Εμπόδια στη Ζωή σας; Μη τα φοβάστε! Αγκαλιάστε τα!

Τα πράγματα είναι δύσκολα αυτή την εποχή, για πολύ κόσμο.  

Κάτι οι συνηθισμένες δυσκολίες της ζωής, κάτι οι κάθε είδους κρίσεις, καθένας έχει να αντιμετωπίσει πολλά.  

    Η άμεση αντίδραση των περισσότερων ανθρώπων είναι να στρεσαριστούν, να αγχωθούν, να στεναχωρηθούν, να εκνευριστούν, να φοβηθούν, να αμφισβητήσουν την ικανότητά τους ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν στη δύσκολη αυτή κατάσταση.

    Συνήθως βλέπουμε το πρόβλημα μπροστά μας ως ένα εμπόδιο στο μονοπάτι της ευτυχίας μας, οπότε θέλουμε να το κλωτσήσουμε και να το παραμερίσουμε το δυνατόν συντομότερο.  Με αυτό τον τρόπο, όμως, εμπλεκόμαστε ακόμα περισσότερο με το πρόβλημα, γινόμαστε ένα με αυτό και, τελικά, καταλήγουμε να παλεύουμε περισσότερο με την ιδέα ότι υπάρχει ένα πρόβλημα παρά με το ίδιο το πρόβλημα.

Τι θα συνέβαινε αν, αντί να παλεύουμε εναντίον του προβλήματος το αποδεχόμασταν, το αγκαλιάζαμε και αρχίζαμε να το επεξεργαζόμαστε και να δουλεύουμε με αυτό;

    Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ ότι θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι ή χαρούμενοι που έχουμε πρόβλημα!  (αν και, πολλές φορές, αφού έχει λυθεί ένα πρόβλημα που είχαμε, θεωρούμε ότι καλά που προέκυψε, γιατί μας έδειξε έναν δρόμο ή μια εξέλιξη που ούτε καν τη φανταζόμασταν!).

Η ιδέα είναι απλή: καθόμαστε ήρεμα, δεχόμαστε ότι υπάρχει το συγκεκριμένο πρόβλημα, αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε δυνατότητα να το αντιμετωπίσουμε με κάποιον τρόπο (μπορεί να μην είναι εμφανής άμεσα), αρχίζουμε να εξετάζουμε τρόπους διαχείρισης του προβλήματος, και ΔΕΝ πελαγοδρομούμε θρηνώντας την ύπαρξη του προβλήματος.

    Βέβαια, οι περισσότεροι από εμάς τελικά φτάνουν στην επίλυση του προβλήματος, οπότε αυτό που προτείνω είναι να προσπεράσουμε το στάδιο της γκρίνιας και της μιζέριας πριν φτάσουμε στη λύση και να προχωρήσουμε κατευθείαν στο στάδιο της σκέψης για τη διαχείριση του προβλήματος.  Έπειτα, καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι κάποια προβλήματα, ενώ μπορεί να μην έχουν άμεση ή οριστική λύση, μπορούν όμως να φτάσουν σε ένα καλό σημείο διαχείρισης-εξισορρόπησης.

Πόση στεναχώρια, άγχος, και προβλήματα υγείας γλιτώνουμε όταν απλώς δεχτούμε την ύπαρξη του προβλήματος και διαβεβαιώσουμε τον εαυτό μας ότι, όσο και αν φοβόμαστε ή ανησυχούμε αυτή τη στιγμή μπορούμε να διαχειριστούμε το πρόβλημα, ό,τι και να είναι, ακόμα και αν δεν είμαστε προς στιγμήν σίγουροι.

    Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο εμπλεκόμαστε με την ιδέα του «πω, πω, τι φοβερό είναι αυτό το πρόβλημα» τόσο πιο πιθανό είναι να υποστούμε τις συνέπειες της πίεσης αυτής στην ψυχική και σωματική μας υγεία.  

    Όταν όμως πούμε στον εαυτό μας «Δεν το θέλω αυτό το πρόβλημα.  Δεν το δέχομαι» ήδη μπαίνουμε στη διαδικασία να το σμικρύνουμε και αποποιούμαστε τη διαδικασία αντιπαράθεσης απέναντι στο πρόβλημα.  Με άλλα λόγια, όταν παύουμε να το αναμασάμε και να κλαιγόμαστε, ανοίγει ο δρόμος για να βρούμε απαντήσεις και λύσεις.

    Και ας μη ξεχνάμε, βέβαια, ότι το να εθελοτυφλούμε ή να αναβάλουμε την αντιμετώπιση ενός προβλήματος που μας απασχολεί, δεν ωφελεί σε τίποτα, αλλά, αντίθετα, συμβάλλει στην επιδείνωση ή μεγέθυνση του προβλήματος.

Τι ακριβώς να κάνετε….

• Φανταστείτε το πρόβλημά σας.  Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι είστε δυνατό και ικανό άτομο και ότι έχετε την υποστήριξη συγγενών, φίλων και μιας ανώτερης δύναμης στην προσπάθειά σας να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα.

Τι είναι προτιμότερο; Να πείτε «αδύνατο, είναι πολύ άσχημα τα πράγματα, ακατόρθωτο» ή «όντως, τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά μπορώ να τα αντιμετωπίσω και σιγά-σιγά θα βρω τη λύση»;

• Αλλάξτε τον τρόπο σκέψης σας. Διαβάστε βιβλία και άρθρα αυτοβοήθειας, αναζητήστε τις συμβουλές ειδικών κοκ.  Αυτές οι πηγές θα σας βοηθήσουν να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας, διδάσκοντάς σας να εντοπίζετε τις αιτίες και τα αποτελέσματα του τρόπου σκέψης σας και δείχνοντάς σας πώς να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας. 
• Εστιάστε σε λύσεις και όχι σε προβλήματα.  Αντί να αναλώνεστε σε περιγραφή του προβλήματος, εντοπίστε πιθανές λύσεις ή τρόπους διαχείρισής του, καθώς και τα οφέλη που θα έχετε όταν το ξεπεράσετε.  
• Εμπιστευθείτε τις ικανότητες και τις δυνάμεις σας να ξεπεράσετε τις δυσκολίες, την αρνητική κριτική ή τα αρνητικά σχόλια των άλλων.  Μάθετε να λέτε θετικά πράγματα στον εαυτό σας και εντρυφείστε στη δύναμη των θετικών επιβεβαιώσεων.
• Δείξτε επιμονή και υπομονή στην υπερπήδηση εμποδίων και μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια.
• Επιδείξτε αυτοπειθαρχία και συγκέντρωση.  Αυτές είναι δύο ιδιαίτερα σημαντικές αρετές για την πραγμάτωση της επιτυχίας.  Όλοι θέλουν να τα επιτύχουν, αλλά λίγοι τα καταφέρνουν, διότι λίγοι καλλιεργούν την αυτοπειθαρχία και τη συγκέντρωση που απαιτούνται για την επιτυχία.  Αυτός είναι και ο λόγος που συχνά άνθρωποι έξυπνοι, ταλαντούχοι, ικανοί δεν τα καταφέρνουν, αν δεν έχουν αυτοπειθαρχία και συγκέντρωση

Αναρτήθηκε από Δρ. Λίζα Βάρβογλη
greekpsychologypages
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Η Τρέλα της Μεγαλούπολης» / Brains in the City: Neurobiological effects of urbanization

Η έκφραση «η τρέλα της μεγαλούπολης» φαίνεται τελικά ότι δεν είναι καθόλου τυχαία. Η ζωή στις μεγάλες πόλεις έχει συνδεθεί στο παρελθόν με άγχος, με διαταραχές της διάθεσης, ακόμη και με σχιζοφρένεια. 

Brains in the City: Neurobiological effects of urbanization

Τώρα μια νέα μελέτη διαπιστώνει ότι το αστικό περιβάλλον επιδρά στον εγκέφαλο κάνοντας τις περιοχές του που σχετίζονται με το στρες να αντιδρούν πιο έντονα στις «δύσκολες» καταστάσεις.

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι η ζωή σε μια μεγάλη πόλη κατά την παιδική ηλικία συνδέεται με διπλάσιες ή και τριπλάσιες πιθανότητες εμφάνισης σχιζοφρένειας ενώ σύμφωνα με άλλα, αν και αντικρουόμενα, στοιχεία ακόμη και μετά την ενηλικίωση ενδέχεται να αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης διαταραχών άγχους και διαταραχών της διάθεσης κατά 21% και κατά 39% αντίστοιχα σε σχέση με τους κατοίκους των αγροτικών περιοχών.

Η νέα έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Nature», εντοπίζει για πρώτη φορά διαφορές στην εγκεφαλική δραστηριότητα των κατοίκων αστικών και αγροτικών περιοχών. 

Αν και τα ευρήματά της είναι εντυπωσιακά, οι ερευνητές σπεύδουν να τονίσουν ότι στο στάδιο αυτό δεν μπορούν να συνδεθούν ξεκάθαρα με τις ψυχικές ασθένειες. Περαιτέρω έρευνες ίσως οδηγήσουν σε πιο σαφή συμπεράσματα.

Εξέταση στον τομογράφο
Για να διερευνήσουν πώς η ζωή στις πόλεις μπορεί να επιδρά στον εγκέφαλο οι ερευνητές εξέτασαν σε τομογράφο τον εγκέφαλο Γερμανών φοιτητών ενώ τους υπέβαλλαν σε καταστάσεις «κοινωνικού στρες». Οι φοιτητές έπρεπε να λύσουν μια σειρά από δύσκολα μαθηματικά προβλήματα ενώ, όσο απαντούσαν, οι ερευνητές τους έκαναν αρνητικά σχόλια, τους πίεζαν να προσπαθήσουν περισσότερο και τους έδιναν ψευδώς την εντύπωση ότι τα πηγαίνουν πολύ χειρότερα από όλους τους υπόλοιπους.

