή είναι η καλύτερη στρατηγική. Παροτρύνετε το παιδί να παίζει σε διαφορετικό σημείο απ΄ό,τι ότι το άλλο παιδί. Ζητήστε να βρίσκεται κοντά στη δασκάλα.
• Αν το παιδί σας βρεθεί αντιμέτωπο με το παιδί που το γρατζουνά, πείτε του να σηκωθεί όρθιο και να πει δυνατά: «Σταμάτα δεν σου επιτρέπω να με χτυπάς». Αμέσως μετά πείτε του να φωνάξει τη δασκάλα.
• Κάντε μαζί το παιδί ένα παιχνίδι ρόλων. Υποκριθείτε ότι εσείς είστε το παιδί που χτυπά και βάλτε το δικό σας παιδί να σας δείξει τι θα κάνει σε αυτήν την περίπτωση.
• Ενθαρρύνετε το παιδί σας να συνεχίσει να σας μιλά για αυτά που του συμβαίνουν στο σχολείο. Πείτε του ότι εκτιμάτε το θάρρος του.
• Μην αντιδράσετε υπερβολικά μπροστά στο παιδί. Αν το παιδί σας, σας ακούσει να λέτε: «Αχ δεν θα το πιάσω στα χέρια μου ή θα γίνει χαμός αύριο στο σχολείο», τότε μπορεί να βρεθεί στη θέση να θέλει να σας προστατεύσει, μη λέγοντας σας τίποτε.
• Μην παροτρύνετε το παιδί να χρησιμοποιήσει βία.
• Να είστε σε επαφή με τη δασκάλα και την υπεύθυνη του νηπιαγωγείου. Το μήνυμα που θα πρέπει να μεταδίδετε (και όσο το γρηγορότερο τόσο καλύτερα) είναι ότι η βία δεν είναι αποδεκτή και ότι υπάρχουν τρόποι να διαχειριστούμε το θυμό μας, δημιουργικά.

Καλή επιτυχία και μπράβο σας που δεν αποσιωπάτε το θέμα.

Νάνσυ Ψημενάτου
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Ελλάδα: το 10%-15% των μαθητών πέφτουν θύματα διαφόρων μορφών βίας στο σχολείο

Ευρωπαϊκή Γραμμή Στήριξης Παιδιών και Εφήβων 
116111

H βία και ο εκφοβισμός μεταξύ των μαθητών στο σχολείο είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα. Στην Ελλάδα, τα δεδομένα διαφόρων ερευνών δείχνουν ότι το 10%-15% των μαθητών πέφτουν θύματα διαφόρων μορφών βίας στο σχολείο.

Τα περιστατικά ενδοσχολικής βίας και εκφοβισμού εκδηλώνονται με μεγαλύτερη συχνότητα στο δημοτικό και στο γυμνάσιο και μειώνονται στο λύκειο.

Οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του εκφοβισμού και της βίας στα παιδιά είναι πολλές και σοβαρές. Τα παιδιά θύματα μπορεί να αναπτύξουν έντονο άγχος και αισθήματα ανασφάλειας, φοβίες, σχολική άρνηση, και σχολική αποτυχία, μαθησιακές δυσκολίες, ψυχοσωματικά προβλήματα όπως πονοκέφαλους, πόνους στην κοιλιά, διαταραχές ύπνου, ενούρηση κ.α., κατάθλιψη, απόπειρες αυτοκτονίας.

Δυστυχώς στη χώρα μας, τα περιστατικά βίας και εκφοβισμού στα σχολεία δεν αντιμετωπίζονται κατάλληλα. Γενικά, παρατηρείται έλλειψη ενημέρωση και περιορισμένη ευαισθητοποίηση και άγνοια για τη διαχείριση του προβλήματος, τόσο από τους εκπαιδευτικούς όσο και από τους γονείς.

Η Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε), υλοποιεί διακρατικό πρόγραμμα στη χώρα μας για την πρόληψη και αντιμετώπιση της ενδοσχολικής βίας και του εκφοβισμού στα δημοτικά σχολεία στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Διακρατικού προγράμματος DAPHNE, για το χρονικό διάστημα 2006-2010.