Οι τομογραφίες αποκάλυψαν διαφορές στη δραστηριότητα των εγκεφάλων των φοιτητών των αστικών και των αγροτικών περιοχών σε δυο συγκεκριμένες περιοχές που σχετίζονται με το στρες και τις ψυχικές ασθένειες: την αμυγδαλή, η οποία σχετίζεται μεταξύ άλλων με τις απειλές από το περιβάλλον, και ένα κύκλωμα του κογχομετωπιαίου φλοιού που σχετίζεται με τον έλεγχο της αμυγδαλής.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι εθελοντές που είχαν ζήσει σε πόλεις με πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων παρουσίαζαν μεγαλύτερη δραστηριότητα στην αμυγδαλή σε σχέση με τους εθελοντές που είχαν ζήσει σε πόλεις με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων ενώ αυτοί με τη σειρά τους εμφάνιζαν μεγαλύτερη δραστηριότητα σε σχέση με εκείνους που είχαν ζήσει σε αγροτικές περιοχές.

Εγκεφαλική αστικοποίηση
Για να εξετάσουν την επίδραση του μέρους όπου μεγάλωσαν οι εθελοντές, οι ερευνητές βαθμολόγησαν την «αστικοποίησή» τους με βάση το πόσο διάστημα είχαν ζήσει ως τα 15 τους χρόνια σε αστική, ημιαστική ή αγροτική περιοχή. 

Όσο υψηλότερη ήταν η βαθμολογία, τόσο πιο «αστική» υπήρξε η παιδική τους ηλικία αλλά και τόσο μεγαλύτερη εμφανίστηκε η δραστηριότητα στο κύκλωμα του κογχομετωπιαίου φλοιού που ελέγχει την αμυγδαλή.

Οι ερευνητές δεν είναι ακόμη σε θέση να πουν γιατί οι ζωή στις πόλεις φαίνεται να ενισχύει την ενεργοποίηση των περιοχών του εγκεφάλου που σχετίζονται με το στρες. Σύμφωνα με τον Αντρέας Μάγιερ-Λίντερμπεργκ, διευθυντή του Κεντρικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας του Μανχάιμ και κύριο συγγραφέα της μελέτης, αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στο στρες που προκαλεί ο συγχρωτισμός με τους άλλους ανθρώπους.

Είναι ενδεικτικό ότι, όταν οι εθελοντές υποβάλλονταν στα τεστ χωρίς να επικρίνονται ή να πιέζονται η εγκεφαλική δραστηριότητα των κατοίκων των πόλεων και των αγροτικών περιοχών, δεν παρουσίασε διαφορές, γεγονός το οποίο υποδηλώνει σύμφωνα με τους ερευνητές ότι το άγχος προκαλείται από την κριτική και όχι από αυτό καθαυτό το δύσκολο έργο.

Στις επόμενες μελέτες τους οι επιστήμονες σκοπεύουν να διερευνήσουν ποιες πλευρές της ζωής στις αστικές περιοχές επηρεάζουν την εγκεφαλική δραστηριότητα εισάγοντας στα πειράματά τους παράγοντες όπως οι διαθέσιμοι χώροι πρασίνου, το είδος των γειτονιών και η κουλτούρα της περιοχής. Αν μη τι άλλο, υποστηρίζουν, τα ευρήματά τους ίσως βοηθήσουν τους πολεοδόμους να σχεδιάσουν πιο ανθρώπινες πόλεις.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Στρες της Πανδημίας στα Παιδιά έχει φτάσει «ως το κόκκαλο»

Όσο μεγαλύτερο είναι το στρες από τον κορωνοϊό, τόσο μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα συμπεριφοράς των παιδιών, σύμφωνα με έρευνες για τη συγκέντρωση κορτιζόλης – της ορμόνης του στρες – στα μαλλιά των παιδιών

Σωρευτικό είναι το στρες που προκαλεί η πανδημία στις οικογένειες και κυρίως στα παιδιά, δημιουργώντας τους προβλήματα στην καθημερινότητα και εμφανίζοντας προβλήματα συμπεριφοράς.

Η διαπίστωση αυτή ήρθε μετά από μελέτη που πραγματοποίησαν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU) από το τμήμα του Αμπού Ντάμπι, σε συνεργασία με το ερευνητικό κέντρο του Πανεπιστημίου “Global TIES for Chlidren”, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Ντέιβις της Καλιφόρνιας και το Χασεμιτικό Πανεπιστήμιο της Ιορδανίας.

Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν δείγματα μαλλιών από μητέρες και παιδιά στην Ιορδανία που είχαν πάρει από το 2019 για μια άλλη μελέτη, και τα σύγκριναν με δείγματα μαλλιών από τα ίδια άτομα τον Ιούνιου του 2020, ένα τρίμηνο από το ξέσπασμα της πανδημίας στην περιοχή. 

Συγκεκριμένα, μέτρησαν τα επίπεδα κορτιζόλης στα μαλλιά αναζητώντας τα επίπεδα συσσωρευμένου στρες εξαιτίας του κορωνοϊού.

Στη συνέχεια, η ίδια χρησιμοποίησε τα αποτελέσματα για να αναλύσει τις επιπτώσεις του κορωνοϊού στις οικογένειες ως αποτέλεσμα της πανδημίας, για να καταλήξει στη διαπίστωση ότι τα αυξημένα επίπεδα αντιξοότητας της οικογένειας οδηγούσαν σε χειρότερη ψυχική υγεία τα παιδιά και τις μητέρες τους, ως τον Δεκέμβριο του 2020.

Οι οικογένειες παρακολουθήθηκαν για να διερευνηθεί η φυσιολογία του στρες, η λειτουργία της οικογένειας και η ψυχική υγεία τους πρώτους 9 μήνες της πανδημίας. 

Οι μητέρες ανέφεραν λιγότερη δυνατότητα προσαρμογής στα νέα δεδομένα και αντιμετώπισαν πιο αρνητικές αλλαγές στην οικογενειακή ζωή τους τον Ιούνιο του 2020. 

Στην περίοδο αυτή, τα παιδιά είχαν τέτοια συμπεριφορά που δεν μπορούσαν να τη ρυθμίσουν μόνα τους, ενώ εμφάνιζαν και περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς, ιδίως όταν οι οικογένειες είχαν χαμηλότερο εισόδημα, το 2019. 

Ακόμα περισσότερες αρνητικές αλλαγές στην οικογενειακή ζωή προέβλεπαν μεγαλύτερες συγκεντρώσεις κορτιζόλης στα μαλλιά των παιδιών τον Ιούνιο του 2020 και αυτές οι πιο αρνητικές αλλαγές και η λιγότερο προσαρμοστική αντιμετώπιση με τη σειρά τους, προέβλεπαν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή παιδιών και μητέρων τον Δεκέμβριο του 2020.
Κρίση

Η Επίκουρη Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο NYUAD και επικεφαλής της έρευνας Αντζι φον Σουσοντόλετζ, δήλωσε: 

«Η πανδημία COVID-19 ήταν μια παγκόσμια κρίση ψυχικής υγείας, καθώς και μια κρίση σωματικής υγείας. Βλέποντας ότι η πλειοψηφία των παιδιών στον κόσμο ζουν σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος (LMIC), είναι επιτακτική ανάγκη να κατανοήσουμε τους παράγοντες που συνέβαλαν στην προσαρμογή τους, καθώς και την προσαρμογή των γονέων τους, κατά τη διάρκεια της πανδημίας».

Σχολιάζοντας την ανάγκη αντιμετώπισης αυτών των προκλήσεων ψυχικής υγείας, η καθηγήτρια πρόσθεσε πως η έρευνά τους έδειξε ότι σε οικογένειες που εμφανίζουν τη μεγαλύτερη διαταραχή, τα τεστ κορτιζόλης στα μαλλιά των παιδιών και των μητέρων έδειξαν ότι το στρες τους έχει φτάσει «ως το κόκκαλο». 

Αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν τη σημασία της ανάπτυξης προγραμμάτων για την αντιμετώπιση των καθημερινών αναγκών των οικογενειών σε χώρες χαμηλού και μέσου εισοδήματος, κατά τη διάρκεια περιόδων οξείας και παρατεταμένης κρίσης, ιδίως σε οικογένειες που διαθέτουν περιορισμένους πόρους και δεν έχουν άλλους τρόπους για να στηριχθούν».

Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι χωρίς αποτελεσματική κατά περίπτωση βοήθεια για την υποστήριξη των αναγκών των οικογενειών που κινδυνεύουν, οι δυσμενείς σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της πανδημίας του COVID-19 θα έχουν μακροπρόθεσμη επίδραση στις μελλοντικές ικανότητες των παιδιών για μάθηση και επιτυχία. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η επένδυση σε προσπάθειες βελτίωσης θα κοστίσει λιγότερο από τα μελλοντικά έξοδα που θα προκύψουν από την απώλεια υγιών και παραγωγικών γενεών.

tovima

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί κολλάει πάνω μας όχι για να γεμίσει εκείνο, αλλά για να μας δείξει την αγάπη του

«Μαμά, θέλω κι άλλη ταινία. Κι άλλη! Κι άλλη!»

Συνέχεια θέλει κάτι παραπάνω.
Μια υπερβολική απαίτηση πρέπει να τη λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας σαν μεταμφιεσμένη ανάγκη για επαφή. 

Το παιδί νιώθει έλλειψη, δεν αναγνωρίζει την αιτία και δεν το ζητάει άμεσα. Ιδίως αν είναι απασχολημένος ο γονιός. 

Αναζητά μια άλλη εύκολη πηγή ικανοποίησης: καραμέλες, γλυκά ή ταινίες στην τηλεόραση…

«Με ενοχλεί. Δε θέλει στ’ αλήθεια να δει ταινία!»
«- Έλα. Πάμε να κάνουμε μαζί πατίνια έξω.»

Δεν σταματάει να ζητάει
Ένα ατύχημα άφησε μια τεράστια τρύπα στο ρεζερβουάρ του. Ή ίσως μια επώδυνη κατάσταση έχει ανοίξει πολλές τρυπούλες αμφιβολίας. 

Τη βασανίζει μια δύσκολη κατάσταση στο σχολείο ή νιώθει ανασφάλεια μέσα στην οικογένεια, γιατί κάτι δεν έχει ειπωθεί ή δεν είναι σαφές… 

Η τρυφερή φροντίδα των συναισθημάτων της θα διορθώσει τις μικρές και μεγάλες τρύπες.

Είναι διαρκώς κολλημένος πάνω μου
Πολλές φορές τρύπιο είναι το δικό μας ρεζερβουάρ… Είμαστε κουρασμένοι, στρεσαρισμένοι… και μας λείπει τρυφερότητα και ανθρώπινη επαφή.

Το παιδί κολλάει πάνω μας όχι για να γεμίσει εκείνο, αλλά για να μας δείξει την αγάπη του.

Είναι σημαντικό να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας. Να ξαναβρούμε όρεξη για ζωή, να λύσουμε τα προβλήματά μας, να συσφίξουμε τους δεσμούς… ώστε να ελευθερώσουμε το παιδί μας από αυτό το βαρύ καθήκον να μας κάνει ευτυχισμένους. 

Μην ξεχνάμε ότι δεν αποτελούμε τη μοναδική πηγή προσκόλλησης του παιδιού.

Μου ζητάει να της τηλεφωνώ στην κατασκήνωση
Ένα μητρικό χάδι απελευθερώνει οξυτοκίνη. Αυτό απέδειξε μια αμερικανική έρευνα που διεξήχθη σε 60 κοριτσάκια ηλικίας επτά έως δώδεκα ετών. 

Τους προτείναμε να κάνουν ασκήσεις μαθηματικών μπροστά σε άγνωστους ενηλίκους. 

Αυτή η αγχώδης κατάσταση προκάλεσε στο σύνολο των κοριτσιών σημαντική έκκριση κορτιζόλης, μιας στρεσογόνας ορμόνης, η οποία είναι μετρήσιμη στο σάλιο και στα ούρα.

Έτσι αποσταθεροποιημένες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. 

Τα κορίτσια της πρώτης ομάδας συνάντησαν όλα τη μητέρα τους, η οποία τους μίλησε παίρνοντάς τα αγκαλιά. 

Η δεύτερη ομάδα επικοινώνησε με τη μητέρα της αλλά τηλεφωνικά. 

η τελευταία ομάδα είδε την ταινία «Το ταξίδι του Αυτοκράτορα». 

Το αποτέλεσμα; 

Τα κοριτσάκια που ήρθαν σε επαφή με τη μητέρα τους σωματικά ή τηλεφωνικά είχαν την ίδια ορμονική αντίδραση (η διάρκεια της οποίας έγινε αντιληπτή αρκετές μέρες μετά). 

Αντιθέτως δεν ανιχνεύτηκε ίχνος οξυτοκίνης στα ούρα των κοριτσιών που είδαν την ταινία.

Αν και το άγχος βοηθά τις επιδόσεις, κάποιες έκαναν καλύτερα τις ασκήσεις των μαθηματικών με την οξυτοκίνη παρά με την κορτιζόλη.

Μπορούμε να εμπιστευτούμε τα παιδιά μας να μας πουν τι έχουν ανάγκη.

Μήπως τηλεφωνώ για μένα; 

Για να επιβεβαιωθώ ΕΓΩ; 

Μήπως ασκώ γονικό έλεγχο; 

Ή μήπως γιατί μου το ζήτησε εκείνη, για να εφοδιαστεί με οξυτοκίνη και να γυρίσει ομορφότερη στις φίλες της; 

Είναι σημαντικό να ζήσει τη ζωή του το παιδί μου μακριά από μένα. Θα του δώσω την άδεια να μη μου τηλεφωνεί. 

Αν η κόρη μου μου ζητήσει να της τηλεφωνώ κατά τις διακοπές της, θα εξακριβώσω τα κίνητρά της. 

Αν επιβεβαιωθεί ότι θα νιώσει καλύτερα και πιο άνετα αν της τηλεφωνώ θα το κάνω. Και θα της δίνω πάντα τη δυνατότητα να μπορεί να με συναντήσει.

themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι 7 Λόγοι που Προκαλούν Άγχος στους Έφηβους

Και τι Μπορείτε να Κάνετε
Έφηβοι που ζορίζονται, που δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους, που διαρκώς αναρωτιούνται πώς του κρίνουν οι άλλοι, που έχουν χάσει το χαμόγελό τους, που αγχώνονται, φοβούνται ότι θα αποτύχουν, όλα τους φαίνονται δύσκολα, που μου εκμυστηρεύονται ότι νιώθουν την καρδιά τους να χτυπάει σαν ταμπούρλο, τα χέρια τους να ιδρώνουν, να ζαλίζονται… Όλα αυτά είναι σημάδια άγχους. 
Τα τελευταία χρόνια βλέπω πολλά αγόρια και κορίτσια με ανάλογα συμπτώματα. Τα στατιστικά στοιχεία στην Ευρώπη και την Αμερική δείχνουν ότι το στρες και το άγχος των εφήβων έχουν χτυπήσει κόκκινο.

1. Τα ηλεκτρονικά οδηγούν σε αδιέξοδο.

Σαφώς και είμαι υπέρ των ηλεκτρονικών, της τεχνολογίας και της εξέλιξης και θεωρώ ότι είναι απαραίτητα εργαλεία στη σημερινή εποχή. Ωστόσο, η υπερβολική χρήση, ή η εξάρτηση από αυτά, φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα από το αναμενόμενο. Το πρόβλημα με τον ηλεκτρονικό κόσμο έχει δύο σκέλη: από τη μία μεριά τα παιδιά έχουν περισσότερους ‘φίλους’ και διαδικτυακές επαφές που είναι πιο απρόσωπες και αποστασιοποιημένες και βλέπουν ένα πλαστό κόσμο από ωραίες φωτογραφίες, ‘κουλ’ αναρτήσεις, κλπ., που τα κάνει να θεωρούν ότι όλοι οι άλλοι περνάνε καλύτερα από τους ίδιους. 

Από την άλλη, τα ηλεκτρονικά προσφέρουν μια διέξοδο από τη βαρεμάρα, τη στεναχώρια, τις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας- αλλά αυτή η διέξοδος  αποδεικνύεται αδιέξοδο: οι έφηβοι μαθαίνουν στο να αποφεύγουν τη δύσκολη πραγματικότητα και τα ‘δύσκολα’ συναισθήματα. Το αποτέλεσμα; Αντί να γίνονται δυνατοί σαν άνθρωποι, οι σημερινοί έφηβοι λυγίζουν κάτω από την παραμικρή δυσκολία.

Τι μπορείτε να κάνετε: βάλτε όρια και κανόνες! 

Όταν το λέω στους γονείς με κοιτάνε παραξενεμένοι, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι γονείς έχουν τη δύναμη να διαμορφώσουν ως ένα σημείο το πρόγραμμα των παιδιών τους και να θέσουν κανόνες. Όχι ηλεκτρονικά μετά από κάποια συμφωνημένη ώρα το βράδυ, όχι ηλεκτρονικά την ώρα του φαγητού, είναι μερικά απλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε. Επίσης, βρείτε χρόνο να συζητήσετε για το τι απασχολεί το έφηβο παιδί σας. Μην απογοητευτείτε με την πρώτη άρνηση του να κουβεντιάσετε. Αναζητήστε ευκαιρίες για χαλαρή συζήτηση πχ μέσα στο αυτοκίνητο, όταν πηγαίνετε σε δραστηριότητες. Δώστε στον έφηβό σας ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι με φίλους.

2. Τα παιδιά θεωρούν ότι πρέπει να είναι ευτυχισμένα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.

Όσοι από εσάς με παρακολουθείτε ξέρετε ότι είμαι όχι απλώς οπαδός της θετικής σκέψης, της διαχείρισης τους στρες και της θετικής ψυχολογίας, αλλά και τα διδάσκω αυτά στο πανεπιστήμιο και τα σεμινάρια που προσφέρω. Τα παραπάνω όμως δε σημαίνουν ότι κανείς «πρέπει» να είναι ευτυχισμένος όλη την ώρα. Θετική στάση απέναντι στις δυσκολίες σημαίνει ότι το άτομο αναγνωρίζει τις δυσκολίες και αναζητάει λύσεις- δεν είναι ‘ευτυχισμένο’ επειδή δεν έχει έγνοιες, αλλά διατηρεί μέσα του ένα κομμάτι του εαυτού του που νιώθει καλά, έχει αισιοδοξία και πίστη ότι οι προσπάθειές του θα οδηγήσουν κάπου. Δυστυχώς, πολλοί έφηβοι θεωρούν ότι θα πρέπει να είναι 100% της ημέρας του ευτυχισμένοι, χωρίς να ζορίζονται, χωρίς να ακούνε «όχι» από τους γονείς τους, και με το να έχουν όλα όσα ζητάνε. Ακόμα χειρότερα, πολλοί γονείς θεωρούν ότι τα παιδιά τους θα πρέπει να είναι απολύτως ευτυχισμένα και κάνουν τα πάντα γι’ αυτά. Το αποτέλεσμα όμως είναι ότι οι έφηβοι και πάλι έχουν παραπάνω επιθυμίες, οπότε το κυνήγι της ευτυχίας δε σταματάει ποτέ.