Στο πλαίσιο του Προγράμματος έχει δημιουργηθεί ένα εγχειρίδιο για εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με δραστηριότητες που πραγματοποιούν με τους μαθητές στην τάξη κατά τη διάρκεια του σχολικού προγράμματος.

Επίσης στα πλαίσια δράσης του Ε.Ψ.Υ.Π.Ε. λειτουργούν δύο συμβουλευτικές τηλεφωνικές γραμμές.

Η «Γραμμή-Σύνδεσμος 8018011177», λειτουργεί από το 2005 και απευθύνεται σε γονείς, εκπαιδευτικούς και ενηλίκους που χρειάζονται ενημέρωση, συμβουλευτική ή υποστήριξη για θέματα που αφορούν στην ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων μέχρι 18 ετών.
Λειτουργεί σε πανελλαδική εμβέλεια, καθημερινές, 9:30 π.μ – 20:30 μ.μ και το Σάββατο 9:30 π.μ – 14:00 μ.μ. με χρέωση μία αστική μονάδα. Οι κλήσεις είναι ανώνυμες και εμπιστευτικές.

Η Ευρωπαϊκή Γραμμή Στήριξης Παιδιών και Εφήβων 116111, απευθύνεται σε παιδιά και εφήβους έως 18 ετών και λειτουργεί από Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 14:00 μ.μ. έως τις 20:30. μ.μ. και το Σάββατο 9:30 π.μ – 14:00 μ.μ.
Στην Γραμμή 116111, το παιδί ή ο έφηβος μπορεί να μιλήσει για οποιοδήποτε θέμα ψυχικής υγείας τον απασχολεί και να έχει ψυχολογική υποστήριξη και συμβουλευτική ή (αν κριθεί απαραίτητο) να παραπεμφθεί στην καταλληλότερη για εκείνον κοινοτική δημόσια υπηρεσία για βοήθεια από κοντά.
Στις κλήσεις απαντούν παιδοψυχίατροι, κλινικοί ψυχολόγοι, επισκέπτες υγείας. Οι κλήσεις είναι ανώνυμες και εμπιστευτικές.

πηγή

Τουρκία - Siirt: είδηση για γερά στομάχια :(

Νέες καταγγελίες για την σεξουαλική κακοποίηση ακόμα και τη δολοφονία δυο νηπίων στην επαρχία Σιίρτ της Τουρκίας έρχονται στο φως, λίγες ημέρες μετά τις πληροφορίες για τον ομαδικό βιασμό που υπέστησαν μαθήτριες στην ίδια επαρχία, στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας.

Σύμφωνα με τις νέες αναφορές, οκτώ αγόρια 11 ως 14 ετών από οικοτροφείο για άπορα παιδιά βίασαν ένα αγοράκι 2 ετών και ένα κοριτσάκι 3 ετών αφού πρώτα εκβίασαν με φωτογραφίες την ξαδέλφη του αγοριού.

Καταγγέλλεται ακόμη ότι προσπάθησαν να σκοτώσουν τα νήπια και ότι το κοριτσάκι υπέκυψε ενώ το αγόρι τραυματίστηκε σοβαρά.

Τα περιστατικά συνέβησαν τον Απρίλιο του 2009 ενώ δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα οι έρευνες της αστυνομίας. Οι Αρχές συνέλαβαν εννέα υπόπτους, από τους οποίους οι έξι κλείστηκαν σε αναμορφωτήριο.

Την περασμένη εβδομάδα είχε γίνει γνωστό ότι ανήλικες μαθήτριες βιάζονταν κατ’ εξακολούθηση από τους κατοίκους του χωριού όπου διέμεναν στην επαρχία Σιίρτ.

Η κυβέρνηση, όπως αναφέρει η Hurriyet, δηλώνει ότι είναι λάθος τα μέσα να μεταδίδουν τόσο παλαιές (!!) υποθέσεις. Μάλιστα, η υπουργός Παιδείας μετά τις καταγγελίες μίλησε για κιτρινισμό από την πλευρά των μέσων ενημέρωσης

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι δράστες μπορεί να ήταν και οι ίδιοι θύματα κακοποίησης. 
τα νέα