Τι μπορείτε να κάνετε: συζητήστε για τα συναισθήματα! 

 Μιλήστε για το πώς νιώθετε εσείς, με αφορμή ταινίες συζητήστε για το ότι είναι απολύτως φυσιολογικό για τους ανθρώπους να νιώθουν όλη τη γκάμα των συναισθημάτων και ότι δεν είναι υποχρεωτικό να ‘πετάει’ κανείς από τη χαρά του όλη την ώρα.

3. Οι γονείς επαινούν τα παιδιά τους υπερβολικά και άστοχα.

Όταν οι γονείς επαινούν τα παιδιά τους από μικρή ηλικία με υπερβολικό τρόπο «είναι η καλύτερη ζωγραφιά του κόσμου» , «είσαι το πιο έξυπνο παιδί της τάξης σου», ΔΕΝ βοηθάνε το παιδί τους να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, μας λένε οι έρευνες. Αντίθετα, το αγχώνουν, επειδή το παιδί φοβάται μήπως χάσει τον τίτλο του καλύτερου ή επειδή αισθάνεται ο έπαινος είναι υπερβολικός και ψεύτικος.

Τι μπορείτε να κάνετε: επαινέστε την προσπάθεια! 

 Όταν πείτε στο παιδί σας «είσαι ο καλύτερος στα μαθηματικά» είναι σαν να του λέτε «και δε χρειάζεται να προσπαθήσεις άλλο». Ένας τέτοιος έπαινος δε βοηθάει το παιδί να πάει παρακάτω. Αντίθετα, αν πείτε στο παιδί «είμαι πολύ περήφανη που μελέτησες τόσο καλά και κατάφερες να πάρεις αυτόν τον καλό βαθμό στο διαγώνισμα. Ήταν πολύ δύσκολο, αλλά η προσπάθειά σου ανταμείφθηκε». Ακόμα και αν το παιδί δεν έχει πάρει 19 ή 20, αυτός ο έπαινος θα το βοηθήσει να δει τον εαυτό του ως ικανό άτομο και να αντιληφθεί ότι η προσωπική προσπάθεια οδηγεί σε καλά αποτελέσματα.

4. Οι γονείς είναι ανταγωνιστικοί και ζουν μέσα από τις επιδόσεις του παιδιού τους.

«Εμείς πήραμε 20!», «Εμείς περάσαμε στο πολυτεχνείο», είναι εκφράσεις που όλοι έχουμε ακούσει! Αυτό που εννοεί ο γονιός είναι ότι το παιδί του κατάφερε κάτι, ωστόσο ο γονιός βάζει και τον εαυτό του μέσα στην επιτυχία του παιδιού. Γιατί αυτό; Συχνά οι γονείς δεν έχουν οι ίδιοι πηγές προσωπικής χαράς και επιτυχίας, οπότε βασίζονται στο να αντλήσουν από τα παιδιά τους. Πολλές φορές επίσης οι γονείς γίνονται ‘συνέταιροι’ στην επιτυχία του παιδιού τους, μια που οι ίδιοι έχουν συμβάλλει προσωπικά σε αυτή. Έτσι, έχουμε γονείς που γράφουν εργασίες για τα παιδιά τους και γίνονται οι προσωπικοί βοηθοί του παιδιού τους. Το μήνυμα που δίνουν στο παιδί τους είναι «πρέπει να πετύχεις σε όλα, αλλιώς δεν αξίζεις».

Τι μπορείτε να κάνετε: βάλτε υψηλούς στόχους, 

αλλά αφήστε το παιδί σας να κάνει την προσπάθειά του μόνο του. Εννοείται ότι θα του δώσετε τα εφόδια, τα μαθήματα, τη συμβουλή σας, τη βοήθειά σας εκεί που χρειάζεται, αλλά δε θα τα κάνετε εσείς όλα για το παιδί. Και θα συζητήσετε οπωσδήποτε για τις έννοιες ‘επιτυχία’ και ‘αποτυχία’ και πόσο σχετικές είναι. Να θυμάστε ότι το ‘άριστα’ στο σχολείο δε συνδέεται απαραίτητα με ‘άριστα’ στη ζωή, την εσωτερική ικανοποίηση, τις φιλίες, την επαγγελματική επιτυχία.. Διδάξτε στον έφηβό σας να είναι συνεπής, επιμελής, να κάνει την καλύτερή του προσπάθεια, αλλά μη βάζετε ανέφικτους στόχους και μη θεωρείτε ότι η σχολική επιτυχία είναι το παν σε αυτή τη ζωή.

5. Οι έφηβοι δε διδάσκονται συναισθηματική νοημοσύνη.

Οι έφηβοι μαθαίνουν σύνθετες ακαδημαϊκές πληροφορίες, παπαγαλίζουν ακόμα περισσότερα, αλλά δε μαθαίνουν πρακτικές τεχνικές συναισθηματικής νοημοσύνης, όπως να διαχειρίζονται το στρες, το θυμό τους, το φόβο τους, να διαχειρίζονται το χρόνο τους και να βάζουν προτεραιότητες. Χωρίς αυτές τις βασικές δεξιότητες, το άγχος και το στρες κατακλύζουν τους εφήβους.

Τι μπορείτε να κάνετε: διδάξτε απλές τεχνικές! 

 Δείξτε στο παιδί σας πώς να οργανωθεί και να βάλει τις δραστηριότητές του σε ένα ηλεκτρονικό ή μη ημερολόγιο (αντί να σας ρωτάει τι έχει να κάνει ή να ξεχνάει). Διδάξτε του τη δύναμη της βαθιάς αναπνοής για να καλμάρει όταν αγχώνεται. Αν δεν ξέρετε πώς να το βοηθήσετε, απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό.

6. Υπερπροστασία.

Οι υπερπροστατευτικοί γονείς που θέλουν να σιγουρευτούν ότι το έφηβο παιδί τους δε θα υποφέρει καταφέρνουν ακριβώς το αντίθετο! Να υποφέρει το παιδί τους, επειδή δεν έχει μάθει να διαχειρίζεται το ίδιο τη ζωή του. Οι γονείς δεν αφήνουν το παιδί να έρθει αντιμέτωπο με ‘δύσκολες’ καταστάσεις, πχ τους ίδιους του τους φόβους, οπότε το παιδί δε μαθαίνει να τους αντιμετωπίζει.

Τι μπορείτε να κάνετε: αφήστε το παιδί να δοκιμάσει και ας κάνει λάθη! 

 Όταν ο έφηβος δοκιμάσει τις δυνάμεις του (ελεγχόμενα) και κάνει κάποιο λάθος, μαθαίνει τι έκανε λάθος και την επόμενη φορά προσπαθεί με διαφορετικό τρόπο. Έτσι μαθαίνει κανείς ότι μπορεί να βασιστεί στις δυνάμεις του και έτσι χτίζει εσωτερική δύναμη. Όταν ο γονιός παροτρύνει το έφηβο παιδί του να εκτεθεί σταδιακά σε κάτι που το φοβάται (αντί να επέμβει ο ίδιος και να λύσει το πρόβλημα για το παιδί του) το βοηθάει να αποκτήσει ψυχική δύναμη.

7. Οι Ίδιοι οι Γονείς Έχουν Άγχος και Στρες.

Όταν οι ίδιοι οι γονείς έχουν άγχος και στρες, όταν φοβούνται και ανησυχούν διαρκώς για την εξέλιξη του εφήβου τους, για την επιτυχία του, για τα οικονομικά τους, για το οτιδήποτε, τότε δίνουν στο παιδί τους το κακό παράδειγμα και δημιουργούν τεταμένη ατμόσφαιρα. Οι γονείς που έχουν πολύ άγχος συνήθως αισθάνονται και ενοχές, οπότε δυσκολεύονται να βάλουν όρια, ή ενώ αρχικά βάζουν κάποιον κανόνα στη συνέχεια από τύψεις τον παίρνουν πίσω και υποχωρούν. Με αυτό τον τρόπο όμως, ενώ φαινομενικά κάνουν το χατίρι του παιδιού, στην πραγματικότητα του διδάσκουν ότι ούτε οι ίδιοι μπορούν να αντέξουν τα πιο ‘δύσκολα’ συναισθήματα όπως το άγχος ή την πίεση.

Τι μπορείτε να κάνετε: δώστε το καλό παράδειγμα! 

 Μάθετε να διαχειρίζεστε το άγχος σας και βοηθήστε το παιδί σας να κάνει το ίδιο. Η κίνηση και η άθληση είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να διαχειριστεί κανείς το στρες του και να βοηθήσει τον οργανισμό του να παράξει τις ορμόνες της χαράς.

Λίζα Βάρβογλη

Το Χαμομηλάκι

Το άγχος του γονέα επηρεάζει την ψυχολογία του παιδιού

Το στρες που βιώνουν οι γονείς κατά τα πρώτα χρόνια ζωής των παιδιών τους, μπορεί να αφήσει αποτυπώματα διαρκείας στα γονίδια των αγοριών και των κοριτσιών, είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας και του Ινστιτούτου Ερευνών για το Παιδί και την Οικογένεια.
Τα γενετικά αυτά ίχνη διαρκούν μέχρι την εφηβεία και τελικά επηρεάζουν τον τρόπο έκφρασης των γονιδίων των παιδιών στην μετέπειτα ζωή τους. 

Με αυτόν τον μηχανισμό (ονομάζεται «επιγενετικός» στη βιολογία), το πρώιμο γονεϊκό άγχος προκαλεί μεταβολές στις οργανικές και τελικά στις ψυχολογικές λειτουργίες των παιδιών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ιατρικής Γενετικής Δρ Μάικλ Κόμπορ μελέτησαν δείγματα DNA από παιδιά και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσο μεγαλύτερο ήταν το στρες (κατάθλιψη, οικογενειακό άγχος, οικονομικά προβλήματα κ.α.) μεταξύ των γονέων κατά τα πρώτα τέσσερα χρόνια ζωής ενός παιδιού, τόσο μεγαλύτερο ήταν το ποσοστό μεθυλίωσης στο γενετικό κώδικά (DNA) του, όταν πια το παιδί ήταν έφηβος.

Η μεθυλίωση αποτελεί κεντρικό συστατικό της επιγενετικής, δηλαδή της τροποποιημένης έκφρασης των γονιδίων ενός ανθρώπου μετά τη γέννησή του, υπό την επήρεια του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντός του. 

Κατά την μεθυλίωση, μια χημική ομάδα προσκολλάται σε τμήματα του DNA, λειτουργώντας ως «διακόπτης» που μεταβάλλει την έκφραση και δράση ενός γονιδίου.

Η επιγενετική έρχεται να επαναπροσδιορίσει τις αρχικές εντολές που περιέχει ο γενετικός κώδικας ενός ανθρώπου κατά τη γέννησή του, χάρη στην κληρονομικότητά του.

Η έρευνα διαπίστωσε ότι, όσον αφορά τις επιγενετικές αλλαγές στα παιδιά, το άγχος της μητέρας παίζει μεγαλύτερο ρόλο από το άγχος του πατέρα τόσο στα αγόρια όσο και στα κορίτσια, ενώ το άγχος του πατέρα έχει πιο βαρύνουσα σημασία, σε σχέση με το άγχος της μητέρας, κυρίως στα κορίτσια. 

Έτσι, γενικότερα, ο ρόλος του στρες στην μητέρα είναι σημαντικότερος από αυτόν του πατέρα, αναφορικά με τις κατοπινές αλλαγές στα γονίδια των παιδιών τους.

Η μελέτη δείχνει ότι το στρες της μητέρας επιφέρει περισσότερες επιγενετικές αλλαγές στα παιδιά, όταν αυτό υπάρχει κυρίως κατά τη νηπιακή ηλικία των τελευταίων, ιδιαίτερα κατά το πρώτο έτος της ζωής τους. 

Αντίθετα, η επιγενετική επίδραση του πατέρα φαίνεται να είναι μεγαλύτερη κατά την μετα-νηπιακή ηλικία του παιδιού, δηλαδή στον τρίτο ή τέταρτο χρόνο της ζωής των παιδιών.

Όπως εξηγεί ο Δρ Κομπόρ, η νέα έρευνα παρέχει την πρώτη απόδειξη ότι το προσωπικό άγχος των γονιών, κατά τη διάρκεια της προσχολικής περιόδου των παιδιών, «οδηγεί σε διακριτές μεταβολές στο επιγονιδίωμά τους, μετρήσιμες πάνω από μια δεκαετία αργότερα. 

Αυτό κυριολεκτικά μας δείχνει ένα μηχανισμό μέσω του οποίου οι εμπειρίες εισχωρούν στο δέρμα μας, για να μας συντροφεύουν για μια μακρά χρονική περίοδο, ίσως και για όλη την υπόλοιπη ζωή του παιδιού».
Όπως τονίζουν οι ερευνητές, η νέα μελέτη επιβεβαιώνει με βιολογικό τρόπο αυτό που είναι γνωστό από άλλες έρευνες, ότι τα πρώτα χρόνια της ζωής είναι κρίσιμα για τι θα συμβεί σε ένα άνθρωπο αργότερα στη ζωή του. 

Μεταξύ άλλων, εξηγεί γιατί τα παιδιά από οικογένειες ανώτερου κοινωνικοοικονομικού επιπέδου, που συνήθως έχουν λιγότερο άγχος, διαθέτουν στην μετέπειτα ζωή τους γενικά καλύτερη υγεία.

ΑΠΕ – ΜΠΕ
boro.gr

Σημάδια ότι το παιδί έχει Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή OCD in Children and Adolescents

Γεια σας, η κόρη μου 13 ετών άρχισε να εμφανίζει 

κάποιες περίεργες συμπεριφορές. 

Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή σε παιδιά και εφήβους - Ο ρόλος της οικογένειας και του σχολείου

OCD in Children and Adolescents
Symptoms and Treatment

Ανέκαθεν ήταν πολύ τακτική όμως τον τελευταίο καιρό η κατάσταση έχει αλλάξει, έχει γίνει πολύ σχολαστική, τα βράδια αργεί να κοιμηθεί το πρωί ετοιμάζει τα πράγματά της και επιστρέφει συνέχεια στο χώρο της για να δει μήπως έχει ξεχάσει κάτι, συνέχεια ανησυχεί και με ρωτάει όταν την πηγαίνω στο σχολείο αν ξεχάσαμε την πόρτα στο σπίτι ανοιχτή ή μήπως ο θερμοσίφωνας έμεινε ανοιχτός από το πρωινό μπάνιο. 

Διάβαζα κάποια πράγματα στο διαδίκτυο και ανησύχησα θα μπορούσα να επικοινωνήσω με κάποιον ψυχολόγο; Πολλές φορές τσακωνόμαστε γι΄αυτά τα ασήμαντα φαινομενικά πράγματα.

Απαντάει η Τιτίκα Μητσοπούλου Ψυχολόγος, Msc Κοινωνικής Ψυχιατρικής – Παιδοψυχιατρικής, Υποψήφια Δρ. Ιατρικής Σχολής Παν/μιο Ιωαννίνων

Με τις λίγες πληροφορίες που μου δίνετε ενδεχομένως η κόρη σας να πάσχει από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, μια αρκετά συχνή διαταραχή στα παιδιά και τους εφήβους. 

Η Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή χαρακτηρίζεται από αρνητικές ιδέες και σκέψεις που προκαλούν άγχος, φόβο ή δυσφορία, που προκειμένου να μειωθούν μπορεί να οδηγούν τους πάσχοντες στο να ελέγχουν διάφορα πράγματα ξανά και ξανά, όπως το αν έχουν κάνει σωστά την εργασία για το σχολείο ή αν έκλεισαν τις ηλεκτρικές συσκευές. 

Επιπροσθέτως, οι έφηβοι μπορεί να αισθάνονται ντροπή και φόβο για τα συμπτώματά τους, με αποτέλεσμα να τα αποκρύπτουν και ως εκ τούτου να μην λαμβάνουν βοήθεια.

Προσπαθήστε λοιπόν να μιλήσετε ήρεμα στην κόρη σας, εκθέτοντας με απλά λόγια τις αλλαγές που παρατηρείτε στην συμπεριφορά της. 

Εκφράστε την αποδοχή και την αγάπη σας και ζητείστε της να σας πει αν κάτι πράγματι την προβληματίζει. 

Προτείνετέ της να επισκεφτείτε κάποιον επαγγελματία ψυχικής υγείας ψυχολόγο ή ψυχίατρο για να γίνει η αξιολόγηση και η διάγνωση του προβλήματος. 

Επιλέξτε ψυχολόγο ή ψυχίατρο που να εξειδικεύεται στην παροχή συμπεριφορικής θεραπείας, που είναι η πρώτη θεραπεία επιλογής για την εν λόγω διαταραχή στα παιδιά και τους εφήβους.

boro

Μήπως του προκαλείτε στρες;

Οι συνήθειες πολλών γονιών μπορεί να ευθύνονται για το άγχος των παιδιών.
Οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί πυροδοτούν αρνητικά συναισθήματα στον ψυχισμό του παιδιού και το κάνουν να νιώθει μειονεκτικά, γι' αυτό θα πρέπει να αποφεύγονται με κάθε τρόπο
.
Το άγχος είναι κατά κύριο λόγο κάτι που «μαθαίνεται» - γι’ αυτό και τα αγχωμένα παιδιά προέρχονται στην πλειοψηφία τους από αγχωμένους γονείς.  
Μάλιστα, όπως επιβεβαιώνεται από έρευνες, περισσότεροι από το 50% των ενηλίκων που υποφέρουν από στρες δηλώνουν ότι το πρόβλημα ξεκίνησε κατά την παιδική τους ηλικία. Εάν λοιπόν έχετε διαπιστώσει ότι το παιδί σας έχει μια «κλίση» στο να νιώθει αγχωμένο, αναρωτηθείτε μήπως υπάρχει κάτι στη δική σας συμπεριφορά που πυροδοτεί αυτό το αίσθημα, όπως:

Θέλετε να έχετε τον έλεγχο για τα πάντα;
Όταν το παιδί σας διαλέγει ανάμεσα σε δύο παιχνίδια ή αναρωτιέται τι προτιμάει να φάει στο μπουφέ του πάρτι, συνήθως παρεμβαίνετε για να κάνετε την επιλογή για λογαριασμό του, εξηγώντας του για ποιο λόγο ξέρετε ότι προτιμά την κούκλα από το τρενάκι ή το τοστ από την πίτσα; 
Σταματήστε να το κάνετε. 
Όταν επιλέγετε εσείς αντί για το παιδί, ή όταν μιλάτε για λογαριασμό του, δεν του δίνετε τη δυνατότητα να εξασκήσει δεξιότητες που του είναι απαραίτητες στις κοινωνικές συναναστροφές του. Αντίθετα, όταν το ενθαρρύνετε να κάνει μόνο του απλές επιλογές, αυξάνετε την αυτοπεποίθησή του κι αποφεύγετε να καλλιεργήσετε άθελά σας στο παιδί ένα αίσθημα ανεπάρκειας.
Τι να κάνετε: Ίσως θα ήταν βοηθητικό να στραφείτε στον εαυτό σας και να αναλογιστείτε για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό. Τι είναι αυτό που σας κάνει να θέλετε να έχετε τον έλεγχο σε κάθε επιλογή του παιδιού σας (πέρα από το προφανές φυσικά που είναι το ενδιαφέρον σας); Πού αλλού έχετε δει αυτήν τη συμπεριφορά; Μπορεί έτσι να έρθετε πιο κοντά με τον εαυτό σας ή ακόμα και με το δικό σας παιδικό κομμάτι, να τον καταλάβετε καλύτερα και κατ’ επέκταση να ελαττώσετε αυτήν τη συμπεριφορά- αν όχι να τη σταματήσετε τελείως.

Είστε υπερβολικά επικριτικοί;
Έχετε πάντα μιαν αρνητική κουβέντα να πείτε; Συνηθίζετε να χρησιμοποιείτε εκφράσεις όπως «αν φας όλο αυτό το παγωτό θα χοντρύνεις» ή «αν δεν μπορείς να λύσεις αυτήν την άσκηση θα πρέπει να είσαι κουτό»; Οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί πυροδοτούν αρνητικά συναισθήματα στον ψυχισμό του παιδιού και το κάνουν να νιώθει μειονεκτικά, γι' αυτό θα πρέπει να αποφεύγονται με κάθε τρόπο. Εκτός από αυτά που λέγονται, χρειάζεται προσοχή και σε αυτά που δεν λέγονται. Μπορεί το παιδί να νιώσει το ίδιο άσχημα ακόμα κι αν η στάση σας είναι επικριτική ή απορριπτική, χωρίς να έχετε πει κουβέντα. Στην περίπτωση που αυτό συμβαίνει συχνά, μπορεί να... 

Προφυλάξτε το παιδί σας από το στρες!

Πολλές από εμάς ίσως να έχουμε παρατηρήσει διάφορες ψυχολογικές διακυμάνσεις σχετικά με τις αντιδράσεις των παιδιών μας, ιδίως όταν έχουν αν αντιμετωπίσουν μια δυσάρεστη κατάσταση ή να πιέζονται.

Όπως οι μεγάλοι λοιπόν έτσι και οι μικροί είναι πολύ πιθανό να «αρρωστήσουν», όταν υπάρχει μεγάλο στρες για κάτι καθώς αυτό έχει την ιδιότητα να «ρίχνει» το αμυντικό σύστημα του οργανισμού. Τι μπορείτε όμως εσείς να κάνετε ώστε να το προφυλάξετε;
- Μην φορτώνετε υπερβολικά το πρόγραμμα του, αφήστε του αρκετό χρόνο μέσα στην ήμερα για παιχνίδι
- Μην είστε υπερβολικά αυστηρή σχετικά με τις σχολικές του επιδόσεις. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να φορτώνετε το παιδί με το δικό σας άγχος. Με σωστό πρόγραμμα όλα θα είναι υπό έλεγχο
- Αν νιώθετε πως δεν μπορείτε να διαχειριστείτε μια ενδοοικογενειακή κατάσταση η οποία επηρεάζει το παιδί, όπως για παράδειγμα ένα διαζύγιο ή ένα νέο μέλος στην οικογένεια, τότε μην ντραπείτε να ζητήσετε συμβουλές ενός ειδικού!

Πηγή: mothersblog.gr

Οξύ στρες στο παιδί από σεξουαλική παρενόχληση

Η κόρη μου είναι 12 ετών και μου αποκάλυψε ότι ο ξάδελφός της την παρενόχλησε σεξουαλικά. Ανησυχώ, είναι όλη μέρα έντρομη, παγωμένη στις αντιδράσεις της, ξαφνιάζεται με το παραμικρό και αρνείται να βγει από το σπίτι.

Θα πρέπει να λάβετε πολύ σοβαρά υπόψη σας τις αποκαλύψεις της κόρης σας δίχως να μπείτε σε διαδικασία αμφισβήτησης ή καχυποψίας απέναντί της.
Οι αντιδράσεις της δηλώνουν ότι έχει βιώσει ένα σοβαρό για την ίδια ψυχοτραυματικό γεγονός. Ότι και να έγινε, ένιωσε μια μεγάλη απειλή για την ψυχική ή την σωματική της ακεραιότητα και αυτό την έκανε να φοβάται.
Ενδέχεται να εμφανίζει διαταραχή από οξύ στρες της οποίας τα συμπτώματα διαρκούν από λίγες ημέρες έως και ένα μήνα και περιλαμβάνουν: απουσία συναισθηματικής απαντητικότητας στο περιβάλλον, απόσυρση και αμνησία για το τραυματικό γεγονός, επαναβίωση της απειλής (flashbacks), υπερβολικό άγχος, αϋπνία. διέγερση κλπ.
Μπορεί να νιώθει ενοχή για το γεγονός και κατάθλιψη, οπότε το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να την απενοχοποιήσετε και να την βοηθήσετε να επανακτήσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της και στον έξω κόσμο.
Προσπαθήστε να αξιολογήσετε μαζί της με την λογική αυτό που υπέστη, δίχως να νιώσει θύμα και ανήμπορη και πάρει την απαραίτητη απόσταση για να το σκεφτεί.
Αν τα συμπτώματα επιμείνουν μέσα στον χρόνο, αναζητήστε την βοήθεια ψυχολόγου με στόχο να μειωθεί η παρατεταμένη αίσθηση απειλής που αισθάνεται και να ενισχυθεί η προσωπική αίσθηση ελέγχου απέναντι στο γεγονός και απέναντι στην ίδια την ζωή της.
 
Μυρσίνη Κωστοπούλου - διδάκτωρ Κλινικής Ψυχολογίας-ψυχοθεραπεύτρια

Το Άγχος στην Παιδική Ηλικία

Τι είναι το στρες και τι το προκαλεί;

Συντάκτης: Dr. Κέκκος Μάρκου (παιδίατρος )

Ως ενήλικες έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι τα παιδιά ζουν σ’ έναν κόσμο ανέμελο, απαλλαγμένο από άγχος και στενοχώριες. Στην πραγματικότητα συμβαίνει συχνά το αντίθετο. Ακόμη και τα πολύ μικρά παιδιά αισθάνονται συχνά άγχος και ανησυχούν για πολλούς λόγους, άλλα σε μικρότερο κι άλλα σε μεγαλύτερο βαθμό κι ένταση.

Το στρες είναι το συνδυασμένο αποτέλεσμα των απαιτήσεων που ασκούνται πάνω στο άτομο και της ικανότητάς του να ανταποκριθεί σ’αυτές ικανοποιητικά.  

Οι παράγοντες που προκαλούν τέτοιες πιέσεις-απαιτήσεις μπορεί να προέρχονται τόσο από το εξωτερικό περιβάλλον (δηλ. την οικογένεια, τους φίλους, το σχολείο), όσο κι από τον ίδιο του τον εαυτό. Μάλιστα, οι πιέσεις που δέχεται το παιδί από τον εαυτό του μπορεί να είναι και οι πιο σημαντικές.

Ενώ εμείς οι ίδιοι θέτουμε τα στάνταρ και τους κανόνες σύμφωνα με τους οποίους θέλουμε να ζήσουμε, συχνά συμβαίνει εκείνο που νομίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε - για να ανταποκριθούμε σ’ αυτά τα στάνταρ - να μην συμβαδίζει μ’ αυτό που μπορούμε πραγματικά να κάνουμε στην καθημερινή μας ζωή. Έτσι δημιουργείται μέσα μας η εσωτερική σύγκρουση που προκαλεί το στρες.

Το στρες επηρεάζει κάθε άτομο που έχει την αίσθηση ότι το βαραίνουν πολλά πράγματα που δυσκολεύεται να “σηκώσει”, ή να αλλάξει. Από αυτό το βίωμα δεν εξαιρούνται τα παιδιά.  

Για παράδειγμα, ένα δίχρονο παιδί μπορεί να είναι αγχωμένο κι ανήσυχο επειδή ο άνθρωπος που χρειάζεται για να νιώσει ήρεμα κι ευχάριστα - η μητέρα ή ο πατέρας του - δεν βρίσκεται, όσο θα ήθελε, κοντά του. Σε παιδιά προσχολικής ηλικίας η απομάκρυνση από τους γονείς τους είναι η σημαντικότερη πηγή άγχους κι εκνευρισμού. Όσο μικρότερο σε ηλικία είναι το παιδί τόσο ισχυρότερη είναι και η επίδραση του αποχωρισμού από τους γονείς του.

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι ακαδημαϊκές απαιτήσεις (από το δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο) και οι κοινωνικές πιέσεις - ιδιαίτερα η ανάγκη του παιδιού να ενσωματωθεί με επιτυχία στην ομάδα των συνομηλίκων του - γίνονται πηγές έντονου άγχους. 

Επιπλέον, πολύ συχνά, ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι γονείς συμβαίνει να προκαλούν άγχος στα παιδιά τους χωρίς να το καταλαβαίνουν. Για παράδειγμα, γονείς οι οποίοι έχουν πετύχει σε πολλές πλευρές της ζωής τους συχνά έχουν - χωρίς οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν - υψηλές προσδοκίες από τα παιδιά τους. Αυτά όμως τα παιδιά που τυχαίνει να μην έχουν ούτε τα κίνητρα, ούτε τις ικανότητες για υψηλά επιτεύγματα κι επιδόσεις που είχαν οι γονείς τους συχνά καταλήγουν να νιώθουν απογοητευμένα από τον εαυτό τους και τη ζωή γενικά.

Η ένταση και το είδος του στρες που βιώνει το παιδί σας έχει να κάνει και με άλλους παράγοντες. Σκεφτείτε: σας ακούει συχνά το παιδί σας να συζητάτε για προβλήματα που σας βασανίζουν στο χώρο της δουλειά σας, να ανησυχείτε για την αρρώστια κάποιου συγγενή, ή να μαλώνετε με τον/ την σύντροφό σας για οικονομικά θέματα;

Οι γονείς πρέπει να είναι προσεχτικοί στον τρόπο με τον οποίο συζητούν τέτοια θέματα όταν τα παιδιά είναι κοντά, γιατί είναι πιθανό τα παιδιά να υιοθετούν και τελικά να “φορτώνονται” τις ανησυχίες των γονιών τους με αποτέλεσμα να αγχώνονται τα ίδια γι’ αυτές.

Επίσης, κάποιοι παράγοντες που μπορεί να περιπλέξουν τα πράγματα είναι μια ασθένεια, ή ένα διαζύγιο. 

Όταν προστίθενται τέτοιου είδους καταστάσεις στις πιέσεις που το παιδί ήδη αντιμετωπίζει καθημερινά, τότε το στρες γίνεται πιο έντονο κι επώδυνο. Ακόμη και το πιο ανώδυνο και συναινετικό διαζύγιο είναι μια δύσκολη εμπειρία για τα παιδιά. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος μπορεί τα παιδιά να νιώσουν την ανάγκη να στηρίζονται περισσότερο στον εαυτό τους, αφού το βασικό σύστημα που μέχρι τώρα τους παρείχε ασφάλεια - οι γονείς τους - απειλείται με διάλυση. Οι γονείς που βρίσκονται σε διάσταση, ή έχουν χωρίσει δεν πρέπει ποτέ να ωθούν τα παιδιά τους να διαλέξουν τη μία ή την άλλη πλευρά, ή ακόμη να σχολιάζουν αρνητικά μπροστά στα παιδιά τους τον άλλο γονιό. Αντίθετα, πρέπει πάντα οι ενέργειές τους να έχουν σαν τελικό στόχο αυτό που μακροπρόθεσμα ωφελεί το παιδί τους.

Τα κείμενα, τα στοιχεία και οι πληροφορίες της ιστιοσελίδας (site) προσφέρονται μόνο για ενημέρωση και προσωπική χρήση των επισκεπτών της και αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του προμηθευτή και των συγγραφέων τους. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, αναδιανομή, ανατύπωση και καθ’ οποιονδήποτε τρόπο εκμετάλλευση των κειμένων, των πληροφοριών και των στοιχείων της σελίδας.

Οι πληροφορίες και τα στοιχεία της σελίδας εκφράζουν τις προσωπικές απόψεις των συγγραφέων, δεν αποτελούν υπόδειξη ιατρικής αγωγής ή θεραπείας και δεν υποκαθιστούν την επαγγελματική ιατρική συμβουλή. Η επιλογή και χρήση των στοιχείων και των πληροφοριών της σελίδας και τα εξ’ αυτής αποτελέσματα, γίνεται με αποκλειστική ευθύνη του επισκέπτη.

Σχεδόν λιποθύμησα...

Αγαπημένο μου χαμομηλάκι,

Σχεδόν λιποθύμησα..

Επειδή ξέρω ότι όση ώρα γράφω αυτό το μήνυμα.. ένα παιδί έχει ήδη πεθάνει από πείνα με αργό, φριχτό θάνατο..
πιστεύω ότι αυτό με κρατάει να μη τρελαθώ από τη φρίκη που ζούμε αυτές τις μέρες με τη κατάσταση στη Γάζα..

Δεν Σας ξέρω αλλά νιώθω δέος για τους ανθρώπους της προσφοράς..

πιστεύω περίπου τα παρακάτω.. και παλεύω να παραμείνω όσο το δυνατόν άνθρωπος.. έξω από προκαταλήψεις και φανατισμούς..

 λόγια που με άγγιξαν... και πήρα λίγο κουράγιο.. του αγαπημένου Ρίτσαρντ Φάινμαν:

«Ελπίζω στην ελευθερία των μελλοντικών γενεών - την ελευθερία να αμφιβάλλουν, να αναπτύσσονται, να συνεχίσουν την περιπέτεια της ανακάλυψης νέων τρόπων για να κάνουν πράγματα, για να λύνουν προβλήματα.

Πιστεύω στην περιορισμένη ισχύ της κρατικής εξουσίας. Καμιά κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για την αλήθεια των επιστημονικών αρχών ούτε να καθορίζει με οποιονδήποτε τρόπο το χαρακτήρα των ερωτημάτων που διερευνά η επιστήμη. Δεν δικαιούται καμία κυβέρνηση να καθορίζει την αισθητική αξία των καλλιτεχνικών δημιουργιών ούτε να περιορίζει τις μορφές της λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής έκφρασης. Δεν έχει το δικαίωμα να αποφαίνεται για την εγκυρότητα οικονομικών, ιστορικών, θρησκευτικών ή φιλοσοφικών θεωριών. Η κυβέρνηση και το κράτος έχουν καθήκον έναντι των πολιτών να διατηρούν την ελευθερία. Να παρέχουν στους πολίτες το γόνιμο έδαφος για να συνεισφέρουν στην περαιτέρω περιπέτεια και στην ανάπτυξη της ανθρώπινης φυλής. Σας ευχαριστώ».

αλλά και

..Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τρεις απαντήσεις του Φάινμαν σε επιστολές της επίμονης κυρίας Levitan η οποία ήθελε να τον συμπεριλάβει σε βιβλίο με τίτλο «Εβραίοι βραβευθέντες με το βραβείο Νομπέλ»: με την πρώτη ευγενική και σύντομη επιστολή την πληροφορεί ότι «σε ηλικία 13 ετών προσηλυτίστηκα σε μη εβραϊκές θρησκευτικές απόψεις». Όταν αυτή η απάντηση δεν αρκεί για να αποτρέψει την επίδοξη συγγραφέα, ο Φάινμαν σε μια μακροσκελή επιστολή της εξηγεί πόσο επικίνδυνο είναι να θεωρεί κανείς ότι «οι άνθρωποι εβραϊκής καταγωγής έχουν κληρονομήσει τα πολύτιμα στοιχεία τους από τον λαό τους» και πως «Τέτοιες θεωρητικές απόψεις χρησιμοποιήθηκαν από τον Χίτλερ». Όταν όμως φτάνει και τρίτη επιστολή (για αντιστοίχου ύφους άρθρο αυτή τη φορά) και ο Φάινμαν πείθεται πως τα επιχειρήματά του χτύπησαν στον τοίχο του θρησκευτικού φανατισμού, γίνεται κοφτός και δεν χάνει πια τον χρόνο του: παραπέμπει την κυρία Levitan στην προηγούμενη επιστολή του για να καταλάβει «γιατί δεν επιθυμώ να συνεργαστώ μαζί σας στη νέα σας περιπέτεια στην προκατάληψη »


Αγαπημένο Χαμομηλάκι!

Τυχαίνει να είμαι επιστήμονας.. ερευνήτρια στην ιατρική με διάφορες ειδικότητες.. έχω εργαστεί παλιά σε εργαστήριο που αναλαμβάναμε παιδιά με λευχαιμία.. έχω έρθει η ίδια πολλές φορές στα χέρια του θανάτου..
πριν λίγα χρόνια αποφάσισα να αφιερώσω τη ζωή μου στην καταπολέμηση του στρες που καθημερινά αφαιρεί ζωές αλλά και δεν αφήνει τον άνθρωπο να ζήσει με χαρά.. προσφέρω δωρεάν τις γνώσεις μου στα παιδιά αλλά και σε όποιον δεν έχει τη οικονομική δυνατότητα  να πάρει βοήθεια..
Μένω Σουηδία και  το 2010 το καλοκαίρι επιστρέφω Ελλάδα με το όνειρο να δημιουργήσω μια Ακαδημία ενάντια στο στρες για όλο το κόσμο και κυρίως τα παιδιά!!!

Για το λόγο αυτό υπάρχει και το μπλογκ Ροή
Μέχρι τότε αν γνωρίζετε κάποιον που έχει πρόβλημα με το στρες είμαι διαθέσιμη να του δώσω συμβουλές από το skype

Με πολλή αγάπη!

Μαρινέττα Τ. 

(το επώνυμο είναι στη διάθεσή μας)

Τι είναι στρες και τι προκαλεί στο παιδί;

Ως ενήλικες έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι τα παιδιά ζουν σ’ έναν κόσμο ανέμελο, απαλλαγμένο από άγχος και στενοχώριες. Στην πραγματικότητα συμβαίνει συχνά το αντίθετο.

Ακόμη και τα πολύ μικρά παιδιά αισθάνονται συχνά άγχος και ανησυχούν για πολλούς λόγους, άλλα σε μικρότερο κι άλλα σε μεγαλύτερο βαθμό κι ένταση...  
Το στρες είναι το συνδυασμένο αποτέλεσμα των απαιτήσεων που ασκούνται πάνω στο άτομο και της ικανότητάς του να ανταποκριθεί σ’ αυτές ικανοποιητικά. Οι παράγοντες που προκαλούν τέτοιες πιέσεις-απαιτήσεις μπορεί να προέρχονται τόσο από το εξωτερικό περιβάλλον (δηλαδή την οικογένεια, τους φίλους, το σχολείο), όσο κι από τον ίδιο του τον εαυτό. Μάλιστα, οι πιέσεις που δέχεται το παιδί από τον εαυτό του μπορεί να είναι και οι πιο σημαντικές.
 
Ενώ εμείς οι ίδιοι θέτουμε τα στάνταρ και τους κανόνες σύμφωνα με τους οποίους θέλουμε να ζήσουμε, συχνά συμβαίνει εκείνο που νομίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε – για να ανταποκριθούμε σ’ αυτά τα στάνταρ – να μην συμβαδίζει μ’ αυτό που μπορούμε πραγματικά να κάνουμε στην καθημερινή μας ζωή. Έτσι δημιουργείται μέσα μας η εσωτερική σύγκρουση που προκαλεί το στρες.
 
Το στρες επηρεάζει κάθε άτομο που έχει την αίσθηση ότι το βαραίνουν πολλά πράγματα που δυσκολεύεται να «σηκώσει», ή να αλλάξει. Από αυτό το βίωμα δεν εξαιρούνται τα παιδιά. Για παράδειγμα, ένα δίχρονο παιδί μπορεί να είναι αγχωμένο κι ανήσυχο επειδή ο άνθρωπος που χρειάζεται για να νιώσει ήρεμα κι ευχάριστα – η μητέρα ή ο πατέρας του – δεν βρίσκεται, όσο θα ήθελε, κοντά του.

Σε παιδιά προσχολικής ηλικίας η απομάκρυνση από τους γονείς τους είναι η σημαντικότερη πηγή άγχους κι εκνευρισμού. Όσο μικρότερο σε ηλικία είναι το παιδί τόσο ισχυρότερη είναι και η επίδραση του αποχωρισμού από τους γονείς του.
 
Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι ακαδημαϊκές απαιτήσεις (από το δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο) και οι κοινωνικές πιέσεις –ιδιαίτερα η ανάγκη του παιδιού να ενσωματωθεί με επιτυχία στην ομάδα των συνομηλίκων του– γίνονται πηγές έντονου άγχους. Επιπλέον, πολύ συχνά, ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι γονείς συμβαίνει να προκαλούν άγχος στα παιδιά τους χωρίς να το καταλαβαίνουν. Για παράδειγμα, γονείς οι οποίοι έχουν πετύχει σε πολλές πλευρές της ζωής τους συχνά έχουν -χωρίς οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν– υψηλές προσδοκίες από τα παιδιά τους. Αυτά όμως τα παιδιά που τυχαίνει να μην έχουν ούτε τα κίνητρα, ούτε τις ικανότητες για υψηλά επιτεύγματα κι επιδόσεις που είχαν οι γονείς τους συχνά καταλήγουν να νιώθουν απογοητευμένα από τον εαυτό τους και τη ζωή γενικά. Η ένταση και το είδος του στρες που βιώνει το παιδί σας έχει να κάνει και με άλλους παράγοντες.

Σκεφτείτε: σας ακούει συχνά το παιδί σας να συζητάτε για προβλήματα που σας βασανίζουν στο χώρο της δουλειά σας, να ανησυχείτε για την αρρώστια κάποιου συγγενή, ή να μαλώνετε με τον/την σύντροφό σας για οικονομικά θέματα;
Οι γονείς πρέπει να είναι προσεχτικοί στον τρόπο με τον οποίο συζητούν τέτοια θέματα όταν τα παιδιά είναι κοντά, γιατί είναι πιθανό τα παιδιά να υιοθετούν και τελικά να «φορτώνονται» τις ανησυχίες των γονιών τους με αποτέλεσμα να αγχώνονται τα ίδια γι’ αυτές.
 
Επίσης, κάποιοι παράγοντες που μπορεί να περιπλέξουν τα πράγματα είναι μια ασθένεια, ή ένα διαζύγιο. Όταν προστίθενται τέτοιου είδους καταστάσεις στις πιέσεις που το παιδί ήδη αντιμετωπίζει καθημερινά, τότε το στρες γίνεται πιο έντονο κι επώδυνο. Ακόμη και το πιο ανώδυνο και συναινετικό διαζύγιο είναι μια δύσκολη εμπειρία για τα παιδιά. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος μπορεί τα παιδιά να νιώσουν την ανάγκη να στηρίζονται περισσότερο στον εαυτό τους, αφού το βασικό σύστημα που μέχρι τώρα τους παρείχε ασφάλεια –οι γονείς τους– απειλείται με διάλυση. Οι γονείς που βρίσκονται σε διάσταση, ή έχουν χωρίσει δεν πρέπει ποτέ να ωθούν τα παιδιά τους να διαλέξουν τη μία ή την άλλη πλευρά, ή ακόμη να σχολιάζουν αρνητικά μπροστά στα παιδιά τους τον άλλο γονιό. Αντίθετα, πρέπει πάντα οι ενέργειές τους να έχουν σαν τελικό στόχο αυτό που μακροπρόθεσμα ωφελεί το παιδί τους.
 
Πώς θα καταλάβετε εάν το παιδί σας είναι αγχωμένο;
Δεν είναι πάντα εύκολο να διακρίνετε πότε το παιδί σας βιώνει έντονο άγχος. Βραχυπρόθεσμες αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού, όπως τα σκαμπανεβάσματα στη διάθεσή του, η ξαφνική κι έντονη κινητικότητα, η επιθετικότητα, οι αλλαγές στον τρόπο και τις ώρες που κοιμάται, το «βρέξιμο» του κρεβατιού του μπορεί να είναι σημάδια έντονου στρες.

Κάποια παιδιά όταν διακατέχονται από στρες παρουσιάζουν και σωματικές ενοχλήσεις, όπως είναι οι επίμονοι στομαχόπονοι και οι πονοκέφαλοι.

Άλλα έχουν δυσκολία στο να συγκεντρωθούν ή να ολοκληρώσουν τις εργασίες του σχολείου. Άλλα παιδιά κλείνονται στον εαυτό τους και ξοδεύουν τον περισσότερο χρόνο τους μόνα τους παρά με κάποια παρέα. Τα πιο μικρά παιδάκια αντιδρούν στο στρες ρουφώντας τον αντίχειρά τους, παίζοντας επίμονα με τα μαλλιά τους, ή σκαλίζοντας τη μύτη τους. Κάποια άλλα μπορεί να αρχίσουν να λένε ψέματα, να φέρονται ατίθασα κι εριστικά, ή να εναντιώνονται στην εξουσία.
 
Πώς θα βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει το στρες;
Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει το στρες είναι, καταρχάς, να δημιουργήσετε στο παιδί σας τις απαραίτητες προϋποθέσεις για έναν δυνατό και υγιή οργανισμό. Η επαρκής ξεκούραση και η καλή διατροφή θα ενισχύσουν τις φυσικές άμυνες του παιδιού στην αντιμετώπιση του άγχους. Εξίσου, μεγάλης σημασίας είναι η κατάλληλη συμπεριφορά, επικοινωνία και ενασχόληση του γονιού με το παιδί.
 
Μάθετε να ξοδεύετε χρόνο με το παιδί σας καθημερινά. Όταν καταλάβετε ότι θέλει να σας μιλήσει, ή απλά θέλει να βρίσκεται στον ίδιο χώρο με σας, μη χάνετε ευκαιρία να του δείξετε ότι είστε διαθέσιμοι. Σε οποιαδήποτε ηλικία βρίσκεται το παιδί σας αυτός ο ποιοτικός χρόνος που περνάτε μαζί του είναι πολύ σημαντικός τόσο για το ίδιο όσο και για την σχέση του μαζί σας. Είναι σίγουρα δύσκολο για πολλούς από σας, όταν επιστρέφετε στο σπίτι από τη δουλειά, να καθίσετε στο πάτωμα και να παίξετε με το παιδί σας, ή απλά να μιλήσετε μαζί του. Πρέπει να γνωρίζετε όμως πως είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το παιδί σας να αφιερώνεται έστω και λίγο χρόνο μαζί του καθημερινά, για να του δείχνετε με ό,τι μέσα έχετε στη διάθεσή σας (π.χ. το παιχνίδι, τη ζωγραφική, τη συζήτηση) ότι είναι για σας ένα πολύ σημαντικό άτομο. Βοηθήστε το παιδί σας να αντιμετωπίσει το άγχος του συζητώντας μαζί του για τους λόγους που μπορεί να το προκαλούν. Από τη μεταξύ σας συζήτηση μπορεί να προκύψουν κάποιες καινούργιες ιδέες και λύσεις. Μπορείτε να δημιουργήσετε αντίστοιχες ευκαιρίες ξοδεύοντας περισσότερο χρόνο για συζήτηση με άλλους γονείς ή εκπαιδευτικούς, αναπτύσσοντας μαζί με το παιδί ένα πλάνο για σωματική άσκηση, ή κρατώντας ημερολόγιο.
 
Μπορείτε επίσης να βοηθήσετε το παιδί σας ενημερώνοντάς το και προετοιμάζοντας το έδαφος για καταστάσεις που ενδεχομένως του δημιουργούν άγχος. Για παράδειγμα, φροντίστε να γνωρίζει το παιδί σας αρκετό καιρό πριν για το ραντεβού που έχει με τον γιατρό, και συζητείστε μαζί του για το τι πρόκειται να συμβεί εκεί.
Να θυμάστε ότι το να αισθάνεται κανείς άγχος είναι φυσιολογικό. 
Πέστε στο παιδί σας ότι είναι απολύτως φυσικό να νιώθει κάποιες φορές μοναξιά, φόβο, ή θυμό. Είναι καλό να ακούει από σας ότι και οι άλλοι άνθρωποι θα αισθάνονταν το ίδιο εάν βρίσκονταν στη δικιά του θέση.
 
Είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι από σας έχετε ως γονείς τις απαραίτητες δεξιότητες ώστε να χειριστείτε το στρες του παιδιού σας με σύνεση κι ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά θα χρειαστείτε τη βοήθεια του ειδικού, όταν παρατηρήσετε ότι κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού σας επιμένει για αρκετό χρονικό διάστημα, ή όταν δυσκολεύεστε εσείς οι ίδιοι να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα μολονότι έχετε προσπαθήσει επανειλημμένα.

aftognosia.gr